II SA/PO 237/22

II SA/Po 237/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-09-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz
Sebastian Michalski /sprawozdawca/
Wiesława Batorowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Inne
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
uchylono zaskarżone zarządzenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1070
art. 12 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska - t.j.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 27
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 145 par. 1 pkt 1 art. 146 par. 1 art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Asesor WSA Sebastian Michalski (spr) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 września 2022 r. sprawy ze skargi J. sp. z o.o. z siedzibą w T. na zarządzenie pokontrolne Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 15 lutego 2022 r., nr [...] w przedmiocie emisji hałasu do środowiska 1) uchyla zarządzenie pokontrolne w części określonej punkcie 1, 2) zasądza od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w P. na rzecz J. sp. z o.o. z siedzibą w T. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniach od 13 grudnia 2021 roku do 29 grudnia 2021 roku upoważniony pracownik Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w P., na podstawie art. 9 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, przeprowadził kontrolę w J. Sp. z o.o. z siedzibą w T. w zakresie zgodności wyrobów z zasadniczymi lub innymi wymaganiami przestrzegania Dyrektywy 2000/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 maja 2000 roku w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do emisji hałasu do środowiska przez urządzenia używane na zewnątrz pomieszczeń.
Zgodnie z treścią protokołu kontroli organ ujawnił, że:
1) w deklaracjach zgodności WE dla ciągników z kosiarką J. X117R, J. X147R, J. X167R, J. X350R oraz J. X580 załączonych do instrukcji obsługi wyrobów nie podano nazwiska i adresu osoby, która posiada dokumentację techniczną,
2) w deklaracji zgodności WE z dnia 1 grudnia 2020 roku dla ciągnika z kosiarką J. X350R o szerokości cięcia 107cm podano gwarantowany poziom mocy akustycznej urządzenia równy 105dB(A), co stanowi przekroczenie dopuszczalnego gwarantowanego poziomu mocy akustycznej,
3) wystawienie niespełniającej wymagań deklaracji zgodności WE z dnia 1 grudnia 2020 roku dla ciągnika z kosiarką J. X350R.
J. Sp. z o.o. złożyła zastrzeżenia do protokołu kontroli.
W ocenie kontrolowanej Spółki deklaracje WE są zgodne z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi, tj. art. 8 ust. 1 Dyrektywy 2000/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 maja 2000 roku oraz art. 5 ust. 1 (e) Dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 roku w sprawie maszyn. Spółka podniosła, że w deklaracjach zgodności WE wskazać należy imię i nazwisko osoby przechowującej dokumentację techniczną. Jednak, mimo dosłownego brzmienia, zgodnie z wytycznymi interpretacyjnymi wydanymi przez Komisję Europejską (§ 383 ust. 2 wytycznych interpretacyjnych dla dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 roku), osobą przechowującą dokumentację techniczną może być zarówno osoba fizyczna, jak i osoba prawna.
Spółka wyjaśniła ponadto, że moc akustyczna urządzenia równa 105dB(A) wskazana w deklaracji zgodności WE z dnia 1 grudnia 2020 roku dla ciągnika z kosiarką J. X350R stanowi błąd pisarski. Ta wartość wynosi 100dB(A). Spółka przedłożyła wyniki badań akustycznych z prawidłową wartością oraz zaznaczyła, że deklaracja w tym zakresie zostanie skorygowana.
Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ust. 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, skierował do J. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. , zarządzenie pokontrolne z dnia 15 lutego 2022 roku (nr [...]), w którym nakazał:
1. W deklaracjach zgodności urządzeń używanych na zewnątrz pomieszczeń emitujących hałas do środowiska wskazać nazwisko i adres osoby, która posiada dokumentację techniczną,
2. W deklaracjach zgodności urządzeń używanych na zewnątrz pomieszczeń emitujących hałas do środowiska podawać informacje dotyczące wartości gwarantowanej mocy akustycznej LwA zgodnie z certyfikatem wystawionym przez jednostkę notyfikowaną.
Organ zobowiązał Spółkę do przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń w terminie do 31 marca 2022 roku.
J. Sp. z o.o. z siedzibą w T. skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego.
Spółka zażądała uchylenia zarządzenia pokontrolnego w części, tj. w zakresie punktu pierwszego, oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W ocenie skarżącej Spółki zarządzenie, w zakresie punktu pierwszego, zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, tj. § 6 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2005 roku w sprawie zasadniczych wymagań dla urządzeń używanych na zewnątrz pomieszczeń w zakresie emisji hałasu do środowiska (Dz. U. 2005 Nr 136, poz. 2201 ze zm.) oraz art. 8 ust. 1 i tiret drugi załącznika II dyrektywy 2000/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 maja 2000 roku w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do emisji hałasu do środowiska przez urządzenia używane na zewnątrz pomieszczeń.
Spółka podniosła, że wymóg wskazania w deklaracji zgodności WE podmiotu przechowującego dokumentację techniczną realizuje poprzez wskazanie osoby prawnej i odpowiedzialnego działu Obsługi Klienta, czyli "J. , Obsługa Klienta, I. , [...] W. , [...]@J. .com".
Natomiast skarżony organ literalnie interpretuje powołane powyżej przepisy i domaga się wskazania w deklaracji zgodność WE wyłącznie osoby fizycznej wykluczając przy tym możliwość wskazania osoby prawnej, jak to czyni skarżąca obecnie. Tymczasem wskazanie w deklaracji zgodności WE osoby prawnej zamiast osoby fizycznej czyni zadość wymogom prawidłowości deklaracji.
W ocenie Spółki polska wersja językowa dyrektywy nie oddaje rzeczywistego celu oraz wprowadza wymóg, który w rzeczywistości nie istnieje. Porównanie oficjalnej polskiej wersji językowej z innymi oficjalnymi wersjami językowymi dyrektywy 2000/14/WE (angielska, niemiecką) ujawnia, że w tych wersjach językowych użyto odpowiednio słów "name" oraz "Name", co może oznaczać zarówno nazwisko, jak i nazwę firmy. Dyrektywa (art. 1) jako jej cel do osiągnięcia wskazuje zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących norm emisji hałasu, procedur oceny zgodności, oznakowania, dokumentacji technicznej i gromadzenia danych dotyczących emisji hałasu do środowiska, przez urządzenia używane na zewnątrz pomieszczeń, co ma przyczyniać się do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego, przy równoczesnej ochronie zdrowia i dobrobytu ludzi.
W ocenie skarżącej Spółki zbliżenie ustawodawstw odbywa się głównie poprzez stosowanie takich samych lub podobnych (zbliżonych), a nie zgoła odmiennych wymogów, zwłaszcza w przypadku takiej dokumentacji jaką jest deklaracja zgodności. Nierzetelne tłumaczenie Dyrektywy zostało transponowane do polskiego porządku prawnego przez rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2005 roku, które mówi o nazwisku, sugerując, że chodzi o osobę fizyczną.
Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynika, iż mimo posiadania przez każdy język urzędowy UE statusu oficjalnego języka, to jednolite stosowanie i jednolita wykładnia aktu wspólnotowego wyklucza jego rozpatrywanie w jednej, w oderwaniu od innych, wersji językowych, ale wymaga ustalenia wykładni w zależności od rzeczywistej woli i celu autora tego aktu, w świetle wszystkich wersji językowych. Sformułowanie użyte w jednej z wersji językowych przepisu wspólnotowego nie może służyć za jedyną podstawę jego wykładni lub domagać się w tym względzie pierwszeństwa względem innych wersji językowych, gdyż byłoby to niezgodne z wymogiem jednolitego stosowania prawa wspólnotowego. Konieczność wykładni celowościowej, mimo odmiennego literalnego brzmienia przepisów krajowych oraz polskiej wersji językowej Dyrektywy, jest szczególnie zasadna w przypadku przepisów harmonizacyjnych, jak w niniejszej sprawie.
Racjonalne jest oczekiwanie producentów i dystrybutorów maszyn i urządzeń, aby treść deklaracji zgodności UE była na całym jej terytorium taka sama.
Domaganie się wskazywania osoby fizycznej zamiast osoby prawnej nie wnosi żadnej wartości dodanej dla kontaktów z organami odpowiedzialnymi za kontrolę przestrzegania przepisów. Nie ma znaczenia czy stosowną dokumentację przedłoży osoba wskazana z nazwiska, czy zarząd osoby prawnej lub jej pracownik, który w danym czasie jest odpowiedzialny za kontakty z organami administracji. Praktyczniejsze jest wskazanie osoby prawnej, jak ma to miejsce w przypadku skarżącej, gdzie wskazano dział Obsługi Klienta spółki z grupy J. , która na terenie Europy zajmuje się dystrybucją produktów tej marki.
Podobny problem na gruncie art. 5 ust. 1 (e) dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 roku w sprawie maszyn został wyjaśniony w § 383 ust. 2 wytycznych interpretacyjnych do wskazanej dyrektywy w ten sposób, że wszyscy producenci maszyn muszą wskazać nazwę i adres osoby upoważnionej do przechowywania dokumentacji technicznej. Taka osoba to osoba fizyczna lub osoba prawna z siedzibą w UE upoważniona przez producenta do zebrania i udostępniania istotnych elementów dokumentacji technicznej w odpowiedzi na uzasadnione żądania organów nadzoru państw członkowskich.
Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o oddalenie skargi.
Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, że deklaracje zgodności WE kontrolowanych wyrobów zawierały adres spółki na terenie Wspólnoty Europejskiej upoważnionej do "sporządzenia dokumentacji konstrukcji technicznej", ale nie zawierały nazwiska i adresu osoby, która "posiada dokumentacje techniczną".
Organ traktuje przepisy literalnie i zobowiązał członka zarządu skarżącej Spółki do wskazania w deklaracjach zgodności nazwiska i adresu osoby, która posiada dokumentacje techniczną.
Podstawową zasadą odczytywania znaczenia przepisów prawnych jest danie pierwszeństwa wykładni literalnej. Poszukiwanie intencji prawodawcy tworzącego dana normę przy użyciu wykładni celowościowej lub funkcjonalnej jest dopuszczalne i konieczne w sytuacji, gdy sformułowanie badanego przepisu nie jest czytelne, jednoznaczne, dopuszcza różne sposoby rozumienia, czy też literalne rozumienie przepisu pozostaje w sprzeczności z celami jakie ma realizować dany akt.
Skarżony organ zaznaczył ponadto, że słowa "posiadać" i "sporządzać" nie są słowami o tym samym znaczeniu. Osoba sporządzającą dokumentację nie musi być osobą tę dokumentację przechowującą. Z tego względu organ uznaje, że w badanych deklaracjach zgodności WE nie podano nazwiska i adresu osoby, która posiada dokumentację techniczną.
Minister Gospodarki w § 6 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 21 grudnia 2005 roku w sprawie zasadniczych wymagań dla urządzeń używanych na zewnątrz pomieszczeń w zakresie emisji hałasu do środowiska jednoznacznie wskazał, że deklaracja zgodności WE powinna zawierać nazwisko i adres osoby, która posiada dokumentację techniczną.
Zgodnie z art. 27 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) oraz art. 4 ustawy z dnia 7 października 1999 roku o języku polskim (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 672) w Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski.
WWIOŚ zobowiązany jest do stosowania i kontroli przestrzegania przepisów oraz aktów prawnych zapisanych w języku polskim. WWIOŚ nie jest właściwy do oceny, czy tłumaczenie dyrektyw 200/14/WE zostało dokonane rzetelnie i czy dyrektywa została właściwie transponowana do polskiego porządku prawnego. Praktyczność wymogów zawartych w przepisach prawnych nie podlega ocenie WWIOŚ. Różnice pomiędzy wymogami zapisanym w dyrektywnie 2000/14/WE oraz 2006/42/WE również nie podlegają ocenie skarżonego organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie określonym art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2021, poz. 2095). W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeżeli uzna, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w takich sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda strony na rozpoznanie sprawy w tym trybie nie jest konieczna.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm.; dalej w skrócie P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W świetle art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzje administracyjne i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W takim wypadku, zgodnie z art. 146 § 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje poprzez uchylenie aktu lub stwierdzenie bezskuteczności czynności, a przepis art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stosuje się odpowiednio.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.)
Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, w oparciu o wyniki kontroli przeprowadzonej w trybie określonym w art. 9 ustawy z dnia 20 lipca 1991 roku o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1070), podjął działanie w prawem przewidzianej formie i skierował do skarżącej Spółki zarządzenie pokontrolne (art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska).
Zalecenia pokontrolne znajdują oparcie w wynikach kontroli oraz zostały precyzyjnie i jednoznacznie określone.
Zarządzenie pokontrolne jest odrębną od decyzji administracyjnej prawną formą działania inspektora ochrony środowiska. Wydawane jest ono w oparciu o wyniki kontroli i stwierdza istnienie po stronie kontrolowanego określonego obowiązku w ten sposób, że zawiera ocenę braku wykonania lub niewłaściwego wykonywania obowiązków prawnych. Celem zarządzenia pokontrolnego jest oficjalne stwierdzenie, jakie naruszenia obowiązków prawnych wykryto w toku kontroli, i zwrócenie - w sposób urzędowy - właściwej osobie uwagi na konieczność podjęcia działań w celu wyeliminowania tych naruszeń (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 20.06.2018 r., II SA/Go 207/18, LEX nr 2516953).
Badanie legalności zarządzenia pokontrolnego nieuchronnie wiąże się z koniecznością sprawdzenia, czy istniały podstawy do stwierdzenia naruszeń. To rodzi potrzebę oceny, czy organ przyjął prawidłowe wzorce materialnoprawne (dokonał prawidłowej wykładni prawa materialnego), a dalej, czy potwierdzony wynikami kontroli stan faktyczny uzasadniał dokonanie stwierdzenia o braku realizacji lub nieprawidłowej realizacji obowiązków prawnych przez kontrolowanego.
Nie może budzić wątpliwości, że wydanie zaleceń pokontrolnych wymaga dokonania wykładni prawa oraz sformułowania przez organ stanowiska, co do treści normy prawnej, którą organ przyjmował jako wzorzec dla stwierdzenia nieprawidłowości w funkcjonowaniu kontrolowanego podmiotu.
Należytego wykonania opisanego powyżej obowiązku przez skarżony organ nie dowodzi argumentacja, że językiem urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej jest język polski, czy argumentacja, że skarżony organ "z mocy prawa" zobowiązany jest do "stosowania i kontroli przestrzegania przepisów i aktów zapisanych w języku polski".
Zasada wyrażona w art. 27 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) i rozwinięta przepisami ustawy z dnia 7 października 1999 roku o języku polskim (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 672) nakłada na organy administracji publicznej obowiązek dokonywania wszelkich czynności urzędowych w języku polskim, czyli w okolicznościach kontrolowanej sprawy w szczególności sporządzenia protokołu kontroli, czy wydania zarządzenia pokontrolnego.
Konsekwencją powyższej zasady jest również i to, że akty normatywne, które wyrażają normy prawne adresowane do obywateli polskich i polskich jednostek organizacyjnych, mogą być stosowane przez organy władzy publicznej RP tylko wówczas, gdy zostały sformułowane w języku polskim i ogłoszone w odpowiednim dzienniku urzędowym. Odnosi się to nie tylko do źródeł prawa wydanych przez krajowe organy władzy prawodawczej, lecz do wszelkich aktów normatywnych obowiązujących na terytorium RP - w tym do aktów tzw. pochodnego prawa wspólnotowego (wyrok NSA z 27.09.2011 r., I GSK 482/10, ONSAiWSA 2012, nr 6, poz. 118.).
Zasada, że w Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski (art. 27 Konstytucji RP), w tym językiem urzędowym terenowych organów administracji publicznej (art. 4 pkt 3 ustawy o języku polskim), nie stoi na przeszkodzie, aby powołane organy - jeżeli zajdzie potrzeba wykładni prawa, w szczególności prawa Wspólnoty Europejskiej - posługiwały się obcojęzycznymi tekstami tego samego aktu prawnego w celu ustalenia jego rzeczywistej treści, jednakowo pojmowanej w całej Wspólnocie Europejskiej (wyrok NSA z 5.06.2007 r., I OSK 796/06, LEX nr 354711).
Z powyższych względów Sąd podziela ocenę skarżącej Spółki, która trafnie formułuje zarzut pod adresem zaskarżonego zalecenia pokontrolnego, że przy konstruowaniu wzorca prawnego dla oceny spełnienia wymogu, co do treści kontrolowanych deklaracji zgodności WE w zakresie wskazania w niej "nazwiska i adresu osoby, która posiada dokumentację techniczną" WWIOŚ pomija treści/znaczenie innych oficjalnych wersji językowych Unii Europejskiej odnośnie art. 8 ust. 1 Dyrektywy 2000/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 maja 2000 roku w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do emisji hałasu do środowiska przez urządzenia używane na zewnątrz pomieszczeń (Dz. U. UE. L. z 2000 r. Nr 162, str. 1 ze zm.) oraz załącznika II do wskazanej dyrektywy, który określa minimalną zawartość deklaracji zgodności WE.
W ocenie Sądu skarżąca Spółka trafnie przyjmuje, że wymóg, co do treści deklaracji zgodności WE na gruncie wersji językowej niemieckiej i angielskiej odnośnie wskazania w tej deklaracji "nazwiska i adresu osoby, która posiada dokumentację techniczną" uzasadnia stanowisko, iż sporny wymóg może być realizowany także poprzez wskazanie osoby prawnej i adresu jej siedziby.
Wbrew stanowisku skarżonego organu za trafnością wykładni celowościowej prezentowanej przez skarżącą Spółkę przemawia także treść przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2005 roku w sprawie zasadniczych wymagań dla urządzeń używanych na zewnątrz pomieszczeń w zakresie emisji hałasu do środowiska (Dz. U. Nr 263, poz. 2200 z zm.), które wydane zostało na podstawie upoważnienia określonego w art. 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2087 oraz z 2005 r. Nr 64, poz. 565).
Zgodnie z § 6 ust. 2 pkt 3 powołanego rozporządzenia deklaracja zgodności WE powinna zawierać, między innymi, nazwisko i adres osoby, która posiada dokumentację techniczną, o której mowa w § 12 ust. 1 powołanego rozporządzenia.
Natomiast zgodnie z treścią § 12 ust. 1 i ust. 3 zdanie pierwsze powołanego rozporządzenia producent urządzenia lub jego upoważniony przedstawiciel niezależnie od przyjętej procedury oceny zgodności kompletuje dokumentację techniczną umożliwiającą dokonanie oceny zgodności urządzenia z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu. Dokumentacja techniczna powinna być przechowywana dla celów kontrolnych przez okres 10 lat od daty wyprodukowania ostatniego egzemplarza danego typu urządzenia.
Dostrzegać przy tym należy, że zgodnie z literalnym brzmieniem § 12 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2005 roku "Producent urządzenia lub jego upoważniony przedstawiciel może powierzyć przechowywanie dokumentacji technicznej innej osobie, zamieszczając w deklaracji zgodności WE nazwisko i adres tej osoby".
W ocenie Sądu przepis § 12 ust. 3 zdanie drugie powołanego rozporządzenia określa sposób realizacji obowiązku przechowywania dokumentacji technicznej, a językowa treść wskazanej regulacji prawnej nakazuje przyjmować, że obowiązek przechowywania dokumentacji technicznej może realizować producent urządzenia lub jego upoważniony przedstawiciel. Taki wniosek wprost potwierdza także treść § 6 ust. 4 powołanego rozporządzenie, w którym stwierdza się, że "Producent urządzenia lub jego upoważniony przedstawiciel powinien przechowywać deklarację zgodności WE przez okres 10 lat od daty wytworzenia ostatniego egzemplarza urządzenia wraz z dokumentacją techniczną, o której mowa w § 12 ust. 1"
W tym stanie rzeczy nie może budzić wątpliwości, że prawodawca krajowy dopuszcza sytuację, iż podmiotem przechowującym dokumentację techniczną urządzeń używanych na zewnątrz pomieszczeń będzie osoba prawna. Przyjmować jednocześnie należy, że określona prawnie treść deklaracji zgodności WE jest pochodną obowiązku przechowywania dokumentacji technicznej urządzeń.
W ocenie Sądu obowiązek wskazania "nazwiska i adresu osoby, która posiada dokumentację techniczną" należy rozumieć w ten sposób, że w deklaracji zgodności WE należy wskazać "osobę, która posiada/przechowuje dokumentację techniczną", czyli należy podać nazwę i adres podmiotu przechowującego dokumentację techniczną (identyfikacja osoby prawnej lub osoby fizycznej). Obowiązek podania w deklaracji zgodności WE "nazwiska" osoby, która posiada/przechowuje dokumentację techniczną, aktualizuje się wówczas, gdy uzasadnione jest to sposobem realizacji obowiązku jej przechowywania, czyli dokumentacja techniczna została powierzona osobie fizycznej.
Z powyższych względów Sąd doszedł do przekonania o zasadności skargi i konieczności usunięcia z obrotu prawnego punktu pierwszego zaskarżonego zarządzenia.
Wyjaśnić jednak należy, że podnoszone w skardze zarzuty nie wyczerpują w całości zalecenia sformułowanego w treści punktu pierwszego zaskarżonego zarządzenia.
Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zakwestionował prawidłowości spornych deklaracji zgodności WE także z tego względu, że w ich treści zawarto informację jedynie o podmiocie "upoważnionym do sporządzenia dokumentacji technicznej", co nie stanowi o realizacji wymogu wskazania podmiotu, który tę dokumentację przechowuje/posiada.
Wbrew twierdzeniom skargi, nie można podzielić stanowiska, że obowiązek wskazania w deklaracji zgodności WE podmiotu przechowującego dokumentację techniczną został zrealizowany poprzez wskazanie osoby prawnej i odpowiedzialnego działu Obsługi Klienta.
Analiza akt sprawy potwierdza prawidłowości stanowiska Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska.
W złożonych do akt administracyjnych deklaracjach zgodności WE oraz UK, stanowiących odpowiednio załącznik nr [...] i załącznik nr [...] do protokołu kontroli, zawarty został zapis:
"Nazwisko i adres osoby upoważnionej do sporządzenia dokumentacji konstrukcji technicznej:
J. ,
Obsługa Klienta,
I. , [...] W.
[...]@J. .com".
Natomiast w złożonej do akt administracyjnych deklaracji zgodności WE, stanowiącej załącznik nr [...] do protokołu kontroli, widnieje zapis:
"Imię/Nazwisko i adres osoby na terenie Wspólnoty Europejskiej, upoważnionej do sporządzenia dokumentacji konstrukcji technicznej:
B. B.
J. ,
M. ,
[...] Strasie [...],
[...] M. , N. ".
Skarżony organ trafnie uznaje, że słowa "posiadać" i "sporządzać" nie są słowami o tym samym znaczeniu. Osoba sporządzającą dokumentację techniczną nie musi być osobą tę dokumentację przechowującą. Sąd podziela stanowisko skarżonych organów, że w badanych deklaracjach zgodności nie wskazano podmiotu, który posiada/przechowuje dokumentację techniczną.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 146 § 1 w związku art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżone zarządzenie w części obejmującej punkt pierwszy.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. Koszty zasądzone od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącej Spółki obejmują uiszczony wpis od skargi (200 zł) .