II FZ 66/25

II FZ 66/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-09-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-31
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Dumas /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I SA/Po 242/25 - Postanowienie WSA w Poznaniu z 2025-06-26
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 37 par.1, art. 46 par. 3, art. 58 par. 1 pkt 3, art. 184, art. 197 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 24 września 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A sp. k. z siedzibą w B od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 czerwca 2025 r. sygn. akt I SA/Po 242/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A sp. k. z siedzibą w B na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 lutego 2025 r. nr 0112-KDIL2-2.4011.855.2024.2.KP w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 26 czerwca 2025 r., I SA/Po 242/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę A sp. k. w B na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 lutego 2025 r., nr 0112-KDIL2-2.4011.855.2024.2.KP w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie A sp. k. w B (dalej jako" "Skarżąca") pismem z dnia 20 lutego 2025 r. wniosła skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.
Zgodnie z zarządzeniem z dnia 12 maja 2025 r., wezwano pełnomocnika Skarżącej do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania Skarżącej tj. wyciągu z KRS dotyczącego komplementariusza Skarżącej (C Sp. z o.o.), pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik nadesłał odpis KRS, ale dotyczący Skarżącej. Zdaniem Sądu poprzestanie na przesłaniu KRS dotyczącego tylko Skarżącej spółki, uznać należy za niewystarczające. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 29 w zw. z art. 16 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. —Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm., dalej "P.p.s.a."), odrzucił skargę. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego Sąd rozstrzygnął w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt. 3 w zw. z art. 29 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi mimo, że w sprawie uzupełniono brak formalny skargi w zakresie wykazania umocowania i tym samym nie zaistniała przyczyna do odrzucenia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu na etapie postępowania zażaleniowego w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności odrzucenia skargi z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego skargi w postaci złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania Skarżącej.
Zgodnie z art. 37 § 1 P.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa, a na podstawie art. 46 § 3 P.p.s.a. - do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Niezłożenie wraz ze skargą pełnomocnictwa jest brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu, a konsekwencją nieuzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi jest jej odrzucenie, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Przepis ten stanowił podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, odrzucającego skargę Skarżącego, właśnie z powodu nieuzupełnienia braków skargi w wyznaczonym terminie. Warunkiem zastosowania tego przepisu jest prawidłowe doręczenie stronie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków pisma powinno być tak jasne i niedwuznaczne, aby u strony, do której zostało skierowane, nie powstała wątpliwość co do przedmiotu wezwania i rygorów grożących w razie niezastosowania się do jego treści. Dlatego też, gdy wezwanie do usunięcia braków formalnych pisma budzi wątpliwości co do treści, nie można z tego wyprowadzać skutków niekorzystnych dla strony. Innymi słowy, niezachowanie któregokolwiek z tych wymagań pozbawia wezwanie sankcji (por. postanowienie SN z dnia 9 czerwca 1999 r., III RN 6/99, OSNP 2000, Nr 9, poz. 343; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2015 r., I GSK 781/15).
Przenosząc powyższe na kanwę rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Strona była wzywana do usunięcia braków formalnych skargi. Pierwsze wezwanie z 9 kwietnia 2025 r. (k. 27) dotyczyło złożenia "dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej tj. wyciągu z KRS-u". W reakcji na nie pełnomocnik nadesłał Informację odpowiadającą odpisowi pełnemu z Rejestru przedsiębiorców dotyczącą Skarżącej – spółki komandytowej (k. 30). Powyższy dokument nie był wystarczający do wykazania umocowania pełnomocnika. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji prawidłowo wezwał pełnomocnika do przedstawienia "dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej tj. wyciągu z KRS-u, dot. Komplementariusza (C sp. z o.o.)." (k. 39). Powyższe wezwanie w istocie doprecyzowało obowiązek nałożony na Skarżącą i nie pozostawiało wątpliwości co do sposobu jego prawidłowego wykonania. Jednakże w odpowiedzi na ww. wezwanie pełnomocnik ponownie przesłał odpis KRS dotyczący samej Skarżącej (spółki komandytowej). Nie nadesłał jednak odpisu dotyczącego komplementariusza, tj. C sp. z o.o.
Głównym argumentem podnoszonym w zażaleniu jest okoliczność, że X Y jest także komplementariuszem Skarżącej jako osoba fizyczna. Pełnomocnik spółki zdaje się jednak zapominać, że pełnomocnictwo do reprezentacji Skarżącej zostało sformułowane w następujący sposób "Ja, niżej podpisany – X Y - jako Prezes Zarządu Komplementariusza Spółki A [...] spółka komandytowa [...] uprawniony do jej samodzielnej reprezentacji, udzielam pełnomocnictwa szczególnego doradcy podatkowemu [...]". Autor pełnomocnictwa sam zatem powiązał umocowanie do reprezentacji Skarżącej (spółki komandytowej) z wyrażeniem woli przez podmiot reprezentujący spółkę, która jest komplementariuszem skarżącej. Innymi słowy, jak wynika z treści pełnomocnictwa X Y działał w imieniu spółki (sp. z o.o.) a nie w imieniu własnym. W konsekwencji zasadne i prawidłowe było wzywanie przez sąd do wykazania umocowania poprzez przedstawienie dokumentów dotyczących C sp. z o.o. Należy podkreślić, że wezwanie wystosowane przez Sąd pierwszej instancji było precyzyjnie i dokładnie określało zakres żądanych dokumentów. Pełnomocnik, przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, nie wykonał tego wezwania ani nie wykazał swojego umocowania w inny sposób, choćby poprzez przedstawienie inaczej sformułowanego pełnomocnictwa podpisanego przez X Y w imieniu własnym a nie w imieniu spółki z o.o.
Z uwagi na powyższe, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stawiane w zażaleniu zarzuty należy uznać za niezasadne a Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę z uwagi na nieuzupełnienie braku skargi w terminie.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.