II SA/PO 22/03

II SA/Po 22/03 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2005-01-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-01-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Edyta Podrazik /sprawozdawca/
Grażyna Radzicka /przewodniczący/
Stanisław Małek
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Małek Asesor sąd. Edyta Podrazik (spr.) Protokolant Sekr. sąd. Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi E.P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. określa, ze zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/ E. Podrazik /-/ G. Radzicka /-/ St. Małek
Uzasadnienie
II SA/Po 22/03
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...]r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego , po rozpatrzeniu odwołania E.P. , utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...]r., w której nakazano kuratorowi masy spadkowej po H. S. rozbiórkę nie użytkowanego budynku mieszkalnego położonego na nieruchomości przy ul. [...] w G., z uwagi na zły stan techniczny, stwarzający duże zagrożenie dla przechodniów, pojazdów i sąsiednich nieruchomości oraz ustalono terminy rozpoczęcia i zakończenia rozbiórki. W uzasadnieniu podano, iż w trakcie przeprowadzonego postępowania organ I instancji stwierdził, że przedmiotowy budynek mieszkalny nie jest użytkowany od 1997 r. i jest usytuowany bezpośrednio przy ciągu chodnikowy. Budynek znajduje się w bardzo złym stanie technicznym, a mianowicie nastąpiło załamanie drewnianej konstrukcji dachu w części kalenicowej, zarwanie belek stropu, co stwarza zagrożenia dla ściany szczytowej, od strony północnej przegnita konstrukcja stropowo-dachowa zawieszona jest w powietrzu z powodu znacznego ubytku muru zewnętrznego, brak pokrycia dachu na 1/3 powierzchni. Istnieje realna możliwość zawalenia się budynku, zaś remont i odbudowa nie mają ekonomicznego uzasadnienia. Przedmiotowy budynek wchodzi do masy spadkowej po H. S., spadek nie został objęty, wobec czego Sąd Rejonowy w G. ustanowił kuratora spadku. Kurator stwierdził, iż rozbiórka budynku jest jedynym działaniem likwidującym zagrożenie. Podstawą prawna rozstrzygnięcia jest art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane.
Od powyższej decyzji skargę złożyła uczestniczka E.P. , podnosząc, iż jest prawnuczką właścicielki H. S. i jednym z jej spadkobierców, nie zgadza się na rozbiórkę budynku, ponieważ mieszkała w nim do stycznia 1998 r. i nie chce, aby osoby obce widziały w jakich warunkach żyła. Skarżąca przyznała, że budynek jest w niedostatecznym stanie, ale przez szereg miesięcy stał i nikt nie żądał jego rozebrania, istnieją również inne budynki w złym stanie i nie przeprowadza się ich rozbiórek. Skarżącej nie stać na zabezpieczenie budynku, powinny coś w tym zakresie zrobić władze miasta.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna, choć z innych przyczyn niż podane w skardze.
W przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne wykazało, iż budynek mieszkalny położony przy ul. [...] w G. nie jest użytkowany od kilku lat i obecnie znajduje się w złym stanie technicznym grożącym zawaleniem. Z uwagi na jego położenie bezpośrednio przy ciągu pieszym ulicy [...] stwarza zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi oraz dla mienia. Kurator spadku po H. S., zarządzający masą spadkową, w skład której wchodzi przedmiotowy budynek, nie zadeklarował przeprowadzenia jego odbudowy i remontu i wyraził wolę jego rozbiórki. Zgodnie z treścią art. 61 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane obowiązek utrzymania obiektu budowlanego (budynku) w należytym stanie technicznym i estetycznym spoczywa na właścicielu lub zarządcy obiektu. W przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (art. 66 pkt 1 ustawy Prawo budowlane), a jeżeli obiekt jest nie użytkowany lub nie wykończony i nie nadaje się do remontu, odbudowy bądź wykończenia decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu i uporządkowanie terenu (art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). W świetle powyższych okoliczności zarzuty podnoszone przez skarżącą nie są trafne, nie mogą one mieć istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami obu organów nadzoru budowlanego.
Jednakże rozpatrując niniejszą sprawę organy obu instancji pominęły treść ustępu drugiego art. 67 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji). W myśl tego przepisu nie można było wydać decyzji nakazującej rozbiórkę w odniesieniu do obiektu budowlanego objętego przepisami o ochronie zabytków. Zgodnie z obowiązującą wówczas ustawą z dnia 15.02.1962 r. o ochronie dóbr kultury (tekst jedn. Dz.U. Nr 98, poz. 1150 z 1999 r.) status zabytku objętego ochroną prawną posiadały zarówno dobra kultury wpisane do rejestru zabytków, jak i dobra kultury, których charakter zabytkowy jest oczywisty (art. 4 ustawy z dnia 15.02.1962 r. o ochronie dóbr kultury). Materiał zgromadzony w aktach sprawy budzi uzasadnione wątpliwości czy przedmiotowy budynek mieszkalny nie ma statusu zabytku i nie jest objęty przepisami o ochronie zabytków. Na zabytkowy charakter budynku i objęcie go ochroną wskazywać mogą: protokół z komisji konserwatorskiej z dnia 12.02.2002 r. oraz pismo Wojewódzkiego Oddziału Służby Ochrony Zabytków w P. Delegatura w L. z dnia [...].02.2002 r., materiał ten nie daje jednak dostatecznych podstaw do określenia statusu budynku. Okoliczność ta ma podstawowe znaczenie dla oceny możliwości zastosowania przepisu art. 67 ust. 1 ustawy prawo budowlane i wydania decyzji nakazującej rozbiórkę. przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszone zostały więc ciążące na organie obowiązki dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, wynikające z przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 136 kpa.
Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem wyżej wskazanych przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchybienie to skutkować musi uchyleniem zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę należy wyjaśnić ewentualny zabytkowy charakter przedmiotowego budynku i stosownie do poczynionych ustaleń zastosować przepisy art. 67 ustawy Prawo budowlane.
Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) należało uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 wskazanej ustawy w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 z 2002 r.). O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/ E. Podrazik /-/ G. Radzicka /-/ St. Małek