II SA/Po 183/03

II SA/Po 183/03 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2004-06-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-01-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Edyta Podrazik /sprawozdawca/
Lilianna Drewniak-Żaba
Paweł Miładowski
Rafał Batorowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
603  Utrzymanie i ochrona dróg publicznych i innych dróg ogólnodostępnych, ruch na tych drogach, koleje, lotnictwo cywilne, p
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski As.sąd. Edyta Podrazik ( spr ) Protokolant referent-stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi D. i M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu ; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących kwotę 20 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. /-/ E.Podrazik /-/ R.Batorowicz /-/ P.Miładowski JFS
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...], na wniosek D.K. i M.K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 147 i art. 149 § 1 kpa wznowił postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia decyzją SKO w K. z dnia [...] nr [...] nieważności dowodu rejestracyjnego nr [...] z dnia [...] wydanego E.C. Podstawą wznowienia podaną we wniosku o wznowienie postępowania był art. 145 § 1 pkt 4 kpa.
Decyzją nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po ponownym rozpoznaniu sprawy, na podstawie art. 146 § 2 i art. 151 § 1 pkt 1 kpa, odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [....] nr [...], stwierdzającej nieważność dowodu rejestracyjnego nr [...] z dnia [...] wydanego E.C. W uzasadnieniu organ podał, iż skarżący kwestionują ocenę prawną zawartą w zaskarżonej decyzji odnośnie wymaganej homologacji na samochód ciężarowy powstały w wyniku przeróbek konstrukcyjnych samochodu osobowego. Stan faktyczny sprawy ustalony został w oparciu o dowody odnoszące się do samochodu osobowego poddanego przeróbkom, a następnie zarejestrowanego bez homologacji jako samochód ciężarowy. Stan prawny odnoszący się do tegoż stanu faktycznego określają przepisy art. 68 ust. 1,4 i 9, art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz § 14 ust. 2 rozporządzenia Min. Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19.06.1999 r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów. Z przepisów tych wynika, że przy dokonywaniu zmiany w typie pojazdu obowiązuje uzyskanie nowego świadectwa homologacji i obowiązek ten ciąży na podmiocie dokonującym zmiany, spełnienie tego wymogu umożliwia zarejestrowanie pojazdu lub wprowadzenie zmian w dowodzie rejestracyjnym, zawiadomienie Starosty o zmianach powinno nastąpić w terminie 30 dni, a do zawiadomienia dołącza się dokumenty potwierdzające, iż dokonane zmiany zgodne są z przepisami określającymi warunki techniczne pojazdów. Z uwagi na powyższe nie było podstaw do zarejestrowania przedmiotowego samochodu jako ciężarowego. Brak homologacji rażąco narusza prawo, takie też stanowisko reprezentuje Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z art. 146 § 2 kpa nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Ponieważ decyzja, której dotyczy wznowione postępowanie jest zgodna z obowiązującym prawem, nie zawiera wad stanowiących podstawę do jej uchylenia, Kolegium odmówiło jej uchylenia.
Po rozpatrzeniu wniosku D.K. i M.K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję własną z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. W uzasadnieniu tejże decyzji powtórzono przytoczoną powyżej argumentację zaprezentowaną w decyzji wydanej w I instancji.
Od powyższej decyzji skargę złożyli D.K. i M.K., podnosząc, iż przedmiotowy samochód skarżący zakupili w dniu 06.05.1999 r. jako ciężarowy, a w dniu 10.05.1999 r. został on zarejestrowany w Urzędzie Miejskim w G., w tym czasie powoływane w zaskarżonej decyzji rozporządzenie Min. Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19.06.1999 r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów jeszcze nie obowiązywało, skarżący działali w zaufaniu do organów administracji, żaden z pracowników Wydziału Komunikacji nie zakwestionował przedłożonych przy rejestracji pojazdu dokumentów, a organ odpowiedzialny za zarejestrowanie samochodu i wydanie dowodu rejestracyjnego uznał przedłożone dokumenty za wystarczające,.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna, choć z innych względów niż w niej podniesiono.
Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 3 § 1 i art. 145 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega wyłącznie na ocenie ich legalności, tj. zgodności z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. Jednocześnie w myśl art. 134 i art. 135 w/w ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną, a także stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do wszystkich aktów lub czynności wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Sąd kontroluje więc legalność nie tylko zaskarżonej decyzji organu II instancji, ale także m.in. poprzedzającej jej decyzji wydanej w I instancji.
W przedmiotowej sprawie zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja wydana przez SKO w K. w I instancji, były wadliwe, bowiem wydano je z naruszeniem art. 151 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 151 § 2 kpa w zw. z art. 146 § 2 kpa. W myśl art. 151 § 1 pkt 1 kpa, który wskazany został przez organ jako podstawa obu rozstrzygnięć, organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw wznowienia z art. 145 § 1 lub art. 145a kpa. Przesłanką odmowy uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa jest więc stwierdzenie, iż w istocie przyczyny wznowienia postępowania wymienione w art. 145 § 1 kpa lub art. 145a kpa w danej sprawie nie wystąpiły. Natomiast w przypadku, gdyby w wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego ustalono, iż przyczyna wznowienia faktycznie wystąpiła, jednakże wadliwość ta nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, tj. jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, organ powinien zastosować art. 151 § 2 kpa w zw. z art. 146 § 2 kpa i ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania przyczyn, z powodu których decyzji tej nie uchylił.
Z akt niniejszej sprawy wynika, iż wystąpiła w niej w istocie podstawa wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a mianowicie skarżący D.K. i M.K. bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu o stwierdzenie nieważności dowodu rejestracyjnego nr [...] z dnia [...] wydanego E.C., chociaż przedmiot postępowania dotyczył ich interesu prawnego i przysługiwał im status trony postępowania w rozumieniu art. 28 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ani w I instancji, ani ponownie rozpatrując sprawę nie zakwestionowało istnienia przyczyny wznowienia postępowania. Brak więc było przesłanek do zastosowania art. 151 § 1 pkt 1 kpa, a rozstrzygający sprawę organ winien był zastosować art. 151 § 1 pkt 2 kpa lub art. 151 § 2 kpa w zw. z art. 146 § 2 kpa, w zależności od dokonanych ustaleń co do prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego w decyzji objętej postępowaniem wznowieniowym. Tym samym zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję wydaną w I instancji wydano z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów zbędne jest ustosunkowywanie się do zarzutów podniesionych przez skarżących. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ rozstrzygający uwzględni przytoczoną powyżej treść przepisów art. 151 § 1 pkt 2 i § 2 kpa i zastosuje odpowiedni z nich stosownie do dokonanych ustaleń merytorycznych.
Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) należało uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję SKO w K. z dnia [...]. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 wyżej powołanej ustawy i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 z 2002 r.). W przedmiotowej sprawie nie zastosowano art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem obie uchylane decyzje nie podlegają wykonaniu z uwagi na ich treść.
/-/ E. Podrazik /-/ R. Batorowicz /-/ P. Miładowski
JFS