II SA/Po 105/25

II SA/Po 105/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-11-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-02-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Robert Talaga /sprawozdawca/
Tomasz Świstak /przewodniczący/
Wiesława Batorowicz
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 725
art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1-2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 1219
art. 122
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Robert Talaga (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2025 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody z dnia 25 listopada 2024 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Dnia 23 lutego 2024 r. T. Sp. z o. o. reprezentowana przez pełnomocnika inwestora złożyła do Starostwa Powiatowego w [...] wniosek o pozwolenie na budowę dla powyższej inwestycji obejmującej budowę wieży jako telekomunikacyjnego obiektu budowlanego [...] w m. T. , ul. [...], gmina [...], dz. nr ewid. [...]. Do wniosku załączono m. in.: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania terenu, projekt architektoniczno-budowlany, załącznik do projektu budowlanego, pełnomocnictwo [...] z 27 czerwca 2023 r. dla M. G..
Postanowieniem z 8 kwietnia 2024 r. Starosta [...] zobowiązał pełnomocnika inwestora do usunięcia nieprawidłowości i braków w przedłożonej dokumentacji w terminie 14 dni od dnia odbioru postanowienia i poinformował strony postępowania o wszczęciu postępowania administracyjnego w powyższej sprawie.
Pismem z 22 kwietnia 2024 r. pełnomocnik inwestora przesłał skorygowany projekt zagospodarowania terenu oraz załącznik do projektu budowlanego.
Pismem z 24 kwietnia 2024 r. organ I instancji poinformował strony postępowania o prawie wynikającym z art. 10 § 1 k.p.a.
Decyzją nr [...] z 6 maja 2024 r., znak: [...] Starosta [...] zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wieży jako telekomunikacyjnego obiektu budowlanego [...] w m. T. , ul. [...], gmina [...], dz. nr ewid. [...] (jedn. ewid. [...], obręb ewid. [...]).
Pismem z dnia 9 czerwca 2024 roku A. K. za pośrednictwem pełnomocnika wniósł formalne odwołanie od decyzji z 6 maja 2024 r.
Pismem z 10 maja 2024 r. A. K. wniósł sprzeciw wobec planowanej inwestycji, załączając jednocześnie pismo zatytułowane jako "petycja".
Pismem z 16 maja 2024 r. organ I instancji odpowiedział na powyższą korespondencję.
Pismem z 16 maja 2024 r. Starosta [...] udzielił odpowiedzi na powyższe pismo Z. K. oraz M. K. o wyjaśnienie ustalonego kręgu stron postępowania.
Dnia 16 maja 2024 r. Prokuratura Rejonowa w Ś. zgłosiła udział w postępowaniu administracyjnym.
Dnia 21 maja 2024 r. mieszkańcy ulic: [...], [...], [...], R., [...] i L. w T. wyrazili sprzeciw wobec planowej inwestycji.
Pismem z 22 lipca 2024 r. stanowisko w sprawie przedstawił pełnomocnik inwestora.
Postanowieniem z 5 września 2024 r. (znak: [...]) Wojewoda nałożył na pełnomocnika inwestora w terminie 21 dni obowiązek:
1. załączenia oświadczenia projektanta, posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane do projektowania w danej specjalności potwierdzające, że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112), zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego;
2. przedstawiania planowanego zamierzenia budowlanego (projekt zagospodarowania terenu, projekt architektoniczno-budowlany) w sposób jednoznaczny i zgodnie z analizą środowiskową załączoną do wniosku o pozwolenie na budowę;
3. sporządzenia projektu zagospodarowania terenu zgodnie z wymogami § 14 rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1679 ze zm.) - dalej "rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego";
4. wskazania rodzaju przeznaczeń terenu w części tekstowej jak i graficznej projektu zagospodarowania terenu, uwzględniając stan faktyczny;
5. określenia w projekcie zagospodarowania terenu współrzędnych geograficznych planowanej inwestycji, zgodnie z uzgodnieniem Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z 28 lipca 2023 r. (znak: [...]);
6. doprowadzenia planowanej inwestycji do zgodności z uzgodnieniem Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z 28 lipca 2023 r. w zakresie maksymalnej wysokości inwestycji;
7. wskazania w projekcie zagospodarowania terenu oraz projekcie architektoniczno- budowlanym w sposób prawidłowy opracowującego analizę środowiskową;
8. wskazania w części tekstowej projektu zagospodarowania terenu w sposób prawidłowy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. poz. 2448) - dalej "rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych";
9. określenia w części tekstowej projektu zagospodarowania terenu w sposób prawidłowy rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego;
10. wskazania w sposób zgodny ze stanem faktycznym rodzaju planowanej inwestycji ponieważ zakres inwestycji nie obejmuje wieży kratowej, a wieży betonowej.
Pismem z 25 września 2024 r. pełnomocnik inwestora odpowiedział na postanowienie organu odwoławczego z 5 września 2024 r. (znak: [...]) przedkładając m.in.: w wersji elektronicznej skorygowany projekt zagospodarowania terenu, projekt architektoniczno-budowlany, załącznik do projektu budowlanego oświadczenie projektanta.
Pismem z 23 października 2024 r. pełnomocnik inwestora ponownie przedłożył w wersji elektronicznej skorygowany projekt zagospodarowania terenu.
Pismem z 25 października 2024 r. Wojewoda poinformował strony oraz uczestników postępowania o przewidzianym terminie załatwienia sprawy, a zawiadomieniem z 28 października 2024 r. poinformował strony postępowania o prawie wynikającym z art. 10 § 1 k.p.a., a także o prawie wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Z powyższego prawa nie skorzystała żadna ze stron postępowania.
Decyzją z dnia 25 listopada 2024 roku, nr [...] Wojewoda: 1) uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w części zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu, projektu architektoniczno-budowlanego i orzekł o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu z 1 grudnia 2023 r. ze zmianą z 20 października 2024 r. oraz projektu architektoniczno-budowlanego z 19 października 2023 r. ze zmianami z 20 lutego 2024 r. oraz 23 września 2024 r.; 2) w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W ocenie organu odwoławczego wydana przez Starostę [...] decyzja z 6 maja 2024 r. była zasadna, chociaż organ odwoławczy zobowiązany był do wydania postanowienia na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.
Zdaniem organu odwoławczego plan miejscowy przyjęty uchwałą nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia 30 września 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2005 r., nr [...], poz. [...]) dopuszcza możliwość realizacji stacji bazowych na całym terenie obowiązującej uchwały, co wynika to wprost z § 6 ust. 9 planu miejscowego, a działka ewid. Nr [...] (jedn. ewid. [...], obręb ewid. [...]) została objęta dwoma przeznaczeniami terenu: rolniczym oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (2MJ), jednak inwestycja została sytuowana na obszarze rolniczym. Teren na którym ma zostać zrealizowana inwestycja sytuowany jest na terenie rolnym, dlatego też nawet w przypadku nie umieszczenia planowanej inwestycji w planie miejscowym, zamierzenie budowlane było dopuszczone z uwagi na przeznaczenie terenu wynikające z planu miejscowego. Przy czym przeznaczenie usługowe lub produkcyjne nie koliduje z lokalizacją obiektu z zakresu łączności publicznej. Jak wynika z przedłożonego projektu zagospodarowania terenu (str. 8) na projektowanym obiekcie budowlanym, na każdym azymucie (90°, 240° oraz 320°) zaplanowano montaż trzech anten (typ: [...]). Wysokość zawieszenia środka anten typu [...] (pasmo 900 MHz) oraz [...] (pasmo 1800 MHz oraz 2600 MHz) wynosić będzie 38,4 m n.p.t., z kolei anteny typu [...] (pasmo 2600 MHz) zawieszone będą na wysokości 41,1 m n.p.t. Antena typu [...] (pasmo 900 MHz) będzie posiadać maksymalne EIRP na antenę [...], antena typu [...] (pasmo 1800 MHz oraz 2600 MHz) EIRP wynosić -będzie 14806 W, z kolei dla anteny [...] (pasmo 2600 MHz) przewidziano maksymalne EIRP na antenę wynoszące 19073 W. Anteny [...] będą posiadać nachylenie od 1° do 10°, natomiast antena typu [...] będzie posiadać nachylenie od 0° do 10°.
Zasięg częstotliwości pola elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalne przedstawiony został na rys. nr 1, 2, 3 analizy środowiskowej instalacji radiokomunikacyjnej znajdującej się w załączniku do projektu budowlanego. Promieniowanie elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż wynikające z rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, uwzględniając maksymalne pochylenie anten sektorowych występować będzie na azymucie 90° w odległości do 19,4 m od projektowanej stacji bazowej na minimalnej wysokości 34,1 m od poziomu terenu. Dla azymutów 240° oraz 320° promieniowanie elektromagnetyczne będzie występować również w odległości 19,4 m od projektowanej stacji bazowej lecz na minimalnej wysokości 35,4 m od poziomu terenu. Zdaniem organu odwoławczego przedstawienie zakresu planowanego zamierzenia budowlanego było wystarczające i spełnia przepisy prawa. Inwestor nie miał obowiązku przedstawienia osi głównych wiązek promieniowania izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny z uwagi na obowiązywanie od 4 czerwca 2022 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie .przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r., poz. 1071), które uchyliło § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.).
Znaczenia w sprawie nie miały zarzuty pełnomocnika skarżącego dotyczące naruszenia przez Starostę [...] kręgu stron postępowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę.
Organ administracji architektoniczno-budowlanej rozpatrując wniosek o pozwolenie na budowę związany jest art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i nie miał podstaw do merytorycznej analizy projektu architektoniczno-budowlanego. Ograniczenie zakresu oceny projektu architektoniczno-budowlanego nastąpiło m.in. w rezultacie uchylenia przez ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ust. 2 komentowanego przepisu, który uprawniał (nie zobowiązywał). Wprowadzono bowiem zasadę odpowiedzialności za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno- budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Podane w dokumentacji projektowej ustalenia w zakresie mocy i pochylenia anten należą do części projektu budowlanego, za którą odpowiada projektant. Organ wydając pozwolenie na budowę zobowiązany oceniał wpływ ustaleń na zgodność, projektu z wymogami ochroną środowiska, co zostało przez inwestora spełnione i organ administracji architektoniczno-budowlanej wyjaśnił w niniejszym rozstrzygnięciu. Nie było podstaw prawnych do weryfikacji danych zawartych w projekcie budowlanym w zakresie mocy promieniowania anten. Każdorazowa zmiana parametrów pracy instalacji radiokomunikacyjnej powoduje obowiązek wykonania pomiaru pól elektromagnetycznych, które stanowią załącznik do zawiadomienia organów środowiskowych o dokonanej zmianie. Nie było technicznej możliwości zwiększenia mocy anten w taki sposób, aby osiągnąć wartość pola elektromagnetycznego wskazaną w odwołaniu. Moc EIRP promieniowania anten w takim przypadku musiałaby być zwiększona do 5 000 000 W.
W ocenie Wojewody projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany należało uznać za kompletny, bowiem przedstawiał wszystkie wymagane prawem elementy. Ponadto inwestor złożył wymagane prawem oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor wypełnił wymogi określone wart. 33 ust. 2 oraz z art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, wobec czego, stwierdzono, że spełnione zostały warunki wydania pozwolenia na budowę określone w art. 34 ust. 1, 2 i 3 Prawa budowlanego. Pełnomocnik inwestora przedstawił skorygowany projekt budowlany w wersji elektronicznej. W efekcie należało uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji w części zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz orzec o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu z 1 grudnia 2023 r. ze zmianą z 20 października 2024 r. oraz projektu architektoniczno-budowlanego z 19 października 2023 r. ze zmianami z 20 lutego 2024 r. oraz 23 września 2024 r. Jednocześnie organ odwoławczy dokonał konwalidacji uchybień dokonanych przez organ I instancji. W pozostałej części należało utrzymać w mocy decyzję Starosty [...] zatwierdzającą projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę wieży jako telekomunikacyjnego obiektu budowlanego [...] w m. T. , ul. [...], gmina [...], dz. nr ewid. [...] (jedn. ewid. [...], obręb ewid. [...]).
Pismem z dnia 7 stycznia 2025 roku A. K. poprzez pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody z dnia 25 listopada 2024 r. częściowo zmieniającej, a w pozostałej części utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 6 maja 2024 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno - budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę obiektu budowlanego [...] w miejscowości T.. Organowi wydającemu decyzję zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu art. 107 § 1 pkt 6 ustawy z 14.6.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., zwanej dalej: KPA) poprzez brak wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych oraz wyjaśnienia stronie przyczyn takiego, a nie innego załatwienia żądania strony. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji administracyjne oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...], i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi; a także zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W ocenie skarżącego zestawienie anten zawarte w projekcie wymienia wprawdzie zastosowane zakresy częstotliwości, nie wymienia jednak mocy promieniowanych (EIRP) występujących dla poszczególnych grup anten. Autor analizy mimo to podjął się schematycznego przedstawienia sytuacji dotyczącej spodziewanych poziomów pól w miejscach dostępnych dla ludności w otoczeniu projektowanego obiektu i jest to wyłącznie oszacowanie ilustrujące schemat i rząd wielkości wartości pola elektromagnetycznego, jednak do jego przeprowadzeni zastosowano informacje możliwie bliskie rzeczywistym: 1. rzeczywiste rozmieszczenie wieży względem istniejących budynków jednorodzinnych (rys. 1), 2. spotykane w praktyce moce EIRP zespołów anten poszczególnych pasm, spotykane w praktyce pionowe charakterystyki promieniowania anten stosowanych w tego rodzaju stacjach, 3. zależności fizykalne służące do obliczenia wartości natężenia pola w funkcji odległości i mocy EIRP. Skarżący przedstawił zasadę emisji sygnałów radiowych przez anteny stosowane w stacjach telefonii komórkowej, które cechują się pewną kierunkowością emisji i nie promieniują energii jednakowo we wszystkie strony. Według niego stacja składająca się z trzech sektorów (zestawów anten nakierowanych na azymuty co 120°) cechuje się praktycznie równomierną emisją we wszystkich kierunkach azymutalnych. Istotne jest rozpatrywanie wyłącznie charakterystyk pionowych. Stosuje się anteny, które mogą pracować w więcej niż jednym paśmie częstotliwości. Jednak mimo iż są to pojedyncze anteny, dla każdego z pasm częstotliwości antena ma nieco inną pionową charakterystykę promieniowania. Emisja sygnałów z anten odbywa się obecnie zwykle przy pochyleniu maksimum ku gruntowi o kilka stopni. Ponadto w każdym zakresie częstotliwości antena emituje inną energię, to jest cechuje się inną mocą promieniowaną EIRP. Z punktu widzenia analizy nawet jeżeli istnieje obok siebie kilka anten, można przyjąć, że znajdują się w jednym punkcie. Żeby dokonać obliczeń natężenia pola elektrycznego w dowolnym miejscu w otoczeniu anteny, należy znać moce EIRP dla poszczególnych pasm oraz charakterystyki pionowe dla tych pasm częstotliwości. Dla poniższej analizy utworzono "charakterystykę zastępczą" uwzględniającą 4 rodzaje anten składowych, o emisjach pochylanych w różnym stopniu.
Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje na dużym terenie wokół wieży możliwości zabudowy dwukondygnacyjnej, zgodnie z jego zapisami miejsce dostępne dla ludności może znaleźć się w zakresie wysokości 4,5-6,5 m nad lokalnym poziomem gruntu. Emisje z anten stacji bazowych telefonii komórkowej cechują się pochyleniem ku gruntowi o kilka do kilkunastu stopni. Ten fakt został ujęty w treści załącznika do rozporządzenia Ministra Klimatu z roku 2020 opisującego przebieg pomiarów w terenie powinny być wykonywane do odległości co najmniej 10-krotności zawieszenia anteny (w tym przypadku oznaczałoby to odległość ponad 400 m) właśnie ze względu na tak daleko występujący efekt silnego zbliżenia maksimum promieniowania do gruntu przy stosowaniu pochylenia kierunku emisji maksymalnej.
Operator może przez zwiększenie liczby nadajników wykonane poza kontrolą organu architektoniczno - budowlanego (nawet bez zgłaszania robót bud.) doprowadzić do zwiększenia mocy promieniowanej w dowolnym kierunku, zatem w miejscu odległym o przykładowe 200 m może pojawić się pole o wartości większej od dopuszczalnej i obecny władający nieruchomościami odległymi o kilkaset metrów winien brać udział w postępowaniu. W planowanym obiekcie inwestor deklaruje moc przekraczającą 20 kilowatów, projektuje się w Polsce instalacje piątej generacji o łącznej mocy promieniowanej rzędu dziesiątków kilowatów. W projekcie zamieszczono wykaz anten (także antenę GPS, która jest urządzeniem odbierającym sygnały, a nie nadającym). Nie podano jednakże mocy promieniowanych (EIRP), zatem ta tabela nawet nie może służyć do szacunków rozkładu pola elektromagnetycznego. Analizując oddziaływanie oznaczonej inwestycji w aspekcie interesu prawnego właścicieli nieruchomości pobliskich, organ administracji publicznej nie może ograniczać się tylko do ustalenia takiego oddziaływania, które stanowi naruszenie określonych norm. Jeśli nieruchomości potencjalnie mogą być narażone na immisje, właściciel powinien uzyskać status strony, aby móc brać udział w postępowaniu dowodowym służącym zbadaniu, czy obowiązujące normy nie zostaną przekroczone w związku z realizacją przedsięwzięcia. Organ II instancji nie odniósł się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu, a swoje uzasadnienie oparł jedynie na ustaleniach powziętych w oparciu o dokumentu i twierdzenia przedstawione przez wnioskodawcę - inwestora.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniejszą argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga okazała się nieuzasadniona.
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024, poz. 1267). Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935 ze zm. dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 §1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 §1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 §1 pkt 3 P.p.s.a.).
Spór w sprawie dotyczy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę obiektu budowalnego.
W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 23 lutego 2024 r. T. Sp. z o. o. reprezentowana wniosła o pozwolenie na budowę dla powyższej inwestycji obejmującej budowę wieży jako telekomunikacyjnego obiektu budowlanego [...] w m. T. , ul. [...], gmina [...], dz. nr ewid. [...].
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2024 r., poz. 725 ze zm., dalej "Prawo budowlane").
Wydawanie decyzji o pozwoleniu na budowę zostało powierzone przez ustawodawcę organom architektoniczno-budowlanym (art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowanego). Starosta i wojewoda dokonują oceny zgodności projektu budowanego z przepisami ochrony środowiska, w tym przeprowadzają kwalifikację ocenianego przedsięwzięcia pod kątem konieczności wydania decyzji środowiskowej.
Stosownie do art. 32 ust. 4 u.p.b., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:
1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;
1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284), jeżeli są one wymagane;
2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
3) przedłożył decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki o wyznaczeniu go operatorem systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub gazowego lub operatorem systemu połączonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli pozwolenie na budowę ma być wydane dla obiektu liniowego będącego siecią przesyłową elektroenergetyczną lub siecią przesyłową gazową, o których mowa w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 266, 834, 859, 1847 i 1881), lub dla obiektu liniowego będącego połączeniem z system elektroenergetycznym albo gazowym innego państwa.
W przypadku spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ architektoniczno-budowlany zobowiązany jest do pozytywnego rozpatrzenia sprawy, jak wprost stanowi art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest zatem złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wymaganymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie organu pod kątem zgodności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego bądź decyzją o warunkach zabudowy w przypadku braku planu. Badana jest również zgodność inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi. Tym samym, uprawnienia kontrolne organu określa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i tylko w tym zakresie - w przypadku stwierdzenia naruszeń - organ może podjąć działania korygujące.
Wobec uchylenia art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego, w obowiązującym stanie prawnym nie ma przepisów uprawniających organy architektoniczno-budowlane do oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego, gdyż pełną odpowiedzialność za zgodność projektu z prawem ponosi wyłącznie projektant, a - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - sprawdzający projekt. Podmioty te zobligowane są do opracowania projektu budowlanego zgodnie m.in. z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej oraz sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego oraz technicznego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 20 ust. 1 pkt i ust. 2 ustawy - Prawo budowlane). Jak wynika z akt sprawy, organy dokonały prawidłowej weryfikacji złożonej i uzupełnionej dokumentacji budowlanej.
Pełnomocnik inwestora w niniejszej sprawie na wezwanie organu przedstawił: 1) projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany sporządzony w sposób zgodny z analizą środowiskową instalacji radiokomunikacyjnej znajdującą się w załączniku projektu budowlanego; 2) projekt zagospodarowania terenu spełniający wymagania rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, w tym określający rodzaj przeznaczeń terenu w sposób zgodny ze standem faktycznym; 3) dokumentację zawierającą współrzędne geograficzne planowanej inwestycji wraz ze spełnieniem wymagań maksymalnej wysokości inwestycji wynikającej z uzgodnienia Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z 28 lipca 2023 r.; 4) ujednoliconą dokumentację uwzględniającą w sposób prawidłowy autora analizy środowiskowej, rodzaj planowanej inwestycji czy też odpowiedniego rozporządzenia regulującego dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych czy też zakres i formę projektu budowlanego. Wprawdzie po wezwaniu, ale inwestor ostatecznie spełnił wymogi określone w art. 32 ust. 4, 33 ust. 2, jak i 35 ust. 1 Prawo budowlane. Ponadto inwestor przedłożył też wymagane przez art. 33 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego oświadczenie projektanta posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności, o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2 lub 4 lit. a, że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organy nie były w tym względzie uprawnione weryfikować technicznych wyliczeń przedstawionych przez inwestora. Odniesienie się do technicznych wyliczeń zaprezentowanych w skardze pozostaje również poza zasięgiem uprawnień Sądu, który jedynie kontroluje działania organów podjęte w świetle obowiązujących przepisów.
W ocenie składu orzekającego organ odwoławczy uwzględniając treść obowiązujących przepisów trafnie wskazał, że znaczenia w sprawie nie miał przedstawiony w odwołaniu odmienny sposób liczenia występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach większych niż dopuszczalna, jak również możliwość zwiększenia przez inwestora mocy zamontowanych nadajników już po uruchomieniu instalacji. Przedsięwzięcie analizowane przez organy może bowiem być badane tylko pod kątem założeń technicznych, które zostały wskazane przez inwestora do wykorzystania. Możliwe było pominięcie przy kwalifikacji przedsięwzięcia maksymalnego (technicznego wynikającego ze specyfikacji urządzenia) pochylenia anteny, ponieważ to inwestor deklaruje, że nie zamierza z takich maksymalnie możliwych ustawień korzystać, i zatem, deklaruje parametry planowanego do realizacji przedsięwzięcia (w niniejszej sprawie pochylenie od 0° do 6°). W konsekwencji ewentualna zmiana parametrów anteny wykraczająca poza wskazane obecnie parametry będzie mogła być kontrolowana i kwestionowana w odrębnym postępowaniu pod kątem przestrzegania przez inwestora norm prawnych w tym zakresie. W obecnym stanie prawnym, uwzględniając zmiany przepisów, które wprowadzają instrumenty prawne pozwalające przeprowadzić badania rzeczywistych oddziaływań takich instalacji, możliwe jest przeprowadzenie badania pól elektromagnetycznych instalacji w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia - na pisemny wniosek właściciela lub zarządcy nieruchomości, na której nastąpiła ta zmiana (art. 122 i nast. ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, Dz.U. z 2020 r., poz. 1219). Ponadto parametry anteny przewidziane do realizacji zostały jednoznacznie określone przez inwestora. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślał, że z analizy środowiskowej instalacji radiokomunikacyjnej przedstawionej na etapie postępowania odwoławczego wynikało, że inwestycja spełniała wymogi rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych. W miejscach dostępnych dla ludności nie zaplanowano natomiast promieniowania elektromagnetyczne przekraczającego wartość wskazaną w rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych. Zasięgi obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach większych od dopuszczalnych przedstawiono w analizie środowiskowej instalacji radiokomunikacyjnej znajdującej się w załączniku do projektu budowlanego, z którego wynikało, iż promieniowanie elektromagnetyczne o wartościach większych niż dopuszczalne, w przyszłości ma występować nad działakami nr [...], [...], [...], [...] oraz [...] w miejscach niedostępnych dla ludności w myśl definicji wynikającej z art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska.
Reasumując, zdaniem Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie nie było obarczone wadami prawnymi, które miały lub mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Inwestor wykonał w pełnym zakresie wezwanie. W odniesieniu do zarzutów skargi w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że Sąd nie dopatrzył się żadnych podstaw do stwierdzenia istotnego naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm.- dalej w skrócie "K.p.a."). W sprawie rozstrzygały organy właściwe rzeczowo i miejscowo, tj. Starosta [...] oraz Wojewoda. Decyzja organu pierwszej instancji została prawidłowo skierowana do wnioskodawcy. Brak było podstaw do formułowania stanowiska, że dotyczy ona sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. Decyzja nie była obarczona żadnymi istotnymi brakami formalnymi i zawiera oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony (wnoszącego odwołanie), powołanie podstawy prawnej wydania, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie o skardze do sądu administracyjnego oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji. W uzasadnieniu decyzji wskazane zostały fakty, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, które organ stosował przy rozstrzyganiu sprawy. Nie było podstaw do formułowania zarzutu w kontekście wymogów określonych w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. W treści uzasadnienia decyzji organ ustosunkował się do oczekiwań strony w zakresie badania kart katalogowych anten.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151p.p.s.a. oddalił skargę.