II SA/Po 1360/03

II SA/Po 1360/03 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2005-06-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-06-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Kamieńska
Grażyna Radzicka /sprawozdawca/
Jolanta Szaniecka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OSK 1241/05 - Wyrok NSA z 2006-12-12
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędzia NSA Barbara Kamieńska Protokolant Sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 czerwca 2005r. przy udziale sprawy ze skargi Stowarzyszenia "A" przy ul. [...] w Z. na odcinku od ul. [...] do ul. [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę; o d d a l a s k a r g ę /-/B. Kamieńska /-/ J. Szaniecka /-/G. Radzicka
Uzasadnienie
Starosta P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę – budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią handlową (sklepu z artykułami gospodarstwa domowego oraz artykułami rolno-spożywczymi i ogrodniczymi) oraz zbiornika bezodpływowego na działce nr [...] przy ulicy [...] w Z. – D. i J.P.
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że inwestorzy posiadają decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a analiza projektu budowlanego przedłożonego przez inwestorów pozwala na stwierdzenie, że planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego gminy D. zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy Nr XXXI/85/92 z 18 grudnia 1992r. opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa Poznańskiego Nr 2 poz. 16 z 1993r. bowiem działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem MN/U – tereny rozwojowe mieszkaniowo – usługowe. Według zapisów planu w granicach zabudowy mieszkaniowej można sytuować drobne zakłady usługowe i przetwórstwa rolno-spożywczego pod warunkiem ich wzajemnej nie kolizyjności z obiektami mieszkalnymi.
Zdaniem organu I instancji inwestorzy spełnili też inne warunki przewidziane przepisami prawa, gdyż powierzchnia użytkowa części mieszkalnej wynosi 140, 06 m², a części handlowej 109,70m² co świadczy o wiodącej funkcji mieszkaniowej. Projekt został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz został uzgodniony z rzeczoznawcami w części dotyczącej pomieszczeń handlowych.
Z tych powodów wydano decyzję pozytywną.
Odwołanie od decyzji złożyło Stowarzyszenie "A" przy ulicy [...] w Z. na odcinku od ulicy [...] do ulicy [...], wnosząc o jej uchylenie. W odwołaniu zarzucono, że planowana inwestycja jest sprzeczna z planem zagospodarowania Gminy D. przez co narusza przepisy art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Zdaniem odwołujących narusza również art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane gdyż nie uwzględnia interesów Stowarzyszenia, a nadto w całym postępowaniu uchybiono przepisom art. 6-9 kpa oraz 77 kpa.
Rozpoznając odwołanie Wojewoda decyzją z [...] czerwca 2003 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i podzielił jej argumentację.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Poznaniu skarżące Stowarzyszenie powtórzyło zarzuty z odwołania, a nadto zarzuciło naruszenie przepisów art. 140 kc.
W obszernym uzasadnieniu skargi, poza częścią historyczną dotyczącą uprzednich planów inwestycyjnych małżonków P., na które nie uzyskali zgody organów architektoniczno-budowlanych, Stowarzyszenie zarzuciło, że dom mieszkalny ze sklepem nie odpowiada zapisom planu, który przewiduje drobne zakłady usługowe i przetwórstwa rolno-spożywczego.
W ocenie skarżącego wielkość pomieszczeń zdaje się wskazywać na możliwość prowadzenia działalności hurtowej, co spowoduje wzmożony ruch samochodowy i uniemożliwi spokojne zamieszkiwanie członkom Stowarzyszenia. Zdaniem skarżącego realizacja usług uzupełniających do poziomu równoważenia potrzeb, wskazuje, że planowana inwestycja jest zbędna. Nadto podkreślono, że przed zakupem działek członkowie Stowarzyszenia uzyskali zapewnienie, że tereny na których się osiedlą będą miały funkcję mieszkalną, stąd wydane pozwolenie narusza uzasadniony interes członków Stowarzyszenia.
W konkluzji skarżące Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona.
Jak wynika z wniosku o pozwolenie na budowę oraz zatwierdzonego projektu budowlanego planowana inwestycja powstanie na nieruchomości o powierzchni 684m². Łączna powierzchnia użytkowa budynku ma wynosić 249,76m² w tym część mieszkalna z powierzchnią 140,06m² i części handlowej 109,70m².
Trudno przy takich wymiarach – zatwierdzonych i wiążących inwestorów mówić co eksponują skarżący o znacznym rozmiarze obiektu handlowego, w którym ma być prowadzona sprzedaż artykułów gospodarstwa domowego i artykułów rolno-pożywczych i ogrodniczych.
Prowadzenie sklepu, w sytuacji gdy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza poza obiektami mieszkalnymi usytuowanie na przedmiotowym terenie drobnych zakładów usługowych czy przetwórstwa rolno-spożywczego, nie pozostaje wbrew zarzutom skargi w sprzeczności z planem, bowiem prowadzenie handlu i to określonego co do branży w decyzji, mieści się pod szeroko rozumianym pojęciem usługi, bowiem służy zaspokajaniu potrzeb mieszkańców.
Nie można również przyjąć, że przy takim rozumieniu usług potrzeby mieszkańców w ocenie skarżącego są już zaspokojone, bowiem organy architektoniczno-budowlane nie są upoważnione do stymulowania konkurencji w zakresie ilości obiektów handlowych. Wydając pozwolenie na budowę organ bada zgodność planowanej inwestycji z przepisami Prawa budowlanego i zagospodarowaniem przestrzennym. Wywody skargi, iż inwestorzy będą prowadzić hurtownię są chybione, gdyż pozwolenie dotyczy sklepu, a nie hurtowni. W opisie technologii zatwierdzonego projektu przewiduje się w części handlowej zatrudnienie 2 osób – właścicieli, parking dla klientów i samochodów dostawczych typu mikrobus, część z gospodarstwem domowym o powierzchni 36,80m², a z artykułami rolno-spożywczymi i ogrodniczymi o powierzchni 56,90m². Powyższe dane wykluczają prowadzenie działalności mającej charakter uciążliwej, którą eksponuje skarżące Stowarzyszenie, a organy administracyjne rozstrzygające sprawę są obowiązane ocenić zgodność projektu z przepisami Prawa budowlanego natomiast nie mogą opierać się na niczym nieuzasadnionych przypuszczeniach co do przyszłej działalności inwestorów.
Odstępstwa budowlane czy też zmiana przeznaczenia obiektu której obawia się Stowarzyszenie podlegają kontroli w oparciu o odmienne przepisy Prawa budowlanego i mogą być przedmiotem sprawy administracyjnej dopiero po ich zaistnieniu.
Sąd kontrolując prawidłowość zaskarżonej decyzji nie stwierdził również naruszenia przepisów art. 6-9 i 77 kpa, czy też art. 140 kc. Organy wydały bowiem decyzję w oparciu o obowiązujące przepisy ustawy Prawo budowlane z 07 lipca 1994r. (Dz. U. z 2000r. Nr 106 poz. 1126 ze zm.) w szczególności art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i 36, wyjaśniły i uzasadniły powody rozstrzygnięcia zapewniając stronom udział w postępowaniu i odniosły się merytorycznie do zarzutów skarżącego. Obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego i jego treść nie wskazują również naruszenia przepisów art. 140 kc.
W powyższych okolicznościach uznając skargę za nieuzasadnioną, na zasadzie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) skargę należało oddalić.
/-/B. Kamieńska /-/ J. Szaniecka /-/G. Radzicka
za nieobecnego Sędziego podpisała
się Sędzia NSA G. Radzicka
jw