II SA/PO 2875/02
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę M. K. na decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, uznając, że schorzenia skarżącej nie figurują w wykazie chorób zawodowych.
Skarżąca M. K. domagała się stwierdzenia choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby narządu ruchu wywołanej nadmiernym przeciążeniem, wskazując na pracę renowatora i specjalisty ds. plastycznych. Organy inspekcji sanitarnej, opierając się na opiniach medycznych, uznały, że schorzenia skarżącej nie są wymienione w obowiązującym wykazie chorób zawodowych. Sąd administracyjny podzielił to stanowisko, podkreślając, że dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek: rozpoznanie choroby z wykazu oraz związek z czynnikami szkodliwymi w środowisku pracy.
Sprawa dotyczyła skargi M. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, która utrzymała w mocy decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącej. M. K. pracowała jako specjalista ds. plastycznych i renowator, wykonując prace związane z oprawą plastyczną, malowaniem i liternictwem. W związku z podejrzeniem choroby zawodowej, została poddana badaniom medycznym, które jednak nie wykazały schorzeń wpisanych do wykazu chorób zawodowych. Skarżąca domagała się uznania za chorobę zawodową przewlekłej choroby narządu ruchu wywołanej nadmiernym przeciążeniem, wskazując na pkt 12 wykazu. Sąd administracyjny, analizując przepisy rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, stwierdził, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest spełnienie dwóch przesłanek: rozpoznanie choroby z wykazu oraz związek schorzenia z czynnikami szkodliwymi w środowisku pracy. Ponieważ przeprowadzone badania medyczne nie doprowadziły do rozpoznania u skarżącej żadnej z chorób wymienionych w wykazie, w tym w pkt 12, sąd uznał, że nie została spełniona pierwsza z przesłanek. W konsekwencji, sąd oddalił skargę, podzielając stanowisko organów inspekcji sanitarnej.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest, aby schorzenie było wymienione w obowiązującym wykazie chorób zawodowych.
Uzasadnienie
Sąd podkreślił, że dla stwierdzenia choroby zawodowej muszą być spełnione dwie przesłanki: rozpoznanie choroby z wykazu oraz związek z czynnikami szkodliwymi w środowisku pracy. Brak choroby z wykazu uniemożliwia stwierdzenie choroby zawodowej, nawet jeśli istnieje związek z wykonywaną pracą.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (4)
Główne
Dz. U. Nr 65 poz. 294 art. § 1 ust. 1
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych
Za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, jeżeli spowodowane zostały działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy.
Dz. U. Nr 153 poz. 1270 art. art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd oddala skargę, jeżeli nie stwierdzi naruszenia prawa.
Pomocnicze
Dz. U. Nr 65 poz. 294 art. § 10
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych
Na podstawie orzeczenia wydanego przez jednostkę organizacyjną właściwą do rozpoznawania chorób zawodowych oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego, inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do jej stwierdzenia.
Dz. U. Nr 153 poz. 1271 art. art. 97 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Argumenty
Odrzucone argumenty
Argument skarżącej, że schorzenia kręgosłupa powinny być uznane za chorobę zawodową w oparciu o pkt 12 wykazu, mimo braku ich bezpośredniego wymienienia. Zarzuty skarżącej dotyczące błędów logicznych i pobieżnej oceny materiału dowodowego przez jednostki medyczne.
Godne uwagi sformułowania
dla wydania decyzji o stwierdzeniu u pracownika choroby zawodowej niezbędne jest ustalenie, że spełnione zostały dwie przesłanki. żadne ze schorzeń występujących u M. K. nie figuruje w obowiązującym wykazie chorób zawodowych i tym samym nie może być uznane za następstwo sposobu wykonywania pracy.
Skład orzekający
Maria Lorych-Olszanowska
przewodniczący sprawozdawca
Marzenna Kosewska
członek
Walentyna Długaszewska
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących wykazu chorób zawodowych i konieczności spełnienia przesłanek do ich stwierdzenia."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnego stanu faktycznego i obowiązującego w dacie orzekania wykazu chorób zawodowych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia chorób zawodowych, ale jej rozstrzygnięcie opiera się na ścisłej interpretacji przepisów i braku spełnienia formalnych przesłanek, co czyni ją mniej interesującą dla szerokiego grona odbiorców.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Po 2875/02 - Wyrok WSA w Poznaniu Data orzeczenia 2004-12-15 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2002-11-25 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Sędziowie Maria Lorych-Olszanowska /przewodniczący sprawozdawca/ Marzenna Kosewska Walentyna Długaszewska Symbol z opisem 620 Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg Sygn. powiązane II OSK 684/05 - Wyrok NSA z 2006-04-04 Skarżony organ Inspektor Sanitarny Treść wyniku Oddalono skargę Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska (spr) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska Walentyna Długaszewska Protokolant st. sekr. sąd. Teresa Matuszewska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej o d d a l a s k a r g ę. /-/ W. Długaszewska /-/ M. Lorych-Olszanowska /-/ M. Kosewska Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny , utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z [...] Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u M. K.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że M. K. była zatrudniona w Muzeum Narodowym od 16.02.1988 r. na stanowisku specjalisty do spraw plastycznych, a od 1.01.1991 r. do 19.10.1991 r. na stanowisku renowatora. Do jej obowiązków należało: oprawa plastyczna różnych wystaw malarskich np. wykonywanie plansz literniczych, plakatów, reklam, malowanie tuszem kreślarskim i temperą emulsyjną. W związku z podejrzeniem choroby zawodowej M. K. została zbadana w Centrum Medycyny Pracy oraz w trybie odwoławczym w Instytucie Medycyny Pracy . Na podstawie przeprowadzonych badań oraz analizy dokumentacji lekarskiej stwierdzono, że żadne ze schorzeń występujących u M. K. nie figuruje w obowiązującym wykazie chorób zawodowych i tym samym nie może być uznane za następstwo sposobu wykonywania pracy. Odwołując się od powyższej decyzji M. K. wniosła o stwierdzenie u niej choroby zawodowej w postaci: przewlekłej choroby narządu ruchu wywołanej nadmiernym przeciążeniem tj. choroby wymienionej w pkt. 12 wykazu chorób zawodowych. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu I instancji. Przytoczył ustalenia tego organu opisujące stanowiska na jakich pracowała M. K. w Muzeum Narodowym w latach 1988 - 1991 i rodzaj wykonywanej pracy, a także wyniki badań lekarskich przeprowadzonych w WCMP i IMP . Organ odwoławczy wyjaśnił też, że w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 poz. 294) w pkt. 12 wymienione są przewlekłe choroby narządu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy i nadmiernym przeciążeniem: "zapalenie pochewek ścięgnistych i kaletek maziowych uszkodzenie łękotki, mięśni i przyczepów ścięgnistych, martwica kości nadgarstka, zapalenie nadkłykci kości ramiennej, zmęczeniowe złamanie kości", przy czym żadna wymieniona jednostka nie dotyczy kręgosłupa. Instytut Medycyny Pracy w orzeczeniu z [...] wymienia schorzenia w obrębie kręgosłupa oraz systemu naczyniowego, które wywołują objawy chorobowe zgłaszane przez M. K., a które nie figurują w wykazie chorób zawodowych. Wobec braku rozpoznania jednostki chorobowej, wymienionej w wykazie chorób zawodowych przez właściwe zakłady opieki zdrowotnej uprawnione do rozpoznawania chorób zawodowych Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję o braku podstaw do stwierdzenia u M. K. choroby zawodowej. W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. K. zakwestionowała trafność powyższej decyzji. Zarzuciła, że decyzja ta wydana została oparciu o niepełne oraz błędne informacje i dokumenty. W ocenie skarżącej orzeczenia lekarskie zawierają liczne błędy logiczne, fałszywe sądy, pobieżną ocenę niekompletnych materiałów przy braku właściwych badań czy kwalifikacji. "Wyraża się to m. in. w skierowaniu przez WCMP do psychiatry w L. żeby posiadać podstawę niestwierdzenia zmęczeniowego złamania kości przypuśćmy kręgowej oraz obecnych tego skutków...". Skarżąca zarzuciła też błędną interpretację prawa tj. pozycji 12 wykazu chorób zawodowych wskazując na znaczenie spójnika i przecinka w zdaniu i wyraziła pogląd, że sposób wykonywania pracy "rzutuje na odrębne choroby zawodowe narządu ruchu, od wymienionych w uzasadnieniu jednostek chorobowych nadmiernego przeciążenia". W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie z 7.12.2004 r. skarżąca M. K. szczegółowo opisała sposób wykonywania pracy na stanowisku renowatora i specjalisty ds. plastycznych w latach 1988 - 1991. Do pisma tego dołączyła 31 załączników stanowiących w znacznej części korespondencję skarżącej z organami inspekcji sanitarnej i jednostkami medycznymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 poz. 294 z późn. zm.) "za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli spowodowane zostały działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy". Z powyższej regulacji wynika, że dla wydania decyzji o stwierdzeniu u pracownika choroby zawodowej niezbędne jest ustalenie, że spełnione zostały dwie przesłanki. Pierwszą z nich jest ustalenie przez jednostkę właściwą do rozpoznawania chorób zawodowych, że pracownik cierpi na chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych. Druga z kolei wymaga ustalenia związku pomiędzy stwierdzonym schorzeniem a czynnikiem szkodliwym występującym w środowisku pracy. Skarżąca została poddana badaniom dwóch jednostek uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych. Centrum Medycyny Pracy w orzeczeniach z [...] oraz z [...] stwierdziło brak podstaw do rozpoznania u M. K. chorób zawodowych wymienionych pod pozycjami 1 i 12 wykazu chorób zawodowych. Badania przeprowadzone w Instytucie Medycyny Pracy pozwoliły na rozpoznanie u skarżącej : - Dyskopatii wielopoziomowej C4/C5, C5/C6 w wywiadzie - Zespołu szyjno - barkowego i korzeniowo - kulszowego lewostronnego objawowego w wywiadzie - Bólu głowy prawdopodobnie pochodzenia naczyniowwego (zaburzenia ukrwienia w zakresie lewej tętnicy kręgowej w badaniu USG Doppler) - Wola guzowatego nietoksycznego I0 w wywiadzie - Zespołu paranoidalno-schizofrenicznego. W orzeczeniu lekarskim [...] z [...] Instytut ten stwierdził, że choroby ustalone na podstawie przeprowadzonych badań oraz analizy dokumentacji lekarskiej dołączonej do skierowania wymienione w rozpoznaniu, nie figurują w wykazie chorób zawodowych i nie mogą być uznane za następstwo narażenia na substancje chemiczne, ani też sposób wykonywania pracy podczas zatrudnienia na stanowisku specjalisty do spraw plastycznych i renowatora w Muzeum Narodowym (k. 26 akt administracyjnych). Zgodnie z § 10 cyt. rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, na podstawie orzeczenia wydanego przez jednostkę organizacyjną właściwą do rozpoznawania chorób zawodowych, oraz na podstawie wyników dochodzenia epidemiologicznego inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia. Skoro więc przeprowadzone badania lekarskie skarżącej nie doprowadziły do rozpoznania u niej żadnej z chorób wymienionych w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z 19.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych, a zwłaszcza nie pozwoliły na rozpoznanie chorób wymienionych w pkt. 1 i 12 tego wykazu brak podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Jakkolwiek orzeczenie lekarskie stanowiące podstawę wydania decyzji o stwierdzeniu (bądź nie) choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 80 kpa i podlega ocenie, to w zakresie rozpoznania choroby organ jest związany z tą opinią i nie może ingerować w jej treść. Może jedynie żądać uzupełnienia opinii jeśli jest ona zbyt lakoniczna bądź gdy nie zawiera przekonywującego uzasadnienia. Skarżąca zakwestionowała wydane orzeczenia lekarskie i ze skargi zdaje się wynikać, że dostrzega możliwość stwierdzenia choroby zawodowej wymienionej w pkt 12 wykazu tj. skutków wywołanych sposobem wykonywania pracy. Wskazany pkt. 12 obejmuje : "Przewlekłe choroby narządu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy, nadmiernym przeciążeniem; zapalenie pochowek ścięgnistych i kaletek maziowych, uszkodzenie łękotki, mięśni i przyczepów ścięgnistych, martwica kości nadgarstka, zapalenie nadkłykci kości ramieniowej, zmęczeniowe złamanie kości". Wydając zaskarżoną decyzję organy inspekcji sanitarnej obu instancji dokonały prawidłowej wykładni przytoczonego przepisu. Prawidłowo bowiem uznały, że przepis ten w sposób wyczerpujący wymienia wszystkie przewlekłe choroby narządu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy, czy nadmiernym przeciążeniem, które mogą być uznane za choroby zawodowe. Przeprowadzone badania lekarskie nie doprowadziły do stwierdzenia u skarżącej wymienionych w pkt. 12 Wykazu chorób zawodowych, zjawisk chorobowych. Wynika stąd, że nie została spełniona pierwsza z wymienionych wcześniej przesłanek § 1 ust. 1 cyt. rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Uzasadnia to wydanie decyzji o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271) skargę oddalono. /-/ W. Długaszewska /-/ M. Lorych-Olszanowska /-/ M. Kosewska JS
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI