II SA/PO 222/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozpoznał skargę C. S.A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) z dnia 21 stycznia 2025 r., które utrzymało w mocy postanowienie Starosty z dnia 9 grudnia 2024 r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 3 MW na działce rolnej klasy III i IV w obrębie Ł. Sąd przypomniał, że sprawa była już przedmiotem kontroli, a poprzedni wyrok z 21 sierpnia 2024 r. (sygn. akt II SA/Po 347/24) uchylił wcześniejsze postanowienia organów, wskazując na niedostateczne zidentyfikowanie i rozważenie okoliczności faktycznych oraz zbyt ogólne uzasadnienie odmowy. Organy miały wykazać, dlaczego wykorzystanie tych konkretnych gruntów na cele nierolnicze jest niedopuszczalne z perspektywy ochrony wartości wynikających z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (u.o.g.r.). W obecnym postępowaniu organy administracji, w tym SKO, podjęły próbę wykonania wytycznych sądu. Starosta ponownie odmówił uzgodnienia, wskazując na wysoki procentowy udział gruntów rolnych w obrębie Ł. (85,76%) i klasę gruntów inwestycji (klasy III i IV), podkreślając, że zmiana przeznaczenia powinna dotyczyć przede wszystkim nieużytków i gruntów o najniższej przydatności produkcyjnej. SKO utrzymało tę decyzję, uznając ją za uzasadnioną ochroną zwartego kompleksu rolnego o znacznym potencjale produkcyjnym i priorytetem zachowania jego jednolitości. Organy powołały się na uznanie administracyjne, podkreślając, że nawet grunty niższych klas podlegają ochronie, a lokalizacja elektrowni fotowoltaicznej stanowi działalność przemysłową, ograniczającą przydatność rolniczą. Sąd, analizując sprawę, uznał, że organy wykonały wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Stwierdził, że organy dokonały pogłębionej analizy, wskazując na istnienie w obrębie Ł. znacznych terenów o niższej przydatności produkcyjnej (nieużytki, grunty klasy V i VI), które powinny być w pierwszej kolejności przeznaczane na cele nierolnicze. Podkreślono, że teren inwestycji znajduje się w zwartym kompleksie rolnym o dobrym potencjale produkcyjnym, a priorytetem jest zachowanie jego jednolitości. Sąd odniósł się również do argumentu o odejściu od utrwalonej praktyki, uznając, że przedstawione przez skarżącą decyzje dotyczyły innych gmin lub obrębów, co uniemożliwia porównanie. W kwestii ingerencji w grunt, sąd uznał, że choć projekt budowlany pozwoliłby na precyzyjniejsze określenie, to posadowienie paneli na działkach rolnych powoduje ich wyłączenie z produkcji rolnej na okres żywotności instalacji (ok. 25 lat). Mając na uwadze, że jest to decyzja uznaniowa, której kontrola sądowa jest ograniczona do procesu wydania i prawidłowości postępowania, sąd uznał, że organy działały prawidłowo i oddalił skargę.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający