II SA/PO 188/04

OSK 1785/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-07-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-11-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Gliniecki
Edward Janeczko /przewodniczący/
Krystyna Borkowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Po 188/04 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2004-08-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Janeczko, Sędziowie NSA Krystyna Borkowska (spr.), Andrzej Gliniecki, Protokolant Magdalena Baduchowska, po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2005 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 sierpnia 2004 r. sygn. akt II SA/Po 188/04 w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 23 grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzewa poprzez przesadzenie oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6.08.2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 23.12.2003 r. wydaną w przedmiocie umorzenia opłaty ustalonej za usunięcie drzew.
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, co następuje:
Decyzją z dnia 23.10.2003 r. Burmistrz Śremu na podstawie art. 47f ust. 7 ustawy o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 99, poz. 1079) – umorzył opłatę z tytułu usunięcia – poprzez przesadzenie – przez A. Z. prowadzącego fermę [...] dwóch brzóz. Natomiast orzekł o obowiązku uiszczenia zapłaty odnośnie trzeciej brzozy, która po przesadzeniu nie zachowała żywotności.
W związku ze złożonym przez A. Z. odwołaniem, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, nie podzielając podniesionych w tym odwołaniu zarzutów, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
Zdaniem organu odwoławczego bezspornym jest, że po upływie 2 lat od przesadzenia, jedna z trzech przesadzonych brzóz obumierała.
W sytuacji, gdy drzewa nie zachowują żywotności, możliwe jest umorzenia opłaty jedynie wówczas jeżeli obumieranie nastąpiło wskutek siły wyższej lub klęski suszy.
W oparciu o dane meteorologiczne – dla średnich wartości wieloletnich – dla lotniska Ławica należy wykluczyć suszę jako przyczynę obumarcia drzew. Nie zostały także potwierdzone zarzuty skarżącego, iż została ona uszkodzona wskutek silnego wiatru. Wskazanie przez skarżącego pisma Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej w poznaniu oraz Komendy Powiatowej Straży Pożarnej w Śremie również nie potwierdzają tego faktu.
W złożonej od powyższej decyzji skardze do Sądu administracyjnego A. Z., domagając uchylenia decyzji podniósł, iż organy administracyjne nie wyjaśniły sprawy w wyczerpujący sposób, czym naruszyły art. 7, 75 i 77 kpa.
Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał podniesione w niej zarzuty za chybione.
W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, iż w niniejszej sprawie organy administracji miały jedynie obowiązek wyjaśnić, czy obumarcie drzewa nie nastąpiło na skutek klęski suszy lub siły wyższej. Dowody, na których oparły się w tym zakresie organy, nie budzą zastrzeżeń.
Zarówno dane zawarte w publikacjach Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Poznaniu – Raporty o stanie środowiska w Wielkopolsce w roku 2001 i 2002, jak również dane meteorologiczne w zakresie średnich miesięcznych temperatur powietrza i wysokości opadów atmosferycznych, czynią zasadnym ustalenia, iż susza nie była przyczyną obumarcia drzewa.
Także bardzo silny wiatr, który wystąpił w Śremie w dniu 31.01.2002 r. nie mógł być przyczyną obumarcia drzewa na skutek jego uprzedniego złamania, ponieważ – jak wykazała dokumentacja fotograficzna – brak było jakichkolwiek śladów mechanicznego uszkodzenia drzewa.
Odnośnie odstąpienia przez organy od przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków Sąd uznał, iż skoro K. M. nie przesadzał drzew, ani też nie nadzorował wykonywanych w tym zakresie prac, to za wystarczające należy uznać jego pisemne oświadczenie.
Od powyższego wyroku wniósł skargę kasacyjną A. Z..
Domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia sądowi I instancji, podniósł następujące zarzuty:
- "naruszenie art. 7,75 oraz 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,
- naruszenie art. 47f ustawy z dnia 16.10.1001 r. o ochronie przyrody, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w niniejszej sprawie istotnie wykluczono jedynie możliwość obumarcia drzewa na skutek suszy.
Nie wyjaśniono jednakże sprawy ewentualnego obumarcia drzewa wskutek siły wyższej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do brzmienia art. 174 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjna można oprzeć na dwóch podstawach:
- naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz
- naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejsze sprawie wnoszący skargę kasacyjną podniósł w niej zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 7, 75 oraz 77 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego tj. art. 47f ust. 7 ustawy o ochronie przyrody przez niewłaściwe jego zastosowanie.
1. Odnosząc się do pierwszego z przedstawionych wyżej zarzutów należy przede wszystkim podkreślić, że kontrola kasacyjna dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny obejmuje stosowanie prawa procesowego i materialnego przez sąd administracyjny, a nie przez organy. Badanie przez sąd kasacyjny stosowania prawa przez organy administracji, może mieć jedynie charakter pośredni, w sytuacji gdy skarżący w ramach podstawy kasacyjnej zarzucił sądowi administracyjnemu naruszenie stosownych przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez nieuwzględnienie, mimo podniesionego w skardze na decyzję zarzutu naruszenia wskazanych w niej przepisów.
Od 1 stycznia 2004 r. sądy administracyjne orzekają w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zaskarżony wyrok wydany został w dniu 6.08.2004 r., a więc w okresie, kiedy postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowały przepisy cytowanej wyżej ustawy. Wskazane w skardze kasacyjnej przepisy tj. art. 7, 75, 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczą postępowania administracyjnego toczącego się przed organami, a nie sądowego. Skoro więc wnoszący skargę zarzucając sądowi naruszenie przepisów postępowania ograniczył się wyłącznie do wskazania przepisów, które nie były przez sąd I instancji stosowane, przedstawiony wyżej zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
Stosownie do brzmienia art. 182 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej co oznacza, że związany jest podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze i nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów w niej zawartych.
2. Brak skutecznego zarzutu naruszenia przez sąd administracyjny przepisów postępowania ma ten skutek, że podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia przez Sąd przepisów prawa materialnego tj. art. 47f ust. 7 – ustawy o ochronie przyrody przez niewłaściwe jego zastosowanie, nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych. Oznacza to, że wnoszący skargę kasacyjną nie może kwestionować przyjętych za podstawę wyroku ustaleń faktycznych. Istota zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów sprowadza się natomiast głównie do polemiki z ustaleniami poczynionymi przez organy, a uznanym przez Sąd za prawidłowe, dotyczącymi przyczyn obumarcia drzewa. Jednakże ustaleń faktycznych sprawy, nie można zwalczać przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Jak to już wyżej zauważono, skoro skarżący nie wskazał w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, które mogłyby być naruszone przez sąd administracyjny, a dla oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny trafności zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji art. 47f ust. 7 cyt. ustawy, miarodajny jest stan faktyczny sprawy, będący podstawą wydania zaskarżonego wyroku.
Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i na zasadzie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.