II SA/Po 241/25

Sprawa dotyczyła skargi P. D. i D. D. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazującą rozbiórkę rozbudowy budynku mieszkalnego. Organy nadzoru budowlanego uznały, że inwestorzy nie złożyli wniosku o legalizację w ustawowym terminie 30 dni od dnia, w którym postanowienie o wstrzymaniu budowy stało się ostateczne. Skarżący twierdzili, że termin ten rozpoczął bieg dopiero po uprawomocnieniu się wyroku WSA oddalającego ich skargę na postanowienie o wstrzymaniu budowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę, uznając stanowisko organów za prawidłowe. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 48a ust. 3 Prawa budowlanego, termin na złożenie wniosku o legalizację biegnie od dnia, w którym postanowienie o wstrzymaniu budowy stało się ostateczne, a nie prawomocne. Podkreślono, że ustawodawca wyraźnie rozróżnia te pojęcia, a błędne utożsamianie ich przez skarżących stanowi wykładnię contra legem. Sąd przyjął, że ostateczność postanowienia nastąpiła z chwilą doręczenia go stronie, co miało miejsce najpóźniej w dniu złożenia skargi do WSA. W związku z tym wniosek o legalizację złożony w październiku 2024 r. był spóźniony, co obligowało organ do wydania decyzji o rozbiórce. Sąd zwrócił również uwagę na niespójność w określaniu przez skarżących charakteru inwestycji jako „przydomowego budynku gospodarczego w formie szklarni”, podczas gdy wyrok WSA z lipca 2024 r. przesądził o jej charakterze jako rozbudowy budynku mieszkalnego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający