II SA/Po 250/03
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Wojewody w sprawie wymeldowania, uznając, że organ odwoławczy nie zebrał i nie ocenił materiału dowodowego w sposób zgodny z przepisami KPA.
Skarga J. S. dotyczyła decyzji Wojewody utrzymującej w mocy decyzję odmawiającą wymeldowania H. K. z pobytu stałego. Skarżący zarzucił organom obu instancji błędną ocenę dowodów, w tym zeznań świadków i rozbieżności w oświadczeniach córki H. K. Sąd administracyjny uznał, że organ odwoławczy nie wykazał, dlaczego przyjął jedne dowody, a odrzucił inne, nie odnosząc się do kluczowych zarzutów skarżącego, co stanowiło naruszenie przepisów KPA.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozpoznał skargę J. S. na decyzję Wojewody, która utrzymała w mocy decyzję odmawiającą wymeldowania H. K. z lokalu przy ul. [...]. Skarżący kwestionował ustalenia organów, wskazując na sprzeczności w zeznaniach świadków i brak konsekwencji w oświadczeniach córki H. K. (E. K.) w różnych postępowaniach. Organ I instancji uznał, że centrum życiowe H. K. znajduje się w lokalu przy ul. [...], a opuszczenie lokalu nie było dobrowolne. Wojewoda podtrzymał tę decyzję, opierając się m.in. na zeznaniach świadków widujących H. K. w spornej posesji oraz na ustaleniach policji. Sąd administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 7, 77 § 1, 107 § 3 KPA). Sąd uznał, że organ odwoławczy nie uzasadnił w sposób wystarczający, dlaczego przyjął jedne dowody, a odrzucił inne, nie odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących rozbieżności w zeznaniach E. K. oraz kwestii opłat cywilnoprawnych. Brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz niewłaściwa ocena dowodów stanowiły podstawę do uchylenia decyzji.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, organ odwoławczy nie uzasadnił w sposób wystarczający, dlaczego przyjął jedne dowody, a odrzucił inne, nie odnosząc się do kluczowych zarzutów skarżącego.
Uzasadnienie
Sąd stwierdził naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 KPA, ponieważ organ odwoławczy nie wykazał, dlaczego dał wiarę pewnym zeznaniom, a odmówił wiarygodności innym, nie odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących rozbieżności w zeznaniach E. K. i kwestii opłat.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylono_decyzję
Przepisy (7)
Główne
k.p.a. art. 107 § § 3
Kodeks postępowania administracyjnego
Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
k.p.a. art. 7
Kodeks postępowania administracyjnego
Organ administracji publicznej jest obowiązany do dołożenia wszelkiej staranności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.
k.p.a. art. 77 § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
Organ administracji publicznej obowiązany jest wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
p.p.s.a. art. 145 § § 1
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd uwzględnia skargę na orzeczenie organu, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 152
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.
p.p.s.a. art. 200
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.
Ustawa - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 97 § § 1
Argumenty
Skuteczne argumenty
Organ odwoławczy nie uzasadnił prawidłowo oceny dowodów. Organ odwoławczy nie odniósł się do kluczowych zarzutów skarżącego dotyczących rozbieżności w zeznaniach E. K. Zaskarżona decyzja narusza zasady KPA dotyczące postępowania dowodowego.
Godne uwagi sformułowania
Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ administracji publicznej obowiązany jest wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Kwestie opłat związanych z lokalem podnoszone w odwołaniu mają charakter cywilnoprawny i nie mogły przesądzać w sprawach meldunkowych.
Skład orzekający
Maria Lorych-Olszanowska
sprawozdawca
Tadeusz Geremek
przewodniczący
Barbara Koś
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Naruszenie przepisów KPA dotyczących oceny dowodów i uzasadnienia decyzji w sprawach administracyjnych, w tym meldunkowych."
Ograniczenia: Dotyczy specyfiki oceny dowodów w kontekście sprawy meldunkowej i KPA.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje typowe problemy proceduralne w postępowaniu administracyjnym, dotyczące oceny dowodów i uzasadnienia decyzji, co jest istotne dla praktyków prawa administracyjnego.
“Błędy w ocenie dowodów kluczem do uchylenia decyzji administracyjnej.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Po 250/03 - Wyrok WSA w Poznaniu Data orzeczenia 2005-10-12 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2003-02-10 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Sędziowie Barbara Koś Maria Lorych-Olszanowska /sprawozdawca/ Tadeusz Geremek /przewodniczący/ Symbol z opisem 6050 Obowiązek meldunkowy Skarżony organ Wojewoda Treść wyniku Uchylono zaskarżoną decyzję Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek Sędziowie NSA Maria Lorych-Olszanowska ( spr.) WSA Barbara Koś Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Leśniarek po rozpoznaniu w dniu 12 października 2005r. przy udziale sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego J. S. kwotę [...], III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ B. Koś /-/ T.M. Geremek /-/ M. Lorych-Olszanowska Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy w K. z [...] nr [...] odmawiającą wymeldowania H. K. z pobytu stałego w lokalu położonym w K. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przytoczył zeznania przesłuchanych w sprawie świadków tj. E. K., córki H. K., K. O. – pełnomocnika J. S., oraz stanowiska H. K. i J. S. Jako mało wiarygodne ocenił zeznania K. O. wykluczające możliwość przebywania H. K. w lokalu przy ul. [...], gdyż świadek ten zeznał, iż widzi H. K. prawie codziennie. Na podstawie zeznań E. K. organ I instancji ustalił, że centrum życiowym H. K. jest mieszkanie przy ul. [...]. Organ ten stwierdził też, że opuszczenie lokalu winna cechować dobrowolność, a H. K. potwierdza, że zamieszkuje w lokalu przy ul. [...], a nadto pod tym adresem odbiera kierowaną do niej korespondencję. Odwołując się od powyższej decyzji J. S. zakwestionował trafność powyższych ustaleń. Podkreślił, że H. K. mieszka w lokalu pezy ul. [...] w K., natomiast w lokalu, w którym jest zameldowana, przebywa jedynie w charakterze gościa, bo tam mieszka jej córka. Informację Komendy Powiatowej Policji potwierdzającą fakt zamieszkiwania H. K. w spornym lokalu ocenił jako niezgodną z prawdą, a nadto przekazaną bez sprawdzenia faktu zamieszkiwania tej osoby w lokalu przy ul. [...]. Ocena zeznań K. O., zdaniem odwołującego się, dokonana została na podstawie zdań wyrwanych z kontekstu i urywków zeznań. Uznając za wiarygodne zeznanie E. K. o zamieszkiwaniu wraz z matką, organ I instancji pominął fakt, że we wniosku o dodatek mieszkaniowy E. K. wykazała, iż w lokalu przy ul. [...] mieszka wraz z dwójką dzieci, a więc nie ujęła matki H. K. Decyzje wydane w wyniku rozstrzygnięcia powyższego wniosku nie uwzględniają dochodów H. K. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda zaskarżoną decyzją z [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji i przedstawił następujące jej uzasadnienie. Z wyjaśnień H. K. wynika, iż mieszka ona w lokalu przy ul. [...] od 1941r. Obecnie zamieszkuje tam wraz z córką. Lokalem przy ul. [...], stanowiącym własność jej brata, zajmuje się doraźnie, sprząta je, czasami w nim nocuje. Życie jej skoncentrowane jest w lokalu przy ul. [...]. Świadkowie Z. B. oraz S. N., potwierdzili, że widują ją w posesji przy ul. [...] codziennie lub kilka razy dziennie. Nie wiedzą natomiast, czy tam nocuje. Ustalenia Komendy Powiatowej Policji w K. potwierdzają, że H. K. przebywa w miejscu zameldowania. Z zeznań świadka M. L. wynika, że przy ul. [...] widuje H. K. rzadko, raz na 6 tygodni. Oględziny lokalu przy ul. [...] wykazały, że H. K. zajmuje jeden pokój, ma w nim meble i rzeczy osobiste. Powyższe dowody, w ocenie organu odwoławczego, mimo "odmiennych opinii świadków, braci p. J. S. i jego pełnomocnika świadczą, że p. H. K. nie opuściła spornego lokalu i w nim skoncentrowane są jej interesy życiowe. Skutkiem tego w istniejącym stanie rzeczy wymeldowanie wyżej wymienionej z dotychczasowego miejsca pobytu nie jest możliwe". Organ odwoławczy stwierdził też, że "kwestie opłat związanych z lokalem podnoszone w odwołaniu mają charakter cywilnoprawny i nie mogły przesądzać w sprawach meldunkowych". Ze skargą na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpił J. S. Zakwestionował trafność poczynionych w sprawie ustaleń. Podkreślił, że H. K. opuściła lokal przy ul. [...] bez wymeldowania w 1996 r. i od tego czasu zamieszkuje w lokalu przy ul. [...]. Przesłuchani w sprawie świadkowie Z. B. i S. N. potwierdzili jedynie fak widywania H. K. w lokalu przy ul. [...], natomiast sami w tym lokalu prawdopodobnie nie mieli okazji przebywać. Świadek, który stwierdził, że przy ul. [...] H. K. jest widywana rzadko jest osobą schorowaną, która ze względów zdrowotnych rzadko opuszcza mieszkanie. Wynik oględzin, w ocenie skarżącego, również nie mógł stanowić podstawy do poczynienia trafnych ustaleń, skoro meble stojące w pokoju i znajdujące się tam rzeczy osobiste nie mają cech identyfikacyjnych pozwalających jednoznacznie ustalić ich właściciela. Skarżący podkreślił też brak konsekwencji w zeznaniach E. K., która na potrzeby niniejszego postępowania potwierdziła fakt zamieszkiwania z matką natomiast w postępowaniu dotyczącym dodatku mieszkaniowego nie wskazała matki jako osoby wspólnie z nią zamieszkującej. W ocenie skarżącego powyższe niekonsekwencje w zeznaniach E. K. nie zostały przez organy obu instancji prawidłowo ocenione. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Uzasadnione bowiem okazały się zarzuty dotyczące dokonanej przez organ odwoławczy oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zgodnie z art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zaskarżona decyzja nie spełnia powyższego wymogu. Organ odwoławczy przytoczył bowiem jedynie zeznania przesłuchanych w sprawie świadków. Nie wskazał natomiast dlaczego dał wiarę zeznaniom świadków, którzy potwierdzili, że widują H. K. "na posesji przy ul. [...] codziennie", ale nie wiedzą czy tam nocuje, zaś odmówił wiarygodności twierdzeniom J. S. i K. O., którzy faktowi częstego przebywania H. K. w przedmiotowym lokalu nie zaprzeczali natomiast wskazywali, że nie jest ono centrum życiowym H. K., bo to znajduje się w lokalu przy ul. [...]. W zaskarżonej decyzji nie odniesiono się też do twierdzeń skarżącego, który wskazywał, że we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, najemczyni lokalu nr [...] przy ul. [...] E. K. nie ujęła matki H. K. Z akt sprawy nie wynika czy rzeczywiście fakt taki miał miejsce. Rzeczą organów rozpoznających niniejszą sprawę było jednak podjęcie kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia powyższej kwestii, w myśl zasad wynikających z art. 7 kpa . Dla oceny zeznań E. K., które w istocie stanowiły podstawę ustaleń w rozpoznawanej sprawie, istotne mogło być wyjaśnienie jakie informacje dotyczące wspólnie zamieszkujących z nią członków rodziny zawarła we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Jeżeli w istocie nie wskazała tam H. K., jako wspólnie zamieszkującej, rzeczą organów administracji było wyjaśnienie przyczyn rozbieżności w twierdzeniach E. K. i dokonanie oceny jej zeznań w oparciu o te wyjaśnienia. Stwierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji, że kwestie opłat czynszowych nie mogą "przesądzać o sprawach meldunkowych" nie odpowiada na zarzut skarżącego, dotyczący kwestii wiarygodności zeznań E. K., nie odpowiada też wymogom art. 77 § 1 kpa zobowiązującego organ administracji publicznej do wyczerpującego zebrania - rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem zasad wyrażonych w art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Prowadzi to do uchylenia tak wydanej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 ppkt.c ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ) w związku z art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ). O kosztach postanowiono zgodnie z art. 200 cyt. ustawy o ppsa, a o wstrzymaniu jej wykonania w myśl art. 152 tej ustawy. /-/ B. Koś /-/ T.M. Geremek /-/ M. Lorych-Olszanowska T.M.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI