II SA/PO 295/25

II SA/Po 295/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-08-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Arkadiusz Skomra
Edyta Podrazik /przewodniczący/
Wiesława Batorowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 28 sierpnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 stycznia 2025 r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga G. L. (zwanej dalej "Gminą" lub "skarżącą") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego dalej "SKO", "Kolegium" lub "organem II instancji") z dnia 24 stycznia 2025 r., nr [...]. W postanowieniu tym utrzymano w mocy postanowienie Zarządu Powiatu w P. (zwanego dalej "Zarządem", "ZP" lub "organem I instancji") z dnia 25 lipca 2024 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżone postanowienie zostało podjęte w oparciu o poniżej przedstawione okoliczności faktyczne i prawne. Wszystkie orzeczenia sądowe powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: bazy CBOSA, chyba że wyraźnie zostanie wskazane inne źródło publikacji orzeczenia.
Rada Gminy podjęła w dniu 25 maja 2023 r. uchwałę nr LVIII/666/23 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu Z. P.-W. teren aktywizacji gospodarczej w rejonie ul. [...] i ul. [...]. Teren ten jest obecnie objęty planem miejscowym, ale Gmina zamierza dokonać zmian w jego zagospodarowaniu.
Na podstawie wspomnianej uchwały Wójt Gminy (zwany dalej "Wójtem") podjął się prowadzenia postępowania planistycznego, przygotował ww. projekt i przedstawił go organom do zaopiniowania oraz uzgodnienia. Projekt planu miejscowego został przedstawiony także Zarządowi.
Postanowieniem z dnia 25 lipca 2024 r., nr [...], Zarząd nie uzgodnił projektu planu miejscowego. W uzasadnieniu postanowienia ZP podniósł, że w granicach planu planowany jest przebieg Północno-Wschodniej Obwodnicy Aglomeracji P. o parametrach drogi GP na odcinku węzeł Z.-S. L.-O.-U.-droga ekspresowa [...], w związku z czym w przypadku budowy obwodnicy dojdzie do zajęcia terenu [...], [...] oraz [...] W projekcie należy zarezerwować pas o szerokości 60 m pod tereny rolnicze, tak aby zachować obecny stan zagospodarowania. O rezerwację tego terenu pod przyszłą obwodnicę wnosił właśnie Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych w P..
Wójt wniósł zażalenie na postanowienie organu I instancji. Wójt zarzucił niedostateczne rozpoznanie sprawy i błędną ocenę merytoryczną. Wójt podniósł, że ZP oraz zarządca dróg powiatowych traktują o dwóch różnych szerokościach, jakie mają zostać uwzględnione w projekcie planu. Nie może być tak, że Gmina nie może realizować swoich celów, ponieważ Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. (zwany dalej "RDOŚ") zanegował w 2021 r. pomysł inwestycji budowy obwodnicy. W tej sprawie zapadła bowiem decyzja administracyjna, gdzie odmówiono udzielenia uwarunkowań środowiskowych dla budowy obwodnicy. Obecnie toczy się postępowanie odwoławcze w tej sprawie przed Generalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska (zwanym dalej "GDOŚ"). Co ciekawe, Zarząd nigdy nie wnioskował do Rady Gminy, aby uwzględnić w przyszłym planie miejscowym terenów pod budowę drogi tej klasy.
Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2025 r., nr [...], Kolegium utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że GDOŚ uchylił decyzję RDOŚ i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Oznacza to, że kwestia budowy obwodnicy jest otwarta. Wiadomym jest, że trzeba czasu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło także, że Zarząd miał prawo zająć swoje stanowisko, bowiem jasno wyjaśniono warunki uzgodnienia. Plany realizacji obwodnicy istnieją od lat i wykroczyły one poza ustalenia koncepcyjne – toczy się właśnie postępowanie o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla tej inwestycji. Zarząd mógł zatem zgodnie z prawem odmówić uzgodnienia projektu planu miejscowego, skoro nie przewiduje on lokalizacji przyszłej obwodnicy. Kolegium podniosło, że obecnie [...] studium przewiduje lokalizację obwodnicy przebiegającej przez teren objęty projektowanym planem miejscowym.
Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika – r. pr. M. K. – wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, kwestionując postanowienie organu II instancji. Podniesiono zarzut naruszenia:
1) art. 24 ust. 1 w związku z art. 23 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm., zwanej dalej "u.p.z.p.") poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, podczas gdy:
a) nie miał podstaw prawnych do odmowy uzgodnienia projektu planu miejscowego,
b) sformułował warunki uzgodnienia nieprecyzyjnie, nie wskazując konkretnej powierzchni terenu, jaki miałby zostać wyłączony z planu, ani jednoznacznych parametrów buforów odległości od projektowanej obwodnicy, co uniemożliwia ich uwzględnienie w projekcie planu,
c) wymaga przeznaczenia terenu pod tereny rolnicze, co nie prowadzi do skutecznego zabezpieczenia terenu pod inwestycję drogową i pozostaje w sprzeczności z obowiązującymi planami miejscowymi oraz [...] studium,
d) nie uwzględnił, że w obszarze projektowanej przez niego obwodnicy są istniejące inwestycje, których likwidacja może prowadzić do roszczeń odszkodowawczych;
2) art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, zwanej dalej "k.p.a.") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie a przez to wadliwe przyjęcie, że:
a) wydanie przez GDOŚ decyzji kasatoryjnej przesądziło o sprecyzowaniu planu inwestycyjnych Powiatu P., a tym samym uzasadniało odmowę uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
b) Zarząd sformułował warunki uzgodnienia w sposób precyzyjny i jednoznaczny, podczas gdy pomiędzy treścią postanowienia ZP a wnioskiem zarządcy powiatowych dróg istnieje rozbieżność w szerokości pasa, jaki Gmina musiałaby zarezerwować pod realizację obwodnicy;
3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego błędne zastosowanie, w wyniku czego została utrzymana w mocy decyzja organu I instancji wydana z naruszeniem prawa;
4) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez brak jego zastosowania, a przez to utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.
Z uwagi na ww. zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że żaden organ nie sformułował warunków, od których uzależnia się pozytywne uzgodnienie projektu planu miejscowego. Jest to jednak niezbędne. Nie powiedziano, jakie mają być parametry pasa, jaki należy przeznaczyć pod przyszłą obwodnicę, nie wskazano, jaki miałby obszar buforowy. Co więcej, zalecenie przeznaczenia terenów na cele rolnicze, aby "zarezerwować" je na cele budowy obwodnicy nie służy takiemu zamysłowi Powiatu P..
Uchylenie decyzji środowiskowej niczego nie przesądza, nie oznacza, że teraz Gmina ma przygotować plan miejscowy pod przyszłą inwestycję, zamierzoną przez Powiat P..
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Organ II instancji podtrzymał stanowisko, jakie zajął w zaskarżonym postanowieniu. Uznał ponadto, że skarżąca nie ma legitymacji do wniesienia skargi, więc skarga powinna zostać odrzucona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Powołany przepis stanowi: "Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie". Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie, które zostało wydane w toku uzgodnieniowego postępowania administracyjnego na skutek rozpoznania zażalenia. Z tych względów, zarządzeniem z dnia 25 lipca 2025 r., Przewodnicząca Wydziału II tut. Sądu wyznaczyła termin posiedzenia niejawnego na dzień 28 sierpnia 2025 r. zaznaczając, że sprawa ma być skierowana do rozpoznana w trybie uproszczonym. Na podstawie art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując, jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Kognicja sądów administracyjnych obejmuje m.in. sądową kontrolę postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, o czym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami podniesionymi w skardze, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Innymi słowy, Sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę wszelkich okoliczności sprawy, mających wpływ na wynik sprawy, choćby strona skarżąca nie podniosła ich w skardze.
Przedmiotem skargi jest ocena zgodności z prawem postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującego w mocy postanowienie Zarządu w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W wyniku przeprowadzonej kontroli sądowej, Sąd doszedł do przekonania o tym, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Twierdzenie Sądu wynika z poniższej argumentacji.
Zanim Sąd przejdzie do właściwych rozważań, należy wyjaśnić istnienie legitymacji skarżącej do wniesienia skargi, bowiem to było przedmiotem krytyki ze strony organu II instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło w odpowiedzi na skargę, że skarga ta powinna zostać odrzucona. Nie było podstaw do odrzucenia skargi.
Rada podjęła tzw. uchwałę intencyjną, a w konsekwencji tego zdarzenia Wójt przeprowadził postępowanie planistyczne. Wobec zapadłego rozstrzygnięcia, w którym Wójt nie jest stroną postępowania, tylko Rada, a tak właściwie to Gmina, ponieważ organy działają w imieniu Gminy, to zasadnie skarga jest wywodzona przez skarżącą jako jednostkę samorządu terytorialnego. W postępowaniu sądowoadministracyjnym nie biorą udziału organy gminy, tylko skarżąca. W przypadku uchwalenia planu miejscowego, przedmiotem skargi jest uchwała rady gminy, ponieważ skarżący jest konkretny akt prawny wydany przez konkretny podmiot administracji publicznej. W sytuacji, w jakiej interes gminy polegający na ustanowieniu nowego sposobu zagospodarowania przestrzennego jest zakwestionowany, to nie może dojść do jej odsunięcia na rzecz jej organów, ponieważ to gmina jest podmiotem zainteresowanym rozstrzygnięciem sprawy z uwagi na swój interes.
Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rada gminy podejmuje uchwałę, w wyniku której dochodzi do wszczęcia procedury planistycznej. Prowadzenie tej procedury spoczywa w głównej mierze na wójcie, burmistrzu (prezydencie miasta). Rada gminy posiada władztwo planistycznej, które realizuje w związku z prowadzeniem polityki przestrzennej. Władztwo to nie jest absolutne i ma ono swoje granice. Zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. b u.p.z.p., wójt burmistrz (prezydent miasta) musi uzyskać uzgodnienie z organami wymienionymi w tym przepisie. Uzgodnienie oznacza konieczność zaakceptowania przedłożonego projektu przez organ uzgadniający. Brak uzgodnienia oznacza, że plan miejscowy nie może zostać uchwalony w kształcie zaproponowanym przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta) [zob. np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 786/23].
Zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. b tiret pierwsze u.p.z.p., wójt, burmistrz (prezydent miasta) musi uzyskać uzgodnienie zarządu powiatu w zakresie odpowiednich zadań samorządowych. Co prawda ustawodawca nie zdefiniował tego wyrażenia: "odpowiednie zadania samorządowe", jednakże korzystając z dyrektyw wykładni systemowej, można zrekonstruować jego znaczenie. Jako, że w niniejszej sprawie mowa jest o nieuwzględnieniu w projekcie planu miejscowego drogi publicznej o charakterze powiatowym, to warto przywołać przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 889, zwanej dalej "u.d.p."). Zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 3 u.d.p., zarządu powiatu jest zarządcą dróg powiatowych. Jednym z jego licznych zadań jest opracowywanie projektów planów rozwoju sieci drogowej oraz bieżące informowanie o tych planach organów właściwych do sporządzania planów miejscowych (art. 20 pkt 1 u.d.p.). Oznacza to, że "głos" zarządcy drogi musi być usłyszany przez radę gminy oraz wójta, burmistrza (prezydenta miasta). W kwestii ulokowania drogi powiatowej jest to wiążące, gdy została wydana decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 732/18), jednakże w niniejszej sprawie taka decyzja nie zapadła, gdyż toczy się dopiero postępowanie o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji, a taką wydaje się przed wydaniem decyzji "drogowej" (art. 72 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko [t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 z późn. zm.]). Nie oznacza to jednak, że bez wydania decyzji drogowej, stanowisko zarządu powiatu może być zignorowane.
Zgodnie z przywołanym już art. 20 pkt 1 u.d.p., zarządca powiatowych dróg wnioskuje o uwzględnienie rozwiązań drogowych w projektach przyszłych planów miejscowych. W niniejszej sprawie ujawniono, że w toku postępowania planistycznego Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych w P., wykonujący zadania Zarządu wynikające z ustawy o drogach powiatowych, zawnioskował do Wójta o ujęcie w procedowanym planie obwodnicy P. biegnącej przez teren G. L.. Ponadto, jak trafnie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze , wizja budowy ww. obwodnicy została ujęta w [...] studium. Wojewoda, Zarząd Województwa [...] oraz Zarząd Powiatu, mają prawo władczo wymagać od skarżącej, aby ujęła w swoich planach lokalizacje inwestycji celu publicznego, których realizacja wynika z przepisów odrębnych. "W tym miejscu należy zauważyć, że prawo zobowiązuje organu administracji rządowej i samorządowej do »wyrażania« zamiaru realizacji inwestycji celu publicznego w określonych ustawowo formach (zob. kom. do art. 39). Formy te określa ZagospPrzestrzU [ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – uw. Sądu] – studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, plan zagospodarowania przestrzennego województwa, programy zadań rządowych przyjęte w drodze rozporządzeń Rady Ministrów albo przepisy odrębne – np. ustawa z 21.3.1985 r. o drogach publicznych (...) w odniesieniu do dróg powiatowych i in. Podstawą do uzgadniania projektu planu miejscowego mogą być (zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. b ZagospPrzestrzU) tylko zadania rządowe i samorządowe, posiadające podstawę prawną w określonych ustawą obowiązujących aktach. Brak podjęcia tych aktów przez właściwe organy nie zwalnia wójta (burmistrza, prezydenta miasta) od wystąpienia o uzgodnienie projektu planu." (K. Jaroszyński, Z. Niewiadomski, A. Szmytt, Ł. Złakowski, Komentarz do art. 17 [w:] Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2019, s. 213-214).
Skoro studium gminne oraz przepisy szczególne, jak np. ustawa o drogach publicznych, dają prawo do formułowania oczekiwań na uwzględnienie inwestycji np. powiatowych, to rolą organów gminy jest uwzględnienie ich pod rygorem nieuchwalenia planu miejscowego.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić za Samorządowe Kolegium Odwoławcze , że zasadnie odmówiono uzgodnienia projektu planu miejscowego przedłożonego przez skarżącą. [...] studium stanowi o ulokowaniu drogi ponadlokalnej – nowego wylotu na O. i północno-wschodnią obwodnicę P. oraz warianty nowego odcinka drogi ekspresowej [...]. Studium wskazuje również w załączniku graficznym zamiar ulokowania tej drogi, dokładnie tak, jak oczekuje tego ZP. Z załącznika graficznego do przedłożonego projektu planu (k. [...] akt administracyjnych organu I instancji) daje się zrekonstruować przebieg przyszłej obwodnicy. Jej położenie pokrywa się z propozycją Zarządu Powiatu
Warte odnotowania jest to, że przepis art. 20 pkt 1 u.d.p. nie stanowi o terminie, w jakim zarządca dróg powiatowych ma zwrócić się do rady gminy z prośbą o uwzględnienie jego pomysłu budowy sieci dróg powiatowych. Wystąpienie Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w P. w piśmie z czerwca 2023 r. jest wystarczające do tego, aby stwierdzić, że propozycja ZP powinna być uwzględniona. Szczególnie zyskuje to na znaczeniu, kiedy zwróci się uwagę na [...] studium – akt wymagający ulokowania drogi ponadlokalnej o cesze obwodnicy. To oznacza, że zarówno Zarząd Powiatu, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie wyrazili sprzeciw wobec propozycji skarżącej. Zarząd zasadnie zatem odmówił uzgodnienia projektu planu miejscowego, a Kolegium trafnie utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.
Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów skargi, należy stwierdzić ich niezasadność. Nie doszło bowiem do naruszenia art. 24 ust. 1 w związku z art. 23 u.p.z.p. Organ I instancji miał prawo odmówić uzgodnienia projektu planu miejscowego z uwagi na treść [...] studium oraz przepisu art. 20 pkt 1 u.d.p., ponieważ Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych w P. zawnioskował o ujęcie inwestycji drogowej w planie miejscowym. Warunki uzgodnienia, być może mało precyzyjnie zostały sformułowane, ale ZP dał do zrozumienia, że wprowadzenie do projektu planu miejscowego północno-wschodniej obwodnicy P. może skutkować uzgodnieniem tego planu. Zarząd podniósł, że pozostawienie bufora o szerokości 60 m oraz przeznaczenie tego terenu na cele rolnicze pod przyszłą drogę będzie rozwiązaniem satysfakcjonującym. Sąd nie ocenia tego, czy zasadnie zalecono przeznaczenie rolnicze pasa ziemi, ale zamysł organu I instancji, poparty przepisami studium i ustawy o drogach publicznych, został wyeksponowany. Potencjalne naruszenie cudzej własności nie może prowadzić do stwierdzenia o niezasadności projektu planu. Nie jest niczym rzadkim, że urzeczywistnienie planu miejscowego wiąże się z koniecznością wywłaszczenia i poniesieniem kosztów przez gminę. Poza tym, w obrębie, jakiego ma dotyczyć nowy plan, jest tylko jedna zabudowa w postaci salonu samochodowego. Od strony południowo-wschodniej obwodnica ma być wyprowadzona pomiędzy zabudowaniami a rodzinnymi ogrodami działkowymi, a od strony północno-wschodniej, będzie włączać się w ciąg ul. [...].
Przepis art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. nie został naruszony. Wydanie decyzji kasatoryjnej przez GDOŚ faktycznie nie przesądził o niczym w niniejszej sprawie. Kwestia środowiskowych uwarunkowań inwestycji jest otwarta, ale nie jest wiążąca, ponieważ nie zapadła decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. To i tak nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy, ponieważ [...] studium, jak i przepis art. 20 pkt 1 u.d.p., pozwala na wyegzekwowanie od skarżącej, aby ta ujęła w swoich planach realizację inwestycji drogowej – drogi ponadlokalnej. Sąd nie rozumie zarzutu dotyczącego braku spójności pomiędzy pismami Zarządu Powiatu oraz Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w P.. W piśmie Dyrektora (k. [...] akt administracyjnych organu I instancji), jak i w postanowieniu organu I instancji (k. [...] akt administracyjnych organu I instancji) mowa jest o buforze 60 m o przeznaczeniu rolniczym. W tym zakresie zachodzi spójność wbrew temu, co twierdzi skarżąca.
Pozostałe zarzuty mają charakter wynikowy. Powyższa argumentacja jasno prowadzi do konkluzji, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Nie było podstaw do zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania o niezasadności zarzutów skargi i jej samej. Kierując się wspomnianym już przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie znalazł żadnych przesłanek skutkujących uchyleniem zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.