II SA/Po 173/07

II SA/Po 173/07 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2007-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-04-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Aleksandra Łaskarzewska /przewodniczący sprawozdawca/
Barbara Kamieńska
Edyta Podrazik
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi J. i J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy terenu oddala skargę. /-/ E. Podrazik /-/ A. Łaskarzewska /-/ B. Kamieńska
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] maja 2006r. J. i J. M. złożyli w Urzędzie Miasta wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jednorodzinnego wolnostojącego budynku mieszkalnego na działce nr [...] obręb [...], arkusz 21 położonej w P. przy ul. [...].
W wyniku przeprowadzonego postępowania Prezydent Miasta decyzją z dnia [...]. odmówił J. i J. M. ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że postępowanie wykazało niespełnienie koniecznego warunku uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia terenu, na którym ma być realizowana inwestycja z gruntu rolnego na cele nierolnicze. Wskazano, iż działki zlokalizowane wzdłuż ul. [...] w nieobowiązującym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta P. stanowiły całość terenu oznaczonego symbolem tr i nie posiadały zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze. Powstały one w wyniku podziału gruntu rolnego, który nie rodzi praw zabudowy nowopowstałych działek zabudową jednorodzinną. Teren działki nr [...] jest więc gruntem rolnym, podlegającym ochronie na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 16, poz. 78 ze zm.). Przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze można dokonać wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i to za zgodą właściwych organów. Teren, na którym zlokalizowane są działki wzdłuż ul. [...] (w tym działka nr [...]) nie uzyskały zmiany przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze, a więc wydanie pozytywnej decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla budowy mieszkalnego jednorodzinnego, spowodowałoby zmianę przeznaczenia przedmiotowego terenu dokonaną w inny sposób niż przez formalną zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, dokonaną w inny sposób niż przez formalną zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze w planie zagospodarowania przestrzennego.
Ponadto dokonany podział, w wyniku którego powstała działka nr [...] został dokonany niezgodnie z art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, a także z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Stwierdzono również, że ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji jest niedopuszczalne ze względu na brak w analizowanym terenie działek dostępnych z tej samej drogi publicznej zabudowanych w sposób pozwalający na ustalenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Przedmiotowa działka położona jest na terenie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "[...] " i w obszarze głównego zbiornika wód podziemnych GZWP 144 – [...], który jest terenem szczególnie chronionym i ważnym dla miasta P..
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J. i J. M. . Wskazali, iż pismem z dnia [...] lipca 2006r. Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego [...] poinformował ich, że działka [...] stanowi grunt rolny kl. VI, wykształcony z gleb pochodzenia mineralnego, nie wymagający wydania zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolniczej. Decyzja o warunkach zabudowy zastępuje dla tego konkretnego przedsięwzięcia nieistniejący plan zagospodarowania przestrzennego. W przypadku gruntów rolnych konieczność wyrażenia zgody na zmianę ich przeznaczenia na cele nierolnicze uzależniona jest od klasy gruntu oraz powierzchni obszaru projektowanego do zmiany przeznaczenia. Dlatego organ winien ograniczyć się do ustalenia, czy wobec przedmiotowej działki istniał wymóg uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu. Prezydent Miasta P. przyjmując zatem, iż zmiana przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze przeprowadzana jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dokonał błędnej wykładni art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W ocenie odwołujących się organ błędnie uznał brak przesłanki sąsiedztwa pozwalającego na określenie parametrów, cech, wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Analiza terenu została opracowana w zakresie minimalnej 50-metrowej odległości wokół przedmiotowej działki, co oznacza, że nie uwzględniono możliwości sprawdzenia warunków dla większej części terenu, na którym istnieje zabudowa pozwalająca na ustalenie warunków zabudowy.
Ponadto Państwo M. wskazali, że organ przekroczył określony w art. 35 kpa termin do załatwienia sprawy.
Podali również, że dla rozstrzygnięcie organu jest tym bardziej niezrozumiałe, że dla działki nr [...] znajdującej się po tej samej stronie ulicy [...] wydana została pozytywna decyzja o warunkach zabudowy (z dnia [...]. nr [...], znak: [...]). Inwestor uzyskał również decyzję o ustaleniu warunków dla inwestycji celu publicznego dla całej ulicy P [...] – budowy trafostacji, sieci energetycznej i wodociągowej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że przeprowadzona w sprawie analiza jest zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z analizy wynika, że nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który wskazuje na konieczność istnienia działek sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej, zbudowanych w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. W obszarze analizowanym brak jest takich działek. Kolegium wskazało również, że przeznaczenie przedmiotowej działki, określonej w nieobowiązującym już planie miejscowym jako grunt rolny, nie może zostać zmienione na cele nierolnicze decyzją o warunkach zabudowy.
Skargę na powyższą decyzje wnieśli inwestorzy, zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) oraz art. 107 kpa. Podnieśli, iż ich zdaniem warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. został spełniony, bowiem punktem odniesienia umożliwiającym wydanie decyzji o warunkach zabudowy winna być działka sąsiednia nr [...], co do której wydano pozytywną decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego. Ponadto zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 sierpnia 2003r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy wyznacza się wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech. Granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Tym samym powołany przepis nie określa górnej granicy zasięgu obszaru analizowanego. Oznacza to, że w celu ustalenia optymalnych warunków w zakresie ładu przestrzennego, szczególnie w odniesieniu do formy zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu, sporządzający analizę ma prawo szukać wzorców dla tych ustaleń w dowolnej odległości od terenu objętego wnioskiem. Interpretacja pojęcia działki sąsiedniej nie może zawężać się do działki przylegającej bezpośrednio do terenu inwestycji. Warunek sąsiedztwa należy utożsamiać z tzw. "sąsiedztwem urbanistycznym". Organ orzekający nie wziął pod uwagę, że działką sąsiednią dostępną z tej samej drogi publicznej, zabudowaną w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących planowanej nowej zabudowy jest działka nr [...]. Ponadto określając obszar analizowany organ I instancji winien uwzględnić teren położony po przeciwnej stronie ulicy [...], tj. ulice [...] i [...], a także po przeciwnej stronie ulicy [...]. Teren ten mimo rolnego charakteru został podzielony na 40 działek o powierzchni 1000-2000m2.
Odnosząc się do kwestii zgody na zmianę przeznaczenia gruntu z rolnego na cele nierolnicze skarżący wskazali, że przedmiotowa działka stanowi grunt rolny VI klasy, wykształcony z gleb pochodzenia mineralnego, zgodnie zaś z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 16, poz. 78) grunt taki nie wymaga wydania zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolniczej. W konsekwencji skoro nie zachodzi konieczność uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia tego rodzaju gruntu, nie ma zastosowania przepis art. 7 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym zmiany przeznaczenia gruntów wymagających zgody dokonuje się w planie miejscowym. Tym samym inwestorzy spełnili przesłankę określoną w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., bowiem teren nie wymagał zmiany przeznaczenia gruntu. Ponadto podniesiono, że w uchylonym planie miejscowym przedmiotowe gruntu były opisane jako tereny zabudowy zagrodowej, mieszkalnej, jednorodzinnej oraz tereny rolne. Plan dopuszczał więc funkcję mieszkalną, jednorodzinną. Nie można zatem, na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, odmówić ustalenia warunków zabudowy dla gruntów rolnych, których przeznaczenie w obowiązującym w dniu 1 stycznia 1995r. planie miejscowym, który utracił moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, było określone jako nierolnicze.
Skarżący nie zgadzają również z twierdzeniem organów orzekających w niniejszej sprawie, jakoby przedmiotowa działka powstała w wyniku podziału niezgodnego z prawem, tj. z naruszeniem art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami i art. 7 ustawy o ochroni gruntów rolnych i leśnych. Kwestia ta została bowiem rozstrzygnięta w decyzji podziałowej, która nie została zaskarżona i funkcjonuje w obrocie prawnym.
Nadto Państwo M. zarzucili Kolegium naruszenie art. 107 kpa poprzez brak uzasadnienia decyzji. W szczególności podnieśli, że z treści decyzji nie wynika, w jaki sposób oceniono przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Zdaniem skarżących organ II instancji nie wykazał, dlaczego niemożliwe było ustalenie warunków zabudowy, a zwłaszcza nie uzasadnił wyboru terenu branego pod uwagę w celu przeprowadzenia analizy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie, twierdząc, że skargę wniesiono z uchybieniem 30-dniowego terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się bezzasadna.
Na wstępie wskazać należy, iż błędne jest stanowisko organu odwoławczego jakoby skarga została wniesiona z uchybieniem terminu.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, Nr 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Wnosi się ją za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Wskazać należy, iż zaskarżoną decyzję doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 6 lutego 2007r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał więc w dniu 8 marca 2007r. W tym właśnie dniu skarżący złożyli skargę w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (k. 3 akt sądowych). Tym samym nie uchybił ustawowemu terminowi.
Przechodząc do meritum sprawy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja znajduje umocowanie w przepisach prawa. Stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu,
2. teren ma dostęp do drogi publicznej,
3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,
4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1,
5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Z powołanego przepisu wynika zatem, że w przypadku niespełnienia którejkolwiek z wymienionych przesłanek organ zobowiązany jest odmówić ustalenia warunków zabudowy terenu.
Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały, że niemożliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji ze względu na brak co najmniej jednej "działki sąsiedniej", dostępnej z tej samej drogi publicznej, zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Ustalenie istnienia powyższej przesłanki odbywa się poprzez przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: rozporządzenie). Analizę prowadzi się w granicach "obszaru analizowanego". W tym celu na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w skali 1:500 lub 1:1000, wyznacza się ów obszar, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżących, iż w celu ustalenia optymalnych warunków w zakresie ładu przestrzennego, szczególnie w odniesieniu do formy zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu, sporządzający analizę ma prawo szukać wzorców dla tych ustaleń w dowolnej odległości od terenu objętego wnioskiem. Taka interpretacja przepisu § 3 ust. 2 rozporządzenia prowadziłaby do dowolności organu przy ustalaniu granic "obszaru analizowanego". W istocie przepis określa minimalne dopuszczalne granice obszaru analizowanego, co oznacza, że organ nie może wyznaczyć ich w mniejszej odległości. Wytyczenie przez organ granic "obszaru analizowanego" zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, to jest w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem nie może stanowić naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Stwierdzić jednak należy, że organ I instancji na dołączonej do analizy kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 nie zaznaczył "obszaru analizowanego". Naruszył tym samym powołany przepis rozporządzenia. Obszar ten oznaczono w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki jedynie na kopii mapy "[...]" dostępnej na stronie internetowej http://150.254.187.34/poznanlexwuia.html (k. 75 akt adm. I instancji). Powyższe potwierdza opis sposobu wyznaczenia granic "obszaru analizowanego" znajdujący się w tekście analizy (k. 72 akt adm. I instancji). Uznać zatem należy, iż bezsprzecznie intencją organu było ustalenie granic "obszaru analizowanego" w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki. Z badania dołączonej do analizy kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 wynika, że w wyznaczonym przez organ "obszarze analizowanym" brak jest jakiejkolwiek zabudowy. W sąsiedztwie działki nr [...] znajdują się powstałe w wyniku podziału niezabudowane działki o nr [...],[...],[...]- na południe, niezabudowana działka nr [...] oraz działka stanowiąca grunt leśny o nr [...]- na północ, a także od zachodniej strony - niezabudowana działka o nieoznaczonym numerze i od wschodniej strony, po drugiej stronie ul. [...] - działka stanowiąca grunt leśny o nr [...]. W związku z powyższym wskazać należy, że brak oznaczenia na właściwej mapie granic "obszaru analizowanego", przy jednoczesnym prawidłowym sposobie ustalenia tychże granic w tekście analizy, nie miało wpływu na wynik sprawy.
W ocenie Sądu za błędne uznać należy powoływanie się przez skarżących na wydaną przez Prezydenta Miasta decyzję o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji tego samego rodzaju na działce o nr [...] (z dnia [...]. Nr [...] ) celem wykazania, iż wobec przedmiotowej inwestycji również powinno zapaść pozytywne rozstrzygnięcie
Nie można również zgodzić się z twierdzeniem skarżących, zgodnie z którym punktem odniesienia dla przedmiotowej działki powinna być nieruchomość o nr [...], na której istnieje budynek. Działka nr [...]znajduje się w odległości ponad [...]metrów od działki skarżących, jest niezabudowana. Działkę nr [...] dzieli od działki nr [...] dziewiętnaście innych działek i odległość przeszło [...]m.
Obydwie nieruchomości zatem położone są poza wyznaczonym przez organ "obszarem analizowanym" w rozumieniu wspomnianego rozporządzenia. Tym samym w żaden sposób nie można uznać, że obie działki są "sąsiednie" w rozumieniu art.61 ust.1 pkt1 u.p.z.p. Ponadto zaś, fakt iż działka nr [...] nie jest zabudowana, uniemożliwia odniesienie do niej wymagań dotyczącej nowej zabudowy, zgodnie postanowieniami cytowanego przepisu. Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu co do zabudowy na działce "sąsiedniej" są faktyczne warunki panujące na danym obszarze tj. stan dotychczasowej, istniejącej zabudowy.
W ocenie Sądu na wynik sprawy nie miało również wpływu naruszenie przez organ I instancji przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w związku z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). Jak wynika bowiem z treści powołanego wyżej art. 61 ust. 1 u.p.z.p. nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy w sytuacji, gdy choćby jeden z wymienionych warunków nie został spełniony. Skoro zatem wykazano, że żadna z "sąsiednich działek", dostępnych z tej samej drogi publicznej nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dla nowej zabudowy, to bezcelowe jest czynienie ustaleń, czy wniosek o ustalenie warunków spełnia pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.
Wyjaśnienia jednak wymaga, dlaczego zdaniem Sądu organy obu instancji dopuściły się naruszenia wskazanych wyżej przepisów. Organy stwierdziły, że nie uzyskano zmiany przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze.
Jak wynika z wydanego w dniu [...] lipca 2006r. postanowienia wydanego przez działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Dyrektora Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego [...] działka o nr [...] stanowi grunt rolny kl. VI wykształcony z gleb pochodzenia mineralnego. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 4 zgoda marszałka województwa wymagana jest przy przeznaczeniu na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas V i VI, wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego i torfowisk, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 1 ha. Zważyć należy, iż przedmiotowa działka stanowi grunt rolny wykształcony z innego rodzaju podłoża – z gleb pochodzenia mineralnego i nie przekracza powierzchni 1 ha. Tym samym teren ten wbrew stanowisku organów nie wymaga zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze i spełnia warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.
Zdaniem Sądu nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżących naruszenia przez organ odwoławczy art. 107 kpa poprzez brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w szczególności w części dotyczącej wyjaśnienia kwestii określenia granic obszaru analizowanego. Zgodnie z art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wymagane przepisem elementy. W szczególności organ II instancji wyjaśnił, że powodem odmowy ustalenia warunków zabudowy jest niespełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zaznaczyć trzeba, iż wbrew twierdzeniom skarżących organ nie był zobowiązany do wykazywania w jaki sposób określił granice "obszaru analizowanego", skoro wynika to wprost z przepisu prawa - § 3 ust. 2 rozporządzenia, a także ze znajdującej się w aktach administracyjnych analizy.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.
/-/ E. Podrazik /-/ A. Łaskarzewska /-/ B. Kamieńska