II SA/PO 105/23

II SA/Po 105/23 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2023-07-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz
Edyta Podrazik /sprawozdawca/
Tomasz Świstak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 503
art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 53 ust. 3, art. 53 ust. 4, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1, art. 63 ust. 2, art. 64
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
§ 3 ust. 2, § 4, § 5, § 6, § 7, § 8
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Dz.U. 2023 poz 775
art. 7, art. 8, art. 11, art. 28, art. 76 § 1, art. 97 § 1 pkt 4, art. 107 § 1 pkt 5-6, art. 136, art. 140
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 1990
art. 2 pkt 7
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 200, art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 265
§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości  z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
Sentencja
Dnia 14 lipca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2023 roku sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 28 października 2022 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 997,- (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 28 października 2022 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium"), po rozpatrzeniu odwołania M. M., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy [...] (zwanego dalej "Burmistrzem") z dnia 5 sierpnia 2022 r., [...], ustalającą dla B. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "X" warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego – warsztat [...] z częścią magazynową oraz gospodarczo-garażową na terenie działek nr [...] i [...], położonych w obrębie geodezyjnym P. , w gminie M..
Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach udokumentowanych w aktach sprawy.
Wnioskiem z dnia 18 lutego 2018 r. B. K. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą "X." zwróciła się do Burmistrza o ustalenie warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji (k. [...]-[...] akt administracyjnych).
Decyzją z dnia 3 kwietnia 2019 r., [...], Burmistrz odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji (k. [...]-[...] akt administracyjnych). Odwołanie od decyzji złożyła inwestorka (k. [...]-[...] akt administracyjnych). Decyzją z dnia 7 sierpnia 2019 r., [...], Kolegium uchyliło w całości decyzję Burmistrza z dnia 3 kwietnia 2019 r. oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji (k. [...]-[...] akt administracyjnych).
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z dnia 3 grudnia 2019 r., [...], Burmistrz odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji (k. [...]-[...] akt administracyjnych). Odwołanie od decyzji ponownie złożyła inwestorka (k. [...]-[...] akt administracyjnych). Decyzją z dnia 2 kwietnia 2020 r., [...], Kolegium uchyliło w całości decyzję Burmistrza z dnia 3 grudnia 2019 r. oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji (k. [...]-[...] akt administracyjnych).
Decyzją z dnia 7 października 2020 r., [...], Burmistrz ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji (k. [...]-[...] akt administracyjnych). Od powyższej decyzji odwołanie wniosła uczestniczka postępowania M. M. (k. [...]-[...] akt administracyjnych). Decyzją z dnia 31 grudnia 2020 r., [...], Kolegium uchyliło w całości decyzję Burmistrza z dnia 7 października 2020 r. oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji (k. [...]-[...] akt administracyjnych).
Decyzją z dnia 15 kwietnia 2021 r., [...], Burmistrz ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji (k. [...]-[...] akt administracyjnych). Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. M. (k. [...]-[...] akt administracyjnych). Decyzją z dnia 23 lutego 2022 r., [...] Kolegium uchyliło w całości decyzję Burmistrza z dnia 15 kwietnia 2021 r. [Kolegium omyłkowo wskazało dzień 10 kwietnia 2021 r. jako datę decyzji organu I instancji – uwaga Sądu] oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji (k. [...]-[...] akt administracyjnych).
Decyzją z dnia 5 sierpnia 2022 r., [...], Burmistrz Gminy [...] ustalił dla B. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "X." warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego – warsztat [...] z częścią magazynową oraz gospodarczo-garażową na terenie działek nr [...] i [...], położonych w obrębie geodezyjnym P. , w gminie M. (k. [...]-[...] akt administracyjnych).
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977, dalej "u.p.z.p.") przeprowadzona została analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Analiza wykazała, że wnioskowany teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Teren nie jest zabudowany, leży w sąsiedztwie terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, usługowej, przy terenie kolejowym, posiada dostęp do drogi publicznej.
W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczono wokół działki, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Granicę obszaru analizowanego wyznaczono zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588, dalej "r.MI"). W niniejszym przypadku odległość ta wyniosła 120 m. Na podstawie przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stwierdzono, że warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. zostały spełnione.
Wyniki przeprowadzonej analizy pozwoliły na dokonanie ustaleń w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, to jest określenia linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy, w tym szerokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu. W wynikach analizy przedstawiono odniesienie wnioskowanych parametrów zabudowy do parametrów zabudowy w obszarze analizowanym, na podstawie § 4, § 5, § 6, § 7 i § 8 r.MI. W tym zakresie stwierdzono, co następuje:
1) w obszarze analizowanym linie zabudowy przebiegają w odległości od 1 m do 22 m od granic frontowych. Wyniki analizy dają możliwość wyznaczenia linii zabudowy na działce objętej wnioskiem jako przedłużenia linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej nr [...], to jest w odległości 7,0 m od granicy z działką nr [...] (zgodnie z § 4 ust. 1 r.MI);
2) wyniki analizy dają możliwość ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu na wnioskowanym poziomie: średni wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu na obszarze analizowanym wynosi 15% (minimalny: 4%, maksymalny: 44%). Wnioskowany wskaźnik wynosi 17,5% (267,20 m2). Na podstawie wyników analizy stwierdzono, iż ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki jak we wniosku nie zaburzy ładu przestrzennego w obrębie analizowanego obszaru, ponieważ wnioskowany wskaźnik jest zbliżony do średniej wartości występującej w tym obszarze;
3) wyniki analizy nie dają możliwości ustalenia szerokości elewacji frontowej na wnioskowanym poziomie (27,2 m): średnia szerokość elewacji frontowej na obszarze analizowanym wynosi 13,0 m (minimalna: 8 m, maksymalna: 22 m). W związku z rozbieżnością pomiędzy średnią szerokością elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznaczoną zgodnie z § 6 ust. 1 r.MI, a wnioskowaną wartością, rozważono możliwość skorzystania z dopuszczenia zawartego w § 6 ust. 2 r.MI i wyznaczenia szerokości elewacji frontowej na podstawie wyników analizy. Stwierdzono, iż wyniki analizy nie dają możliwości ustalenia szerokości elewacji frontowej na wnioskowanym poziomie, ponieważ szerokość ta nie mieści się w widełkach wyznaczonych przez wartość najmniejszą i największą występującą w obszarze analizowanym. W związku z powyższym uznano, że możliwe jest ustalenie następującej szerokości elewacji frontowej: 22,0 m ± 20%;
4) wyniki analizy dają możliwość ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej na wnioskowanym poziomie: średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wynosi 3,7 m (minimalna: 3 m, maksymalna: 7 m). Wnioskowana wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi 5,8 m. Na podstawie wyników analizy stwierdzono, iż ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej jak we wniosku nie zaburzy ładu przestrzennego w obrębie analizowanego obszaru, ponieważ wnioskowana wysokość mieści się w widełkach wyznaczonych przez wartość najmniejszą i największą występującą w tym obszarze;
5) wyniki analizy nie dają możliwość ustalenia wnioskowanej geometrii dachu: na obszarze analizowanym występują dachy strome o kącie nachylenia połaci dachowych od 20° do 45°, wysokości budynków wynoszą od 5 m do 9 m. Wnioskowana geometria dachu to dach płaski. Zgodnie z § 8 r.MI geometrię dachu ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. W związku z tym, po dokonaniu analizy stwierdzono, że dla wnioskowanej inwestycji możliwe jest ustalenie następującej geometrii dachu: dach stromy dwuspadowy lub wielospadowy, o kącie nachylenia połaci dachowych od 20° do 45°, wysokości kalenicy do 9,0 m.
Zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., dokonano uzgodnienia z właściwymi organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Decyzja nie wymaga uzyskania dodatkowych uzgodnień lub decyzji, o których mowa w art. 60 ust. 1 u.p.z.p., wymaganych przepisami odrębnymi.
Podsumowując, organ I instancji stwierdził, że wnioskowany teren oraz rodzaj inwestycji spełnia ustawowe wymagania do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy.
Pismem z dnia 8 września 2022 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego M. M., reprezentowana przez radcę prawnego M. J., złożyła odwołanie do powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia (k. [...]-[...] akt administracyjnych). Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie następujących przepisów:
1) art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej "K.p.a.") poprzez nie zawieszenie postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy zachodzi przesłanka do jego obligatoryjnego zawieszenia;
2) art. 28 K.p.a. poprzez dopuszczenie do udziału w sprawie osób, których interesu prawnego lub obowiązku postępowanie nie dotyczy, poprzez nie dokonanie pewnego ustalenia kręgu stron w sprawie;
3) art. 7 K.p.a. poprzez wyjaśnianie stanu faktycznego nie dotyczącego sprawy oraz oparcie rozstrzygnięcia na ustaleniach nie dotyczących sprawy;
4) art. 76 § 1 K.p.a. poprzez posłużenie się do celów analizy mapą podpisaną przez organ wydający decyzję, w sytuacji gdy ten organ nie jest organem powołanym do sporządzania map, a mapa taka winna być sporządzona przez organ do tego powołany;
5) art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez wydanie warunków zabudowy pomimo, że teren nie ma dostępu do drogi publicznej;
oraz błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez:
6) nieuzasadnione uznanie, że teren objęty wnioskiem leży w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, usługowej, gdy tymczasem leży w sąsiedztwie zabudowy rodzinnej mieszkaniowej;
7) nieuzasadnione uznanie, że co najmniej jedna z działek sąsiednich dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, gdy tymczasem taki fakt nie ma miejsca, żadna z działek nie jest zabudowana warsztatami usługowymi wraz z częścią magazynową.
W uzasadnieniu wskazano, że w sprawie zachodzi podstawa do obligatoryjnego zawieszenia postępowania. Z materiału sprawy wynika, że organ ma wiedzę co do toczącego się postępowania o zmianę postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku. W sprawie Sądu Rejonowego [...], I Ns [...], zostały przedstawione dokumenty wskazujące na to, że krąg spadkobierców jest inny niż ten wynikający z postanowienia w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku. Z tego powodu, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., organ powinien zawiesić postępowanie. Rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji odnosi się bowiem do określonych, konkretnych stron. Tymczasem w niniejszej sprawie uczestniczą strony, które nie powinny mieć takiego przymiotu. Wszczęcie sprawy cywilnej nie jest konieczne, gdyż ona już się toczy. Nie może być jednak tak, że z uprawnień strony, chociażby potencjalnie, korzystają osoby nieuprawnione. Tym bardziej, że postępowanie cywilne w tej sprawie już zostało wszczęte. W sprawie nie ustalono prawidłowego kręgu stron postępowania. Skarżąca podniosła, że w sprawie jako strony występują osoby, których interesu prawnego lub obowiązku postępowanie faktycznie nie dotyczy. Istnieje duże prawdopodobieństwo, na podstawie dokumentów urzędowych znajdujących się w aktach sprawy cywilnej, że stwierdzenie nabycia spadku na jedną z osób poza skarżącą mogło nastąpić w wyniku przestępstwa. Graniczy z pewnością okoliczność, że osoba ta nie jest spadkobiercą. Skarżąca podnosiła konieczność zawieszenia postępowania przed wydaniem decyzji. Obecnie w wyniku nie podjęcia przez Burmistrza stosownych działań, jako strona w sprawie występuje osoba, której spraw ta nie dotyczy.
Skarżąca podniosła ponadto zarzut nieważności umowy sprzedaży działki numer [...]. Brak dostępu do drogi publicznej, czy też służebności drogi koniecznej może powodować nieważność umowy przenoszącej własność. Umowa przenosząca własność nieruchomości, dla której nie zapewniono dostępu do drogi publicznej jest dotknięta nieważnością. Wydanie decyzji w takich warunkach mogłoby powodować w przyszłości wątpliwości co do ważności decyzji administracyjnej. Okoliczność ta skutkuje ponadto brakiem przymiotu strony osoby wnioskującej o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.
Ponadto organ wykorzystał w niniejszej sprawie mapę nie będącą dokumentem urzędowym, a mającą zakreślać teren poddany analizie. Skarżąca kwestionuje wiarygodność mapy – załącznika nr [...]. Nie jest to dokument sporządzony w formie i przez organ, o którym mowa art. 76 § 1 K.p.a. Burmistrz nie jest organem powołanym do sporządzania map geodezyjnych, tym samym mapa ta nie jest wiarygodna i nie ma przymiotu dowodu dokumentu urzędowego.
W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wskazał, że obsługa komunikacyjna i dostęp do drogi publicznej będzie miał miejsce na działce nr [...] poprzez działkę nr [...]. Tymczasem działka nr [...] nie jest w ogóle objęta niniejszym postępowaniem. Ta wada dyskwalifikuje decyzję. Taka decyzja nie może wejść do obrotu prawnego. Skarżąca podniosła, że działka nr [...], jako jedna z działek objętych wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, nie ma dostępu do drogi publicznej. Stąd nie jest możliwe wydanie warunków zabudowy dla tej nieruchomości. Wydanie warunków zabudowy dla działki nr [...] byłoby sprzeczne z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. – teren musi mieć dostęp do drogi publicznej. Wskazana działka nie ma takiego dostępu.
Przywołane błędy w ustaleniach faktycznych wskazują, na to, że analiza funkcji i cech zabudowy faktycznie nie została przeprowadzona. Z uzasadnienia decyzji wynika jedynie pozorne przeprowadzenie analizy, co w rzeczywistości nie miało miejsca. Treść zawarta w decyzji i jej uzasadnieniu nie odpowiada rzeczywistości. Podsumowując, należy stwierdzić, że decyzja dotknięta jestem szeregiem wad nie pozwalających na jej wejście do obrotu prawnego.
Decyzją z dnia 28 października 2022 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza (k. [...]-[...] akt administracyjnych).
W uzasadnieniu wskazało, że Burmistrz prawidłowo ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zdaniem Kolegium, wbrew twierdzeniom skarżącej, planowana inwestycja dostosowuje się do urbanistycznych cech starej zabudowy, a biorąc pod uwagę fakt, że pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. zostały spełnione, należy stwierdzić, że Burmistrz zasadnie ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego.
Kolegium odnosząc się do zarzutów odwołania wskazało, że każdy ma prawo w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Oznacza to, iż prawo właściciela do dysponowania działką i jej zabudowy nie jest nieograniczone, a prawo właściciela do inwestowania nie może pozostawać w konflikcie z innymi zasadami rządzącymi zagospodarowaniem terenu i chronionym prawem interesem publicznym oraz interesem innych podmiotów. Przesłankę kontynuacji cech, parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy, wskazaną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. należy odnieść do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W zakresie kontynuacji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy.
Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy stanowi typowy przykład aktu związanego, czyli takiego, w którym organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Ograniczenie i uporządkowanie zmian w zagospodarowaniu terenu nieobjętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego polega na uzależnieniu wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy od spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Muszą one być spełnione łącznie, co oznacza, że uchybienie którejkolwiek z nich czyni wydanie decyzji pozytywnej niemożliwym. Jednakże wymóg łącznego spełnienia tych przesłanek wiąże organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy także w tym sensie, że spełnienie ich wraz ze stwierdzeniem braku innych przepisów sprzeciwiających się inwestycji, obliguje organ do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy.
Ponadto Kolegium wskazało, że inwestor uzyskując decyzję o warunkach zabudowy uzyskuje tylko ogólne stwierdzenie, iż możliwa jest realizacja określonego rodzaju inwestycji na jego działce. Nie oznacza to jednak, że otrzyma on pozwolenie na budowę co do konkretnej, określonej w projekcie budowlanym, inwestycji. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określa jedynie w ogólnym zakresie jaka inwestycja na danym terenie może zostać zrealizowana, nie przesądza bowiem o konkretnych rozwiązaniach projektowych (technicznych) przyszłego budynku. Należy przy tym podkreślić, że inny jest przedmiot postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a inny – postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Inny jest w związku z tym zakres ochrony osób trzecich w każdym z tych postępowań. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy – do której organ jest zobowiązany na podstawie art. 54 pkt. 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. – nie może być oceniana w takim zakresie, w jakim nastąpi to na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego, tj. w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę.
Kolegium po weryfikacji zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdziło, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej przez działkę nr [...], co potwierdza wpis dokonany dziale I księgi wieczystej nr [...], z którego wynikają uprawnienia przejazdu i przechodu dla każdorazowego właściciela działki nr [...] przez działkę nr [...] zapisaną w księdze wieczystej nr [...] (k. [...] akt administracyjnych). Kolegium wyjaśniło, że terenem inwestycji jest zarówno działka nr [...], jak i działka nr [...], zatem wystarczy, że działka nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium wskazało, że nie mają one wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Bez znaczenia pozostaje również toczące się postępowanie przed sądem powszechnym. Zgodnie z art. 63 ust. 1 u.p.z.p. w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości, a także decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji (art. 63 ust. 2 u.p.z.p.).
Kolegium wyjaśniło skarżącej, że działka nr [...] nie jest objęta niniejszym postępowaniem, bowiem stanowi drogę publiczną, do której ma dostęp teren wnioskowanej inwestycji.
Ponadto Kolegium wskazało, że nie dopatrzyło się naruszenia przez Burmistrza przepisów prawa materialnego.
Pismem z dnia 13 stycznia 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. M., reprezentowana przez radcę prawnego M. J., wniosła skargę na opisaną wyżej decyzję Kolegium domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją Burmistrza oraz zasądzenia kosztów postępowania (k. [...]-[...] akt sądowych). Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
1) art. 107 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a. poprzez wydanie decyzji, której rozstrzygnięcie jest sprzeczne z treścią jej uzasadnienia;
2) art. 7 w zw. z art. 11 w z art. 140 K.p.a. poprzez nierozpoznanie większości zarzutów postawionych w odwołaniu, tj. zarzutów wskazanych pod punktami: 1, 2, 4, 6 i 7;
3) art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez nie zawieszenie postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy zachodzi przesłanka do jego obligatoryjnego zawieszenia;
4) art. 28 K.p.a. poprzez dopuszczenie do udziału w sprawie osób, których interesu prawnego lub obowiązku postępowanie nie dotyczy poprzez nie dokonanie prawidłowego ustalenia kręgu stron w sprawie;
5) art. 76 § 1 K.p.a. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez posłużenie się do celów analizy mapą podpisaną przez organ wydający decyzję, w sytuacji gdy ten organ nie jest organem powołanym do sporządzania map, a mapa taka powinna być sporządzona przez organ do tego powołany oraz posłużenie się mapą nie spełniająca wymogów ustawowych;
6) art. 7 w zw. z art. 8 i art. 11 K.p.a. poprzez wadliwe wyjaśnienie stanu faktycznego i ustalenie, że teren objęty wnioskiem leży w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, usługowej, gdy tymczasem leży w sąsiedztwie zabudowy rodzinnej mieszkaniowej;
7) art. 7 w zw. z art. 8 i art. 11 K.p.a. poprzez wadliwe wyjaśnienie stanu faktycznego i ustalenie, że co najmniej jedna z działek sąsiednich dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, gdy tymczasem taki fakt nie ma miejsca, żadna z działek nie jest zabudowana warsztatami usługowymi wraz z częścią magazynową;
8) art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez błędną jego wykładnię i w jej rezultacie uznanie, że tylko część terenu musi mieć dostęp do drogi publicznej w sytuacji gdy przepis ten wymaga, aby całość terenu (każda działka) miała dostęp do drogi publicznej.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w sentencji decyzji Kolegium zawarło stwierdzenie: "utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy". Tymczasem na stronie 2 uzasadnienia, akapit 2, organ wskazuje: "Mając na uwadze powyższe zasady Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że zaskarżona decyzja ulec musi uchyleniu, zaś sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia". Jest to ewidentna sprzeczność treści decyzji z jej uzasadnieniem. Skarżąca wskazała, że najpewniej wynika to z "przeklejenia" części uzasadnienia, co budzi wątpliwości, która część została przeklejona zgodnie z intencją autora dokumentu, a która przez pomyłkę. Już tylko ta sprzeczność powinna powodować uchylenie decyzji. W dalszej części uzasadnienia decyzji Kolegium są stwierdzenia o utrzymaniu decyzji w mocy, jednakże wobec sprzeczności jego treści nie wiadomo, które z nich – za czy przeciw uchyleniu – są wyrazem woli organu.
Ponadto wskazano, że Kolegium nie rozpoznało wszystkich zarzutów przedstawionych przez skarżąca w odwołaniu, co również powinno powodować uchylenie decyzji.
Skarżąca zaznaczyła, że w niniejszej sprawie zachodzi podstawa do obligatoryjnego zawieszenia postępowania. Z materiału sprawy wynika, że organy miały wiedzę co do toczącego się postępowania o zmianę postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku. W sprawie Sądu Rejonowego [...], I Ns [...], zostały przedstawione dokumenty wskazujące na to, że krąg spadkobierców jest inny niż ten wynikający z postanowienia w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku. Z tego powodu, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., organ powinien zawiesić postępowanie. Rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji odnosi się bowiem do określonych, konkretnych stron. Tymczasem w niniejszej sprawie uczestniczą strony, które nie powinny mieć takiego przymiotu. Wszczęcie sprawy cywilnej nie jest konieczne albowiem ona już się toczy. Nie może być jednak tak, że z uprawnień strony, chociażby potencjalnie, korzystają osoby nieuprawnione. Tym bardziej, że postępowanie cywilne w tej sprawie już zostało wszczęte. W sprawie nie ustalono prawidłowego kręgu stron postępowania.
Skarżąca wskazuje, że naruszenie art. 28 K.p.a. przejawia się w tym, iż w sprawie jako strony występują osoby, których faktycznie interesu prawnego lub obowiązku postępowanie nie dotyczy. Istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo, że stwierdzenie nabycia spadku na jedną z osób mogło nastąpić w wyniku przestępstwa. Graniczy z pewnością okoliczność, że osoba ta nie jest spadkobiercą. Skarżąca podnosiła konieczność zawieszenia postępowania przed wydaniem decyzji. Obecnie w wyniku nie podjęcia przez organy stosownych działań, jako strona w sprawie występuje osoba, której spraw ta nie dotyczy.
Dodatkowo zakwestionowano wiarygodność mapy, stanowiącej załącznika nr [...]. Nie jest to bowiem dokument sporządzony w formie i przez organ, o którym mowa art. 76 § 1 K.p.a. Burmistrz nie jest organem powołanym do sporządzania map geodezyjnych, tym samym mapa ta nie jest wiarygodna i nie ma przymiotu dowodu dokumentu urzędowego. Zdaniem Kolegium część graficzną decyzji oraz część graficzną analizy sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Mapa załączona do decyzji jako jej cześć graficzna oraz analiza nie zostały sporządzone na kopiach map, o których mowa w tym przepisie. Nie są to mapy pochodzące z zasobu geodezyjnego o czym świadczy chociażby fakt, że nie jest oznaczony rodzaj tej mapy – czy jest to mapa zasadnicza, czy ewidencyjna. Nie jest ona wydana przez właściwy organ.
Organ przyjął, że teren objęty wnioskiem leży w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej, gdy tymczasem leży w sąsiedztwie zabudowy rodzinnej mieszkaniowej. Jest to błędne ustalenie faktyczne co do zabudowy usługowej. Nie znajduje się ona w sąsiedztwie rozpatrywanego terenu. Organ nie wskazał z czego wywodzi takie twierdzenie. Organ ustalił, że co najmniej jedna z działek sąsiednich dostępna z tej samej drogi publicznej (nie wskazując, która to działka) jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, gdy tymczasem taki fakt nie ma miejsca – żadna z działek nie jest zabudowana warsztatami usługowymi wraz z częścią magazynową.
Skarżąca podniosła, że działka nr [...], jako jedna z działek objętych wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, nie ma dostępu do drogi publicznej. Stąd nie jest możliwe wydanie warunków zabudowy dla tej nieruchomości. Wydanie warunków zabudowy dla nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] byłoby sprzeczne z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., gdyż teren musi mieć dostęp do drogi publicznej. Wskazana działka nie ma takiego dostępu. Przywołany przepis wymaga, aby cały teren miał dostęp do drogi publicznej, a nie tylko jego część.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie czy spełnione zostały wszystkie przesłanki z art. 61 u.p.z.p. do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego – warsztat [...] z częścią magazynową oraz gospodarczo-garażową na terenie działek nr [...] i [...], położonych w obrębie geodezyjnym P. , w gminie M.. Organy orzekające obu instancji przyjęły, że przesłanki te zostały spełnione, natomiast skarżąca prezentuje przeciwne stanowisko, podnosząc w skardze szereg zarzutów szczegółowo opisanych wyżej.
W pierwszej kolejności Sąd pragnie wskazać, że zarzuty postawione w skardze w zdecydowanej większości są nietrafne.
Podnosząc zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. skarżąca argumentowała, że organy błędnie uznały za wystarczające, że tylko część terenu inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, gdy tymczasem wymieniony przepis wymaga, aby całość terenu (każda działka) miała dostęp do drogi publicznej.
Sąd pragnie w tym zakresie wskazać, co następuje. Dostęp do drogi publicznej, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., należy rozumieć jako zapewnienie faktycznej możliwości przejścia i przejazdu z terenu inwestycji do drogi publicznej. Dostęp ten nie może być dostępem wyłącznie hipotetycznym, lecz musi być realny, tj. pozwalający uznać, że działka, przez którą planowane jest skomunikowanie terenu inwestycji z drogą publiczną, może być wykorzystywana w takim właśnie celu. Należy podkreślić, że przesłanka dostępu do drogi publicznej zrealizowana jest nie tylko w przypadku samego istnienia zjazdu, ale także wówczas, gdy w stanie faktycznym sprawy istnieje potencjalna możliwość wykonania zjazdu, a także gdy z wniosku wynika, że zapewniony będzie pośredni dostęp do drogi publicznej za pośrednictwem drogi wewnętrznej lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2011 r., II OSK 634/10, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej przez działkę nr [...] (stanowiącą drogę wewnętrzną), co potwierdza wpis dokonany dziale I księgi wieczystej nr [...], z którego wynikają uprawnienia przejazdu i przechodu dla każdorazowego właściciela działki nr [...] przez działkę nr [...] zapisaną w księdze wieczystej nr [...] (k. [...] akt administracyjnych). Terenem inwestycji jest zarówno działka nr [...], jak i działka nr [...], zatem wystarczy, że działka nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej (znajdującej się na działce nr [...]).
Następny zarzut skarżącej dotyczył nieważności umowy sprzedaży działki numer [...], co miałoby skutkować brakiem przymiotu strony osoby wnioskującej o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Skarżąca wskazała też, że "brak dostępu do drogi publicznej, czy też służebności drogi koniecznej może powodować nieważność umowy przenoszącej własność". Zarzut ten nie został szerzej uargumentowany, co istotnie utrudnia odniesienie się do niego. Można jedynie przypuszczać, że skarżąca podnosząc ten zarzut mogła mieć na myśli fakt, iż w § 4 aktu notarialnego z dnia 2 lutego 2001 r., rep. A nr [...], znalazła się oczywista omyłka pisarska (k. [...]-[...] akt administracyjnych). W przywołanym paragrafie wskazano, że "stawiający K. K. oświadczył, że ustanawia służebność gruntową polegającą na prawie przejazdu i przechodu dla każdorazowego właściciela działki nr [...], przez działkę nr [...]". Z treści całego aktu notarialnego bezsprzecznie wynika, że przedmiotem czynności notarialnej była działka nr [...], a nie [...]. Zatem zaszła tutaj oczywista omyłka pisarska w postaci braku podania pierwszej cyfry w numerze działki. Należy również podkreślić, że na etapie ustalania warunków zabudowy inwestor nie musi się legitymować prawem do terenu inwestycji – decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 u.p.z.p.).
Kolejny zarzut skargi dotyczył naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy toczy się postępowanie o zmianę postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po K. K. – ojcu skarżącej i poprzednim właścicielu działki nr [...]. Skarżąca podniosła, że krąg spadkobierców jest inny niż ten wynikający z postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku – jedna z osób (skarżąca nie sprecyzowała kto) wskazana jako spadkobierca tym spadkobiercą w istocie nie jest i w konsekwencji nie powinna być stroną w przedmiotowym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Zdaniem skarżącej jest to zagadnienie wstępne, bowiem od niego zależy ustalenie kręgu stron postępowania.
Odnosząc się do powyższego zarzutu należy wskazać, co następuje. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy strony są ustalane na podstawie art. 28 K.p.a. W takiej sprawie udział bierze: inwestor, wnioskodawca oraz podmioty posiadające tytuł prawny do działek inwestycyjnych. Skarżąca kwestionuje prawidłowość ustalenia kręgu podmiotów posiadających tytuł prawny do działek inwestycyjnych, kwestionując prawidłowość postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po K. K.. Należy jednak zauważyć, że postanowienie Sądu Rejonowego [...] z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn. I Ns [...], w którym stwierdzono, że spadek po K. K. na podstawie ustawy nabyły: żona M. K. oraz córki N. F. i M. M. (skarżąca) jest prawomocne (k. [...] akt adm. organu I instancji). Może zostać ono zmienione w trybie art. 679 K.p.c. – w razie przeprowadzenia dowodu, że spadek w całości lub części nabyła inna osoba niż wskazana w prawomocnym postanowieniu o stwierdzeniu nabycia spadku, sąd spadku wydaje postanowienie zmieniające. Do czasu wydania takiego postanowienia przez sąd spadku prawomocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku pozostaje w obrocie prawnym i jest wiążące erga omnis w zakresie ustalenia spadkobierców. W konsekwencji wszczęcie postępowania w trybie art. 679 K.p.c. nie usuwa z obrotu prawnego prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku i nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.
W skardze został podniesiony również zarzut naruszenia art. 76 § 1 K.p.a. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez "posłużenie się do celów analizy mapą podpisaną przez organ wydający decyzję, w sytuacji gdy ten organ nie jest organem powołanym do sporządzania map, a mapa taka powinna być sporządzona przez organ do tego powołany oraz posłużenie się mapą nie spełniająca wymogów ustawowych".
Odnosząc się do powyższego należy wskazać, co następuje. Do wniosku o warunki zabudowy należy przedłożyć m.in. 1 egzemplarz mapy zasadniczej w skali 1:500 lub 1:1000. Mapa ta powinna, zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 1990 z późn. zm.), być sygnowana pieczęcią właściwego urzędu, odzwierciedlać aktualny stan zagospodarowania terenu objętego wnioskiem oraz zawierać obszar niezbędny do przeprowadzenia analizy urbanistycznej, który powinien przedstawiać teren w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Powyższe warunki zostały w niniejszej sprawie spełnione. Należy zauważyć, że do wniosku została dołączona mapa w skali 1:1000 sygnowana wszystkimi niezbędnymi pieczątkami i podpisami (k. [...] akt administracyjnych). Na mapie znajduje się m.in. pieczęć i podpis właściwego organu poświadczające zgodność niniejszej kopii z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Dokładnie tą mapą – która została odpowiednio wyskalowana – posłużył się organ I instancji wydając decyzję o warunkach zabudowy w niniejszym postępowaniu. Nie budzi wątpliwości Sądu, że pomimo odcięcia w niej fragmentów zawierających stosowane pieczątki i podpisy, Burmistrz posłużył się oryginalną mapą stworzoną zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. sporządzając załącznik nr [...] do decyzji z dnia 5 sierpnia 2022 r.
Kolejny zarzut dotyczył naruszenia art. 7 w zw. z art. 8 i art. 11 K.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że co najmniej jedna z działek sąsiednich dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, gdy tymczasem taki fakt nie ma miejsca – żadna z działek nie jest zabudowana warsztatami usługowymi wraz z częścią magazynową.
Opisany wyżej zarzut wadliwego ustalenia stanu faktycznego w zakresie kontynuacji funkcji w obszarze analizowanym Sąd uznał za zasadny.
Kolegium lakonicznie odniosło się do tej przesłanki wskazując jedynie, że "przesłankę kontynuacji cech, parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy, wskazaną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. należy odnieść do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W zakresie kontynuacji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy".
W wynikach analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu – w odniesieniu do przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. – wskazano, że "W granicach obszaru analizowanego znajdują się tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, gospodarczej i usługowej". Ze znajdującej się w aktach sprawy mapy wynika jednak, że w granicach obszaru analizowanego znajduje się w przeważającej części zabudowa mieszkaniowa. Tylko na jednej z działek (działka nr [...]) znajduje się niewielka zabudowa oznaczona jako usługowa. Przy czym ani z analizy urbanistycznej ani z decyzji organów obu instancji nie wynika jakiego rodzaju usługi są tam realizowane.
Należy podkreślić, że dotychczas zgromadzony materiał dowodowy jest niewystarczający do dokonania oceny czy planowana inwestycja, określona jako budowa budynku usługowego – warsztat [...] z częścią magazynową oraz gospodarczo-garażową, spełnia przesłankę kontynuacji funkcji na przedmiotowym terenie. Pojęcie usług jest bardzo szerokie i obejmuje działalność o zróżnicowanym przedmiocie, skali i uciążliwości – jak usługi w zakresie edukacji, kultury, zdrowia, gastronomia, handel, drobne usługi dla ludności (krawiectwo, fryzjerstwo, szewc, drobne naprawy sprzętu AGD), ale także działalność taka jak warsztaty mechaniczne, zakłady stolarskie, myjnie samochodowe. Ostatnie z wymienionych mogą się różnić skalą dzialalności oraz stopniem uciążliwości. Wprowadzenie usług na terenach mieszkaniowych jako funkcji uzupełniającej wymaga pogłębionej analizy, czy będzie ona mogła obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z już istniającą funkcją nie ograniczając jej. Nie każda usługa będzie mieścić się w usługach uzupełniających funkcję mieszkaniową, a tym samym spełniać przesłankę kontynuacji funkcji.
Ocena zgodności planowanej inwestycji o funkcji odmiennej od istniejącej jako funkcji uzupełniającej winna być dokonywana z uwzględnieniem okoliczności sprawy, tak by nie prowadziła ona do wypaczenia sensu zasady dobrego sąsiedztwa, chroniącej zastany stan zabudowy i funkcję istniejącą. Funkcja dodatkowa może być wprowadzona wyłącznie w sytuacji, gdy ma ona służyć obsłudze funkcji podstawowej.
Oceniając kwestię czy wnioskowana zabudowa spełnia warunek w zakresie kontynuacji funkcji, organy nie mogą poprzestać na dopuszczeniu do realizacji wszelkiego rodzaju usług. W pierwszej kolejności organ był zobligowany ustalić jakiego rodzaju usługi są już świadczone na analizowanym obszarze, czego w niniejszej sprawie nie dokonał. Ponadto w niniejszej sprawie należało ustalić, jakiego rodzaju usługi ma świadczyć planowany warsztat [...] – czy inwestor planuje w przedmiotowym warsztacie prowadzić wyłącznie usługi w zakresie naprawy (renowacji), czy również planuje produkować [...] meble. Każde z wymienionych działań wiąże się z innym stopniem uciążliwości dla sąsiadującej zabudowy mieszkaniowej, który powinien zostać poddany analizie w kontekście jego mieszczenia się w usługach uzupełniających.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 259 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium, gdyż została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., które miało wpływ na wynik sprawy.
Przy ponownym postępowaniu Kolegium uwzględni przyjętą przez Sąd i przedstawioną wyżej wykładnię art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Przeprowadzi również – w oparciu przepis art. 136 K.p.a. – uzupełniające postępowanie dowodowe w celu ustalenia czy spełniona została przesłanka kontynuacji funkcji.
Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) zasądzono od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie 997 zł jako sumy: wpisu od skargi (500 zł), wynagrodzenia pełnomocnika strony (480 zł) i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).