II SA/Po 301/20

II SA/Po 301/20 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2021-01-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-04-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Edyta Podrazik
Tomasz Świstak
Wiesława Batorowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Gospodarka gruntami
Sygn. powiązane
II OSK 1036/21 - Wyrok NSA z 2024-01-24
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1945
art. 61 ust.1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
art. 71 ust.1
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
par.2 ust.1, par 3 ust.1 pkt 103
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
Sentencja
Dnia 28 stycznia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia 2021 roku sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2020 roku Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę
Uzasadnienie
Wnioskiem z [...] września 2017 r. (uzupełnionym w dniu [...] czerwca 2019 r.) A. A. domagała się wydania decyzji o warunkach zabudowy dla rozbudowy kurnika o wymiarach 2,7 m x 41 m (aktualnie budynek ma wymiary 12,8m x 41 m).
W dniu [...] września 2017 r. Burmistrz Gminy [...] (zwany dalej Burmistrzem) wystąpił do Referatu Środowiska, Rolnictwa i Infrastruktury o informacje czy wnioskowane zamierzenie inwestycyjne ujęte jest w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2010 nr 213 poz. 1397 zwanego dalej rozporządzeniem) oraz czy wymaga wydania decyzji środowiskowej.
W odpowiedzi na powyższe, w dniu [...] września 2017 r. wskazano, że planowana inwestycja nie podlega procedurze oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.
Zostały również sporządzone opinie dotyczące planowanej inwestycji wydane przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] oraz [...] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...]. Uzgodniono również warunku decyzji ze Starostą [...] z zakresu ochrony gruntów rolnych i leśnych, Marszałkiem Województwa [...] z zakresu melioracji wodnych oraz z Powiatowym Zarządem Dróg.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Nr [...] Burmistrz ustalił na rzecz A. A. warunki zabudowy dla rozbudowy przedmiotowego budynku inwentarskiego. Następnie decyzją z dnia [...] maja 2018 r. znak [...] na skutek odwołania R. K., od decyzji z [...] stycznia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej Kolegium) uchyliło ww. rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Uzupełniono materiał dowodowy poprzez przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm. zwana dalej upzp). Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588) wyznaczono wokół przedmiotowej działki nr [...] ark. [...], obszar analizowany. Po uzupełnieniu materiału dowodowego, decyzją z dnia [...] września 2018 r. Nr [...] Burmistrz ustalił na rzecz A. A. warunki zabudowy dla rozbudowy przedmiotowego budynku inwentarskiego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. znak [...], na skutek odwołania od decyzji R. K., Kolegium uchyliło ww. rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W dniu [...] czerwca 2019 r. Burmistrz wezwał A. A. do złożenia pisemnych wyjaśnień odnośnie powierzchni wykorzystywanej pod hodowlę w istniejącym gospodarstwie, powierzchni hodowlanej, o którą zwiększy się inwestycja po rozbudowie oraz wskazanie w jakim celu utrzymywane są w kurniku kurczęta wraz ze wskazaniem sposobu utrzymywania kur niosek oraz kurcząt brojlerów.
W piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r. A. A. złożyła wyjaśnienia wskazując, iż:
- powierzchnia wykorzystywana pod hodowlę w istniejącym gospodarstwie wynosi obecnie 470 m2 i zgodnie ze złożonym wnioskiem ma zostać zwiększona o ok. 102 m2,
- hodowla kurcząt (brojlerów) prowadzona jest w celach handlowych,
- maksymalne zagęszczenie obsady wynosić będzie 33 kg/m2,
- waga bojlera wynosi 2,5 kg.
W dniu [...] czerwca 2019 r. po uzyskaniu ww. informacji od inwestora, Burmistrz dokonał ponownej analizy przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na środowisko.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Burmistrz ustalił na rzecz A. A. warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż wnioskowane zamierzenie spełnia warunki wskazane w art. 61 ust. 1 pkt. 1 – 5 upzp. Podał, że wiodącą funkcję terenu stanowi zabudowa siedliskowa wraz z towarzyszącymi budynkami inwentarskimi i gospodarczo – garażowymi. Burmistrz podkreślił, że inwestycja jest kontynuacją obowiązującej w chwili obecnej funkcji omawianego terenu oraz odpowiada parametrami, cechami i wskaźnikami kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytami i formą architektoniczną, intensywnością wykorzystania terenu zabudowaniem znajdującym się w całym analizowanym obszarze. Ustalono, że teren posiada dostęp do komunikacji publicznej powiatowej nr [...] i nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Nadto Burmistrz podkreślił, iż przy określaniu obsady zwierząt hodowlanych w gospodarstwie należy uwzględnić zapis § 2 ust. 1 pkt.51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. 2016 r., poz.71), który stanowi, że za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza. W celu obliczenia maksymalnej możliwej obsady w gospodarstwie, konieczne było ustalenie celu utrzymania kur, maksymalnego zagęszczenia obsady, jakie będzie podtrzymane w gospodarstwie oraz wagi bojlera, do której jest on hodowany.
Zgodnie z danymi przekazanymi przez Inwestora określono iż w gospodarstwie są hodowane kurczęta - bojlery. Maksymalne zagęszczenie obsady, zgodnie z warunkami hodowli wynosi 33 kg/m2, a waga bojlera, do której jest hodowany wynosi 2,5 kg.
Na ww .podstawie organ ustalił, iż:
- na 1 m2 powierzchni hodowlanej przypada 33 kg bojlera.
- na całkowitą powierzchnię hodowlaną wynoszącą 572 m2 przypadnie 18.876 kg boilera (572 m2 x 33 kg=18 876 kg)
- przy wskazaniu, że waga bojlera, do której jest hodowany wynosi 2,5 kg, ilość sztuk bojlerów w gospodarstwie wyniesie 7551 szt. (18.876 kg/2,5 kg=7551 szt.)
- biorąc pod uwagę współczynnik przeliczeniowy sztuk zwierząt na DJP dla kur określony w rozporządzeniu, który wynosi 0,0004 całkowita liczba DJP w gospodarstwie wyniesie 30,2 DJP (7551 szt. x 0,004 =30,2 DJP). Ze względu na fakt, iż po rozbudowie budynku inwentarskiego łączna liczba DJP wyniesie 30,2, zdaniem Burmistrza, omawiana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust.1 pkt 103 rozporządzenia, a tym samym nie podlega procedurze oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Stąd też organ uznał, że dla przedmiotowego terenu może być wydana decyzja o warunkach zabudowy innym wnioskodawcom.
Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł R. K. – właściciel działki sąsiedniej nr [...], wskazując, iż zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy narusza zasady ochrony środowiska z uwagi na brak decyzji środowiskowej, jak również oparcie decyzji jedynie o oświadczenie inwestora dotyczące wagi kurczaków. Wskazał również, że budynek, w którym prowadzony jest chów aktualnie nie jest przystosowany do prowadzonej hodowli, gdyż nie ma odpowiednich wentylatorów.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu Kolegium, powołując się na art. 61 ust. 1 pkt. 1 – 5 upzp wskazał, iż planowana inwestycja nie zmienia funkcji zabudowy, linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej, ani wysokości budynku lub geometrii dachu (według wniosku jak budynek dotychczasowy). Organ ustalił, że istniejący budynek wchodzi w skład gospodarstwa rolnego oraz że wskaźnik intensywności zabudowy w analizowanym obszarze wynosi 0,2% do 40%, a po zrealizowaniu inwestycji wartość ta nie przekroczy 30%. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że projektowana inwestycja jest wyłącznie kontynuacją obowiązującej funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, w związku z czym organ nie mógł wydać decyzji odmownej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Organ wskazał, iż uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a przedmiotowe przedsięwzięcie nie ma takiego charakteru.
Pismem z dnia [...] marca 2020 r. R. K. zaskarżył decyzję z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonej decyzji zarzucił nieprzeprowadzenie postępowania w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko, która jest w istocie budową fermy drobiu i naruszenie przepisów art 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2020.0.256 t.j zwanej dalej Kpa) oraz art 61 ust. 1 pkt 5 upzp w związku z art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008 Nr 199 poz. 1227 z późn. zm.). W szczególności zarzucono, iż nie przeprowadzono oględzin przedmiotu inwestycji, nie dokonano ustaleń w zakresie istniejącej zabudowy, jak i nie uwzględniono jej obecnego wykorzystania. Skarżący wskazał, iż inwestycja jest realizowana na terenie zabudowy mieszkaniowej, dlatego konieczne jest przeprowadzenie postępowania mającego na celu ustalenie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. Zwrócić bowiem należy uwagę, że lokalizacja uciążliwych obiektów winna następować w odpowiednim oddaleniu od istniejących budynków mieszkalnych. Tymczasem z decyzji nie wynika, żeby miały nastąpić jakiekolwiek ograniczenia z tego tytułu, a wyznaczenie granicy w odległości zaledwie 12 metrów od pasa drogowego jest niewystarczające. Podkreślił, iż już obecnie na nieruchomości inwestora prowadzona jest hodowla drobiu na dużą skalę, a po realizacji inwestycji skala ta będzie dużo większa, jak również będzie zagrażała środowisku. Zdaniem skarżącego postępowanie polegające na rozbudowie już istniejącej zabudowy poprzez podział inwestycji przez inwestora na mniejsze stanowi obejście przepisów, gdyż taki sam cel można osiągnąć jedynie w drodze postępowania środowiskowego. Skarżący zarzucił zastosowanie przez organ nieobowiązującego rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wskazując, że powinien zastosować rozporządzenie obowiązujące obecnie tj. z dnia 10 września 2019 r., o czym stanowi § 4 tego rozporządzenia, a nie nieobowiązujące już rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r.
W odpowiedzi na skargę z dnia [...] marca 2020 r. Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 tj.) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. zwanej dalej Ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.
Przedmiotem skargi jest decyzja Kolegium w przedmiocie ustalenia na rzecz A. A. warunków zabudowy dla rozbudowy istniejącego budynku inwentarskiego – kurnika o docelowej obsadzie nieprzekraczającej 40 DJP, zlokalizowanego na terenie działki nr [...] ark. [...], położonego w miejscowości [...], w gminie [...]. .
W sprawie bezspornym było, że obszar działki nr [...] ark. [...] w obrębie ewidencyjnym [...], w gminie [...] nie został objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zatem w takim przypadku zmiana zagospodarowania terenu polegającego na rozbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia w drodze decyzji administracyjnej warunków zabudowy.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 upzp wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Brak spełnienia któregokolwiek z warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 upzp skutkować winien odmową ustalenia warunków zabudowy.
Zgodnie natomiast z przepisem art. 61 ust. 4 upzp przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie.
Odnosząc się do ww. przepisu wskazać należy, że Kolegium ustaliło, że przedmiotowy budynek wchodzi w skład gospodarstwa rolnego oraz że wiodącą funkcję terenu stanowi zabudowa siedliskowa wraz z towarzyszącymi budynkami inwentarskimi i gospodarczo – garażowymi. Organ w oparciu o analizę urbanistyczną właściwie ustalił, że wskaźnik intensywności zabudowy w obszarze analizowanym wynosi 0,2 % do 40 %, a zatem po zrealizowaniu inwestycji na działce nr [...] wartość ta nie przekroczy 30 %. Równocześnie Kolegium ustaliło, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa zagrodowa, mieszkaniowa jednorodzinna z towarzyszącą zabudową gospodarczo-garażową, produkcyjna, usługowa. Planowana inwestycja nie jest zatem sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i daje się z nią w praktyce pogodzić.
Użyte w art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp sformułowanie "decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi", oznacza ocenę decyzji pod kątem niesprzeczności z jakąkolwiek normą systemu prawa, a także brak relacji wykluczania się, niedostateczną spójność z normami prawa (por. wyrok NSA z 22 lutego 2018 r., sygn. II OSK 1118/16, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W judykaturze wskazuje się również, że w zakresie zgodności decyzji z przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego. Jest związany treścią przepisu w ten sposób, że w razie braku zgodności planowanej lokalizacji z przepisami odrębnymi, nie może wydać pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (por. wyrok NSA z 1 marca 2018 r., II OSK 2028/17, dostępny j.w.). Ustawodawca nie wymienił enumeratywnie wszystkich przepisów prawa, z którymi powinna być zgodna decyzja o warunkach zabudowy, jednak oczywistym jest, że zgodność ta musi odnosić się do wszystkich obowiązujących i funkcjonujących w systemie prawnym przepisów, bez względu na ich rangę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 października 2018 r. II SA/Sz 581/18 LEX nr 2573578).
Przechodząc do meritum zważyć należy, że zasadniczym zarzutem w odniesieniu do wydanej decyzji jest nieprzeprowadzenie postępowania w zakresie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. Ocena ewentualnej konieczności przedstawienia przez inwestora decyzji środowiskowej, należy do merytorycznej oceny okoliczności danej sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 listopada 2019 r. II SA/Bk 544/19 LEX nr 2750507).
Sąd uznał, iż nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w zakresie oceny przez zarówno organ I, jak i II instancji kwestii naruszenia przepisów odrębnych (art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp).
Na wstępie, odnosząc się do zarzutu zastosowania przez organ nieobowiązujących przepisów wskazać należy, że organy słusznie powołały rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz. 1397). W dniu 26 września 2019 r. weszło wprawdzie w życie rozporządzenie z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), jednakże w rozporządzeniu tym w § 4 wskazano, iż do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać należy, że postępowanie administracyjne w sprawie wydania warunków zabudowy zostało wszczęte w dniu [...] września 2019 r. a zatem jeszcze przed wejściem w życie rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839). Słusznie zatem organ powołał się na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.
Sąd uznał, że organy I i II instancji sprostały wyczerpującemu wyjaśnieniu zagadnienia zgodności planowanej inwestycji z przepisami o ochronie środowiska.
Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 nr 199 poz. 1227) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie natomiast z art. 71 ust. 2 ww. ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:
1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;
2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
W myśl przepisu art. 72 ust. 1 pkt. 3 ww. ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Zgodnie natomiast z § 3 ust. 1 pkt. 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010 r. Nr 213 poz. 1397 zwanego dalej r.p.m.z.o.ś.) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51 (chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona będzie:
a) w odległości mniejszej niż 100 m od następujących terenów w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone:— mieszkaniowych, — innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt,— zurbanizowanych niezabudowanych,— rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i za-krzewionych,
b) na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1—5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1—3 tej ustawy. Dla takich przedsięwzięć obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt.51 ww. rozporządzenia za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza. Organ powołując się na przepis § 3 ust. 1 pkt. 103 rozporządzenia właściwie wskazał, że skoro po rozbudowie budynku inwentarskiego łączna liczba DJP wyniesie 30,2 to, a zatem mniej niż 40 DJP to omawianej inwestycji nie można zaliczyć do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie podlega procedurze oceny odziaływania na środowisko i uzyskania decyzji środowiskowych.
W ocenie Sądu organ w sposób właściwy ustalił maksymalną możliwą obsadę inwentarza w oparciu o podane przez inwestora parametry kurnika i masę kurcząt. W tym zakresie, zgodnie z art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp, organ był związany wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w zakresie rodzaju, rozmiarów i cech inwestycji. W oparciu o uzyskane dane zasadne ustalił, że planowana inwestycja nie zmienia funkcji zabudowy, linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej, ani wysokości budynku, czy geometrii dachu. Nie było przy tym żadnych podstaw, aby organ badał przyszłą, realną obsadę w hodowli, wystarczające bowiem w tym zakresie było oświadczenia inwestora.
Organ prawidłowo ustalił, iż planowana inwestycja nie przekroczy 40 DJ docelowej obsady, a zatem przedsięwzięcie nie może zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem słusznie organ przyjął, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie jest wymagane wydanie decyzji środowiskowej, a tym samym spełniony został warunek przewidziany w art. 61 ust. 1 pkt. 5 w zakresie zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi. Nie ma przeszkód do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie należy podkreślić, że to, iż inwestor uzyskuje decyzję o warunkach zabudowy oznacza jedynie, że w ogóle możliwa jest realizacja określonego rodzaju inwestycji na danej działce. Tymczasem ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie może być oceniana w takim zakresie, w jakim nastąpi to na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego tj. w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21.05.2008 r. IV SA/Wa 438/08). Decyzja o warunkach zabudowy służy bowiem jedynie określeniu sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu, a zatem określa podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę, unormowanym w przepisach Prawa budowlanego oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych. Realizacja inwestycji przebiega w dwóch następujących po sobie etapach, w dwóch różnych postępowaniach toczących się przed różnymi organami. Na każdym z tych etapów organ prowadzący postępowanie jest zobligowany do zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w granicach jego kompetencji. Przeznacza tylko dany teren pod daną inwestycję, ale nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 lutego 2018 r. IV SA/Po 1147/17 LEX nr 2448579). Decyzja o warunkach zabudowy ma charakter wstępny i ogólny. Nie przesądza jeszcze o prawie do prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu, a jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2012 r., II OSK 229/11, Lex nr 1216331). Organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom, a obowiązek odmowy ma tylko wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z 18 grudnia 2012 r., II OSK 1518/11, Lex nr 1367308, wyrok NSA z 12 października 2010 r., II OSK 1542/09, Lex nr 746623). Innymi słowy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, a nawet wymagane, w przypadku łącznego spełnienia określonych w u.p.z.p. warunków.
Mając na względzie powyższe wskazać należy, że organ wydał pozytywną decyzję o warunkach zabudowy stwierdzając, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom, wynikającym z przepisów prawa w szczególności przepisów o ochronie środowiska.
W ocenie Sądu organ planistyczny zebrał wystarczający materiał dowodowy konieczny dla zbadania sprawy pod kątem wymogu uzyskania przez inwestora decyzji środowiskowej, w tym zwrócił się do odpowiednich organów i instytucji i rozważył, że dla danego przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba wydania decyzji środowiskowej.
W związku z powyższym Sąd uznał, że w omówionym powyżej zakresie, organy orzekające nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa), które mogło mieć – z uwagi na kwestię wymogu zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi – istotny wpływ na wynik sprawy. Organy dokonały bowiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w oparciu o rzetelnie zebrany materiał dowodowy.
Brak było zatem podstaw do uwzględnienia skargi, w związku z czym na podstawie art. 151 Ppsa, Sąd oddalił skargę.
Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.).