IV SA/Gl 231/04

IV SA/Gl 231/04 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2005-12-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-03-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Mikusiński /sprawozdawca/
Szczepan Prax /przewodniczący/
Tadeusz Michalik
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Szczepan Prax Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia NSA Adam Mikusiński (sprawozdawca) Protokolant stażysta Agnieszka Zygmunt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi M.F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie niezałatwienia sprawy postanawia o d r z u c i ć s k a r g ę
Uzasadnienie
W dniu [...] M.F. zwrócił się do Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w C. z zapytaniem kto jest jego pracownikiem socjalnym.
Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w C. w piśmie z dnia [...] Nr [...] poinformował stronę o tym, który z pracowników socjalnych został wyznaczony do załatwiania jego spraw w okresie od [...] do [...]
W dniu [...] M.F. wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na bezczynność Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w C. podnosząc, że już od [...] oczekuje na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego i chciałby wiedzieć, do którego z pracowników socjalnych może zwrócić się ze swoimi problemami.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem Nr [...] z dnia [...], działając na podstawie art. 17, 18, 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdziło, że zażalenie M.F. jest nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że wniosek strony został załatwiony bez zbędnej zwłoki, a zarzut bezczynności nie znalazł potwierdzenia w przedstawionych aktach sprawy.
Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem M.F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych. Zdaniem skarżącego sprawa nie została załatwiona bez zbędnej zwłoki, czyli w terminie 7 dni. Od dnia złożenia zapytania do dnia udzielenia odpowiedzi przez organ upłynęło bowiem [...] dni. Nadto skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postulowało jej oddalenie wyjaśniając, że o bezczynności organu administracji można mówić wówczas, gdy w terminie ustalonym przez prawo organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia, innego aktu lub nie podjął czynności, do której był prawnie zobowiązany. Pismo z dnia [...] przesłane skarżącemu przez Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej załatwiało sprawę, gdyż zawierało informacje, o które zwrócił się skarżący. Sprawa została załatwiona bez zbędnej zwłoki, a zarzut skarżącego, że organ dopuścił się naruszenia terminu z art. 35 i art. 36 K.p.a., nie znajduje uzasadnienia. Nadto Kolegium wskazało, że terminy siedmiodniowe, zgodnie z K.p.a., są terminami zawitymi i nie znajdują zastosowania w sprawie skarżącego.
Zarządzeniem z dnia [...] referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odpis zarządzenia uznano za doręczony w dniu [...] w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W punkcie wyjścia trzeba odnotować, że przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...], wydane na podstawie art. 37 K.p.a.
Należało w tym miejscu przywołać treść orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanego wprawdzie na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), nie mniej jednak z uwagi na zbieżność regulacji zawartej w art. 16 tej ustawy i art. 3 obecnie obowiązującej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tezy w nim zawarte zachowują ważność. Otóż rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w art. 37 K.p.a., nie następuje – co do zasady - ani w formie decyzji administracyjnej, ani w formie postanowienia, na które przysługiwałoby zażalenie, ale w drodze czynności nadzorczej, która – gdyby nawet została ujęta w formę postanowienia – nie mogłaby być zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż art. 16 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym nie wymienia tego rodzaju przedmiotów zaskarżenia (por. postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2001 r., sygn. akt IV SAB 177/00, nie publ.).
Z tych względów stwierdzono w tej sprawie, że skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] jest niedopuszczalna. W tych ramach przyjęto, że zaskarżone postanowienie nie mieści się w katalogu ujętym w art. 3 P.p.s.a. Nie jest bowiem ani postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, ani postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty (§ 2 pkt 2), ani postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (§ 2 pkt 3).
Mając powyższe na uwadze sąd postanowił jak w sentencji działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 P.p.s.a.