II SA/Po 170/25

II SA/Po 170/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-07-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-02-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Danuta Rzyminiak-Owczarczak /przewodniczący/
Robert Talaga /sprawozdawca/
Walentyna Długaszewska
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Asesor WSA Robert Talaga (spr.) Protokolant specjalista Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2025 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Wojewody z dnia 16 stycznia 2025 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 17 września 2024 r. M. C. (dalej jako: "inwestor" lub "skarżący"), reprezentowany przez pełnomocnika B. J. zwrócił się do Starosty (dalej jako: "Starosta" lub "organ pierwszej instancji") o zmianę pozwolenia na budowę nr [...] z dnia 12 kwietnia 2024 r. (znak: [...]), obejmującego budynek mieszkalny jednorodzinny, zbiornik bezodpływowy na ścieki oraz zbiornik na wody deszczowe, zlokalizowany na terenie działki nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...], gmina P.. Do wniosku dołączono: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; pełnomocnictwo wraz z opłatą skarbową; oświadczenie projektanta, dotyczące możliwości podłączenia projektowanego obiektu do istniejącej sieci ciepłowniczej oraz projekt budowlany w trzech egzemplarzach.
Postanowieniem z dnia 29 października 2024 r., działając na podstawie art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 35 ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego, Starosta zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości, poprzez:
1) zapewnienie zgodności zaprojektowanego tarasu użytkowego na dachu z ustaleniami § 11 ust. 7 pkt. 4 lit. f uchwały nr XLV/413/2017 Rady Miejskiej Gminy z dnia 29 czerwca 2017 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów wsi [...];
2) zapewnienie zgodności lokalizacji budynku z § 11 ust. 7 pkt. 4 lit. a planu miejscowego, w związku z zaprojektowaniem ścian śluzy wjazdowej do budynku z elementów przeziernych typu dyle szklane, niespełniających wymogu zawartego w definicji budynku z art. 3 pkt. 2 Prawa budowlanego;
3) wyłączenie z zakresu projektu budowlanego oraz wniosku, wewnętrznej instalacji gazowej, objętej projektem technicznym, zgodnie z § 22, § 23 pkt. 7 i § 24 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.
Pismem z dnia 5 grudnia 2024 r. Starosta poinformował inwestora o zebraniu materiału dowodowego wraz z możliwością wypowiedzenia się co do niego i zgłoszenia uwag, a także o niewypełnieniu obowiązku usunięcia nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z dnia 29 października 2024 r.
Pismem z dnia 12 grudnia 2024 r., M. C. wskazał, iż postanowienie z dnia 29 października 2024 r. zostało błędnie zaadresowane i dlatego też nie zostało mu doręczone oraz odniósł się do nieprawidłowości w nim przedstawionych wskazując, że:
1) nie można utożsamiać tarasu z dachem, czego wyróżnikiem jest funkcja użytkowa obu tych elementów; tylko wtedy, gdy cały dach zajęty jest przez taras może być mowa o budynku z dachem płaskim; niezasadne jest aby taras spełniał wymagania dotyczące dachów stromych; rolą planu miejscowego jest zachowanie ładu przestrzennego; obiekt winien być zaprojektowany, aby dla obserwatora oczywistym było, iż posiada geometrię dachu zgodną z planem miejscowym, co zapewniono projektując dach spadzisty nad wyższą częścią budynku tzw. dominantą oraz, że dla obszaru, oznaczonego w planie miejscowym jako [...], zostały wydane także inne ostateczne decyzje o pozwoleniu na budowę, obejmujące tożsame rozwiązania projektowe;
2) przepisy nie rozstrzygają z jakiego materiału muszą zostać wykonane przegrody budowlane, wybór technologii ich wykonania jest domeną projektanta, a zastosowane szklenie [...] zapewnia szczelną ochronę przed warunkami atmosferycznymi, zatem ścianę z dyli szklanych należy traktować jako pełnoprawną przegrodę budowlaną;
3) instalacja gazowa stanowi przedmiot odrębnego opracowania i nie jest przedmiotem niniejszego wniosku.
Decyzją z dnia 19 grudnia 2024 r. (znak: [...]) Starosta odmówił zmiany pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu organ argumentował, że przedmiotowa inwestycja nie została skorygowana w zakresie nieprawidłowości wymienionych w pkt 1 oraz pkt 2 postanowienia z dnia 29 października 2024 r. W ocenie organu zabieg polegający na zmianie połaci dachowej w taras na drugiej kondygnacji budynku mieszkalnego – nad pomieszczeniem garażu i częścią salonu w parterze budynku nie jest zgodny z ustaleniem miejscowego planu i ma na celu obejście tego wymogu. Również zaprojektowana zmiana ścian śluzy wjazdowej w budynku na przesłony z elementów przeziernych typu dyle szklane [...] nie spełnia wymogu wynikającego z definicji budynku. Dwie przegrody wykonane z przeszkleń ze szkła profilowego w ocenie organu trudno uznać za przegrody budowlane wydzielające obiekt z przestrzeni – nie są z nim bowiem konstrukcyjnie połączone. W rezultacie zaprojektowane zmiany w zatwierdzonym projekcie budowalnym nie spełniają ustaleń wynikających z obowiązującego planu miejscowego.
Pismem z 27 grudnia 2024 r. M. C. odwołał się od powyższej decyzji podtrzymując jednocześnie argumentację zaprezentowaną w piśmie z dnia 12 grudnia 2024 r.
Decyzją z dnia 16 stycznia 2025 r. (znak: [...]) Wojewoda (dalej jako: "Wojewoda" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że obowiązujący na terenie objętym inwestycją plan miejscowy ustala, że budynek nie powinien posiadać dachu płaskiego, a jego ewentualny udział może być co najwyżej marginalny i niezauważalny w kontekście całej bryły budynku. Analizując rozwiązania projektowe w zestawieniu z powyższym Wojewoda stwierdził, że dach płaski (dach nad śluzą wjazdową, zadaszenie z prawej strony budynku oraz dach pod tarasem) stanowi w projekcie zamiennym ok. 54% powierzchni rzutu połaci dachu na płaszczyznę poziomą, ok. 46% połaci dachu, ok. 53 % szerokości elewacji frontowej budynku oraz, że fragment budynku przekryty dachem dwuspadowym oddalony jest od obowiązującej linii zabudowy o ok. 5 m, gdzie część z dachem płaskim do niej przylega. Dach płaski nad projektowaną zabudową nie ma więc charakteru marginalnego, natomiast znacząco kształtuje odbiór wizualny budynku, a tym samym narusza ustalenia planu miejscowego.
Odnosząc się do drugiej przyczyny odmowy, organ odwoławczy stwierdził również, że projektant nie zmienił lokalizacji budynku, a jedynie materiał, z którego wykonane mają być ściany śluzy przejazdowej. Zmiana ta nie zabiera elementom tym miana ściany, rozumianej jako przegroda budowlana, gdyż skutecznie wydzielają one nowe pomieszczenie. W budownictwie stosuje się zarówno ściany konstrukcyjne, jak i ściany osłonowe, nieprzenoszące obciążeń, to jednak nie odbiera tym drugim cechy przegrody budowlanej. W konsekwencji, śluza przejazdowa stanowi element całości budynku i powoduje, że budynek ten przylega do obowiązującej linii zabudowy, co czyni argument organu pierwszej instancji niezasadnym.
Podsumowując, organ odwoławczy uznał za prawidłowe twierdzenie Starosty o niezgodności projektowanej inwestycji z § 11 ust. 7 pkt. 4 lit. f planu miejscowego, co stanowiło przesłankę do odmowy zmiany pozwolenia na budowę.
Pismem z dnia 18 lutego 2025 r. wniósł M. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję, Wojewody, której zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego oraz materialnego, tj.:
1) art. 8 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez odstąpienie od utrwalonej praktyki organu administracji publicznej, wobec wcześniejszego wydania dla nieruchomości położonych na terenie obowiązywania uchwały nr XLV/413/2017 Rady Miejskiej Gminy z dnia 29 czerwca 2017 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów wsi [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Z 2017 roku, poz. 4998 ze zm.) pozwoleń na budowę budynków zawierających tarasy o konstrukcji analogicznej do projektu skarżącego, czym w sposób rażący została naruszona zasada pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej oraz równego traktowania;
2) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, że przedłożony przez skarżącego projekt nie spełnia wymogów wskazanych w planie miejscowym w zakresie dopuszczalności budowy tarasu, podczas gdy projekt pozostaje w całości zgodny z planem miejscowym;
3) § 11 ust. 7 pkt 4 lit. f-h planu miejscowego poprzez niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że powyższe przepisy mają zastosowanie dla przedstawionych przez skarżącego zmian w projekcie budynku mieszkalnego w zakresie budowy tarasu, podczas gdy przepisy te nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, a w szczególności nie regulują dopuszczalności budowy tarasu, a plan miejscowy w żadnym miejscu nie zabrania budowy tarasu o parametrach jakie wskazał skarżący.
Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 10 lipca 2025 roku skarżący podtrzymał skargę i jej argumentację zawartą w dodatkowo złożonym piśmie złożonym do akt sprawy. Na pytanie Sądu skarżący wyjaśnił, że budynek objęty pozwoleniem Starosty to jedna całość – budynek mieszkalny z częścią garażową, całość jest posadowiona na jednej ławie fundamentowej, a pomiędzy garażem a częścią mieszkalną brak jest ściany oddzielenia pożarowego. Z garażu jest przejście bezpośrednio do wnętrza budynku, co widać na dokumentacji projektowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 roku, poz. 935; dalej jako: "P.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w wyżej przedstawiony sposób jest decyzja Wojewody z dnia 16 stycznia 2025 r. (znak: [...]), którą utrzymano w mocy decyzję Starosty z dnia 19 grudnia 2024 r. (znak: [...]) o odmowie zmiany pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], gm. P. z dnia 12 kwietnia 2024 r.
Po dokonaniu analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem prawa materialnego, a organy prowadzące postępowanie nie naruszyły reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1
P.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest zgodność decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z przepisami powszechnie obowiązującego prawa (a więc także z MPZP). Osią sporu w niniejszym postępowaniu była kwestia dopuszczalności "wprowadzenia tarasu użytkowego na dachu z pozostawieniem dachu spadzistego" (pkt 2 przedłożonego projektu architektoniczno-budowlanego) realizowanego na części budynku, w świetle postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozpoznawanym przypadku zakres zmian obejmował jednocześnie zastąpienie stromej połaci dachowej, dachem płaskim nad pomieszczeniem śluzy przejazdowej.
W rozpoznawanej sprawie organy trafnie przyjęły zaproponowane przez skarżącego zmiany za istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego, które wymagało uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę – zgodnie z art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725 z późn. zm.; dalej jako: "Prawo budowlane"). Przy czym organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zobowiązany był sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. a Prawa budowlanego.
W rozpoznawanej sprawie działka, na której przewidziana do realizacji jest inwestycja, objęta została postanowieniami uchwały nr XLV/413/2017 Rady Miejskiej Gminy z dnia 29 czerwca 2017 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów wsi [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2017 r. poz. 4998 ze zm.; dalej jako: "MPZP"), w której ustalono paramenty i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Kluczowa dla rozstrzygnięcia sprawy była zatem kwestia prawidłowego zastosowania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej postanowień § 11 ust. 7 MPZP zgodnie z którym w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenów oznaczonych symbolami [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]:
1) zachowuje się istniejącą zabudowę z możliwością jej przebudowy, rozbudowy, nadbudowy przy zastosowaniu parametrów określonych w niniejszej uchwale;
2) dopuszcza się lokalizację:
a) jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego w obrębie jednej działki budowlanej,
b) jednego budynku garażowego w obrębie jednej działki budowlanej,
c) sieci i urządzeń infrastruktury technicznej,
d) dojść, dojazdów i miejsc postojowych;
3) ustala się wskaźniki zagospodarowania terenu:
a) wskaźnik intensywności zabudowy:
- maksymalny – 0,5,
- minimalny – 0,02,
b) maksymalna powierzchnia zabudowy budynku garażowego – 50 m2,
c) maksymalna powierzchnia zabudowy – 25%, jednak nie więcej niż 350 m2,
d) minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej – 60%;
4) ustala się zasady sytuowania i parametry projektowanych budynków:
a) obowiązujące linie zabudowy zgodnie z rysunkiem planu,
b) nieprzekraczalne linie zabudowy zgodnie z rysunkiem planu,
c) maksymalna wysokość:
- budynku mieszkalnego jednorodzinnego – nie więcej niż 9 m,
- budynku garażowego – nie więcej niż 6 m,
d) maksymalna liczba kondygnacji:
- dla budynku mieszkalnego – dwie kondygnacje nadziemne, w tym poddasze użytkowe,
- dla budynku garażowego – jedna kondygnacja nadziemna,
e) dopuszcza się podpiwniczenie budynku mieszkalnego, przy czym poziom parteru należy sytuować na wysokości nieprzekraczającej 1 m nad poziom terenu,
f) geometria dachu:
- dla budynku mieszkalnego dachy strome dwu- lub wielospadowe, o nachyleniu połaci od 30° do 45°,
- dla budynku garażowego dachy dwu- lub jednospadowe, stylem nawiązujące do budynku mieszkalnego,
g) pokrycie dachów: dachówka, materiały imitujące dachówkę w kolorach od brunatnego poprzez ceglany do odcieni czerwonego lub w odcieniach grafitu,
h) dopuszcza się usytuowanie budynku garażowego jako obiektu wolnostojącego lub przybudowanego do budynku mieszkalnego;
5) zakazuje się niwelacji terenu zmieniające naturalne ukształtowania powierzchni ziemi;
6) ustala się nakaz zapewnienia stanowisk postojowych na terenie posesji, zgodnie z zapisami § 29 ust 1 pkt 8;
7) ustala się minimalną powierzchnię działki budowlanej 1500 m2.
Zakres proponowanych zmian obejmował w niniejszej sprawie zastąpienie stromej połaci dachowej, dachem płaskim nad pomieszczeniem śluzy przejazdowej. Według organu odwoławczego dach płaski stanowi w projekcie zamiennym ok 54% powierzchni rzutu połaci dachu na płaszczyznę poziomą, ok. 46% powierzchni połaci dachu i ok. 53% szerokości elewacji frontowej budynku. Według skarżącego natomiast Wojewoda błędnie podaje proporcje dachu skośnego względem innych i dodatkowo wlicza do proporcji rzekomego dachu płaskiego stanowiącego zadaszenie nad wejściem do piwnicy nie wchodzące w bryłę budynku, z którego skarżący chce zrezygnować i jest to ok. 130 m˛ powierzchni dachu dominującego na ostatniej kondygnacji do ok 96,6 m˛ powierzchni dachu stropowego co daje proporcję 57,6 % do 42 % na rzecz dachu dominującego. Zakres ewentualnego błędu w obliczeniach proporcji nie zmieniał faktu, że w sprawie mamy do czynienia z próbą istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego.
W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie proponowane przez skarżącego rozwiązanie nie spełniało wymagań wskazanych w § 11 ust. 7 pkt. 4 lit. f MPZP. W tym miejscu należy jednak zgodzić się, że przepisy Prawa budowlanego nie zawierają definicji legalnej dachu ani tarasu. Nie ma jednak wątpliwości, że funkcje obu tych konstrukcji różnią się od siebie. Wykładnia ustaleń MPZP odnoszących się do dachu dokonana przez organ odwoławczy okazała się prawidłowa co do możliwych rozwiązań tego elementu konstrukcyjnego. Wojewoda prawidłowo odwołał się w tym zakresie do słownikowych definicji dachu oraz orzecznictwa wskazując, że dachem jest część budowli, która osłania ją od góry. Jednocześnie organ trafnie przyjął, że MPZP nie zakazuje wprawdzie realizacji tarasów, ale odnosi się wprost do projektowania dachów zarówno dla budynku mieszkalnego (dachy strome dwu- lub wielospadowe, o nachyleniu połaci od 30° do 45°), a także dla budynku garażowego (dachy dwu- lub jednospadowe), stylem nawiązujące do budynku mieszkalnego. W MPZP dopuszczono zatem realizację jedynie dachów stronnych o nachyleniu połaci od 30° do 45°, ale nie dopuszczono realizacji dachu płaskiego, czy właściwie stropodachu. Na takie rozwiązanie nie miał wpływu fakt, iż MPZP nie zabrania realizacji tarasów, ponieważ w niniejszym przypadku proponowana przez skarżącego powierzchnia tarasu pełni jednocześnie funkcję dachu (stropodach) i organy nie mogły pominąć w tym względzie regulacji MPZP znajdujących do niego zastosowanie. Na powyższą kwalifikację nie miała też wpływu okoliczność, iż w niniejszej sprawie dach płaski (będący jednocześnie tarasem) połączony jest funkcjonalnie z balkonem i zaplanowany został na stropie pierwszej (wydłużonej) kondygnacji budynku, na którą składa się również garaż. Orzeczenia sądowe przywołane przez skarżącego nie miały natomiast zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż odnosiły się do innego stanu faktycznego. W rozpoznawanym przypadku dach zarówno nad projektowaną częścią budynku mieszkalnego jak i nad częścią garażową powinien mieć określone nachylenie przewidziane obowiązującymi przepisami MPZP.
Zdaniem Sądu na okoliczność odmowy zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę nie mogła mieć też wpływu argumentacja skarżącego dotycząca istnienia na obszarze obowiązywania MPZP budynków mieszkalnych jednorodzinnych, które w swojej konstrukcji przewidują podobne do wnioskowanych przez skarżącego rozwiązania. Sąd nie miał w tym względzie podstaw do analizy innych przypadków, niż ten którego dotyczy to postępowanie, tym bardziej, że stan prawny w którym wydawane były pozwolenia na realizację obiektów, których zdjęcia dołączono do skargi, mógł być odmienny od ustalonego w niniejszej sprawie. Nie można było zatem w tym przypadku mówić o odstąpieniu od praktyki w myśl art. 8 § 1-2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.).
Końcowo stwierdzić też należy, że Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie, naruszenia przepisów proceduralnych. W tym zakresie na szczególną uwagę zasługuje to, że Wojewoda wyjaśnił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był kompletny i znany inwestorowi, nie istniała więc potrzeba przeprowadzania dodatkowych czynności, które mogłyby niepotrzebnie przedłużyć załatwianie sprawy. Pokreślenia przy tym wymaga, że stanowisko skarżącego, odnoszące się do możliwości zrealizowania tarasu w proponowanym kształcie, było konsekwentnie prezentowane od początku postępowania.
Mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.