II SA/Po 1408/02
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWSA w Poznaniu uchylił decyzję Wojewody o unieważnieniu zameldowania, uznając, że organ błędnie zastosował niekonstytucyjny przepis.
Sprawa dotyczyła skargi R.P. na decyzję Wojewody utrzymującą w mocy decyzję Wójta o unieważnieniu zameldowania R.P. oraz odmowie zameldowania. Organy administracji oparły swoje rozstrzygnięcia na art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, który został uznany za niekonstytucyjny przez Trybunał Konstytucyjny. Sąd administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję, wskazując, że nie można stosować przepisu niezgodnego z Konstytucją, a ocena powinna opierać się na innych przesłankach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozpoznał skargę R.P. na decyzję Wojewody, która utrzymała w mocy decyzję Wójta Gminy o stwierdzeniu nieważności czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu R.P. oraz odmowie jego zameldowania. Organy administracji obu instancji uznały, że zameldowanie R.P. było wadliwe, ponieważ nie uzyskał on zgody wszystkich współwłaścicieli budynku na pobyt stały, a jedynie jednej ze współwłaścicielek, M.S. Podstawą prawną dla tych decyzji był art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który wymagał przedstawienia potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu. Sąd administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że przepis art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności został uznany za niezgodny z Konstytucją RP wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. (sygn. akt K 20/01). W związku z tym, sąd uznał, że organy administracji nie mogły oprzeć swojego rozstrzygnięcia na tym przepisie. Sąd wskazał, że ocena prawidłowości zameldowania powinna opierać się na innych przepisach, w szczególności na art. 10 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy, które uzależniają zameldowanie od samego faktu przebywania w lokalu, bez konieczności legitymowania się dokumentem uprawniającym do tego. Sąd stwierdził, że organy nie zbadały, czy R.P. faktycznie przebywał w lokalu z zamiarem stałego pobytu, co było kluczowe w świetle obowiązujących przepisów po utracie mocy przez art. 9 ust. 2.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, organ administracji nie może stosować przepisu, który został uznany za niezgodny z Konstytucją.
Uzasadnienie
Sąd wskazał, że po wyroku Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającym niezgodność przepisu z Konstytucją, nie można go stosować do oceny prawidłowości rozstrzygnięcia.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylono_decyzję
Przepisy (9)
Główne
u.e.l. art. 10 § ust. 1
Ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych
Wyłączna przesłanka zameldowania to fakt przebywania w lokalu.
u.e.l. art. 6 § ust. 1
Ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych
p.p.s.a. art. 145 § § 1 pkt 1 lit. b
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 152
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
u.e.l. art. 9 § ust. 2
Ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych
Przepis uznany za niezgodny z Konstytucją RP i utracił moc obowiązującą.
u.e.l. art. 47 § ust. 2
Ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych
k.p.a. art. 104
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 138 § § 1 pkt 1
Kodeks postępowania administracyjnego
p.p.s.a. art. 200
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa orzeczenia o kosztach.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zastosowanie przez organy administracji przepisu ustawy uznanego za niezgodny z Konstytucją RP.
Godne uwagi sformułowania
Przepis art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności nie może mieć zastosowania, jako regulacja niekonstytucyjna. Wydając orzeczenia w przedmiotowej sprawie organy administracji obu instancji wskazały na, uznany za niekonstytucyjny, przepis art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. W świetle zaś przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych wyłączną przesłanką zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu jest sam fakt przebywania w nim, bez konieczności legitymowania się dokumentem uprawniającym do tego.
Skład orzekający
Tadeusz Geremek
przewodniczący
Walentyna Długaszewska
sprawozdawca
Marzenna Kosewska
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Stosowanie przepisów uznanych za niekonstytucyjne przez organy administracji."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnego stanu prawnego i orzeczenia TK K 20/01.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak istotne jest przestrzeganie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego przez organy administracji i jak błędy proceduralne mogą prowadzić do uchylenia decyzji.
“Czy można stosować prawo, które Trybunał Konstytucyjny uznał za nielegalne?”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Po 1408/02 - Wyrok WSA w Poznaniu Data orzeczenia 2004-10-15 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2002-06-10 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Sędziowie Marzenna Kosewska Tadeusz Geremek /przewodniczący/ Walentyna Długaszewska /sprawozdawca/ Symbol z opisem 605 Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty Skarżony organ Wojewoda Treść wyniku Uchylono decyzję I i II instancji Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska ( spr.) Marzenna Kosewska Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu w dniu 15 października 2004r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej oraz zameldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. nr [...] II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów sądowych; III. stwierdza, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie mogą być wykonane. /-/ W. Długaszewska /-/ T. M. Geremek /-/ M. Kosewska Uzasadnienie Wójt Gminy decyzją z dnia [...] roku, wydaną na podstawie przepisu art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz.U. Nr 87, poz. 960 z 2001 roku) oraz art. 104 k.p.a., po rozpoznaniu wniosku E. K. w sprawie unieważnienia zameldowania na pobyt stały w miejscowości J. [...] R.P., stwierdził nieważność czynności materialno – technicznej polegającej na zameldowaniu R.P. w budynku położonym w miejscowości J. [...] oraz odmówił zameldowania R.P. w miejscowości J. [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano., iż współwłaścicielka budynku położonego w miejscowości J. [...] E.K. wniosła o unieważnienie zameldowania na pobyt stały R. P. w miejscowości J. [...], uzasadniając swój wniosek tym, iż zameldowanie nastąpiło bez zgody współwłaścicieli budynku. Na podstawie zebranych dokumentów stwierdzono, że właścicielami budynku są S.S., I.S. ( S.), J.G., E.K. i R.P.. Zgłoszenie pobytu stałego R.P. nie może być przyjęte, ponieważ nie posiada wystarczającego potwierdzenia uprawnień do zameldowania. Potwierdzenie uprawnień do przebywania w lokalu wystawiła M.S. i R.P., którzy w lutym 2001 roku byli właścicielami [...] części. Zgody na zameldowanie nie wyraziła reszta współwłaścicieli tj. S.S., I. S. ( S.), J. G., E. K. M. S. 30 sierpnia 2001 roku darowała swój udział [...] części R. P. Jak wskazał organ I instancji, zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych, przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Potwierdzenie uprawnień do przebywania w lokalu, zgodnie z art. 29 ust. 1 wymienionej ustawy, powinno być dokonane przez właściciela budynku. Zgłoszenie pobytu stałego R. P. nie posiada wymaganej zgody właściciela lokalu. Zameldowanie w/w nastąpiło za zgodą M. S., która w dniu zameldowania była jednym ze współwłaścicieli budynku, na druku brak jest zgody pozostałych współwłaścicieli. R.P. składając zgłoszenie zameldowania na pobyt stały J. [...] przedstawił postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia 20.01.2000 roku - stwierdzenie nabycia spadku po K. S. przez M. S. i R. P., każde ½ części, które nie dotyczy całości budynku. Zataił fakt, że właścicielami całości budynku, w którym ma nastąpić zameldowanie są również S. S., I. S. (S.), J. G. i E. K.. Zgoda M. S. j. w. dniu zgłoszenia na pobyt stały R. P. nie jest wystarczająca dla potwierdzenia, że osoba pragnąca się zameldować posiada uprawnienia do lokalu w rozumieniu art. 9 ust. 2 ustawy, a tym samym nie można dokonać zameldowania takiej osoby w lokalu. Z zebranych dokumentów wynika, że R. P. nie posiadał wystarczająco potwierdzonych uprawnień do zameldowania w lokalu J. [...], brak jest zgody pozostałych współwłaścicieli, zgoda M. S. jednej ze współwłaścicieli nie jest wystarczająca do potwierdzenia uprawnień. R. P. odwołał się od wskazanej wyżej decyzji. Wojewoda decyzją z dnia [...] roku, wydaną na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 74 ust. 2 ustawy z dnia 10 .04.1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz.U. Nr 87, poz. 960 z 2001 roku), po rozpatrzeniu odwołania R. P. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] roku, wydanej w sprawie stwierdzenia nieważności czynności materialno – technicznej polegającej na zameldowaniu R. P. w budynku w miejscowości J. [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in., iż zgodnie z treścią art. 9 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ administracyjny obowiązany jest do wydania decyzji o zameldowaniu osoby, jeśli jest spełniona przesłanka, a mianowicie: - przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie W przedmiotowej sprawie bezspornym jest fakt, iż skarżący w chwili zameldowania na pobyt stały nie uzyskał od współwłaścicieli spornej posesji potwierdzenia do zameldowania go w tym lokalu. R. P. wniósł skargę od wskazanej wyżej decyzji, wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie wobec niego ewentualnych kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, m.in., iż w dniu zameldowania był współwłaścicielem nieruchomości w części [...], co zostało stwierdzone postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] w sprawie o stwierdzeniu nabycia spadku po K. S., obecnie zaś jest współwłaścicielem [...] części. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. W dacie wydawania przez organ odwoławczy decyzji w sprawie uchylenia czynności zameldowania oraz odmowy zameldowania na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych obowiązywał przepis art. 9 ust. 2 wskazanej ustawy, zgodnie z którym, przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu (pomieszczeniu), w którym ma nastąpić zameldowanie. Przepis ten utracił moc obowiązującą z dniem 19 czerwca 2002 r. w związku z wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., K 20/01, stwierdzającego niezgodność art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji RP. Stwierdzenie niezgodności z Konstytucją omawianego przepisu oznacza, że do oceny prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji przepis art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności nie może mieć zastosowania, jako regulacja niekonstytucyjna. W takim zaś przypadku w przedmiotowej sprawie postępowanie i ocena organów administracji powinna ograniczyć się jedynie do tego, czy przy zameldowaniu spełnione były przesłanki wynikające z przepisów art. 10 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy. W świetle zaś przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych wyłączną przesłanką zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu jest sam fakt przebywania w nim, bez konieczności legitymowania się dokumentem uprawniającym do tego. Wydając orzeczenia w przedmiotowej sprawie organy administracji obu instancji wskazały na , uznany za niekonstytucyjny, przepis art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, ograniczając postępowanie do ustalenia braku uprawnień R. P. do przebywania w spornym lokalu i do tego wyłącznie odniosły swoją ocenę, nie ustalając, (nie wynika to bowiem z decyzji), czy R. P., w istocie, w lokalu tym przebywa i to z zamiarem stałego pobytu. Wobec powyższego, na podstawie wskazanych wyżej przepisów oraz przepisów art.145§1 pkt1 lit. b i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270), Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie przepisu art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270). AR
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI