II SA/PO 1355/03
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla pawilonu handlowego przy stacji paliw, uznając, że plan miejscowy nie zakazuje takiej inwestycji na terenie lotniska.
Skarżący H.D. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która utrzymała w mocy odmowę ustalenia warunków zabudowy dla tymczasowego pawilonu handlowego akcesoriów samochodowych przy stacji paliw. Organy administracji uznały inwestycję za sprzeczną z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który przeznaczał teren pod lotnisko. Sąd uchylił obie decyzje, stwierdzając, że plan miejscowy nie zawierał zakazu lokalizacji inwestycji handlowej na tym terenie ani nie wymagał jej funkcjonalnego powiązania z lotniskiem, a organy nie ustaliły wytycznych Architekta Miasta.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozpoznał skargę H.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla tymczasowego pawilonu handlowego akcesoriów samochodowych przy stacji paliw. Organy administracji oparły swoje rozstrzygnięcia na miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który przeznaczał sporny teren (jednostka K-15KL) pod tereny lotniska. Stwierdzono, że lokalizacja pawilonu handlowego jest niezgodna z ustaleniami planu, ponieważ nie jest związana funkcjonalnie z lotniskiem szybowcowym. Skarżący argumentował, że posiada zgodę Aeroklubu Polskiego i zarzucił organom niedokładne zebranie materiału dowodowego. Sąd uznał skargę za uzasadnioną. Wskazał, że zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy powinna być wydana na podstawie ustaleń miejscowego planu. Sąd stwierdził, że z planu dla terenu lotniska nie wynikał zakaz lokalizacji inwestycji handlowej ani wymóg jej funkcjonalnego powiązania z lotniskiem. Podkreślono również, że plan wymagał zgodności z wytycznymi Architekta Miasta, a organy nie poczyniły w tym zakresie żadnych ustaleń. Sąd ocenił to jako naruszenie obowiązków wynikających z art. 7 i 77 § 1 kpa i na tej podstawie uchylił zaskarżone decyzje.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, jeśli plan miejscowy nie zawiera wyraźnego zakazu takiej inwestycji ani nie wymaga jej funkcjonalnego powiązania z przeznaczeniem terenu, a organy nie ustaliły wytycznych Architekta Miasta.
Uzasadnienie
Sąd stwierdził, że plan miejscowy dla terenu lotniska nie zakazywał lokalizacji inwestycji handlowej ani nie wymagał jej związku z lotniskiem. Organy nie ustaliły również wytycznych Architekta Miasta, które mogłyby stanowić podstawę odmowy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylono_decyzję
Przepisy (8)
Główne
u.z.p. art. 40 § 1
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna zostać wydana na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Pomocnicze
u.z.p. art. 43
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
Jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z zamierzeniami planu, organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy.
k.p.a. art. 7
Kodeks postępowania administracyjnego
Obowiązek organów dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.
k.p.a. art. 77 § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
Obowiązek organów wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
P.u.s.a. art. 1
Ustawa Prawo o ustroju sądów administracyjnych
Zakres kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne.
P.p.s.a. art. 145 § 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa do uchylenia decyzji administracyjnej przez sąd.
P.p.s.a. art. 152
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Określenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
P.p.s.a. art. 200
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Zasądzenie zwrotu kosztów sądowych.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Plan miejscowy nie zakazuje lokalizacji inwestycji handlowej na terenie lotniska. Plan miejscowy nie wymaga funkcjonalnego powiązania inwestycji z lotniskiem szybowcowym. Organy nie ustaliły wytycznych Architekta Miasta, które mogłyby stanowić podstawę odmowy. Naruszenie przez organy obowiązków procesowych (art. 7 i 77 § 1 kpa).
Godne uwagi sformułowania
Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiążą tak dalece organ orzekający o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, że jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z zamierzeniami planu, nie może on odmówić ustalenia tych warunków. Z powyższego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wynika więc zakaz lokalizacji inwestycji handlowej na terenie lotniska, brak jest też wymagań, aby planowane inwestycje musiały być związane funkcjonalnie z lotniskiem szybowcowym. Takie zaniedbanie należy ocenić jako naruszenie obowiązków wynikających z art. 7 i 77 § 1 kpa, które nakładają na organy administracyjne obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego.
Skład orzekający
Barbara Kamieńska
przewodniczący
Grażyna Radzicka
członek
Barbara Drzazga
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących ustalania warunków zabudowy w kontekście miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, zwłaszcza gdy plan nie zawiera jednoznacznych zakazów lub wymogów."
Ograniczenia: Dotyczy stanu prawnego obowiązującego w 2003 roku (ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r.). Konkretne ustalenia planu miejscowego i wytyczne Architekta Miasta mogą wpływać na odmienne rozstrzygnięcia w innych sprawach.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje typowy konflikt między inwestorem a organami administracji dotyczący interpretacji planu zagospodarowania przestrzennego. Pokazuje, jak ważne jest dokładne badanie planu i wytycznych przez organy.
“Czy pawilon handlowy przy stacji paliw może powstać na terenie lotniska? Sąd wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Po 1355/03 - Wyrok WSA w Poznaniu Data orzeczenia 2005-05-18 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2003-06-18 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Sędziowie Barbara Drzazga /sprawozdawca/ Barbara Kamieńska /przewodniczący/ Grażyna Radzicka Symbol z opisem 6153 Warunki zabudowy terenu Skarżony organ Samorządowe Kolegium Odwoławcze Treść wyniku Uchylono decyzję I i II instancji Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędzia WSA Barbara Drzazga /spr./ Protokolant Marek Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2005 r. sprawy ze skargi H.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta L. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. Znak [...] ; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych; III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/ B.Drzazga /-/ B.Kamieńska /-/ G.Radzicka Uzasadnienie Decyzją z dnia [...]kwietnia 2003 r. nr [...] Prezydent Miasta L. po rozpoznaniu wniosku skarżącego H.D. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji polegającej na lokalizacji na działce w L. przy ul. [...] (nr geod. Dz. [...] ark. mapy [...]) parterowego budynku tymczasowego pawilonu handlowego akcesorii samochodowych. Uzasadniając wskazano, że ustalenie planu zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na podstawie przepisów ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy, warunki takie ustala się na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślono, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, obowiązującym na obszarze, dla którego został uchwalony. Wskazano, że wnioskowany teren leży w jednostce strukturalnej K-15KL, przeznaczonej pod tereny lotnisk. Wyjaśniono, że zaproponowana przez skarżącego lokalizacja pawilonu handlowego jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego, gdyż w żaden sposób nie jest związana funkcjonalnie z istniejącym lotniskiem szybowcowym, a także zapisami planu miejscowego obowiązującego na ten teren. Zauważono też, że pawilon ten nie wzbogaca funkcji przypisanej dla obsługi lotniska szybowcowego. We wskazanym terminie wniesiono odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. Uzasadniając skarżący wyjaśnił, że posiada pisemną zgodę Szkoły "A" Aeroklubu Polskiego w L. na uruchomienie przedmiotowej działalności. Skarżący powołał się na art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego zarzucając, że organ nie dość wnikliwie zbadał i rozpatrzył materiał dowodowy w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając wyjaśniono, że wnioskowany obiekt - tj. tymczasowy pawilon handlowy sprzedaży akcesoriów samochodowych przy stacji paliw jest sprzeczny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji. Zauważono, że wspomniana stacja paliw jest ogólnodostępną stacją paliw, służącą obsłudze samochodów. Sklep akcesoriów samochodowych wzbogaca i uzupełnia funkcję związaną z obsługą komunikacji samochodowej (KS wg symboliki stosowanej w planie ogólnym), lecz nie KL - lotnisko, co w przekonaniu organu odwoławczego skarżący dostrzegł, wnioskując o zmianę ustaleń planu miejscowego na KS. W ustawowym terminie skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu skargę na decyzję organu II instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. Stosownie do przepisu art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), obowiązującej w chwili wydawania decyzji organów administracyjnych obydwu instancji, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna zostać wydana na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiążą tak dalece organ orzekający o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, że jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z zamierzeniami planu, nie może on odmówić ustalenia tych warunków (art. 43 wyżej cytowanej ustawy). Zgodnie z ustaleniami planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta L., zatwierdzonego uchwałą Nr XXXIX/297/93 Rady Miejskiej L. z dnia 07.09.1993 r., opublikowaną w Dz.Urzędowym Woj. Leszczyńskiego Nr 10, poz. 110 z dnia 10.09.1993 r., nieruchomość przy ul. [...], gdzie skarżący zamierzał postawić budynek pawilonu handlowego na akcesoria samochodowe przy stacji paliw, jest położona na terenie jednostki strukturalnej planu oznaczonej jako K15, A, na terenie lotniska. Plan przewiduje na tym terenie możliwość adaptacji i realizację nowych obiektów i uzgodnień w oparciu o wytyczne Architekta Miasta. Z powyższego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wynika więc zakaz lokalizacji inwestycji handlowej na terenie lotniska, brak jest też wymagań, aby planowane inwestycje musiały być związane funkcjonalnie z lotniskiem szybowcowym. Zapisy powyższego planu zagospodarowania przestrzennego wymagają za to, aby realizacja nowych obiektów i urządzeń była zgodna z wytycznymi Architekta Miasta. Jednak z akt administracyjnych nie wynikało, aby organy wydające decyzje w niniejszej sprawie poczyniły jakiekolwiek ustalenia, co do treści takich wytycznych i aby takie wytyczne były podstawą wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Takie zaniedbanie należy ocenić jako naruszenie obowiązków wynikających z art. 7 i 77 § 1 kpa, które nakładają na organy administracyjne obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Sprawując kontrolę działalności administracji publicznej z mocy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) Sąd nie mógł powyższych uchybień uznać za nie mające wpływu na istotę sprawy i z tych względów na zasadzie art. 145 § 1 pkt c oraz art. 152 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji. /-/ B.Drzazga /-/ B.Kamieńska /-/ G.Radzicka MK