II SA/Po 1153/15

II SA/Po 1153/15 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2016-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-12-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Edyta Podrazik
Elwira Brychcy /przewodniczący/
Izabela Paluszyńska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1970/16 - Wyrok NSA z 2017-07-05
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 1409
art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i 6, art. 36
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2016 r. sprawy ze skarg I. G. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2015r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] ([...]) Starosta [...], wskazując na art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm., dalej jako P.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej jako K.p.a.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla E. i M. W. - dobudowy tarasu do budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości [...].
Uzasadniając decyzję napisał, że wnioskiem z dnia [...] stycznia 2015 r. E. i M. W. wystąpili o wydanie pozwolenia na dobudowę tarasu do przedmiotowego budynku. Do wniosku dołączono dokumenty określone przepisami art. 33 ust. 2 P.b. W dniu 04 lutego 2015 r. postępowanie zostało zawieszone na wniosek strony, I. G. (dalej jako Skarżąca) w związku z toczącymi się równolegle postępowaniami w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...] w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy. W dniu [...] lipca 2015 r. postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę zostało wznowione, z uwagi na ustąpienie przyczyny uzasadniającej zawieszenie postępowania. W dniu [...] sierpnia 2015 r. Skarżąca sprzeciwiła się wydaniu pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, wnioskując o przeprowadzenie oględzin. Podczas wizji lokalnej, w dniu [...] sierpnia 2015 r. stwierdzono, że w zbliżeniu z planowaną inwestycją zlokalizowane jest drzewo (świerk); w przypadku konieczności jego wycięcia należy uzyskać decyzję Burmistrza [...] (dalej jako Burmistrz).
Starosta stwierdził, że gabaryty projektowanej zabudowy są zgodne z pkt. 3 ust. d) decyzji Burmistrza [...] o warunkach zabudowy, oraz § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75 poz. 690 z późn. zm., dalej jako Rozporządzenie), zaś roboty budowlane nie mogą stanowić zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia.
W odwołaniu od opisanej decyzji Skarżąca, zastępowana przez zawodowego pełnomocnika wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, bowiem wydana została bez podstawy prawnej; ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania organu pierwszej instancji w całości. Pełnomocnik zarzucił:
1. rażące naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 32 ust. 4 pkt 1 P.b., bowiem decyzja o warunkach zabudowy została wydana na wniosek E. W., a decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana E. i M. W.; pełnomocnik ocenił, że opisane uchybienie stanowi o nieważności zaskarżonej decyzji, na mocy art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.,
2. naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.; pełnomocnik wskazał na obowiązek zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, a w tym właściciela sąsiedniej nieruchomości bliźniaczej przy granicy, której ma powstać obiekt budowlany zgodnie z przepisami art. 140 oraz 144 K.c. i ocenił, że wydanie pozwolenia na budowę tarasu będzie zakłócało korzystanie z nieruchomości należącej do Skarżącej,
3. naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 16 w związku z art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 90 poz. 631 z późn. zm.) poprzez nieuzyskanie od autora projektu zgody na dobudowę zewnętrznego tarasu do zaprojektowanej nieruchomości bliźniaczej;
4. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego zebrania materiału dowodowego w sprawie, co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, a w szczególności pominięcia okoliczności, iż w obszarze zaprojektowanego tarasu znajduje się drzewo - świerk o wysokości ok. 8m, co skutkuje wadliwością, zaskarżonej decyzji;
5. naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób;
6. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieustosunkowanie się w treści uzasadnienia zaskarżanej decyzji do argumentacji Skarżącej wyrażonej w piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r., a w szczególności pominięcia okoliczności umiejscowienia tarasu w zbyt bliskiej odległości od okien domu Skarżącej oraz miejsca wypoczynku usytuowanego na jej nieruchomości.
Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Wojewoda Wielkopolski, wskazując na art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej sentencji i w to miejsce orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu E. W. pozwolenia na dobudowę tarasu do budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości [...].
Uzasadniając decyzję Wojewoda napisał, że zgodnie z art. 64 w związku z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2015 r. poz. 199 z późn. zm., dalej jako u.p.z.p.) decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający pozwolenie na budowę co zasad i sposobu zagospodarowania danego terenu. Do wniosku dołączono ostateczną decyzję ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na dobudowie tarasu do przedmiotowego budynku. Decyzja została wydana dla E. W.
Wojewoda ocenił, że inwestycja jest zgodna z zapisami ww. decyzji o warunkach zabudowy. W szczególności nie przekracza wyznaczonych: nieprzekraczalnej linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy, czy gabarytów i wysokości. Zgodnie z pkt. 3 d decyzji o warunkach zabudowy taras został przewidziany na poziomie parteru istniejącego budynku, jako podparty na słupach. Zaprojektowany taras będzie posiadać mniejszą powierzchnię zabudowy niż możliwe 35 m2. Wojewoda zaznaczył, że decyzja o warunkach zabudowy została wydana jedynie dla E. W., natomiast decyzja Starosty opiewa na M. i E. W. Pismem z dnia [...] października 2015 r. dokonano zmiany w określeniu osób będących inwestorem. W związku z tą zmianą konieczna stała się weryfikacja decyzji Starosty; zdaniem Wojewody decyzja o warunkach zabudowy musi opiewać na wszystkie osoby wnoszące o wydanie pozwolenia na budowę, a nie jedynie na jedną nich (stosownie do art. 32 ust. 4 pkt. 1 P. b.). Udzielenie pozwolenia na budowę dwóm osobom w sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy została wydana dla jednej osoby jest – zdaniem Wojewody – naruszeniem prawa. Zarazem Wojewoda ocenił, że naruszenie to, wbrew temu co napisano w odwołaniu, nie ma charakteru rażącego, o którym mowa w art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. (wyrok NSA z 09 czerwca 2010 r., sygn. akt: II OSK 932/09; Lex).
Dalej Wojewoda wskazał na swoje ustalenia, że lokalizacja obiektu nie narusza odległości wskazanych w §12 Rozporządzenia. Stosownie do zapisów §12 ust. 5 pkt 1 Rozporządzenia, odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m od takich części budynku jak taras, balkon, schody zewnętrzne, galeria. W badanym przypadku taras zaprojektowano w odległości 1,5m od granicy z działką będącą własnością Skarżącej. Ze względu na usytuowanie projektowanego tarasu, jego wysokość, odległość innych budynków, oraz. tzw. linijkę słońca Wojewoda ocenił, że nie dojdzie także do ewentualnego naruszenia §13 i §60 Rozporządzenia. Zaplanowane roboty budowlane nie zmienią §271-273 warunków technicznych dotyczących bezpieczeństwa pożarowego. Stosownie do § 29 Rozporządzenia nie dokonano zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Nie znaleziono przepisu prawa dotyczącego ochrony środowiska, który mógłby być naruszony przez niniejszą inwestycje.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda zauważył, że do wniosku pozwolenia na budowę nie jest konieczne dołączenie ewentualnej decyzji dotyczącej pozwolenia na wycinkę drzew. Pozwolenie to nie mieści się bowiem w zakresie pozwoleń, uzgodnień, opinii i innych dokumentów o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 P.b. Pozwolenie na ewentualną wycinkę drzewa można uzyskać po wydaniu decyzji pozwolenia, jednakże przed jej wykonaniem (gdy jest to konieczne). Zgodnie z wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 24 listopada 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 717/10 (Lex) ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego. Dalej Wojewoda wskazał na wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt: II SA/Wr 761/13 (Lex) że dla oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., koniecznym jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno-budowlanym i czy planowana inwestycja nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych i uciążliwości dla otoczenia. Nie każde przy tym uciążliwości czy utrudnienia będą kwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich, ale jedynie takie, które naruszają konkretne przepisy prawa. W związku z tym Wojewoda stwierdził, że badany obiekt zaprojektowano zgodnie z warunkami technicznymi i nie spowoduje pogorszenia warunków sanitarnych. Pełnomocnik w odwołaniu nie wykazał naruszenia konkretnych przepisów prawa, które wskazywałoby na naruszenie uzasadnionych interesów. Możliwość utraty wartości nieruchomości nie spełnia tego warunku. Nie dojdzie do zmian w kwestii nasłonecznienia nieruchomości Skarżącej w zakresie przekraczającym określone prawem normy i w sposób naruszający uzasadniony interes Odwołującej. Możliwość ewentualnego częstszego naruszenia prywatności nie spełnia wymogu uzasadnionego interesu z art. 5 P.b. Wojewoda podkreślił, że zabudowa na obu działkach jest typu bliźniaczego i już sam jej charakter implikuje pewne niedogodności w nieograniczonym ich korzystaniu (zapewnieniu pełnej i niezakłóconej prywatności).
Wojewoda zaznaczył, że nie badał przedsięwzięcia pod kątem jego zgodności z ładem przestrzennym (architektonicznym). To zadaniem organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy jest określenie odpowiednich warunków przedsięwzięcia, aby spełniało wymogi zachowania ładu przestrzennego.
Wojewoda podkreślił, że w trakcie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę organy architektoniczno-budowlane nie są uprawnione do badania kwestii naruszenia Prawa autorskiego. Jest to zagadnienie cywilnoprawne i jako takie podlega ocenie sądów powszechnych. Marginalnie Wojewoda poinformował, że jego zdaniem dobudowa tarasu nie wymaga zgody autora projektu istniejącego budynku mieszkalnego.
Organ odwoławczy podkreślił, że nie odnalazł przepisów na podstawie których mógłby odmówić wydania pozwolenia na budowę lub które powodowałyby konieczność uzupełnienia materiału dowodowego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu I. G. (dalej jako Skarżąca), zastępowana przez tego samego zawodowego pełnomocnika, wniosła o uchylenie decyzji Wojewody w całości, zasądzenie kosztów postępowania oraz wstrzymanie wykonania decyzji. Pełnomocnik zarzucił:
1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji, tj.: (a) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przy jednoczesnym nie uwzględnieniu wszystkich okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcia niniejszej sprawy oraz niekompletne uzasadnienie wydanej decyzji ograniczające się jedynie do przytoczenia przepisów prawa i stwierdzenia, iż planowany obiekt budowlany spełnia wszelkie kryteria techniczne z pominięciem wskazania dowodów na których organ administracji publicznej oparł swoje rozstrzygniecie; (b) art. 50 § 1 K.p.a. poprzez jego błędną interpretację polegającą na uznaniu, iż organ administracji miałby kompetencje do żądania, aby E. i M. W. wystąpili o dokonanie zmiany wniosku pozwolenie na budowę poprzez uznanie za inwestora tylko E. W., podczas z gdy wnioskiem o pozwolenie na budowę występowały obie wskazane osoby;
2. naruszenie prawa materialnego mający wpływ na wynik sprawy tj.: (a ) art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. poprzez błędne przyjęcie, iż rozbudowa tarasu przedmiotowego budynku nie spowoduje naruszenia prawa, podczas gdy realizacja wskazanego projektu stanowi ograniczenie prawa własności przysługującego skarżącej na podstawie art. 140 oraz art. 144 K.c. i w istotny sposób zakłóci jej korzystanie z własnej nieruchomości; (b) art. 4 P.b. poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, iż przywołana norma prawna ma pierwszeństwo przed innymi przepisami ustawy, tymczasem inwestor wykonując swoje prawo wynikające z cytowanego przepisu, ogranicza prawa innych podmiotów; (c) art. 8 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61 poz. 284 z późn. zm.) poprzez jej niezastosowanie bowiem zgodnie z przywołaną regulacją każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji, tymczasem w przedmiotowej sprawie decyzja o pozwoleniu na budowę spowoduje naruszenie prawa skarżącej do prywatności.
Uzasadniając skargę pełnomocnik podkreślił, że pozwolenie na budowę przy granicy nieruchomości (w zbliżeniu do granicy) może być wydane wyłącznie wyjątkowo, gdy istnieją po temu szczególnie uzasadnione przyczyny. Wydając z kolei decyzję organ administracji powinien w szczególności mieć na uwadze zasadę ogólną wyrażoną w art. 7 k.p.a., wymagającą uwzględnienia słusznego interesu stron postępowania. Dalej pełnomocnik przywołał tezę wyroku NSA z dnia 07 lutego 2008 r. sygn. akt: II OSK 2006/06 (Lex), zgodnie z którą w myśl art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. należy zapewnić ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym właściciela sąsiedniej nieruchomości, a więc rozważyć je w szczególności w świetle przepisów art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego. Treść tych przepisów wskazuje, iż nie ma zakazu powstawania obiektów budowlanych przy granicy nieruchomości sąsiedniej, jak też warunku uzyskania na taką budowę zgody sąsiada, jednakże nie oznacza to, że orzekający w sprawie organ administracji publicznej wydaje rozstrzygnięcie mając na uwadze tylko interes inwestora. Rozpoznając sprawę dotyczącą budowy przy granicy z sąsiednią nieruchomością lub też w zbliżeniu do tej granicy, organ administracji publicznej powinien mieć zwłaszcza na uwadze konstytucyjny obowiązek równego traktowania wobec prawa oraz konstytucyjne zasady: równości wobec prawa i ochrony własności. Zgodnie z orzeczeniem NSA z dnia 05 października 1999 r. sygn. akt: II SA/GD 686/99 (Lex), właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu obiektu budowlanego może badać, czy obiekt budowlany i związane z nim urządzenia zostały zaprojektowane w sposób zapewniający formę architektoniczną dostosowaną do krajobrazu i otaczającej zabudowy. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy pełnomocnik podkreślił, że po przeanalizowaniu mapy zasadniczej, a w szczególności obszaru analizowanego, budowa tak dużego tarasu spowoduje zaburzenie ładu przestrzennego. Żaden z właścicieli nieruchomości położonych w tym rejonie nie dokonywał przebudowy swojego obiektu z dominującą formą w postaci rozległego tarasu.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 25 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Po 1153/15 Sąd odmówił wstrzymania wykonania decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji oraz – na mocy art. 135 p.p.s.a. – poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie a decyzje odpowiadają prawu.
Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena prawidłowości zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na dobudowę tarasu do budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości [...].
Decyzją [...], Burmistrz [...] ustalił E. W. warunki zabudowy dla tej inwestycji. (budowa garażu). Decyzja ta jest ostateczna i prawomocna. Postanowieniem SKO w [...] z dnia [...] kwietnia 2015r. ([...]) utrzymano w mocy postanowienie własne z 9 lutego 2015r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia SKO w [...] z [...] maja 2014r. stwierdzającego wniesienie przez Skarżącą odwołania od decyzji Burmistrza [...] ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości z uchybieniem terminu.
W decyzji o warunkach zabudowy określono m.in. warunki i wysokość projektowanej zabudowy: PZ do 35m2, taras na poziomie parteru na słupach.
Przedmiotem tej decyzji było ustalenie warunków lokalizacji projektowanego tarasu, w której jak słusznie podnosił organ II instancji ustalane były kwestie tzw. ładu przestrzennego.
Decyzja ta została wydana na rzecz E. W., która była wnioskodawcą.
Wniosek o pozwolenie na budowę złożony został w dniu [...] stycznia 2015r. przez małżonków W., na rzecz których wydana została decyzja z [...] sierpnia 2015r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Organ II instancji pismem z [...] września 2015r. wezwał na podstawie art. 50 kpa Inwestorów do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej inwestycji wydanej dla M. W. i E. W. podając, że załączona decyzja o warunkach zabudowy została wydana jedynie dla E. W., lub do zmiany wniosku pozwolenia na budowę w zakresie Inwestora występującego o wydanie decyzji pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na to wezwanie E. i M. W. wnieśli o zmianę wniosku pozwolenia na budowę w zakresie Inwestora występującego o wydanie decyzji pozwolenia na budowę z E., M. W. na E. W. Organ II instancji uwzględniając zmianę wniosku uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] w części dotyczącej sentencji decyzji i orzekł w to miejsce, że zatwierdza projekt budowlany i udzielił E. W. pozwolenia na dobudowę tarasu.
W ocenie Sądu zarzuty skargi w tym zakresie nie były uzasadnione. Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu II instancji, który podał, że nieprawidłowe wskazanie adresata decyzji zamiast jedynie E. W. obu wnioskodawców stanowiło naruszenie prawa ale nie mającego charakteru rażącego. Naruszenie to mogło być skorygowane przez organ II instancji, który zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 15 kpa) dokonuje rozpoznania sprawy merytorycznie. Wbrew twierdzeniom skargi wezwanie z [...] września 2015r. nie oznaczało instruowania stron o wyborze optymalnego sposobu postępowania czy udzielania im pomocy prawnej. Wbrew twierdzeniom skargi przepis wskazujący na możliwość wydania decyzji pozwolenie na budowę jedynie na rzecz osoby, która legitymuje się decyzją o warunkach zabudowy nie jest jasno sformułowany i nie był jednolicie interpretowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. O ile nawet obecnie wykładnia ta stała się jednolita, nie oznacza to jednak, że przepis ten stał się jasno sformułowany a jego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. To według poglądów wyrażonych w orzecznictwie, a nie wprost z art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego wynika obowiązek legitymowania się przez podmiot występujący z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną na jego rzecz. (por. wyrok NSA z 9 czerwca 2009r, II OSK 932/09, wyrok WSA w Warszawie z 21.08.2014r. VII SA/Wa 812/14) Skoro przepis ten nie określa wprost tej kwestii a ma miejsce sytuacja taka jak w niniejszej sprawie, tj. złożenie wniosku przez osobę legitymującą się decyzją o warunkach zabudowy oraz jej małżonka, na organach, zgodnie z art. 9 kp ciążył obowiązek poinformowania stron o konieczności sprecyzowania wniosku bądź dołączenia decyzji o warunkach zabudowany wydanej na rzecz drugiego z małżonków. (Nawet w przypadku wspólności majątkowej małżeńskiej rozporządzenie przez jednego z małżonków nieruchomością na cele budowlane nie przekracza czynności zwykłego zarządu, bowiem nie doprowadza do uszczuplenia majątku wspólnego, a tylko wówczas można by o takim przekroczeniu mówić – art. 36 krio). Brak jednoznacznego przepisu w tym zakresie nie zwalnia organów od wezwania stron do sprecyzowania wniosku w tym zakresie. Nie uczynił tego organ I instancji, prawidłowo więc skorygował te dane a następnie decyzję organ II instancji. Decyzja organu I instancji skierowana była do E. W., czyli osoby, która legitymowała się decyzją o warunkach zabudowy. Nie można więc było uznać, że skierowana była do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 kpa). Decyzja ta wskazywała drugiego adresata, który nie legitymował się decyzją o warunkach zabudowy naruszając wymóg z art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy prawo budowlane. W sytuacji, gdy nie można mówić o jednoznaczności przepisu nie można również uznać jego naruszenia za naruszenie rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Rażące naruszenie prawa, traktowane jest w orzecznictwie sądowym jako oczywiste naruszenie prawa, występujące wówczas gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich wyraźną niezgodność. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który stosowany jest w bezpośrednim rozumieniu. Nie chodzi więc o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób bezsporny, co w niniejszej sprawie miejsca nie miało.
Należy też podkreślić, że w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przy ocenie rażącego naruszenia prawa nie wystarczy oczywistość jego naruszenia, ale pod uwagę należy brać również skutki tego naruszenia. Rażącym naruszeniem prawa jest zatem takie naruszenie, które wywołuje skutki społeczne-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako rażącego może mieć miejsce wyjątkowo, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 1996 r. sygn. III SA 565/95, wyrok NSA z 29 lipca 1999 r. sygn. IV SA 1381/97, wyrok NSA z 29 czerwca 1987 r. II SA 2145/86, wyrok NSA z 9 lutego 2005 r. sygn. OSK 1134/04). Taka sytuacja w niniejszej sprawie miejsca nie miała.
Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane. Do wniosku o wydanie decyzji zostały dostarczone dokumenty wymagane dla tego rodzaju inwestycji (dobudowa tarasu), wskazane w art. 33 ust.2 pkt 1 -3, tj projekt budowlany w wymaganej liczbie egzemplarzy z wymaganymi dokumentami, sporządzony przez osobę uprawnioną zgodnie z wymogami art. 12 ust. 7 p.b., legitymującej się stosownym zaświadczeniem, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzje o warunkach zabudowy. Dokumentacja była kompletna (art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b.) Organ ustalił krąg stron, zgodnie z wymogami art. 28 ust. 2 p.b., zgodnie, z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
Zgodnie z art. 35 . przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 35 ust. 4. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że w razie spełnienia przesłanek z wymienionych w tym przepisie organ administracji architektoniczno – budowlanej jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy.
W przedmiotowej sprawie organ sprawdził kompletność dokumentów, dokonał oceny ich zgodności z decyzją o warunkach zabudowy, dokonał wizji lokalnej, nie dopatrzył się naruszenia przepisów techniczno – budowlanych, w tym § 12 ust. 5 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002r, Nr 75, poz. 690 ze zm.) Nie stwierdził, by roboty budowlane mogły stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. Nie dopatrzył się więc podstaw do wydania decyzji odmownej. Organ II instancji bardziej szczegółowo niż organ I instancji omówił spełnienie przesłanek do wydania pozytywnej dla wnioskodawczyni decyzji. Podał, co było zgodne z zebranym materiałem w sprawie, że do wniosku zostało złożone oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, że projekt budowlany posiada informacje dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia i został opracowany oraz sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które zgodnie z art. 20 ust. 4 prawa budowlanego dołączyły do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ prawidłowo zbadał również zgodność z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] lutego 2014r. i uznał, że inwestycja jest z zapisami tej decyzji zgodna. Nie przekracza wyznaczonych: nieprzekraczalnej linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy czy gabarytów i wysokości. W decyzji o warunkach zabudowy dopuszczono lokalizację tarasu na słupach na poziomie parteru istniejącego budynku a nie na gruncie, co powodowało w praktyce usytuowanie tego tarasu na wysokości ponad 2,30 m. Wątpliwości Skarżącej w tym zakresie zostały wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy. W decyzji tej dopuszczono również taras o powierzchni zabudowy do 35 m2. Słusznie więc organ uznał, że projektowany taras o powierzchni 24 m2 na poziomie parteru istniejącego budynku, na słupach jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy z [...] lutego 2014r.
Prawidłowo również organ ustalił, że dobudowywany taras nie narusza przepisów techniczno – budowlanych z rozporządzenia z 2002r. Zaprojektowano go w odległości 1,5 m od granicy z działką nr 2844, będącej własnością Skarżącej, czym nie narusza odległości wskazanych w § 12 ust. 5 pkt 1, zgodnie, z którym odległość od granicy z sąsiednią działka budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m od takich części budynku jak taras, balkon, schody zewnętrzne, galeria. Prawidłowo uznał, że dobudowany taras nie zmieni warunków technicznych dotyczących bezpieczeństwa pożarowego określonych w § 271 – 271 rozporządzenia, projektowany taras nie ma ścian. Taras z uwagi na jego wysokość, odległość od innych budynków oraz tzw. linijkę słońca nie narusza również wymagań dot. przesłaniania z § 13 rozporządzenia i § 60 rozporządzenia. Projektowany taras nie zmienia również naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości (§ 29 rozporządzenia).
Słusznie organ wskazał, że dobudowanie tarasu do istniejącego budynku mieszkalnego nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymienionego w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010r., Nr 213, poz. 1397) ani, że nie narusza przepisów o ochronie środowiska.
Z notatki służbowej z wizji lokalnej z [...] sierpnia 2015r. wynika, że przy [...] narożniku istniejącego garażu znajduje się drzewo –[...] o wysokości ok. 7 – 8m i trudno jednoznacznie stwierdzić, czy budowa tarasu spowoduje konieczność jego wycięcia. Wnioskodawczyni w piśmie z dnia 8 października 2015r. podała, że [...] znajduje się w odległości ok. 3 m od budynku mieszkalnego i 1m od garażu i planuje jego wycięcie po ostatecznym uzyskaniu pozwolenia na budowę tarasu oraz uprzednio uzyskanej formalnej zgodzie odpowiednich organów. Podała również, że obawiają się z mężem o negatywny wpływ systemu korzennego na fundamenty budynków, a w szczególności garażu. Słusznie w niniejszej sprawie organ wskazał, że ewentualne pozwolenie na wycinkę drzewa można uzyskać po wydaniu pozwolenia na budowę, jednakże przed jej wykonaniem (gdy jest to konieczne). Przepisy prawa budowlanego ani ustawy o ochronie środowiska nie nakładają obowiązku uzyskania przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę decyzji zezwalającej na wycinkę drzewa rosnącego na terenie zagospodarowanym zabudową mieszkaniową, jednorodzinną z funkcją zabudowy – budynek mieszkalny, jednorodzinny – dobudowa tarasu.
Bezzasadny okazał się wskazany w skardze zarzut naruszenia art. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Organy wydając przedmiotowe decyzje nie dokonały błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Uwzględniły wszystkie okoliczności mające wpływ na rozstrzygnięcia niniejszej sprawy oraz uzasadniły swoją decyzję w stopniu pozwalającym na ocenę jej zasadności. Oparły się na kompletnych dokumentach dołączonych do wniosku, projekcie budowlanym i jego załącznikach, odwołując się do ich treści w uzasadnieniu. Jak już wyżej wskazano uzasadnienie organu II instancji było obszerniejsze, odnosiło się do stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie i nie naruszało wymogów z art. 107 § 3 kpa. Fakt, że planowana inwestycja dotyczyła dobudowy tarasu do istniejącego budynku w zabudowie bliźniaczej wskazywał już sam w sobie na brak konieczności analizy wszystkich wymogów technicznych z rozporządzenia, w tym tych które dotyczą stricte budowy budynków, czy innych obiektów kubaturowych. Skarżąca nie wskazała żadnych dowodów, które pominięto, a które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Twierdzenie, że organy winny w niniejszej sprawie domagać się od wnioskodawczyni przedstawienia uzasadnienia co do celowości budowy tarasu o wymiarach przekraczających przyjęte standardy nie znajduje uzasadnienia ani w przepisach prawa ani w stanie faktycznym sprawy. Wskazany przez Skarżącą wyrok NSA z 21 lutego 2012r. (II OSK 2312/10), w którym podano, że pozwolenia na budowę przy granicy nieruchomości (w zbliżeniu do nieruchomości) może być wydane wyłącznie wyjątkowo, gdy istnieją po temu szczególne okoliczności odnosił się do zupełnie innego stanu faktycznego, a mianowicie do sytuowania w granicy działki budynku garażowo – gospodarczego, na który ostatecznie pozwolenie zostało wydane. Nie można więc zawartego w nim twierdzenia przenosić wprost do przedmiotowej sprawy dotyczącej zabudowy bliźniaczej, czyli w granicy działki. Warto powołując w/w wyrok NSA podkreślić, że "sądy administracyjne stoją na straży prawa, bowiem sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc muszą m. in. mieć także na uwadze przepisy ogólne a wśród nich art. 4 pb, który wskazuje, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami, który to przepis formułując zasadę generalną odnoszącą się do konstytucyjnej zasady poszanowania prawa własności". Przepis ten nie ma pierwszeństwa przed innymi przepisami ale też nie może być pomijany. Samo niezadowolenie sąsiada z planowanej inwestycji nie może stanowić przeszkody do wydania decyzji pozwolenie na budowę przy spełnieniu przez wnioskodawcę wszystkich wymogów prawa. Podkreślić należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie mogą być brane pod uwagę względy natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego. Z tych względów do uznania, że planowana inwestycja jest niedopuszczalna winno być wykazane naruszenie przepisów prawa w tym zakresie. Organy uwzględniły w niniejszej sprawie nie tylko przepis art. 4 p.b. ale również przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., zgodnie z którym należy oceniać nie tylko zgodność z przepisami techniczno – budowlanymi ale również w zakresie poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Jak zasadnie wskazał WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 20 sierpnia 2014r. (IV SA/Po 179/14) "Jak podkreśla się w orzecznictwie, zasada poszanowania interesów osób trzecich wymaga, aby interesy powyższe były brane pod uwagę na etapie prac projektowanych i przez organ przygotowujący decyzję – pozwolenie na budowę. Nie oznacza ona jednakże, aby interes osób trzecich był najważniejszym i jedynym kryterium, jakie bierze się pod uwagę przy wydawaniu pozwolenia na budowę (wyrok NSA z 02 kwietnia 1998 r., sygn. akt IV SA 1517/97, LEX 43323). Konsekwentnie, pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz z normami obowiązującymi w budownictwie (wyrok WSA w Warszawie z 04 listopada 2009, sygn. akt VIII SA/Wa 1476/09, LEX 589537). Innymi słowy organ, przed wydaniem decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, winien dokonać oceny, czy w świetle obowiązujących przepisów prawnych, zrealizowanie inwestycji mogłoby spowodować naruszenie interesu prawnego osób trzecich."
W niniejszej sprawie organ zbadał, czy realizacja spornego tarasu nie narusza uzasadnionych interesów Skarżącej zarówno w kontekście zacieniania jej nieruchomości, korzystania z niej, jak również jego wpływu na stan technicznych ich budynków. Skoro ustalił, że w tym zakresie nie występuje naruszenie prawnie chronionych interesów Skarżącej, to nie można zaskarżonej decyzji skutecznie zarzucić, że wydana została z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Zwrócić bowiem należy uwagę, że dokonana przez organ w tym zakresie ocena nie budzi wątpliwości w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. W szczególności nie wynika z niego, aby zmiana, co do wykonania tarasu, oddziaływała na wykonywanie przez Skarżącą uprawnień właścicielskich do jej nieruchomości, czy też miała wpływ na stan techniczny jej obiektu. Ponadto należy zgodzić się z tym, że argumenty Skarżącej dotyczące ograniczenia możliwości korzystania przez nią z jej nieruchomości mają związek ze sposobem korzystania ze spornego tarasu przez jego właścicieli, a nie bezpośrednio z jego budową w aktualnym kształcie. Skarżąca wskazała bowiem w skardze na uzyskanie przez wnioskodawczynię i jej rodzinę możliwości wglądu do ogrodu i domu przebywającej tam rodziny Skarżącej, naruszenie jej prawa do prywatności, uniemożliwienie nieskrępowanego korzystania z części rekreacyjnej, ingerencję osób trzecich w sferę stanu psychicznego i emocjonalnego, dającego poczucie bezpieczeństwa, naruszenie równości wobec prawa. Wskazała na naruszenie art. 140 i 144 kc oraz art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, na naruszenie jej prawa przez hałas, emisje, wonie lub inne podobne formy ingerencji. Te wszystkie argumenty dotyczą sposobu korzystania z tarasu przez wnioskodawczynię, poza tym dotyczą potencjalnych, przyszłych przekroczeń, których na chwilę obecną nie wykazano, a które w przypadku ich wystąpienia stanowić mogą przedmiot postępowania przez odpowiednie organy nadzoru lub w ramach postępowania przed sądem powszechnym. Tym samym nie mogą być one uwzględnione w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Na tym etapie zarówno opis realizacji inwestycji jak i jej zakres nie budzi zastrzeżeń co do zabezpieczenia interesów Skarżącej. (por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2011 r., II OSK 643/10, LEX nr 1081818; wyrok WSA w Kielcach z dnia 15 kwietnia 2011 r., II SA/Ke 193/11, LEX nr 798196).
W niniejszej sprawie organ dokonał dokładnej analizy w tym zakresie i to nie tylko w kontekście tego, że taras powstał w zabudowie bliźniaczej, ale ocenił także ewentualne pogorszenie warunków użytkowania przez Skarżącą ich nieruchomości. Prawidłowo też na podstawie dokonanych ustaleń uznał, że na skutek wykonania spornego tarasu nie nastąpiło pogorszenie prawnie chronionych interesów skarżących. Nie bez znaczenia w tej sprawie ma sam charakter zabudowy bliźniaczej, który powoduje pewną uciążliwość związaną z bezpośrednią bliskością sąsiedniego budynku i ograniczenie przestrzeni wokół budynku oraz funkcjonujących tarasów w takiej zabudowie. Już samo usytuowanie budynku w zabudowie bliźniaczej powoduje ograniczenie prywatności użytkowników poszczególnych segmentów. Dlatego nie można uznać, że powiększenie tarasu na sąsiedniej nieruchomości powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowania nieruchomości czy naruszenie równości wobec prawa w sytuacji, gdy tak jak to ustalono w niniejszej sprawie nie wpływa ono na zacienianie, stan techniczny oraz ograniczenie jego użytkowania.
Wskazać również należy, że lokalizacja tak dużego tarasu, jego zgodności z ładem architektonicznym czy ewentualnych uciążliwości związanych z funkcjonowaniem tarasu nie mogły być przedmiotem analizy organu w przedmiotowej sprawie. Kwestie te mogły odnieść ewentualny, oczekiwany przez stronę skutek na etapie postępowania zakończonego decyzją o warunkach zabudowy.
Sumując, w ocenie Sądu, przedmiotowa decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę nie narusza przepisów prawa.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji wyroku.