II SA/Po 1156/05

II SA/Po 1156/05 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2006-08-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-10-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Drzazga
Elwira Brychcy
Wiesława Batorowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz /spr./ Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Bela po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi W. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego; o d d a l a s k a r g ę /-/ E.Brychcy /-/ W.Batorowicz /-/ B.Drzazga
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. nakazał Inwestorowi W.B. rozbiórkę pawilonu handlowego znajdującego się na działce nr ewid. [...] położonej w S. przy ul. [...]
Z uzasadnienia decyzji wynikało, że w ocenie organu dokonane przez inwestora przesunięcie parterowego, kontenerowego pawilonu handlowego wymagało pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), czego inwestor nie dopełnił. W związku z tym, postanowieniem z dnia [...]2004 r. organ nakazał inwestorowi wstrzymać roboty budowlane i przedstawić w zakreślonym terminie zaświadczenie o zgodności istniejącego pawilonu handlowego z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustawami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 4 egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 48 ust. 2 pkt 1 i 1 i ust. 3 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego) Inwestor nałożonego obowiązku nie wykonał, co skutkowało, zdaniem organu orzeczeniem rozbiórki.
Odwołanie od decyzji złożył W.B. domagając się jej wstrzymania. W uzasadnieniu odwołania wskazano na brak podstaw do reagowania przez organ na pismo G. B. (sąsiadki), która nie powinna być traktowana jako strona, domagał się niestosowania w sprawie wskazanych przepisów. Zdaniem odwołującego się, zgodnie z art. 49 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w maju 2001 r., tj. na dzień dokonania przesunięcia pawilonu handlowego, w przypadku wybudowania obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę, nie można było nakazać rozbiórki tego obiektu, jeżeli od dnia zakończenia budowy upłynęło 5 lat, a jego istnienie nie naruszało przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U Nr 80, poz. 718 ze zm.) do niniejszego postępowania winny mieć zastosowanie przepisy obowiązujące przed dniem 11 lipca 2003 r.
Po rozpatrzeniu odwołania W.B. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Uzasadniając organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu [...] sierpnia 2005 r. skarżący przedłożył w organie odwoławczym decyzję Burmistrza Miasta I Gminy z dnia [...]r. ustalającą warunki zabudowy dla budowy pawilonu handlowego na działce nr geod. [...] w S., jednak decyzja ta nie spełniała warunku określonego w art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, bowiem wydana została po dniu wszczęcia postępowania w sprawie. Odniesiono się również do zarzutu podniesionego w odwołaniu, wskazując że zarzut naruszenia art. 7 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw nie mógł zostać uwzględniony, bowiem postępowanie winno zostać zakończone decyzją ostateczną merytoryczną, czego w rozpoznawanej sprawie brak.
W skardze do sądu administracyjnego W.B. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, której zarzucono naruszenie art. 10 i 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 48 ust. 2 pkt 1 i art. 3 pkt 6 oraz art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, ustosunkowując się do zarzutów skargi i podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zasadniczy zarzut podnoszony przez skarżącego na etapie postępowania odwoławczego oraz później w skardze do sądu dotyczył stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Wyrażone przez skarżącego stanowisko można, co prawda częściowo podzielić, jednak okoliczność ta pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
Na uwzględnienie zasługuje uwaga skarżącego, iż rozpoznając przedmiotową sprawę należało zastosować przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. Nie można już jednak zgodzić się ze skarżącym, co do wskazanej przez niego podstawy prawnej.
Bezspornie inwestycja poczyniona przez skarżącego wymagała uprzedniego uzyskania zgody właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej. Poza sporem pozostaje również fakt, iż skarżący zgody takiej nie uzyskał, a pomimo to w maju 2001 r. dokonał inwestycji polegającej na przesunięciu pawilonu handlowego, natomiast postępowanie w rozpoznawanej sprawie, tj. wybudowania obiektu bez wymaganego pozwolenia, zostało wszczęte [...] czerwca 2001 r. i zostało zakończone ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...]. Zatem zastosowanie do sprawy mają przepisy Prawa budowlanego - art. 48 w brzmieniu obowiązującym przed zmianą wprowadzającą ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718).
W takim stanie faktycznym ze względów oczywistych nie mógł, więc znaleźć zastosowania art. 49 Prawa budowlanego, stanowiący wówczas, że nie można nakazać rozbiórki, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, gdyż taki upływ czasu nie miał miejsca. W konsekwencji istniejącego stanu faktycznego i prawnego, zastosowanie znalazł więc przepis art. 48 Prawa budowlanego, przewidujący orzeczenie w drodze decyzji, rozbiórki obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W tym miejscu należy podkreślić, że choć wskazana przez organy podstawa prawna decyzji jest błędna, to wyciągnięte w drodze rozważań wnioski prowadzą do identycznego rezultatu w postaci decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego.
W odniesieniu do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa wskazać należy, że zarówno organ odwoławczy, jak i organ pierwszej instancji nie mogą odstąpić przed wydaniem decyzji od obowiązku umożliwienia stronie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów z innych przyczyn, niż wymienione w § 2. Czym innym jest jednak stwierdzenie, że doszło do naruszenia wskazanego przepisu, a czym innym zagadnienie, czy naruszenie to w każdym przypadku prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylenie przez sąd decyzji (lub postanowienia) z uwagi na naruszenie przepisów postępowania możliwe jest w razie stwierdzenia, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji mogłoby więc nastąpić jedynie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c powołanej ustawy. Jednakże naruszenie przepisu art. 10 § 1 kpa w niniejszej sprawie nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Skarżący nie kwestionował, bowiem w toku postępowania administracyjnego ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy. Domagał się jedynie rozpoznania sprawy w innym stanie prawnym, wskazując przy tym na bezsporną datę dokonania inwestycji. Zauważyć także należy, iż skarga nie przytacza żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że naruszenie omawianego przepisu miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Wobec powyższego, uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec o oddaleniu skargi.
/-/ E.Brychcy /-/ W.Batorowicz /-/ B.Drzazga
MK