II SA/Po 2899/01

II SA/Po 2899/01 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2004-02-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-08-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Koś
Lilianna Drewniak-Żaba
Ryszard Słupczyński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
605  Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Słupczyński (spr.) Sędzia WSA Barbara Koś Asesor sądowy Lilianna Drewniak Żaba Protokolant sekr. sądowy Ewa Wąsik po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2004r. sprawy ze skargi B.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2001r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania o d d a l a s k a r g ę /-/ L. Drewniak - Żaba /-/ R. Słupczyński /-/ B. Koś
Uzasadnienie
Wójt Gminy decyzją z dnia [...] kwietnia 2001r. orzekł na wniosek Z. F. na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych o wymeldowaniu B. C. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] w S.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że B. C. wyprowadził się w 1995r. z miejsca stałego zameldowania (w którym przebywał za zgodą teściowej Z. F.) do mieszkania Z.S. przy ul. [...] w S. Przedmiotowy lokal opuścił na skutek rodzinnych kłótni z teściową. Wójt Gminy stwierdził, że B. C. opuścił go dobrowolnie, ponieważ nie czynił żadnych kroków prawnych w celu ponownego zamieszkania w nim. W tych warunkach organ I instancji przyjął, że spełnione zostały dwie przesłanki określone w art. 15 ust. 2 powyższej ustawy (utrata uprawnień do zamieszkania w lokalu oraz faktyczne jego opuszczenie) i orzekł o wymeldowaniu B. C. z pobytu stałego.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył B. C., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub oddalenie wniosku Z. F. o jego wymeldowanie. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że przedmiotowego lokalu nie opuścił dobrowolnie, ale na skutek licznych kłótni z teściową. Po przymusowym wyprowadzeniu teściowa ograniczała jego kontakty z małoletnim synem D. Stwierdził, że czynił starania o powrót do rodziny poprzez rozmowy z Z. F., które nie przyniosły jednak żadnego rezultatu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2001r., wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt. 1 kpa, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że decyzja ta jest zgodna z prawem, albowiem spełnione zostały przesłanki skutkujące wymeldowaniem B. C. z pobytu stałego. Opuścił on bowiem przedmiotowy lokal na stałe oraz utracił pochodne uprawnienia do przebywania w nim, wynikające z faktu bycia osobą bliską (zięciem) właścicielki lokalu Z. F. Od 1995 roku nie czynił starań prawnych o przywrócenie utraconego posiadania, a swoje życiowe sprawy skoncentrował w innym miejscu zamieszkania. Przeszkody w wydaniu decyzji o wymeldowaniu nie mógł również stanowić brak możliwości zameldowania się B. C. w innym lokalu.
Od powyższej decyzji B.C. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę, w której domaga się – jak należy domniemywać z jej treści – uchylenia orzeczenia organu odwoławczego. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż nie opuścił przedmiotowego lokalu dobrowolnie, gdyż został do tego zmuszony przez teściową, która starała się rozbić jego rodzinę i uniemożliwić kontakt z synem. Fakt zamieszkiwania poza domem powoduje dalsze osłabienie więzi z dzieckiem, albowiem teściowa chce sama wychowywać małoletniego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, powołując się na argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył , co następuje:
Skarga wniesiona przez B. C. okazała się nieuzasadniona.
Materialno prawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. - Dz. U. z 2001r., Nr 87, poz. 960 z późn. zm.).
Zgodnie z treścią przepisu art. 15 ust. 2 powołanej ustawy, obowiązującego w dacie wydawania decyzji w I i II instancji, podstawą wymeldowania z pobytu stałego były: utrata uprawnienia do przebywania w lokalu i opuszczenie go bez wymeldowania. Przy łącznym spełnieniu tych dwóch przesłanek organ gminy wydawał na wniosek lub z urzędu decyzję o wymeldowaniu.
Z zebranego w sprawie materiału wynika, iż w przedmiotowej sprawie powyższe przesłanki zostały spełnione. Bezsporny jest bowiem fakt opuszczenia lokalu przez skarżącego już w 1995 r. i przebywania od tego czasu w mieszkaniu Z.S. B. C. posiadał jako zięć uprawnienia pochodne do pobytu w lokalu, którego wyłącznym właścicielem (od 1994r.) była teściowa - Z. F. Utracił powyższe uprawnienia, opuszczając mieszkanie po licznych kłótniach z jego właścicielką, z których wynikał brak jej zgody na dalszy pobyt skarżącego w lokalu. Od momentu wyprowadzenia się B. C. nie podejmował na drodze prawnej jakichkolwiek prób uregulowania kwestii powrotu do mieszkania teściowej, a swoje życiowe sprawy skoncentrował faktycznie w innym lokalu. W trakcie postępowania administracyjnego przed organem I instancji stwierdził nawet, iż nie widzi możliwości powrotu do przedmiotowego lokalu ze względu na konflikt z jego właścicielką (k. 30 v akt administracyjnych), w związku z czym rozważy możliwość zameldowania się w innym miejscu.
W świetle powyższych okoliczności organy administracyjne I i II instancji prawidłowo uznały, że w przedmiotowej sprawie zaistniały łącznie dwie przesłanki skutkujące decyzją o wymeldowaniu skarżącego. Zaskarżone decyzje były zatem zgodne z przepisami prawa obowiązującymi w momencie ich wydania.
Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002r. (sygn. akt. K 20/01), który orzekł o niezgodności z Konstytucją RP art. 9 ust. 2 powołanej powyżej ustawy, uchylił konieczność badania przez organy administracji faktu utraty uprawnień do pobytu w lokalu i w związku z tym wystarczającą podstawą do wymeldowania jest opuszczenie miejsca stałego pobytu. Okoliczność ta niewątpliwie istniała w przedmiotowej sprawie w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego.
Należy wyraźnie wskazać, iż ewidencja ludności służy rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. W tym postępowaniu chodzi jedynie o zapewnienie zgodności zapisów ewidencyjnych z rzeczywistym miejscem pobytu osób na których ciąży obowiązek meldunkowy. Nie jest to więc forma kontroli legalności prawa do lokalu. Rozstrzyganie problemów cywilnoprawnych związanych z prawem do lokalu nie należy do kompetencji organów administracji, a tym samym do właściwości sądu administracyjnego, badającego zgodność ich działania z prawem.
Jeżeli chodzi o kwestię uregulowania kontaktów skarżącego z dziećmi to organem wyłącznie właściwym w tej sprawie jest sąd rodzinny. Natomiast o przyznaniu lokalu socjalnego decyduje organ gminy – Wójt Gminy.
Uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, Sąd na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr.153, poz.1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) orzekł o oddaleniu skargi.
/-/ L. Drewniak-Żaba /-/ R.Słupczyński /-/ B.Koś