II SA/Po 2034/02

II SA/Po 2034/02 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2005-01-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-08-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Bożena Popowska
Jerzy Stankowski /przewodniczący/
Maciej Dybowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie Sędzia WSA Maciej Dybowski ( spr ) Sędzia WSA Bożena Popowska Protokolant referent-stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi M. I. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2002 r . Nr [...] w przedmiocie spraw mieszkaniowych Policji , s k a r g ę o d d a l a /-/ B.Popowska /-/ J.Stankowski /-/ M.Dybowski JFS
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r.- nr [...] Komendant Miejski Policji w G., na podstawie art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji oraz ich rodzin ("jak również wcześniejsza Ustawa"), § 7 ust. 1 pkt 1, 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz.U. 131/01/1469- dalej rozporządzenie), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, nakazał opróżnić M. I. lokal mieszkalny nr [...], położony w G. przy ul. [...] do dnia [...] lipca 2002 r.
W uzasadnieniu Komendant Miejski wskazał, że decyzją z dnia [...] lipca 1986 r. nr [...], przydzielono M. I. lokal mieszkalny nr [...], położony w G. przy ul. [...]. W 1988 r. Zainteresowany przeszedł na emeryturę i zgodnie z "cytowaną Ustawą" nabył uprawnienia do owego lokalu, będącego w dyspozycji KMP w G. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy, dotyczące lokali dla funkcjonariuszy. Zainteresowany podnajmował lokal bez zgody KMP, co potwierdzili sąsiedzi i osoba, której lokal podnajął. Stanowi to naruszenie § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Zainteresowany dnia [...] lipca 1994 r. uzyskał dom w G., nie informując o tym KMP. W tej sytuacji winien był zdać mieszkanie dysponentowi- KMP w G. Dnia [...] lutego 1995 r. M. I. wraz z żoną przepisał dom na nieletniego syna W. I. - ur. [...] września 1988 r. Czynność ta miała charakter pozorny, bowiem jej celem było zachowanie prawa do spornego lokalu mieszkalnego, które zostało faktycznie utracone w chwili zakupu owej nieruchomości.
W wyniku wniesienia odwołania przez M. I. (k. 33 akt sądowych), Komendant Wojewódzki Policji w G., decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 "ust." [winno być "pkt"]1 kpa i art. 6a ust. 2 w zw. z art. 95 ust.2 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( j.t. Dz.U. 101/00/1092 ze zm.- dalej ustawa o Policji) i § 7 ust. 1 pkt 1 i 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz.U. 131/01/1469), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Komendant Wojewódzki podzielił ustalenia faktyczne i poglądy prawne organu I instancji.
Nadto organ odwoławczy wskazał, że zawiadomieniem, a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...] Komendant Miejski wypowiedział umowę najmu, nakazując Zainteresowanemu wraz z rodziną Państwa S. - zajmujących to mieszkanie bez zgody właściciela, opróżnienie go do dnia [...] lutego 2002 r. M. I. wystąpił o cofnięcie decyzji i zgodę na wykup lokalu, a po piśmie Komendanta Miejskiego, podtrzymującego swą decyzję, odwołał się do Komendanta Wojewódzkiego podnosząc, że nie został upomniany i wezwany do zaprzestania podnajmu lokalu i nie uzyskał zgody na wykup. Komendant Wojewódzki, uznając, że decyzja z [...] stycznia 2002 r. nr [...], nie zawiera dostatecznego uzasadnienia faktycznego i prawnego- uchylił ją, przekazując do ponownego rozpatrzenia. W odwołaniu od decyzji z [...] czerwca 2002 nr [...] Zainteresowany zarzucił brak informacji o wszczęciu postępowania i równości stron; twierdził, że o kupnie domu informował właściwych pracowników Komendy Miejskiej.
Organ odwoławczy wskazał, że mimo posiadania tytułu prawnego do lokalu w G., Zainteresowany wraz z żoną nabyli w lipcu 1994 r. dom w G., a mieszkanie od kilku lat odpłatnie podnajmował. Fakt ten potwierdziło troje sąsiadów- zamieszkałych w lokalach nr: [...] i [...] przy ul. [...]. H. S., przesłuchana w charakterze sprawcy wykroczenia stwierdziła, że od [...] grudnia 2001 do [...] lutego 2002 r. wynajmowała ową kwaterę i zamieszkiwała wraz z mężem i córką bez zameldowania, opłacając czynsz na książeczkę mieszkaniową i kwotę 250 zł miesięcznie za wynajem do rąk E. I. [winno być "H. E."- k. 9, 13 akt sądowych]- żony M. I. Pobranie opłaty za wynajem odbywało się bez pokwitowania- na podstawie ustnych uzgodnień; E. I. odmówiła również zgody na tymczasowe zameldowanie rodziny S. Darowanie domu w G. małoletniemu synowi nie zmienia tego, że od lutego 1995 rodzina I. posiada dom w G. i mieszkanie w G. Zameldowanie M. I. w przedmiotowym lokalu jest bez znaczenia, jako że Zainteresowany w odwołaniu z dnia [...] marca 2002 od decyzji z dnia [...] stycznia 2002 r. przyznał, że celem sprawowania opieki nad synem zamieszkuje w G. Zarówno zarządzenie nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 10 maja 1991 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału i opróżniania oraz norm zaludnienia lokali mieszkalnych będących w dyspozycji MSW lub podległych mu organów, a także szczegółowych zasad przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (obowiązujące w latach 1994/95), jak i § 7 ust. 1 pkt 1 i 5 określają, że posiadanie domu wraz z jednoczesnym podnajmowaniem lokalu dyspozycyjnego (otrzymanego decyzją administracyjną o przydziale), nakazują wszczęcie postępowania, mającego na celu opróżnienie lokalu.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzupełnionej pismem z dnia [...] stycznia 2005 i na rozprawie dnia [...] stycznia 2005 r., M. I. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił decyzji "naruszenie prawa i przepisów postępowania" mających istotny wpływ na wynik sprawy. Zainteresowany podniósł, że na podstawie decyzji z dnia [...] lipca 1986 r. nr [...] o przydziale mieszkania, zawarł umowę najmu tego mieszkania i protokołem odbiorczym przejął mieszkanie, użytkując mieszkanie do dnia sporządzenia skargi ([...] sierpnia 2002 r.) i jest w nim zameldowany. Skarżący jest emerytowanym funkcjonariuszem Policji. Decyzja z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] [ winno być [...] - k. 73 akt administracyjnych; k. 2 akt sądowych] Komendanta Wojewódzkiego jest wadliwa formalnie i prawnie, naruszając przepisy prawa materialnego- w szczególności ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów i rozporządzenia, bowiem utrzymuje w mocy decyzję, która w swej treści postanawia "opróżnić Panu M. I. lokal mieszkalny...". Zaskarżone decyzje są niejednoznaczne i nieczytelne pod względem formalnym, gdyż Skarżący legitymuje się ważnym tytułem prawnym do posiadania owego lokalu. Decyzja o przydziale lokalu i umowa najmu są do dziś wiążące, bowiem nie zostały wypowiedziane zgodnie z prawem. Tak sformułowana decyzja pozbawia Skarżącego obrony swych praw jako lokatora- w tym uprawnionego i występującego o wykup tego mieszkania. Zainteresowany zarzucił nie wyjaśnienie wszystkich istotnych i szczególnych okoliczności mających wpływ na wynik sprawy- Skarżący początkowo zamieszkiwał sam, a od [...] kwietnia 1992 r. wraz z żoną H. I. i w 1996 r. z małoletnią córką I. I. (urodzoną [...].9.1996 r.). Skarżący jest ojcem W. "I." [ winno być "I."- k. 9, 11- 13 akt sądowych], urodzonego [...] września 1988 r., lecz nigdy nie był mężem jego matki W. G. Dnia [...] września 1988 r. W. G. zmarła, a spadek po niej nabył w całości ( w tym mieszkanie własnościowe nr [...], położone przy ul. [...] w G.) jej małoletni syn W. I. Przedstawicielem ustawowym i opiekunem małol. W. I. jest M. I. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 1995 r. sygn. [...] Sąd Rejonowy w G. zezwolił przedstawicielowi ustawowemu na sprzedaż mieszkania nr [...], położonego przy ul. [...] w G., bowiem Skarżący wraz z małżonką darowali małoletniemu dom, położony w G. Małoletni syn zamieszkuje w G., a czasową opiekę nad nim sprawują H. I. i M. I. (do osiągnięcia przez małoletniego pełnoletności). Dom w G. (będący zamiennikiem mieszkania- spadku po matce), stanowi wyłączną własność małoletniego, co pominięto i nie wyjaśniono przy wydawaniu decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się bezzasadną.
Zakres kognicji organu administracji publicznej wyznacza norma prawa materialnego, która określa, które fakty mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wbrew zarzutom skargi, Komendant Wojewódzki prawidłowo ustalił, że M. I. - bez zgody dysponenta lokalu- odpłatnie podnajmował lokal mieszkalny nr [...], położony w G. przy ul. [...], przy czym w okresie od [...] grudnia 2001 do [...] lutego 2002 r. H. S. i jej rodzinie. Stan taki obligował Komendanta Miejskiego do wydania decyzji o cofnięciu przydziału lokalu (art. 95 ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji; § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia) i nie nakładał na organy administracji publicznej obowiązku zbierania dalszych dowodów w sprawie (art. 77 § 1 kpa).
Ustawa o Policji nie zawiera odrębnej definicji posiadania lokalu. Wykładnia prawa nie ogranicza się do językowej wykładni jednego przepisu, lecz częstokroć- dla dekodowania normy prawnej, mającej zastosowanie w konkretnej sprawie- wymaga sięgania do szeregu przepisów, rozproszonym w jednym akcie prawnym lub w kilku aktach prawnych (odpowiednio - Z. Ziembiński "Logika praktyczna" PWN 2002 s. 230; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14.12.2004- sygn. 4/II SA/Po 1459/02). Posiadaczem w rozumieniu art. 336 kc jest zarówno ten, kto rzeczą faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Nie ulega wątpliwości, że nabycie w lipcu 1994 r. nieruchomości zabudowanej domem mieszkalnym w G. w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej przez H. E. I. i M. I., stanowiło w szczególności uzyskanie przez policjanta i jego małżonka w miejscowości pobliskiej innego domu mieszkalnego o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej co najmniej przysługującym policjantowi i członkom jego rodziny normom zaludnienia. W ramach zasady lojalnego wykonywania praw i obowiązków między dysponentem lokalu i najemcą, obowiązkiem M. I. było powiadomić na piśmie Komendanta Miejskiego Policji o tym fakcie - czego Zainteresowany nie uczynił. Twierdzenie Skarżącego, że poinformował pracowników Sekcji Zaopatrzenia o zakupie domu w G. (k. 33 akt sądowych- bez wskazania daty i skonkretyzowania okoliczności takiego zdarzenia) jest gołosłowne i nie poparte żadnymi dowodami. Doświadczenie życiowe uczy, że gdyby istotnie M. I. powiadomił dysponenta lokalu o nabyciu domu mieszkalnego, jako milicjant z wieloletnim stażem (przyzwyczajony do załatwiania wszelkich spraw służbowych w drodze pisemnych raportów), uczyniłby to na piśmie i uzyskał na kopii pisma potwierdzenie wpływu.
Nie ulega wątpliwości, że ewentualne powiadomienie dysponenta lokalu (czego Zainteresowany nie wykazał i organ administracji publicznej niewadliwie nie ustalił) o dokonanej darowiźnie domu, nie byłoby wypełnieniem obowiązku lojalnej współpracy przy wykonaniu zobowiązania (art. 354 § 1 i 2 kc), bowiem nastąpić mogło nie wcześniej, niźli 16 listopada 1995 r. (k. 13 akt sądowych) i miało na celu wykazanie, że Zainteresowany nie jest już właścicielem owego domu, a nie faktu nabycia domu.
Zagadnie relacji rodzinnych oraz majątkowych między M. I. a małoletnim Jego synem W. I., pozostaje obojętne dla rozstrzygnięcia sprawy i organ administracji publicznej nie miał obowiązku dokonywać ustaleń w tej materii ani rozważać owych okoliczności. W szczególności prawo własności nieruchomości o pow. [...] ha, stanowiącej działkę nr [...], opisanej w księdze wieczystej Kw nr [...] Sądu Rejonowego w G., zabudowanej domem mieszkalnym (G.) i dwoma budynkami gospodarczymi, nie wchodziło w skład spadku po W. G. - matce małol. W. I. Prawo to nie stanowi "zamiennika" wchodzącego w skład spadku po W. G. lokalu mieszkalnego- własnościowego nr [...], położonego w G. przy ul. [...]; tylko Sąd Opiekuńczy we sprawie [...] władny był rozważać, czy wzgląd na interes małoletniego W. I. przemawia za udzieleniem zgody M. I. na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu majątkiem małol. W. I. i czy dokonana darowizna stanowi dostateczne zabezpieczenie interesu małoletniego. Nie organ administracji publiczne, a jedynie Sąd powszechny, władny był (bądź będzie) badać sposób wykorzystania środków uzyskanych ze sprzedaży prawa do lokalu, wchodzącego w skład spadku po matce małol. W. I. Brak jakichkolwiek podstaw do tego, by z powodu stosunków cywilnoprawnych między Zainteresowanym i Jego małoletnim synem, Komendant Miejski Policji nie mógł skutecznie domagać się opróżnienia przedmiotowego lokalu i nie mógł, dysponując owym lokalem- na koszt podatników- zaspokoić potrzeb mieszkaniowych innego policjanta.
Błędnie Skarżący przyjmuje, że złożenie dnia [...] lipca 1997 r. wniosku o wyrażenie zgody na wykupienie mieszkania, bądź złożenie kolejnego wniosku z dnia [...] października 2001 r. w tej materii- po otrzymaniu odpowiedzi Komendanta Rejonowego Policji w G. z dnia [...] lipca 1997 r., że wyzbywanie się zasobów mieszkaniowych nie leży w interesie służbowym jednostki (k. 11, 12, 14 akt administracyjnych), miało wpływ na wydanie decyzji o nakazanie opróżnienia lokalu na podstawie art. 95 ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji i § 7 ust. 1 pkt 1 i 5 rozporządzenia. Rozporządzanie lokalami pozostającymi do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji mieści się w sferze należytego gospodarowania mieniem i nie ogranicza obowiązku wydania decyzji o opróżnieniu lokalu na podstawie powołanych przepisów. Mimo zmiany stanu prawnego, aktualnym pozostaje pogląd, że ani art. 94, ani art. 97 ustawy o Policji, ani jakiekolwiek inne przepisy, nie dają organom policyjnym podstaw do wypowiadania się w kwestii sprzedaży lokali zajmowanych przez policjantów bądź emerytów policyjnych w drodze decyzji; właściwy organ policyjny może jedynie składać w tej mierze oświadczenie woli (uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.11.1999- I SA 246/99). Właściwy Komendant Miejski, po otrzymaniu wniosku z [...].10.2001 r., podtrzymał stanowisko Komendanta Rejonowego z 1997 r. (k. 14); w sprawie nie zachodziła także przesłanka zawieszenia postępowania, skoro zagadnienie złożenia stosownego oświadczenia woli nie była zagadnieniem prejudycjalnym.
Przepisy rozdziału 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (j.t. Dz.U. 101/00/1092 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz.U. 131/01/1469) stanowiły w 2002 r. i nadal stanowią lex specialis w stosunku do ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. 71/01/733 ze zm.- dalej uol); w dacie orzekania przez organy obu instancji nie obowiązywał jeszcze art. 3 ust. 2 uol w brzmieniu nadanym przepisem art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz o zmianie niektórych ustaw- Dz.U. 281/04/2783, który tę zasadę wyraził wprost. W szczególności zatem art. 95 ust. 2 ustawy o Policji i § 7 rozporządzenia stanowią samoistne podstawy do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu- zarówno w sferze prawa materialnego, jak i zasad opróżniania. W zakresie uregulowanym przepisami szczególnymi, dysponent lokalu nie ma obowiązku pisemnego upomnienia policjanta czy emerytowanego policjanta co do zaprzestania podnajmowania lokalu. Ustawodawca przewidział obowiązek pisemnego upomnienia tylko w sytuacji określonej dyspozycją art. 11 ust. 2 pkt 1 uol, nie zaś art. 11 ust. 2 pkt 3 uol (który reguluje podobne stany faktyczne jak art. 95 ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji i § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia).
Skarżący nie dysponuje "ważnym tytułem prawnym do mieszkania" (k. 3 akt sądowych), bowiem ostateczna decyzja o opróżnieniu lokalu niweczy stosunek najmu lokalu, zawiązany decyzją z dnia [...].7.1986 r. nr [...] o przydziale lokalu ( art. 95 ust. 2 ustawy o Policji). Dokument, sporządzony na standardowym druku, zatytułowanym "Stwierdzenie przedmiotu i warunków najmu- umowa o najem lokalu mieszkalnego" (k. 6 akt sądowych), wbrew błędnemu użyciu słów "...umowa o najem lokalu...", nie stanowi umowy w rozumieniu Kodeksu cywilnego, a jest jedynie dokumentem potwierdzającym pewne elementy stosunku najmu, powstałego w wyniku wydania decyzji administracyjnej o przydziale; dokument precyzuje przedmiot najmu i wysokość opłat oraz odwołuje się w § 9 do trwania najmu na czas oznaczony do ostatecznego (błędnie podając "prawomocnego") cofnięcia przydziału albo rozwiązania stosunku najmu. Taki stosunek prawny nie ustaje w wyniku wypowiedzenia (art. 11 ust. 8 uol; wyrok Sądu Najwyższego z 14.4.1997- II CKU 26/97- OSNC 9/97/134, akceptowany przez A. Doliwę "Prawo mieszkaniowe- komentarz" CH BECK 2003 s. 174, nb. 18)- Skarżący nie wskazuje żadnych "obowiązujących przepisów prawnych", nakazujących dokonanie wypowiedzenia stosunku najmu, wynikającego z administracyjnej decyzji o przydziale lokalu pozostającego w dyspozycji organów podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Nietrafnie Zainteresowany podnosi, że w sprawie nie znajdują zastosowania przepisy ustawy o Policji, bowiem należało uwzględnić poprzednio obowiązujące przepisy o milicjantach. Przydział lokalu dla Skarżącego nastąpił pod rządem ustawy z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej (Dz.U. 38/ 85/181 ze zm.) i ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej oraz ich rodzin (Dz.U. 46/83/210 ze zm.). Jednakże skutkiem przydziału lokalu na rzecz Zainteresowanego, powstał stosunek prawny o charakterze trwałym. W doktrynie trafnie przyjmuje się, że zgodnie z powszechnie aprobowaną zasadą bezpośredniego działania prawa, do takiego trwałego stosunku prawnego stosuje się przepisy ustawy nowej (Z. Radwański "Prawo cywilne- część ogólna" CH BECK 1997 nb. 119; J. Mikołajewicz "Prawo intertemporalne. Zagadnienia teoretycznoprawne" Poznań 2000 s. 60 i n.). Skarżący, mimo że reprezentowany w postępowaniu sądowoadministracyjnym przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wskazuje, jaką normę prawną, dekodowaną z "przepisów poprzednio obowiązujących milicjantów", narusza zaskarżona decyzja, a Sąd takiego naruszenia nie stwierdził. Nie ulega wątpliwości, że art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Publicznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. 53/94/214 ze zm.- w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji), nakazuje stosować do mieszkań pozostających w dyspozycji- w szczególności- Ministra Spraw Wewnętrznych, odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Jest rzeczą oczywistą, że należy stosować przepisy obowiązujące w dacie każdoczesnego zdarzenia procesowego, nie zaś przepisy ustaw: z dnia 31.1.1959 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy MO... i z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy SB i MO...,które utraciły moc z chwilą wejścia w życie- odpowiednio- ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji...(art. 65) i ustawy o Policji ( art. 157 ust. 1).
Zaskarżona decyzja dotknięta jest błędem, lecz nie takiej natury, by powodowało to jej "niejednoznaczność i nieczytelność" (k. 3). Decyzja- jej sentencja i uzasadnienie- stanowi jedną całość i jako taka, jak każdy dokument, podlega wykładni. W decyzji I instancji niegramatycznie zredagowano sentencję, używając słów: " P o s t a n a w i a m: Opróżnić Panu M. I. lokal mieszkalny w G. przy ul. [...] do dnia [...].07.2002 r." Z tego zwrotu, w połączeniu ze wskazaniem podstawy prawnej (§ 7 ust. 1 pkt 1, 5 rozporządzenia), jako i ze sformułowań użytych w uzasadnieniu ("Już ta okoliczność stanowi samoistną przesłankę do nakazania opróżnienia lokalu mieszkalnego", "Decyzja nr [...] w sprawie opróżnienia lokalu przez Pana M. I.", jednoznacznie wynika, że wolą organu I instancji było nakazanie Zainteresowanemu opróżnienia owego lokalu. Wolę tą trafnie odczytał M. I. w odwołaniu, wnosząc o "uchylenie decyzji z dnia [...].6.2002 r. nr [...] nakazującą opróżnienie lokalu..." (k. 33 akt sądowych). Ewentualne wątpliwości strony co do treści decyzji organ administracji publicznej może wyjaśnić postanowieniem (art. 113 § 2 kpa), lecz z uwagi na treść odwołania i brak wniosku Zainteresowanego, wydanie takiego postanowienia nie było konieczne. Decyzję I instancji z dnia [...].6.2002 r. cechuje nadto pewna niestaranność w powoływaniu podstawy prawnej, jednakże w tej części, w której nastąpiło przywołanie art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r., jak i § 7 ust. 1 pkt 1 i 5 rozporządzenia; niestaranność tę naprawił organ odwoławczy.
W sprawie nie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania (art. 10 § 1 kpa) ani do naruszenia art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 kpa w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz.U. 153/02/1270, zm. 162/04/1692). W szczególności o wszczęciu postępowania w sprawie Zainteresowany dowiedział się dnia [...] marca 2002 r. w wyniku doręczenia pisma zawierającego oświadczenie woli na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 3 uol o "wypowiedzeniu decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 1986 r. o przydziale mieszkania funkcyjnego położonego w G. ul. [...] z dniem [...] lutego 2002 r."- z uwagi na podnajmowanie lokalu mieszkaniowego bez zgody właściciela K. i H. S., zajmującym to mieszkanie (k. 34, 37 akt administracyjnych). W istocie jednak Zainteresowany zapoznał się z tym pismem nie później niż dnia [...] lutego 2002 r., bowiem z tą datą odniósł się do zawiadomienia z dnia [...] stycznia 2002 r., pisząc, że "zgodnie z ustawą, na którą się Pan powołuje, tj. art. 11 pkt 3..." (k. 38 akt administracyjnych). Skarżący w toku postępowania wniósł szereg pism procesowych- z dnia: [...].2.2002, [...].3.2002, [...].6.2002 r.; był zawiadamiany o przedłużeniu postępowania i o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, i o możności wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, z których to możliwości Zainteresowany skorzystał, zgłaszając uwagi dnia [...] czerwca 2002 (k. 38, 41-40, 44, 65, 66 akt administracyjnych; k. 33 akt sądowych). Aktywność procesowa Zainteresowanego była skuteczną, skoro wniesienie odwołania doprowadziło do uchylenia decyzji z dnia [...].1.2002 r.- nr [...].
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz.U. 153/02/1270, zm. 162/04/1692 w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz.U. 153/02/1271 ze zm., skargę należało oddalić.
/-/ B.Popowska /-/ J.Stankowski /-/ M.Dybowski
JFS