II SA/Po 2650/03

II SA/Po 2650/03 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2004-06-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-11-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Edyta Podrazik
Ewa Makosz-Frymus
Paweł Miładowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
614  Oświata, szkolnictwo wyższe, nauka, działalność badawczo-rozwojowa i archiwa
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ
Rada Gminy
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski /spr/ Sędziowie NSA Ewa Makosz-Frymus As. sąd. Edyta Podrazik Protokolant referent-stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2004r. sprawy ze skarg Stowarzyszenia "D. P." w D. na uchwały: 1) Rady Gminy D. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie w sprawie wyrażenia woli likwidacji Szkoły Podstawowej w D. 2) nr [...] z dn. [...] w sprawie likwidacji Szkoły Podstawowej w D. 3) nr [...] z dn. [...] w sprawie sieci publicznych przedszkoli, szkół podstawowych i gimnazjów na terenie Gminy D. oraz określenia granic ich obwodów. oddala skargi /-/ E.Podrazik /-/ P.Miładowski /-/ E.Makosz-Frymus TG
Uzasadnienie
Rada Gminy D. uchwałą nr [...] z dnia [...] wyraziła wolę likwidacji Szkoły Podstawowej w D. Następnie uchwałą nr [...] z dnia [...] podjęła decyzję o likwidacji Szkoły Podstawowej w D. Tego samego dnia podęto również uchwałę [...] w sprawie sieci publicznych przedszkoli, szkół podstawowych i gimnazjów na terenie gmin D. oraz określenia granic ich obwodu. W uzasadnieniu dwóch pierwszych uchwał Rada Gminy argumentowano, że Szkoła Podstawowa w D. mieści się w budynku pałacowym. Od sierpnia 45 roku oprócz prac adaptacyjnych przystosowujących pomieszczenia pałacowe dla potrzeb szkoły oraz bieżących remontów nie przeprowadzano w zasadzie żadnych większych inwestycji. Jego aktualny stan techniczny jak i pierwotne przeznaczenie przesądza, iż budynek ten nie daje się w pełni na budynek szkolny. Do utrzymania go w należytym stanie wymagane są "potężne nakłady finansowe, a prace wymagają zgody konserwatora zabytków". Do dnia podjęcia uchwały nie została w ostateczny sposób uregulowana kwestia własności budynku. W pałacu mieszczą się dwa mieszkania nauczycielskie bez osobnego wejścia, szkoła nie posiada sali gimnastycznej, ogrzewana jest piecami kaflowymi. W sąsiedztwie pałacu znajduje się oficyna w bardzo złym stanie technicznym. Jakkolwiek pałac położony jest w parku ale aby się dostać do szkoły trzeba przejść przez podwórze Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej i stanowi to dodatkowe zagrożenie dla zmierzających do szkoły dzieci. W granicach obwodu szkoły znajdują się miejscowości: D., P. oraz G. Do szkoły uczęszczało 86 uczniów, z tym że 24 dzieci z miejscowości D., a pozostali (62 dowożeni są z P. oraz G.). W ocenie Rady właściwszym rozwiązaniem będzie zlikwidowanie szkoły w D., a dla dzieci uczących się w tej szkole wskazano jako placówkę macierzystą Szkołę Podstawową w W. Ta ostatnia wybudowana została na przełomie lat 80 i 90 i posiada dobre warunki do nauczania. Ma 9 pełnowymiarowych sal lekcyjnych, salę gimnastyczną z szatniami, natryskami, salę komputerową, stołówkę z zapleczem kuchennym oraz z innymi pomieszczeniami pozwalającymi prowadzić zajęcia pozalekcyjne. Po reorganizacji Szkoła ta liczyć będzie wraz z oddziałem przedszkolnym 158 dzieci. Przyjęcie uczniów zlikwidowanej szkoły nie zwiększy liczby istniejących już oddziałów, ale doprowadzi do pełniejszego wykorzystania potencjału szkoły, który będzie racjonalnie wykorzystany. Proponowane rozwiązanie zmniejszy też koszty związane z edukacją na terenie gminy. Wszystkim nauczycielom likwidowanej szkoły proponuje się pracę w innych szkołach oraz w innych instytucjach na terenie gminy. Zamiar likwidacji szkoły został pozytywnie zaopiniowany przez Kuratora Oświaty, a o zamiarze likwidacji i to w ustawowym terminie poinformowano także rodziców uczniów. Konsekwencją likwidacji szkoły było ustalenie planu sieci publicznych przedszkoli, szkół podstawowych i gimnazjów na terenie gminy Dopiewo oraz określenie ich obwodów nie uwzględniającego zlikwidowanej szkoły, poszerzając granice obwodu Szkoły Podstawowej w W. o miejscowości D., P., G.. Powyższe uchwały po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 3 października 2003 zaskarżyło do Naczelnego Sądu Administracyjnego Stowarzyszenie dla Przyszłości D. Skargę zredagowano 24 listopada 2003 roku i następnego dnia złożono ją w sekretariacie Sądu Administracyjnego. Skarżący zarzucali podjęcie w/w uchwał na podstawie nieprawdziwych przesłanek, nadto naruszenie art. 7 i 8 kpa przez wydanie uchwały wbrew słusznemu interesowi obywateli w sposób podważający zaufanie do organów samorządu terytorialnego. Nadto zarzucano złamanie normy z art. 9 i 129 kpa poprzez "zatrzymanie naszego odwołania skierowanego do Wojewody przez okres ponad miesiąca, co faktycznie uniemożliwiło stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w trybie nadzoru. Poza tym skarżący formułował zarzut z art. 5 ustęp 7 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 o systemie oświaty poprzez stworzenie uciążliwych, niedogodnych i szkodliwych warunków nauki w szkole podstawowej przez dzieci z miejscowości G., P., D, Z. W ocenie strony skarżącej lokalizacja szkoły w pałacu jest racjonalna, że w porównaniu z innymi szkołami pomieszczenia pałacowe spełniają z nawiązką normy powierzchni i kubatury pomieszczeń, że wbrew wywodom uzasadnienia uchwały były prowadzone prace remontowe a budynek jest w dobrym stanie technicznym. Konieczność uzyskania zgody od konserwatora zaistniała dopiero 6 czerwca 2003, to jest od dnia wpisania budynku do rejestru zabytków. Sprawa niepewności co do własności budynku jest argumentem przywoływanym wyłącznie na wzmocnienie argumentacji uchwały. Według strony skarżącej, jest to powód spreparowany. W zasadzie władze gminy przez lata opóźniały działania zmierzające do opóźnienia sprawy własności budynku – i same stworzyły powód likwidacji. Wcześniej mówiono o konieczności budowy nowej szkoły. Likwidacja szkoły w D. miała nastąpić po przeniesieniu już do nowego budynku szkolnego. Jakkolwiek w sąsiedztwie pałacu znajduje się oficyna w złym stanie technicznym, to nie jest użytkowana przez szkołę, a za jej stan odpowiada zarządca – gmina. Szkoła posiada 3 boiska, plac zabaw i teren do uprawiania sportów zimowych. Ogrzewanie piecowe jest skuteczne. Współpraca szkoły z rolniczą spółdzielnią układa się harmonijnie, a przy tym istnieją inne drogi, które umożliwiają się dostanie do szkoły. Gmina też tendencyjnie przedstawiała opis szkoły podstawowej w W. Proponowane rozwiązanie nie poprawi warunków nauki, a dokonuje się ją wbrew przytłaczającej większości rodziców dzieci. Wątpliwości też budzi propozycja nauczania dzieci w szkole w W. z uwagi na sąsiedztwo tej ostatniej z fermą przemysłowego tuczu trzody chlewnej "A.". W ocenie skarżącej hodowla wprowadza stan zagrożenia toksykologicznego także w rejonie szkoły w W. Rodzice dzieci występując przeciwko likwidacji szkoły zawiązały też skarżące stowarzyszenie, a spośród 97 byłych uczniów likwidowanej szkoły jedynie czwórka przeniosła się do W. Z miejscowości należących do obwodu likwidowanej szkoły nie ma możliwości dojazdu do szkoły w W publicznymi środkami komunikacji, a spóźnienie ucznia na autobus w zasadzie oznacza utratę całego dnia nauki. W budynkach pałacowych aktualnie stowarzyszenie prowadzi niepubliczną szkołą podstawową. W konkluzji skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonych uchwał.
W odpowiedzi na skargi Rada Gminy w D. wniosła o ich oddalenie względnie odrzucenie skarg. W ocenie Rady skargi zostały złożone przedwcześnie. Skargę można bowiem na uchwałę Rady Gminy stosownie do art. 101 ustęp 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym wnieść dopiero po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia. Tymczasem skarżący wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa w dniu 3 października 2003 roku. Gmina poinformowała skarżącego 23 października, że sprawa nie może być załatwiona w terminie z art. 35 kpa i wyznaczyła nowy termin na dzień 15 grudnia 2003. Mimo to skargi zostały złożone 23 listopada 2003, a więc przed upływem dwumiesięcznego terminu z art. 35 § 3 kpa. W tych okolicznościach skargi jako przedwczesne podlegają na podstawie art. 27 ustęp 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 o NSA odrzuceniu. Z kolei 29 grudnia 2003 r. Rada Gminy w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa podjęła uchwałę uznającą, iż zaskarżone uchwały są zgodne z prawem. Ponadto Rada Gminy stawiała zarzut braku legitymacji skarżącego do wniesienia skarg. W jej ocenie strona nie wykazała by jej prawo lub interes prawny został kwestionowanymi uchwałami naruszony. Nie sposób też przyjąć by skarżący reprezentował grupę mieszkańców, o której mowa w art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, bo nie przedstawili wymaganej pisemnej zgody grupie mieszkańców. Wbrew też twierdzeniom strony skarżącej przesłanki likwidacji szkoły w D. były rzeczywiste, a okoliczności przywołane w uzasadnieniach zaskarżonych uchwał były prawdziwe. Podstawą bowiem propozycji zmian nauczania na terenie gminy był dokument Komisji Oświaty, Zdrowia, Kultury, Turystyki i Sportu, Rady Gminy D. z 21 lutego 2003 roku, "zasadnicze przyczyny proponowanych zmian w istniejącej sieci szkół na terenie gminy D.". Prace remontowe, które prowadzono także po 45 roku nie były znaczącymi inwestycjami, były niezbędne dla funkcjonowania obiektu (remont sanitariatu, wymiana oświetlenia), a remont wymagał zgody konserwatora zabytków. W spisie zabytków architektury i budownictwa w Polsce zespół pałacowo-folwarczny w D. istnieje jako zabytek, a niezależnie od tego 5 czerwca Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał decyzję w sprawie wpisania pałacu do rejestru zabytków. Obiektywnie rzecz biorąc w szkole podstawowej w W. istnieją znaczne lepsze warunki do nauki niż w szkole zlikwidowanej. Wszystkim dzieciom władze gminy D. zapewniają własny transport i opiekę dowozu, a zważyć należy, że jedynie 20 dzieci było z miejscowości D., 6 z Z., a pozostałe (60) i tak były dowożone (z P. i G.). Ferma Tuczu Trzodu Chlewnej w W. nie stanowi zagrożenia toksykologicznego. Przywołana przez skarżącego ekspertyza została zamówiona w celu eliminacji potencjalnych zagrożeń ze strony fermy. Rada Gminy dysponuje odmienną we wnioskach ekspertyzą Stowarzyszenia Ekologicznego Ziemi W.. Także Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w tej sprawie nie interweniował. Według opinii Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z 4 listopada 2003 "poczucie zagrożenia zdrowotnego wśród mieszkańców W. kojarzonego z sąsiedztwem Fermy Trzody Chlewnej firmy "A." nie jest uzasadnione. Organy Gminy w sposób ciągły monitorują sytuację w W., a wyniki przeprowadzonych kontroli nie potwierdzają bezpośredniego szkodliwego wpływu Fermy na zdrowie i życie mieszkańców tej miejscowości. Słuszny interes obywateli chroniony art. 7 kpa nie należy utożsamiać z interesem nauczycieli oraz mieszkańców, dzieci uczęszczających do likwidowanej szkoły. Interes ten jest szerszy i winien być oceniany z punktu widzenia całej społeczności lokalnej tworzącej wspólnotę samorządową. W jej interesie nie leży zaś utrzymywanie szkoły drogiej i przestarzałej technicznie. Przed podjęciem kwestionowanych uchwał Rada Gminy prowadziła rozmowy i konsultacje społeczne w tym także zawiadomiono i to imiennie wszystkich rodziców, uczniów SP w D.. Rada Gminy podkreślała, że wójt Gminy D. w dniu 4 sierpnia 2003 r. rozpatrując wniosek skarżącego stowarzyszenia dokonał wpisu do ewidencji szkół niepublicznych szkoły podstawowej w D. z terminem rozpoczęcia działalności od 1 września 2003 roku i z tym dniem nadał jej uprawnienia szkoły publicznej. A Gmina mimo złożonych z przekroczeniem terminów wniosków przyznała skarżącemu dotację na prowadzenie szkoły. W 2001 roku wydatki na szkołę podstawową w D. wynosiły 372937,17 zł, otrzymywana subwencja wyniosła 244315,61 zł, a więc władze samorządowe musiały dofinansować szkołę w kwocie 128 tys. 621, 56 zł., co stanowi przeszło 34, 5 % całkowitych kosztów. Podobnie było w 2002 roku, z tym, że dofinansowanie wyniosło 141610,31 zł tj. 36,1 całkowitych kosztów. Na rok 2003 zakładano dofinansowanie w kwocie 76947,62 zł., tymczasem na terenie Gminy znajdują się szkoły, na które otrzymywana subwencja pokrywała zaplanowane wydatki. Gmina dokonuje bardzo dużego wysiłku (finansowego i organizacyjnego) aby zaspokoić potrzeby oświatowe uczącej się młodzieży. Likwidacja szkoły pozwoli na roczne oszczędności rzędu 320 tys. zł.
Skargę wniesiono pod rządami ustawy z dnia 11.5.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W międzyczasie doszło do reformy sądownictwa administracyjnego. W myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Generalnie skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Na wstępie zaznaczyć należy, iż wbrew sugestiom Rady Gminy D., zawartej w odpowiedzi na skargę w ocenie składu orzekającego brak jest podstaw do odrzucenia skarg. Sąd nie podziela poglądu zaprezentowanego przez organ stanowiący mimo wsparcia go przywołanym orzecznictwem Sądu Najwyższego. Prezentowany sposób myślenia w istocie prowadziłby do pozbawienia strony konstytucyjnego prawa do sądu. Zgodnie z art. 35 kpa regułą jest, iż organy administracji publicznej zobowiązane są załatwić sprawy bez zbędnej zwłoki. Jakkolwiek § 3 dopuszcza tu w sytuacjach szczególnie skomplikowanych termin 2 miesięczny na załatwienie sprawy, to generalnie nie powinien być on dłuższy niż 1 miesiąc. W tych okolicznościach wniesienie skargi na uchwałę Rady Gminy po upływie 1 miesiąca od wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie powoduje odrzucenia skargi jeżeli do dnia rozprawy Rada podtrzymywała kwestionowane w skardze stanowisko. Zbliżona myśl nie jest obca także orzecznictwu Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyrok z dnia 8 stycznia 2001 w sprawie II SA/KR 1975/00). Pogląd ten nie jest przy tym sprzeczny z tezą przywołanego przez skarżącego postanowienia Sądu Najwyższego, ani z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 maja 1998 FPS 1/98.
Przeciwne rozumowanie mogłoby prowadzić do odwlekania rozstrzygnięcia co do zgodności z prawem kwestionowanej uchwały, a w konsekwencji pogłębić negatywne skutki jakie taka uchwała mogłaby wywołać w sferze szeroko pojętych praw i wolności obywatelskich.
Dokonując oceny legalności zaskarżonych uchwał, to w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykazali skutecznie by uchwały te podjęto z naruszeniem przepisów prawa. W szczególności skarżący nie wykazał, by przesłanki uzasadniające konieczność likwidacji szkoły podstawowej w D. były nieprawdziwe i że spreparowano je wyłącznie na użytek kwestionowanego rozstrzygnięcia. Ma rację organ stanowiący, iż materiałem wyjściowym był dokument opracowany przez Komisję Oświaty, Zdrowia, Kultury, Turystyki i Sportu Rady Gminy D. z dnia 21 lutego 2003 r., a zatytułowany "Zasadnicze przyczyny proponowanych zmian w istniejącej sieci szkól na terenie gminy D.". Dokument ten był rozpropagowany przed terminem sesji, na który zapadły skarżone uchwały, a przedstawiono w nim aktualny stan sieci szkolnej, bazę oświatową, zagadnienia związane z finansowaniem oświaty oraz proponowane rozstrzygnięcia. Z akt administracyjnych wynika, że ten materiał roboczy był wykorzystywany w toku dyskusji nad projektami uchwał. Rada gminy wykazała też, że pałac wybudowany w XIX wieku jako rezydencja mieszkalna nie może w pełni zaspakajać celów oświatowych. Nie sporny był brak sali gimnastycznej, stołówki oraz uciążliwy dla funkcjonowania szkoły sposób ogrzewania. Także supozycja organu, iż przyszłe prace remontowe, które w sposób pełniejszy niż dotychczas zaadoptowałyby obiekt na potrzeby nowoczesnej szkoły wymagałyby zgody konserwatora zabytków znajduje potwierdzenie w faktach. Zgodnie z przewidywaniami Rady budynek ten został bowiem formalnie wpisany do rejestru zabytków. W tych okolicznościach po myśli obowiązującej wówczas ustawy z dnia 15 lutego 1962 o ochronie dóbr kultury (tj. Dz.U. z 1990 r. nr 98 poz. 1150 ze zm) jak i obowiązującej aktualnie ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z dnia 17 września 2003 r.) wszelkie prace i roboty przy obiektach zabytkowych wolno prowadzić tylko za zezwoleniem właściwego konserwatora zabytków (art. 21 poprzedniej ustawy i rozdział 3 aktualnie obowiązującego przepisu – w szczególności art. 36).
W zasadzie nie zrozumiały jest zarzut dotyczący kwestii związanych z prawem własności do budynku. Po pierwsze z akt administracyjnych nie wynika, by Rada pozostawała bierna w tej kwestii, a po wtóre nie uregulowany stan prawny w istocie wzmacnia argumentację o konieczności likwidacji szkoły publicznej. Nie stanowi też decydującego znaczenia dla oceny legalności zaskarżonych uchwał teza strony skarżącej o niedoskonałości warunków nauczania w szkole w Więckowicach. Stan bowiem innych szkół, dobry czy zły, nie wiąże się bezpośrednio z motywami powziętymi o konieczności likwidacji szkoły w D. Oczywiście ma on znaczenie dla bytu uchwały w sprawie sieci publicznych przedszkoli, szkół podstawowych i gimnazjów na terenie gminy D. Jednakże skarżący skutecznie nie wykazali by w szkole podstawowej w W. istniały przeciwwskazania do prowadzenia procesu edukacyjnego. Sugerowany negatywny wpływ znajdującej się w pobliżu fermy nie został bowiem przez stronę skarżącą wykazany. Rada gminy tymczasem dysponuje opinią organu zajmujących się ochroną środowiska, które takiego negatywnego związku nie postrzega. Sugestia zaś stowarzyszenia, że Rada gminy zataiła niekorzystny dla siebie dokument nie znajduje potwierdzenia w aktach administracyjnych. "Ekspertyza w zakresie ochrony biosfery w aspekcie dostosowania produkcji zwierzęcej do lokalnych warunków przyrodniczych w gminie D. z uwzględnieniem kierunków i strategii rozwoju" wskazuje jedynie na potencjalne, lecz nie bezpośrednie zagrożenia. Z akt administracyjnych wynika też, że to opracowanie udostępniono m. in. i prasie. Ma rację także Rada, że strona skarżąca myli interes społeczności lokalnej tworzącej wspólnotę samorządową z interesem węższej grupy osób – rodziców dzieci i nauczycieli likwidowanej szkoły. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że Rada gminy D. przed podjęciem zaskarżonych uchwał prowadziła szerokie konsultacje społeczne w tym także z środowiskiem nauczycielskim (spotkania z Radą Pedagogiczną likwidowanej szkoły, dyrektorami szkół z terenu gminy, z przedstawicielami nauczycielskich związków zawodowych, Radą Rodziców etc.). O likwidacji szkoły poinformowano także imiennie wszystkich rodziców szkoły podstawowej w D., nauczycieli tej szkoły, przedstawiając im jednocześnie propozycję zatrudnienia na następny rok szkolny. Umożliwiono także rodzicom dzieci branie udziału na posiedzeniu komisji oświaty poprzedzającej powzięcie zaskarżonej uchwały o likwidacji szkoły. Likwidacja szkoły była też przedmiotem dyskusji zebrania wiejskiego mieszkańców D. i, G. i P. O podjętej uchwale w sprawie likwidacji także pisemnie poinformowano wszystkie zainteresowane strony. Z akt administracyjnych nie wynika też, że przy powzięciu kwestionowanych uchwał doszło do innych istotnych naruszeń procedury, które powodowałyby konieczność stwierdzenia nieważności uchwał względnie potrzebę stwierdzenia, że zostały wydane z naruszeniem prawa. Zważyć przy tym należy, że strona skarżąca w zasadzie wszelkie swoje zarzuty kierowała do uchwały nr [...] z [...] w sprawie likwidacji szkoły podstawowej w D. I poza generalnym sformułowaniem w istocie nie precyzując i nie konkretyzując innych zarzutów. Zważywszy, że uchwała nr [...] z [...] w sprawie wyrażenia woli likwidacji szkoły podstawowej w D. i uchwała nr [...] z dnia [...] w sprawie sieci publicznych przedszkoli, szkół podstawowych i gimnazjów na terenie gminy D. oraz określenia granic ich obwodów poprzedzała wydanie uchwały o likwidacji szkoły, a uchwała nr [...] z dnia [...] w sprawie sieci publicznych przedszkoli, szkół podstawowych i gimnazjów na terenie gminy D. oraz określenia granic ich obwodów jest organizacyjnym następstwem uchwały o likwidacji szkoły, to zarzuty podniesione w skardze nie stanowią wystarczającej podstawy do wyeliminowania przedmiotowych uchwał z obrotu prawnego. Także sąd działając z urzędu nie dopatrzył się w tym przypadku uchybień wywołujących w/w skutek. W tych warunkach nie podzielając poglądu Rady, że skarżące stowarzyszenie nie ma legitymacji do wniesienia skargi, skargi stowarzyszenia na przedmiotowe uchwały należało z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270), który to przepis zgodnie z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) ma odpowiednie zastosowanie, oddalić. W ocenie składu sądu skarżący ma legitymację do wniesienia skarg. Wbrew twierdzeniom Rady skarżące stowarzyszenie działając we własnym imieniu wykazało swój interes prawny w rozumieniu art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.). Otóż zgodnie ze statutem stowarzyszenia jego celem jest wspieranie wszechstronnego i zrównoważonego rozwoju społecznego, kulturalnego i gospodarczego wsi Gminy D., integracja mieszkańców wsi, przeciwdziałanie bezradności i wykluczeniu społecznemu, wspieranie demokracji i budowanie społeczeństwa obywatelskiego w środowisku lokalnym (§ 9 statutu), a zgodnie z § 10 statutu stowarzyszenie realizuje swoje cele m. in. poprzez prowadzenie szkoły .... i wspieranie innych szkół, organizowanie wszelkich form edukacji dla dzieci i młodzieży i osób dorosłych ... . Skoro szeroko pojęta edukacja należy do statutowej działalności stowarzyszenia, to nie można skutecznie podnosić, że nie ma ono interesu w zaskarżeniu uchwały związanej z likwidacją szkoły i siecią publicznych placówek oświatowych na terenie gminy. Kierując się naprowadzoną wyżej argumentacją oraz przywołanymi wyżej przepisami orzeczono jak w sentencji.
/-/ E.Podrazik /-/ P. Miładowski /-/ E.Makosz-Frymus
TG