II SA/Po 2270/02

II SA/Po 2270/02 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2005-01-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-09-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Bożena Popowska
Jerzy Stankowski /przewodniczący sprawozdawca/
Maciej Dybowski
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr) Sędziowie: WSA Maciej Dybowski WSA Bożena Popowska Protokolant: referent - stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi M. K. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2002 r. w przedmiocie wydalenia ze służby; o d d a l a s k a r g ę /-/B.Popowska /-/J.Stankowski /-/M.Dybowski
Uzasadnienie
4/II SA/Po 2270/02
U Z A S A D N I E N I E
Komendant Powiatowy Policji w K. orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...], na podstawie art. 139 ust. ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (t.j. Dz. U. 02 Nr 7 poz. 58) w związku z art. 24 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997roku w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. 1998 r. Nr 4 poz. 14) wydalił M. K. ze służby.
W uzasadnieniu decyzji podano, co następuje:
W dniu [...] lutego 2002 roku M. K. w godzinach od 12,00 do 21,00 pełnił służbę obchodową. Około godziny 20,00 M. K. oddalił się z miejsca kolizji pojazdów samochodowych w tym radiowozu, która miała miejsce na skrzyżowaniu A. M. i ulicy W. M. Do Komendy powrócił o godz. 20,55. W trakcie pobytu w komendzie Komendant Powiatowy Policji polecił M. K. poddanie się badaniu sprawdzającemu stan trzeźwości oraz pozostać w jednostce do czasu zakończenia wszystkich czynności. Sprawdzenie stanu trzeźwości odbyło się przy pomocy alkomatu o godz. 21,12. Wynik wykazał 2,08 promille alkoholu w wydychanym powietrzu.
Ustalono, że M. K. spożywał alkohol przed godz. 20,00. Powołano się na zeznania świadków M. G. i J. M. oraz wskazano, że nie było możliwości opuszczenia Komendy pomiędzy godziną 21,00 a 21,10 albowiem M. K. pozostawał pod nadzorem funkcjonariuszy J. G. i B. K.
Organ administracyjny powołał się również na opinię biegłego z zakresu medycyny sądowej; wskazał, że z opinii tej wynika jednoznacznie, iż aby uzyskać stężenie 2,08 promilla alkoholu M. K. musiałby spożyć około 375 ml. wódki 40 % co najmniej 30 minut wcześniej.
Ustalono również, że M. K. pomimo polecenia służbowego opuścił teren komendy.
W tak ustalonym stanie faktycznym przyjęto, że M. K. popełnił wykroczenie z art. 70 § 2 k.w. albowiem wprowadził się w stan nietrzeźwości podczas pełnienia służby [...] lutego 2002 roku i będąc w stanie nietrzeźwości nosił broń oraz opuścił teren Komendy Policji pomimo wyraźnego zakazu.
W odwołaniu od powyższej decyzji M. K. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie od popełnienia zarzutów zezwolenia na prowadzenie pojazdu służbowego mł. asp. J. K. będącemu w stanie nietrzeźwym, wprowadzenia się w stan nietrzeźwości i noszenia broni służbowej po użyciu alkoholu.
Odnośnie zarzutu samowolnego opuszczenia terenu Komendy Powiatowej odwołujący się wniósł o wymierzenie łagodniejszej kary.
W uzasadnieniu odwołania odwołujący się podał że nieuzasadniony jest zarzut udzielenia zezwolenia na prowadzenie samochodu służbowego mł. asp. J. K. będącemu pod wpływem alkoholu albowiem służbę pełnili oddzielnie, a za radiowóz odpowiedzialny był wyłącznie J. K.
Odnośnie zarzutu wprowadzenia się w stan nietrzeźwości odwołujący podał, że badanie stanu nietrzeźwości nastąpiło po zakończeniu służby około 21,05 i dlatego brak jest dowodów na to, że alkohol był spożywany w trakcie odbywania służby. Opinia biegłego w ocenie odwołującego uprawdopodabnia możliwość spożycia alkoholu po zakończonej służbie.
Odwołujący się podkreślał również, że zebrany materiał dowodowy nie potwierdza okoliczności noszenia broni na służbie w stanie nietrzeźwym albowiem materiał ten wskazuje, że alkohol został spożyty po zdaniu broni, rozliczeniu się ze służby i jej zakończeniu.
Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu orzeczeniem z dnia [...] lipca 2002 roku, na podstawie art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. 02, Nr 7 poz. 58 ze zm.) oraz § 34 ust. 1 i 4 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 19 grudnia 1997 roku w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy.
W uzasadnieniu orzeczenia oparto się na argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W skardze, skarżący M. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu.
Podkreślano, że skarżącemu systematycznie utrudniano prawo do obrony albowiem bezpodstawnie zawieszano i podejmowano postępowanie, co uniemożliwiało złożenie zażalenia na postanowienie o zawieszeniu postępowania. Zdaniem skarżącego niedopuszczalne było prowadzenie dowodów w trakcie zawieszenia postępowania uniemożliwiając w ten sposób udział obrońcy w postępowaniu. Skarżący nie był informowany z siedmiodniowym wyprzedzeniem o terminach czynności procesowych, a wszelkie pisma otrzymywał obrońca.
Ponadto skarżący wskazał, że w książce wydarzeń w pozycji nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r. dokonano przeróbek w postaci zamazywania i poprawiania godzin oraz że dane zawarte w notatce służbowej nie korelują z zapisami w księdze wydarzeń ponieważ z notatki wynika, że poz. [...] dotyczy opuszczenia wbrew zakazowi terenu komendy podczas gdy w książce umieszczono adnotację odnośnie wydawania posiłków zatrzymanym i osadzonym.
Organ administracyjny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarga została wniesiona przez osobę nieuprawnioną albowiem podpisał ją pełnomocnik skarżącego ustanowiony pełnomocnikiem w postępowaniu dyscyplinarnym, nie będącym, adwokatem jak i radcą prawnym.
Podkreślano również, że na doręczanie pism pełnomocnikowi pozwala art. 40 § 2 kpa, a art. 55 § 1 kpa pozwala wzywać strony przy użyciu telefonu, telegrafu i innych środków łączności o sprawach niecierpiących zwłoki. Postępowanie ulegało zawieszeniu z powodu choroby skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z treścią przepisu art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. 02, Nr 7 poz. 58 ze zm.) który stanowi podstawę prawną rozstrzygnięcia udzielanie wyróżnień oraz wymierzanie kar dyscyplinarnych należy do właściwych przełożonych, z zastrzeżeniem przypadków określonych w art. 54 ust. 3.
Szczegółowe zasady i tryb udzielania wyróżnień, przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych reguluje Rozporządzenie Ministra Administracji Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 roku w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. 98 Nr 4 poz. 14 ze zm.) - zwane dalej rozporządzeniem.
Zgodnie z § 10 pkt 1 podpkt 1 i 3 postępowanie dyscyplinarne wszczyna się, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa lub wykroczenia oraz czynu, będącego naruszeniem dyscypliny służbowej.
Prawidłowo organ administracyjny ocenił, iż zebrany materiał dowodowy w sposób jednoznaczny pozwolił ustalić, iż skarżący pełniąc służbę w dniu [...] lutego 2002 wprowadził się w stan nietrzeźwości, pomimo wyraźnego zakazu opuścił teren komendy oraz, że będąc po użyciu alkoholu nosił broń służbową.
Fakt spożywania alkoholu w trakcie pełnienia służby wynika z tego, iż bezpośrednio po jej zakończeniu dokonano czynności sprawdzających stan nietrzeźwości. Wyniki badań wykazały 2,08 0/00 alkoholu w wydychanym powietrzu. Fakt ten potwierdzają świadkowie M. G. i J. M. Skarżący nie mógł spożyć alkoholu w Komendzie pomiędzy godz. 21,00 a 21,12 albowiem znajdował się pod bezpośrednim nadzorem st. asp. J. G. i mł. asp. B. K.
Również z opinii biegłego w sposób jednoznaczny wynika, że spożycie 100 ml wódki 40 % przez zdrowego mężczyznę o wadze 84 kg. spowoduje stężenie alkoholu w jego krwi wynoszące maksymalnie 0,54 promila. Natomiast stężenie alkoholu wynoszące 2,08 0/00 u takiego mężczyzny może spowodować spożycie około 375 ml wódki 40 % co najmniej 30 minut wcześniej.
Wbrew twierdzeniom skarżącego z opinii biegłego nie wynika natomiast aby alkohol spożywał po godz. 21,oo. Biegły podkreślał jedynie, że spożycie alkoholu w krótkim czasie przed przeprowadzonym badaniem wydychanego powietrza na alkomacie wskutek obecności resztek alkoholu zalegającego w jamie ustnej, w fałdach błony śluzowej lub rozpuszczonego w ślinie może być jedynie powodem różnic prowadzących do zawyżania wyników.
Podkreślić również należy, że Sąd Rejonowy w K. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] czerwca 2002 r. (sygn. [...]) uznał skarżącego za winnego tego, że w dniu [...] lutego 2002 skarżący pełniąc służbę wprowadził się w stan nietrzeźwości, nie dopełniając ciążącego na nim ustawowego obowiązku zezwolił na prowadzenie pojazdu służbowego J. K., który znajdował się w stanie nietrzeźwości oraz że pełniąc służbę w godzinach od 13,00 do 21,00 znajdując się w stanie nietrzeźwości nosił broń.
Za powyższe wykroczenia wymierzono grzywnę w wysokości 300 zł.
W tak ustalonym stanie faktycznym należy przyjąć, że organ prawidłowo wymierzył karę wydalenia ze służby.
Skarżący dopuścił się popełnienia wykroczenia i jednocześnie naruszył dyscyplinę służbową.
Naruszenie dyscypliny służbowej w stanie nietrzeźwości w obecności innych funkcjonariuszy - jak słusznie zauważa organ - jest okolicznością obciążającą. Popełnienie wykroczenia przez funkcjonariusza Policji w stanie nietrzeźwości jest zachowaniem niedopuszczalnym. Od funkcjonariusza Policji w szczególności należy wymagać wysokiego zdyscyplinowania.
Stwierdzić zatem należy, że wymierzona kara jest współmierna do popełnionego czynu i stopnia zawinienia a wydanie decyzji poprzedzało dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 § 1 kpa.
Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu dyscyplinarnym uchybień które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02 Nr 153 poz. 1270) ze zm.).
/-/B.Popowska /-/J.Stankowski /-/M.Dybowski
KB/