II SA/PO 1697/03
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę studentki na decyzję Rektora odmawiającą zwolnienia z opłaty za studia zaoczne z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia.
Skarżąca K.G. wniosła skargę do NSA na decyzję Rektora odmawiającą zwolnienia z opłaty za studia zaoczne. Sąd administracyjny, rozpoznając sprawę na podstawie przepisów przejściowych, odrzucił skargę. Uzasadnieniem było niewyczerpanie przez skarżącą trybu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, co stanowiło warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego zgodnie z ówczesnymi przepisami. Sąd zaznaczył, że błędne pouczenie o możliwości wniesienia skargi nie powinno szkodzić stronie.
Sprawa dotyczyła skargi K.G. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia [...] czerwca 2003 r. odmawiającą zwolnienia z obowiązku uiszczenia opłaty za I semestr studiów zaocznych. Decyzja została podjęta na podstawie ustawy o szkolnictwie wyższym oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca otrzymała decyzję 30 czerwca 2003 r. i wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego 28 lipca 2003 r., zarzucając krzywdę i sprzeczność decyzji z przepisami. Rektor wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, rozpoznając sprawę na podstawie przepisów przejściowych, stwierdził, że zgodnie z ówczesnym art. 34 ust. 1 i 2 ustawy o NSA, skarga mogła być wniesiona po wyczerpaniu środków odwoławczych. Ponieważ decyzje rektora w sprawach zwolnienia z opłat miały charakter jednoinstancyjny i były ostateczne, konieczne było wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z art. 34 ust. 3 ustawy o NSA. Skarżąca nie podjęła takiego kroku, co zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skutkowało odrzuceniem skargi. Sąd dodał, że błędne pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu nie powinno szkodzić stronie, która się do niego zastosowała, i sugerował możliwość wystąpienia o przywrócenie terminu w postępowaniu administracyjnym.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, skarga nie jest dopuszczalna, jeśli strona nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa, co jest warunkiem dopuszczalności skargi w przypadku ostatecznych decyzji administracyjnych.
Uzasadnienie
Zgodnie z przepisami ustawy o NSA (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji) oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga do sądu administracyjnego wymaga wyczerpania środków odwoławczych lub, w przypadku braku takich środków i ostateczności decyzji, wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Niewypełnienie tego warunku skutkuje odrzuceniem skargi.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (10)
Główne
u.s.w. art. 161
Ustawa o szkolnictwie wyższym
k.p.a. art. 16 § § 1 i 2
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 104 § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
u.NSA art. 11
Ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym
Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie zasad gospodarki finansowej uczelni art. 11
p.p.s.a. art. 58 § § 1 ust. 6
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
u.NSA art. 34 § ust.1 i 2
Ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym
u.NSA art. 34 § ust.3
Ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym
Pomocnicze
Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 97 § § 1
k.p.a. art. 112
Kodeks postępowania administracyjnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Niewyczerpanie przez skarżącą trybu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa jako warunek dopuszczalności skargi.
Odrzucone argumenty
Zarzuty skarżącej dotyczące krzywdy i sprzeczności decyzji z przepisami (nie były rozpatrywane merytorycznie z powodu odrzucenia skargi).
Godne uwagi sformułowania
błędne pouczenie co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia
Skład orzekający
Bożena Popowska
przewodniczący
Ewa Kręcichwost-Durchowska
członek
Ewa Makosz-Frymus
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego w przypadku ostatecznych decyzji administracyjnych, konieczność wyczerpania trybu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, skutki błędnego pouczenia strony."
Ograniczenia: Orzeczenie wydane na podstawie przepisów przejściowych i przepisów obowiązujących w 2003/2005 roku, które mogły ulec zmianie.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa ma znaczenie proceduralne dotyczące dopuszczalności skargi, ale jej faktyczny stan nie jest szczególnie interesujący dla szerszej publiczności.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Po 1697/03 - Postanowienie WSA w Poznaniu Data orzeczenia 2005-10-13 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2003-07-30 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Sędziowie Bożena Popowska /przewodniczący/ Ewa Kręcichwost-Durchowska Ewa Makosz-Frymus /sprawozdawca/ Symbol z opisem 6141 Państwowe szkoły wyższe Skarżony organ Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii Treść wyniku Odrzucono skargę Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Popowska Sędziowie NSA Ewa Makosz-Frymus (spr) WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant Paweł Grzęda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2005 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za studia zaoczne postanawia odrzucić skargę /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/B.Popowska /-/ E. Makosz-Frymus KP/ Uzasadnienie Prorektor Uniwersytetu decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...], na podstawie art.161 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U. nr 65 poz.385 ze zm.), art.16§1 i 2 art.104 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm. ), art.16 ust.1pkt.1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr74 poz.368 ze zm.) i §11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 sierpnia 1991 r. w sprawie zasad gospodarki finansowej uczelni (Dz.U. nr 84 poz. 380), nie zwolnił K.G. z obowiązku uiszczenia opłaty za I semestr I roku studiów zaocznych na kierunku prawo w roku akademickim 2002/2003 powołując się na negatywną opinię Samorządu Studenckiego oraz Wydziału Prawa i Administracji. Doręczając decyzję organ pouczył K. G. o możliwości wniesienia skargi od tej decyzji do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu w terminie 30 dni od doręczenia . K. G. decyzję otrzymała w dniu 30 czerwca 2003 r. i zgodnie z pouczeniem w dniu 28 lipca 2003 r. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając, że decyzja Prorektora jest dla Niej bardzo krzywdząca i sprzeczna z ogólnie obowiązującymi przepisami. W związku z podniesionymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Prorektor Uniwersytetu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art.97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 01 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. K. G. pismem z dnia [...] kwietnia 2003 r. zwróciła się do władz Wydziału Prawa i Administracji z prośbą o zwolnienie jej z opłaty za pierwszy semestr studiów. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. Prorektor Uniwersytetu odmówił skarżącej zwolnienia z obowiązku uiszczenia opłaty. Zgodnie z art.161 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U. nr 65 poz.385 ze zm.) do decyzji podjętych przez organ uczelni w indywidualnych sprawach studenckich stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego i przepisy o zaskarżeniu decyzji do sądu administracyjnego. Decyzje wydane przez rektora w pierwszej instancji są ostateczne. Utrwalone jest orzecznictwo sądów administracyjnych, że decyzje w sprawach zwolnienia z opłat za zajęcia dydaktyczne na uczeniach państwowych, o których mowa w §11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 sierpnia 1991 r. w sprawie zasad gospodarki finansowej uczelni (Dz.U. nr 84 poz. 380), są indywidualnymi aktami władztwa zakładowego, do których stosuje się odpowiednio przepisy kpa i przepisy o zaskarżeniu decyzji do sądu administracyjnego ( uchwała NSA z dnia 13 października 2003 r. sygn. OPS 5/03-ONSA 2004/1/9; wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2001 r. sygn. I SA 2521/00-Lex nr 54756). Ponieważ w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywała ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm.), to zgodnie z art.34 ust.1 i 2 tej ustawy skargę można było wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, co oznaczało sytuację, w której stronie nie przysługiwał żaden środek odwoławczy przewidziany w ustawie. Uwzględniając, że postępowanie w sprawach zwolnienia z opłat za zajęcia dydaktyczne ma charakter jednoinstancyjny, ponieważ decyzje wydane przez rektora są ostateczne, to bezpośrednie odesłanie w cyt. art.161 ustawy o szkolnictwie wyższym do przepisów kpa i przepisów o zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego rodziło konieczność wyczerpania trybu przewidzianego w art.34 ust.3 ustawy o NSA; tzn. wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca takiego wezwania do Prorektora UAM nie skierowała, co zgodnie z art.58 §1 ust.6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) skutkuje odrzuceniem skargi. Sąd zwraca jednak uwagę, że zgodnie z art.112 kpa, błędne pouczenie co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Okoliczność ta powinna znaleźć zastosowanie w postępowaniu administracyjnym, jeżeli skarżąca wystąpi o przywrócenie terminu do złożenia stosownego środka celem wzruszenia rozstrzygnięcia wydanego w trybie art.156 §1 pkt 2 kpa. Mając na uwadze powyższe Sąd postanowił jak w sentencji. /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/B.Popowska /-/ E. Makosz-Frymus KP/
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI