II SA/PO 1401/02
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzje odmawiające przyznania zasiłku przedemerytalnego z powodu niewłaściwej oceny dowodów z zeznań świadków przez organy niższych instancji.
Skarżący J. A. domagał się przyznania zasiłku przedemerytalnego, jednak Starosta odmówił, nie uwzględniając okresu zatrudnienia potwierdzonego zeznaniami świadków, a Wojewoda utrzymał tę decyzję w mocy. Sąd uznał skargę za zasadną, wskazując, że organy nie dokonały rzetelnej oceny zeznań świadków, traktując opinie ZUS jako ostateczne, co stanowi naruszenie przepisów k.p.a. Nakazano ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem prawidłowej oceny dowodów.
Sprawa dotyczyła odmowy przyznania zasiłku przedemerytalnego skarżącemu J. A. Starosta odmówił uwzględnienia okresu zatrudnienia w Rolniczej [...] w latach [...] do [...], powołując się na negatywne stanowisko ZUS, który nie zaliczył tego okresu do stażu pracy. Skarżący argumentował, że brak dokumentacji w zakładzie uniemożliwił inne potwierdzenie zatrudnienia niż zeznania świadków. Wojewoda utrzymał decyzję Starosty w mocy, uznając zeznania świadków za niewiarygodne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił obie decyzje, stwierdzając, że organy administracji nie dokonały rzetelnej oceny dowodów z zeznań świadków. Sąd podkreślił, że zeznania świadków mogą być dowodem w postępowaniu, a organy nie mogą bezkrytycznie opierać się na opiniach ZUS, traktując je jako ostateczne rozstrzygnięcie. Nakazano organom ponowne rozpatrzenie sprawy i samodzielną ocenę dowodów.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Tak, zeznania świadków co do zasady mogą być dowodem w postępowaniu administracyjnym przed powiatowym urzędem pracy, prowadzonym w celu ustalenia świadczeń przewidzianych ustawą o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Uzasadnienie
Sąd powołał się na utrwalone stanowisko, potwierdzone wyrokiem NSA, że zeznania świadków są dopuszczalnym dowodem w tego typu sprawach.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylono_decyzję
Przepisy (10)
Główne
u.z.zm. art. 11 § ust. 2
Ustawa o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół
Pomocnicze
u.z.p.b. art. 2 § ust. 1 pkt 2
Ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu
u.z.p.b. art. 37j § ust. 1 pkt 2
Ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu
u.z.p.b. art. 6 § pkt 6 lit. a i b
Ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu
k.p.a. art. 104
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 151
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 138 § § 1 pkt 1
Kodeks postępowania administracyjnego
u.z.p.b. art. 6 § pkt 2
Ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu
k.p.a. art. 7
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 77 § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Niewłaściwa ocena dowodów z zeznań świadków przez organy niższych instancji. Traktowanie opinii ZUS jako ostatecznego rozstrzygnięcia problemu stażu pracy, zamiast samodzielnej oceny dowodów. Naruszenie przepisów k.p.a. dotyczących rzetelnego prowadzenia postępowania i oceny dowodów.
Odrzucone argumenty
Argumenty organów administracji o niewiarygodności zeznań świadków i braku możliwości potwierdzenia zatrudnienia w inny sposób.
Godne uwagi sformułowania
Zeznania świadków co do zasady mogą być dowodem w postępowaniu administracyjnym Organ powinien sam dokonać rzetelnej i całościowej oceny zeznań świadków Negatywne opinie wyrażone w pismach przekazanych przez ZUS nie były przez Starostę należycie weryfikowane, lecz traktowano je jako ostateczne i miarodajne rozstrzygnięcie kluczowego w niniejszej sprawie problemu, co stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa.
Skład orzekający
Ewa Makosz-Frymus
przewodniczący
Jerzy Stankowski
sprawozdawca
Bożena Popowska
członek
Andrzej Zieliński
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Potwierdzenie dopuszczalności zeznań świadków jako dowodu w postępowaniu administracyjnym w sprawach świadczeń z ubezpieczenia społecznego oraz obowiązków organów w zakresie oceny dowodów."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego stanu prawnego obowiązującego w okresie przed 2002 r. oraz konkretnych przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje typowy problem proceduralny w postępowaniu administracyjnym dotyczący oceny dowodów, co jest istotne dla praktyków prawa administracyjnego.
“Jak zeznania świadków mogą zadecydować o zasiłku? Sąd wyjaśnia obowiązki urzędników.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Po 1401/02 - Wyrok WSA w Poznaniu Data orzeczenia 2004-12-02 orzeczenie nieprawomocne Data wpływu 2002-06-07 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Sędziowie Bożena Popowska Ewa Makosz-Frymus /przewodniczący/ Jerzy Stankowski /sprawozdawca/ Symbol z opisem 633 Zatrudnienie i sprawy bezrobocia Skarżony organ Wojewoda Treść wyniku Uchylono decyzję I i II instancji Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Zieliński Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stankowski ( spr ) Sędzia WSA Bożena Popowska Protokolant referent-stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego ; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] II. zasądza od Wojewody Lubuskiego na rzecz skarżącego J. A. kwotę 10 ( dziesięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ B.Popowska /-/ A.Zieliński /-/ J.Stankowski JFS Uzasadnienie Decyzją z dnia [...]., nr [...] , na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 37j ust. 1 pkt 2 oraz art. 6 pkt 6 lit. a i b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r., nr 6, poz. 56 z późn. zm.) oraz art. 104 i 151 kpa, Starosta [...] odmówił przyznania J [...] A [...] zasiłku przedemerytalnego z dniem [...] . i uznał Wnioskodawcę z dniem [...] za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku od dnia [...]. Organ zaliczył Wnioskodawcy na poczet stażu pracy okres 34 lat, 5 miesięcy i 17 dni oraz odmówił uwzględnienia zatrudnienia od [...] . do [...]. w Rolniczej [...], na potwierdzenie którego Wnioskodawca przedstawił zeznania świadków. Organ orzekający podkreślił, że ZUS w [...] odmówił uznania tak potwierdzonego zatrudnienia jako stażu pracy. W odwołaniu od powyższej decyzji J [...] A [...] wniósł o jej uchylenie, uwzględnienie faktów potwierdzanych przez przedstawionych świadków i przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Decyzją z dnia [...] ., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. oraz art. 37j ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r., nr 6, poz. 56 z późn. zm.) Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podkreślił, że Odwołujący się zmieniał czterokrotnie świadków w sprawie, a ich zeznania zostały ostatecznie uznane za niewiarygodne przez ZUS w [...]. W skardze na decyzję Wojewody [...] J [...] A [...] wskazał, że nie mógł potwierdzić swego zatrudnienia w Rolniczej [...] inaczej, niż tylko poprzez zeznania świadków, gdyż zakład ten nie posiada dokumentacji osobowej pracowników od momentu powstania aż do 1991r. Ustosunkowując się do zarzutu sprzeczności przedłożonych zeznań Skarżący zwrócił uwagę, że zeznania te nie były zmieniane lecz tylko uzupełniane. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał w całości swą dotychczasową argumentację wskazując dodatkowo, że zeznania świadków nie mogą być w postępowaniu administracyjnym dowodem potwierdzającym zatrudnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Zeznania świadków co do zasady mogą być dowodem w postępowaniu administracyjnym przed powiatowym urzędem pracy, prowadzonym w celu ustalenia świadczeń przewidzianych ustawą z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r., nr 6, poz. 56 z późn. zm.). Stanowisko to znalazło potwierdzenie w wyroku NSA z 22 listopada 2000r., sygn. II SA 1510/00. Art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół, na mocy której skreślono art. 37 j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przewidywał, iż osoby, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, nabywają oraz zachowują do niego prawo na dotychczasowych zasadach, czyli na podstawie przepisów obowiązujących do dnia 31 grudnia 2001r. Art. 6 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu na dzień 31 grudnia 2001r. stanowił, że przyznawanie i wypłacanie osobom uprawnionym świadczeń przedemerytalnych należy do zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych przez powiaty. Tymczasem w niniejszej sprawie właściwy organ, którym był Starosta [...], nie dokonał rzetelnej oceny przedstawionych przez Skarżącego dowodów z zeznań świadków, lecz każdorazowo przesyłał jej do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] z prośbą o wyrażenie stanowiska, czy ZUS może zaliczyć potwierdzane przez świadków zatrudnienie do stażu pracy. Negatywne opinie wyrażone w pismach przekazanych przez ZUS nie były przez Starostę należycie weryfikowane, lecz traktowano je jako ostateczne i miarodajne rozstrzygnięcie kluczowego w niniejszej sprawie problemu, co stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa. Tryb ten nie został zakwestionowany przez organ odwoławczy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ powinien sam dokonać rzetelnej i całościowej oceny zeznań świadków przedstawionych przez Skarżącego i na tej podstawie dokładnie określić jego dotychczasowy staż pracy. /-/ B. Popowska /-/ J. Stankowski /-/ A. Zieliński JFS
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI