II SA/PO 196/24

II SA/Po 196/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2024-09-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Arkadiusz Skomra
Robert Talaga
Wiesława Batorowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji w całości
Sentencja
Dnia 4 września 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie: Asesor WSA Arkadiusz Skomra Asesor WSA Robert Talaga Protokolant: st. sekr. sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2024 roku sprawy ze skargi G. B., S. B., M. S., K. S. i M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 stycznia 2024 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie środowiskowych uwarunkowań I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga G. B., S. B., M. S., K. S. i M. W. (zwanych dalej łącznie "skarżącymi") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego dalej "SKO", "Kolegium" lub "organem II instancji") z dnia 15 stycznia 2024 r., nr [...]. W decyzji tej umorzono postępowanie odwoławcze do ww. osób niebędących stronami postępowania tj. A. J. oraz mieszkańców wsi R.. Postępowanie odwoławcze zostało wywołane odwołaniami wniesionymi od decyzji Wójta Gminy K. (zwanego dalej "Wójtem" lub "organem I instancji") z dnia 30 listopada 2023 r., nr [...] w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na wierceniu wykonanym w celu zaopatrzenia w wodę o głębokości 142 m p.p.t. przy maksymalnym poborze godzinowym na działce nr ew. [...], obręb T., gm. K.. Zaskarżona decyzja zapadła w oparciu o poniżej przedstawione okoliczności faktyczne i prawne. Wszystkie powołane poniżej orzeczenia sądowe są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl chyba, że wyraźnie zostanie wskazane inne źródło publikacji orzeczenia.
Dnia 4 maja 2023 r. do Urzędu Gminy K. wpłynął wniosek ZPM B. sp. z o.o. z siedzibą w G. (zwanej dalej "Spółką" lub "inwestorem") o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla ww. przedsięwzięcia. Do wniosku dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia.
Dnia 5 czerwca 2023 r. Wójt zwrócił się do Dyrektora Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...], Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. (zwanego dalej "PPIS") oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (zwanego dalej "RDOŚ") z prośbą o wydanie opinii dla planowanego przedsięwzięcia.
Dnia 7 czerwca 2023 r. Wójt obwieścił o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla zamierzonej przez Spółkę inwestycji.
W piśmie z dnia 16 czerwca 2023 r. PPIS uznał, że nie jest właściwy do wydania opinii w tej sprawie. Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2023 r., nr [...], RDOŚ stwierdził, że nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Organy Wód [...] również stwierdziły brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko – opinia z dnia 24 sierpnia 2023 r.
Decyzją z dnia 30 listopada 2023 r., nr [...], Wójt stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oraz ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji inwestycji. W uzasadnieniu decyzji Wójt zrelacjonował stan faktyczny sprawy i opisał warunki wykonywania wierceń. Stwierdzono, że rozmiar i skala oddziaływania inwestycji nie spowoduje wystąpienia żadnych zagrożeń, ani powiązań z innymi elementami przyrody.
Odwołania od decyzji organu I instancji złożyli: G. J., P. W., A. J., K. S., K. S., K. S., Ł. W., J. W., K. G., L. G., P. G., M. D., Z. O., M. H., K. H., J. H., R. W., H. S., E. S., K. P., B. P., M. Ż., S. R., T. W., D. P., Z. Ż. oraz B. N.. Wszystkie odwołania są jednobrzmiące – podmioty odwołujące się podniosły zarzut nieprzeprowadzenia postępowania rozpoznawczego w sposób prawidłowy, bowiem pominięto je jako strony postępowania administracyjnego.
Decyzją z dnia 15 stycznia 2024 r., nr [...], Kolegium umorzyło postępowanie odwoławcze do osób niebędących stronami postepowania, tj. A. J. oraz mieszkańców wsi R.. W uzasadnieniu decyzji SKO przywołało przepis art. 74 ust. 3(zapewne chodziło organowi II instancji o ust. 3a – uw. Sądu) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 z późn. zm., zwanej dalej "u.i.ś."). SKO stwierdziło, że odwiert ma mieć miejsce w oddaleniu o 1 km od wsi R., stąd nie ma mowy o zastosowaniu art. 74 ust. 3a pkt 1 u.i.ś. Kolegium podniosło następnie, że przeanalizowano kartę informacyjną przedsięwzięcia i uznać należało, ze nie dojdzie do przekroczenia standardów jakości środowiska, jak również te działki nie są w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może prowadzić do powstania ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z aktualnym ich przeznaczeniem. Konieczne zatem okazało się umorzenie postępowania odwoławczego wywołanego 27 odwołaniami.
Skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika – r. pr. P. Ś. – wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, kwestionując decyzję organu II instancji w całości. Podniesiono zarzut naruszenia:
1) art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.ś., zgodnie z którym przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie; w myśl zasady prewencji istotne znaczenie ma zbadanie oddziaływań na środowisko przedsięwzięcia planowanego, czyli takiego, które jest już realizowane; w związku z tym, organy obydwóch instancji oceniając oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko pominęły uwzględnianie skali, czasu trwania oraz intensywność oddziaływania przedsięwzięcia polegającego na wierceniu wykonanemu w celu zaopatrzenia w wodę o głębokości 142 m p.p.t.; SKO nie wzięło pod uwagę całości oddziaływania, które ma powtarzalny i trwały charakter oraz występuje przez dłuższy czas, a to spowodowało wadliwe ustalenie kręgu stron postępowania administracyjnego w sprawie;
2) art. 74 ust. 3a pkt 2 i 3 u.i.ś. w związku z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a.") poprzez nieuznanie za strony postępowania odwołujących w sytuacji, gdy w przypadku realizacji przedmiotowej inwestycji zostaną przekroczone standardy jakości środowiska i to w sposób ewidentny; ponadto SKO zaniechało zbadania, czy obszar, o którym mowa w art. 74 ust. 3a u.i.s. obejmuje działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem;
3) art. 107 § 1 pkt 3 w związku z art. 140 k.p.a., który nakazuje, aby decyzja zawierała jednoznaczne określenie strony lub stron; tymczasem zaskarżona decyzja w rozdzielniku wskazuje ogólnikowo "zgodnie z rozdzielnikiem" zaś w sentencji mowa jest o A. J. oraz mieszkańcach wsi R. w sytuacji, kiedy decyzja ta powinna zawierać skonkretyzowanych z imienia i nazwiska jako strony postępowania odwoławczego wszystkie osoby, które wniosły odwołania;
4) art. 107 § 1 pkt 9 k.p.a. w związku z § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 535, zwanego dalej "rozporządzeniem") poprzez błędne pouczenie o wysokości wpisu od skargo do sądu administracyjnego, poprzez wskazanie tego wpisu na kwotę 500 zł w sytuacji, kiedy wpis ten w rzeczywiści wynosi 200 zł, co może skutecznie zniechęcić do złożenia skargi w obawie przed zbyt wysoką opłatą sądową;
5) art. 107 § 1 pkt 9 w związku z art. 53 § 1 k.p.a. w związku z art. 74 ust .3 u.i.s. w związku z art. 49 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stronom, czy termin na wniesienie skargi należy liczyć od momentu doręczenia im decyzji za pośrednictwem operatora czy też w trybie art. 49 § 2 k.p.a.;
6) art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób całkowicie negujący zasady wynikające z przytoczonych przepisów.
W oparciu o ww. zarzuty, skarżący wnieśli o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, tj. opracowania mgr inż. Ł. W., które stanowi kontrraport w celu wykazania istnienia interesu prawnego, stwierdzenie nieważności decyzji SKO, uchylenie jej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący posiadają interes prawny w tym, aby wziąć skutecznie udział w postępowaniu administracyjnym. Brak było, w ocenie skarżących, podstaw do umorzenia odwoławczego postępowania administracyjnego. Na poparcie stawianych przez siebie tez, skarżący przywołują dołączony do skargi kontrraport.
Skarżący uważają, że całkowicie błędnie sformułowana jest sentencja decyzji SKO. Nie ma tam mowy o wszystkich skarżących, tylko o A. J. oraz mieszkańcach wsi R.. Jest to niedopuszczalne, gdyż z przepisu art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. wynika obowiązek jasnego określenia stron postępowania administracyjnego szczególnie, gdy decyzja jest kierowana do konkretnych stron – tu: skarżących, którym odmawia się przymiotu stron postępowania administracyjnego w świetle art. 74 ust. 3a u.i.s.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Organ II instancji podtrzymał stanowisko, jakie zajął w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawę w dniu 4 września 2024 r. stawili się: skarżąca – G. B. oraz pełnomocnik skarżących – r. pr. M. G.. Strony wywodzą jak w skardze, pełnomocnik zwrócił uwagę na wniosek dowodowy zawarty w piśmie dotyczącym dokumentacji znajdującej się w aktach administracyjnych. Skarżąca – G. B. – podniosła to, jak wielkie zagrożenie dla środowiska wywołuje planowana inwestycja. Hodowla ma mieć skalę przemysłową, a i transport odbywać się będzie w porze nocnej co będzie zakłócało spokój, nie mówiąc już o odorach emitowanych z hodowli. Po zamknięciu rozprawy ogłoszono wyrok.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga zasługiwała na uwzględnienie, chociaż nie można było rozpoznać wszystkich zarzutów w tej sprawie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, przyjmując jako kryterium kontroli, zgodność z prawem. Kognicja sądów administracyjnych obejmuje m.in. sądową kontrolę decyzji administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."]). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami skargi, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Innymi słowy, Sąd z urzędu powinien wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności, które mają wpływ na ocenę trafności kontrolowanego rozstrzygnięcia, nawet jeśli nie zostały one podniesione przez stronę skarżącą.
Przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena zgodności z prawem decyzji SKO umarzającej postępowanie odwoławcze wywołane przez A. J. oraz mieszkańców wsi R.. Analiza całokształtu sprawy doprowadziła Sąd w składzie orzekającym do przekonania, że zaskarżona decyzja jest nieważna. Twierdzenie Sądu wynika z poniższej argumentacji.
Materialnoprawną podstawą wydania decyzji zapadłych w niniejszej sprawie są przepisy u.i.ś. Należy podkreślić, że merytoryczne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny jest możliwe dopiero wówczas, gdy sąd dojdzie do przekonania, że wszystkie wymagania formalne, w tym wymagania procesowe zostały spełnione w zakresie niebudzącym wątpliwości. Dopiero łączne spełnienie przesłanek procesowych mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy może prowadzić do podjęcia analizy merytorycznej zaskarżonej decyzji (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Po 891/20). Analizując zaskarżoną decyzję nie da się stwierdzić, że SKO spełniło wszystkie wymagania formalne, aby decyzja mogła podlegać analizie merytorycznej.
Należy podkreślić, że decyzja administracyjna (niezależnie czy organu rozpoznawczego, czy odwoławczego) powinna spełniać wymagania, o których mowa w art. 107 § 1 pkt 1-9 k.p.a. (w związku z art. 140 k.p.a., jeśli chodzi o decyzję organu odwoławczego), a także inne wymagania, jeżeli przepisy szczególne tak stanowią. Jednym z tych wymogów formalnych jest oznaczenie strony lub stron postępowania (art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a.). Należy zaznaczyć jednocześnie, że oznaczenie adresata decyzji jest jednym z elementów konstytuujących decyzję administracyjną, ponieważ dzięki temu prawo lub obowiązek ustanowiony w drodze decyzji będzie mógł się zmaterializować w stosunku do podmiotu prawa znajdującego się poza sferą administracji publicznej. Wynika to poniekąd z art. 1 pkt 1 k.p.a., gdzie mowa jest o rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej. Słownikowe znaczenie terminu "rozstrzygnąć" oznacza: "rozważyć coś, opowiadać się za czymś, decydować się na coś, wpływać na coś w sposób ostateczny, decydujący, przesądzać coś np. kwestię sporną, spór, zagadnienie" (E. Sobol, Popularny słownik języka polskiego PWN, Warszawa 2003, s. 875). Decyzja administracyjna nie tylko kończy sprawę administracyjną tj. jej tok (art. 104 § 1 k.p.a. – aspekt procesowy), ale przede wszystkim rozstrzyga sprawę administracyjną decydując o kształcie praw lub obowiązków publicznoprawnych (art. 1 pkt 1 k.p.a. – aspekt materialny).
Wydając decyzję administracyjną, organ administracji publicznej (rozpoznawczy i odwoławczy) rozstrzyga o treści prawa lub obowiązku konkretnego podmiotu prawa. Oznaczenie strony lub stron musi nastąpić w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, ponieważ w sytuacji, kiedy decyzja uzyska przymiot ostateczności (art. 16 § 1 k.p.a.) to właśnie z niej będzie rekonstruowana treść prawa lub obowiązku podmiotu prawa. Nie może być bowiem tak, że z treści decyzji nie wynika wobec kogo ona została wydana (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Po 1079/18). Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach: "Uchybienia w postaci braku oznaczenia adresata decyzji nie może zastąpić posłużenie się słowami «wnioskodawca, odwołujący» nawet wówczas, gdy poprzez wpięcie rozstrzygnięcia do akt konkretnej sprawy można ustalić kto był autorem wniosku o udostępnienie informacji publicznej. To z treści decyzji musi wynikać o czyich prawach i obowiązkach organ rozstrzyga." (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 maja 2022 r., sygn. akt III SA/Gl 158/22). Z zacytowanego stanowiska wyłania się następujący wniosek: oznaczenie strony postępowania musi być każdorazowo wyraźne, aby nie powstały żadne wątpliwości co do tego komu przyznano uprawnienie albo na kogo nałożono obowiązek.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że w wyniku rozpoznania 27 odwołań, w tym odwołania skarżącego – K. S. – SKO wydało decyzję, w której sentencji wskazano wyłącznie: "(...) postanawia – umorzyć postępowanie odwoławcze do osób niebędących stronami postępowania, tj. A. J. oraz mieszkańców wsi R.". Analizując rubrum decyzji SKO próżno szukać wyszczególnienia imion i nazwisk wszystkich 27 odwołujących się od decyzji organu I instancji. To oznacza, że decyzja SKO nie posiada elementu, o którym mowa w art. 107 § 1 pkt 3 w związku z art. 140 k.p.a. – brak oznaczenia strony lub stron postępowania. Nie wiadomo zatem wobec kogo umorzono postępowanie odwoławcze. Z treści sentencji decyzji SKO wynika, że postępowanie zostało umorzone względem A. J.. Co do oznaczenia pozostałych stron jako mieszkańcy wsi R., należy stwierdzić, że nie jest to prawidłowy sposób określania kręgu stron postępowania. Nazwa "mieszkańcy wsi R." stanowi skończony zbiór desygnatów (tu: mieszkańców z imienia i nazwiska), jednakże nie jest wiadome, czy wszyscy mieszkańcy tej wsi odwoływali się, czy też jakieś mniejsze gremium. Sąd w składzie orzekającym dostrzega tutaj podstawę nieważnościową z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa.
Twierdzenie Sądu o rażącym naruszeniu prawa zyskuje na znaczeniu, kiedy zwróci się uwagę, że wśród odwołujących się był także G. J.. SKO nie dostrzegło tego, że podobnie jak A. J., G. J. również zamieszkuje w S. . To oznacza, że odwołanie G. J. również powinno zostać rozpoznane w sposób określony w art. 138 k.p.a. Z treści zaskarżonej decyzji nie wynika w ogóle, aby odwołanie G. J. zostało kiedykolwiek rozpoznane, ponieważ SKO odniosło się do odwołań A. J. oraz mieszkańców wsi R.. G. J. nie należy do zbiorowości mieszkańców wsi R.. Sprawa z odwołania G. J. nadal jest zawisła przed Kolegium.
Podsumowując, SKO wydało decyzję, której treść nie wskazuje kto był stroną umorzonego postępowania odwoławczego. SKO nie wskazało w ogóle stron postępowania, co oznacza, że nie wiadomo do kogo w zasadzie ta decyzja jest adresowana. Określenie "mieszkańcy wsi R.", o ile stanowi pewien zamknięty zbiór osób, to nie można określić czy wszyscy mieszkańcy składali odwołanie, czy może mniejsze gremium. Takie oznaczenie stron jest całkowicie sprzeczne z art. 107 § 1 pkt 3 w związku z art. 140 k.p.a., ponieważ nie identyfikuje ono podmiotów prawa, których sytuacja prawna została, na skutek wydania tej decyzji, skonkretyzowana. Ponadto Kolegium nie rozpoznało odwołania G. J., a w treści decyzji nie ma żadnej informacji o tym, aby miała zostać wydana osobna decyzja administracyjna w tej sprawie.
Dopóki kwestia właściwego oznaczenia stron postępowania nie zostanie należycie dopełniona, Sąd nie może odnieść się do pozostałych zarzutów skargi. Nie da się przesądzić w tej chwili, czy skarżący, a wśród nich K. S., byli i są stronami postępowania administracyjnego o ustalenie środowiskowych uwarunkowań. Sąd intencjonalnie odstępuje od oceny trafności pozostałych zarzutów.
Jednocześnie należy zwrócić uwagę skarżących, że zgodnie bowiem z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jest to jedyny przepis, jaki dotyczy "postępowania dowodowego" przed sądem administracyjnym. Sąd administracyjny jest tzw. sądem nad prawem, a nie sądem stanu faktycznego. Przeprowadzenie postępowania dowodowego jest obowiązkiem organów administracji publicznej, a sąd administracyjny ma obowiązek tylko ocenić, czy to co uczynił organ jest zgodne z prawem, czy też nie. Zatem całkowicie chybiony jest wniosek, aby Sąd zapoznał się z kontrraportem na okoliczność wykazania istnienia interesu prawnego skarżących w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie zaszły przesłanki nieważnościowe, które dyskwalifikują decyzję Kolegium. SKO dopuściło się rażącego naruszenia prawa podczas wydawania swojej decyzji, bowiem nie oznaczyła ona stron postępowania odwoławczego – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w całości (pkt I sentencji wyroku).
O kosztach postępowania sądowego orzeczono, na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 535) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Sąd zasądził dla skarżących zwrot kosztów w wysokości 697 zł, na co złożyło się: 200 zł – wpis stały od skargi, 480 zł – opłata dla radcy prawnego reprezentującego skarżących w postępowaniu przez sądem administracyjnym I instancji oraz 17 zł – opłata od pełnomocnictwa (pkt II sentencji wyroku).
Ponownie rozpoznając sprawę, organ II instancji będzie się kierować wiążącą oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Przede wszystkim SKO rozpozna 27 odwołań od decyzji organu I instancji i wskaże we własnej decyzji z imienia i nazwiska strony postępowania odwoławczego.