II SA/Op 87/12

II SA/Op 87/12 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2012-05-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-02-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Elżbieta Kmiecik
Elżbieta Naumowicz /przewodniczący/
Teresa Cisyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2325/12 - Wyrok NSA z 2014-02-27
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 145 par. 1 pkt 4 i 5, art. 151 par. 1 pkt 2.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art. 32 ust. 4 pkt 2.
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędziowie WSA Teresa Cisyk – spr. WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant St. inspektor sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 maja 2012 r. sprawy ze skargi M. S. i R. M. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 29 grudnia 2011r. , nr [...] w przedmiocie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie pozwolenia na budowę i odmowa pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez M. S. i R. M. jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 29 grudnia 2011 r. wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., którą organ uchylił zaskarżoną decyzję w całości i postanowił - na zasadzie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego - uchylić decyzję Starosty Opolskiego nr [...] z dnia 31 sierpnia 2007 r. w części dotyczącej działki nr A k.m. [...], obręb [...], gmina [...] i orzec o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji w części dotyczącej działki nr A k.m. [...], obręb [...],gmina [...].
Wydanie zaskarżonego aktu poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu:
M. S., R. M. i B. K. złożyli w Starostwie Powiatowym w Opolu podanie z dnia 15 października 2009 r. o wznowienie postępowania, powołując się na art. 145 § 1 pkt 1 K.p. Podnieśli, że bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia 31 sierpnia 2007 r., zatwierdzającej projekt i udzielającej pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej dla wsi [...]. Zarzucili, że przeprowadzone postępowanie oraz kwestionowana decyzja nie są zgodne z art. 5a ust. 1 i 2 Prawa budowlanego.
Starosta Opolski decyzją z dnia 7 lipca 2010 r., w trybie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a., uchylił decyzję własną nr [...] z dnia 31 sierpnia 2007 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Gminie [...] pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej dla wsi [...]. W wyniku wniesionego przez Wójta Gminy [...] odwołania, Wojewoda Opolski - na zasadzie art. 138 § 2 K.p.a. - decyzją z dnia 3 września 2010 r., uchylił wyżej wymienioną decyzję Starosty Opolskiego w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Mając na uwadze wskazanie z decyzji kasacyjnej, Starosta Opolski wezwał, pismem z 14 września 2010 r., wnioskodawców do uzupełnienia wniosku o złożenie pisemnej informacji o dacie i okolicznościach, w których R. M. i B. K. dowiedzieli się o wydaniu decyzji z 2007 r. Organ żądał również pełnomocnictwa udzielonego M. S. przez współwłaścicieli (aktualnych w dacie postępowania o wydanie pozwolenia) nieruchomości.
Na powyższe wezwanie odpowiedział pełnomocnik R. M. i M. S., radca prawny K. G., pismem z dnia 22 września 2010r., przedkładając pełnomocnictwa do akt administracyjnych. Wyjaśnił, że R. M. o przedmiotowej decyzji dowiedział się telefonicznie od M. S. w dniu 7 października 2009 r. Również na pismo Starosty Opolskiego z dnia 14 września 2010 r. odpowiedziała M. S. jako pełnomocnik B. K., dołączając pełnomocnictwo. Wyjaśniła, iż B. K. o decyzji z 2007 r. dowiedziała się telefonicznie od niej (M. S.) w dniu 7 października 2009r.
Postanowieniem z dnia 29 września 2010 r., wydanym na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., Starosta Opolski wznowił postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej dla wsi [...] zakończone decyzją ostateczną Starosty Opolskiego nr [...] z dnia 31 sierpnia 2007 r. Postanowienie to doręczył M. S., R. M. i B. K. na adresy wskazane we wniosku oraz Gminie [...]. Następnie decyzją z dnia 25 października 2010 r., na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 105 § 1 K.p.a., Starosta Opolski uchylił swoją decyzję nr [...] z 31 sierpnia 2007r. i umorzył postępowanie w sprawie wniosku o zatwierdzenie projektu i wydanie pozwolenia na budowę wyżej wymienionej inwestycji. Decyzję doręczył M. S., R. M. przez pełnomocnika M. S., B. K. przez pełnomocnika M. S. oraz Gminie [...]. Odwołanie od tej decyzji wniósł Wójt Gminy [...]. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Opolski, decyzją z dnia 17 grudnia 2010 r., w oparciu o art. 138 § 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wskazał, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania zgodnie z wymogami K.p.a. dotyczącymi zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, w przypadku gdy ustanowiły one pełnomocnika lub pełnomocników, natomiast w trakcie postępowania organ I instancji dostarczał korespondencję z ich pominięciem.
Na zasadzie art. 149 § 1 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., postanowieniem z dnia 20 grudnia 2010 r., Starosta Opolski wznowił postępowanie zakończone decyzją z dnia 31 sierpnia 2007 r., uwzględniając żądanie R. M., B. K. i M. S. Następnie, pismem z dnia 21 grudnia 2010 r., Starosta Opolski zobowiązał stronę do złożenia wyjaśnień w kwestii prawa do dysponowania terenem na cele budowlane w zakresie działki nr A, uwzględniając przy tym wszystkich współwłaścicieli tej działki. W odpowiedzi na wezwanie Zastępca Wójta Gminy [...], pismem z 30 grudnia 2010 r. wskazał, że "podtrzymuje stanowisko w przedmiocie prawa do dysponowania działką nr A w [...] na cele budowlane." Jednocześnie przekazał, w załączeniu, decyzję Starosty Opolskiego z dnia 9 grudnia 2010 r. (znak sprawy [...]) umarzającą postępowanie w sprawie ograniczenia na rzecz Gminy [...] sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej położonej w [...], wskazując na fakt, iż "z posiadanych w tut. starostwie dokumentów wynika, że zajęcie nieruchomości i wybudowanie na w/w działce przez Gminę [...] w latach 2008-2009 odcinka kanalizacji sanitarnej (...) nastąpiło za zgodą M. S." W oparciu o załączoną decyzję, w ocenie Wójta Gminy [...], M. S. skutecznie udzieliła zgody Gminie [...] na dysponowanie działką A na cele budowlane.
Starosta Opolski decyzją z dnia 12 stycznia 2011 r., uchylił swoją decyzję nr [...] z dnia 31 sierpnia 2007 r. i umorzył postępowanie w sprawie wniosku o zatwierdzenie projektu i wydanie pozwolenia na budowę wyżej wymienionej inwestycji. Od powyższej decyzji, pismem z dnia 31 stycznia 2011 r., po raz kolejny Wójt Gminy [...] wniósł odwołanie, zarzucając przedmiotowej decyzji: obrazę przepisów prawa materialnego (art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego oraz art. 201 i art. 204 K.c.), obrazę przepisów procedury administracyjnej (art. 6, 7, 11 ,77 § 1, 105 § 1 i 148 § 1 i § 2 oraz art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie, iż w sprawie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania, określone w tym przepisie).
Po rozpatrzeniu odwołania Gminy [...], Wojewoda Opolski decyzją z 13 maja 2011 r., w oparciu o art. 138 § 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewoda wskazał, iż Starosta Opolski w toku postępowania nie zbadał czy sygnatariusze wniosku o wznowienia postępowania z dnia 15 października 2009 r. byli właścicielami działki nr A w dacie wydania decyzji nr [...] z dnia 31 sierpnia 2007 r. Nadto wskazał, że w oparciu o zebrane materiały w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania w sprawie wniosku z dnia 13 lipca 2007 r.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta Opolski, pismem z dnia 1 sierpnia 2011 r. zwrócił się do M. S. o sprecyzowanie i wyjaśnienia treści wniosku z dnia 15 października 2011 r., odnośnie przesłanek do wznowienia postępowania. W odpowiedzi, M. S. wskazała, że "wniosek z dnia 15.10.2009 odnosił się do art. 145 § 1 pkt 1 oraz pkt 4 K.p.a. oraz niezgodności z przepisami prawa budowlanego jak we wniosku." Dodała, że "stan wiedzy na dzień dzisiejszy, zgromadzona obszerna dokumentacja oraz wnikliwie i dokładnie prowadzone czynności administracyjne w sprawie (trwają już przecież 22 miesiące) uwidaczniają konieczność rozszerzenia prowadzenia postępowania także pod kątem przesłanek zawartych w art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 5 K.p.a."
Z kolei, organ I instancji pismem z dnia 16 sierpnia 2011 r. poinformował pełnomocnika stron, że "wnioskowane rozszerzenie zakresu postępowania o przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. powoduje, iż oczekuję wskazania dowodów, które jak stanowi przepis, okazały się fałszywe oraz wskazania rodzaju przestępstwa w wyniku, którego wydano decyzję pozwolenia na budowę." W związku z brakiem odpowiedzi na przytoczone pismo, dnia 2 września 2011 r. Starosta Opolski wezwał M. S. o zajęcie stanowiska w sprawie przedstawionej w piśmie z 16 sierpnia 2011 r., pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia. W odpowiedzi, pismem z 13 września 2011 r. M. S. wskazała, że konieczne jest ponowne przeanalizowanie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy po czym szczegółowo uzasadniła powody, dla których w jej ocenie stanowią one postawy do rozpatrzenia wniosku o wznowienia postępowania z dnia 15 października 2009 r., z art. 145 § 1 pkt 1, 2,4 i 5 K.p.a. Organ I instancji ponownie wezwał wnioskującą o uzupełnienie wniosku o żądane dokumenty pod rygorem oddalenia wniosku o wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. w związku z tym, że w odpowiedzi na wezwanie M. S. ponownie nie wskazała tych okoliczności. Starosta Opolski pismem z dnia 3 października 2011 r. poinformował, iż z tego powodu pozostawił bez rozpoznania wniosek o wznowienie w zakresie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a.
Następnie postanowieniem z dnia 30 września 2011 r., Starosta Opolski wznowił postępowanie z wniosku M. S., R. M. w sprawie zakończonej decyzją ostateczna nr [...] z dnia 31 sierpnia 2007 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej dla wsi [...] wydaną na rzecz Gminy [...]. Z kolei, wnioskowane przez skarżącą rozszerzenie wniosku o przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. organ pozostawił bez rozpoznania, zgodnie z treścią wezwania z dnia 19 września 2011 r., nr [...]. Odrębnie natomiast rozpatrzył żądanie wznowienia postępowania z wniosku B. K. z dnia 15 października 2009 r.
Decyzją z dnia 12 października 2011 r,. Starosta Opolski uchylił swoją decyzję nr [...] z dnia 31 sierpnia 2007 r., wydaną na rzecz Gminy [...], zatwierdzającą projekt i udzielającą pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej dla wsi [...] oraz odmówił zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę wskazanej inwestycji. Organ I instancji w uzasadnieniu wskazał, że inwestor składając oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością z dnia 13 lipca 2007 r., nie dysponował zgodą wszystkich współwłaścicieli działki nr A, nie przedstawił nowych dowodów w sprawie, eliminujących przyczyny uchylenia decyzji, stąd należało odmówić wydania nowej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.
Od powyższej decyzji, pismem z dnia 26 października 2011 r. odwołał się Wójt Gminy [...] podtrzymując swoje stanowisko wyrażone we wcześniejszych odwołaniach i pismach dotyczących pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej dla wsi [...] udzielonego decyzją nr [...] z dnia 31 sierpnia 2007 r.
Po szczegółowym zapoznaniu się z aktami sprawy i treścią odwołania, Wojewoda Opolski postanowił, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylić zaskarżoną decyzję z dnia 12 października 2011 r. w całości i orzec co następuje: na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego uchylić decyzję Starosty Opolskiego nr [...] z dnia 31 sierpnia 2007 r. w części dotyczącej działki nr A k.m. [...], obręb [...], gmina [...] i orzec o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji w części dotyczącej działki nr A k.m. [...], obręb [...], gmina [...].
W uzasadnieniu Wojewoda odnotował, że zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31. Starosta Opolski wydał decyzje w dniu 31 sierpnia 2007 r., nr [...], która obejmowała pozwolenie na budowę kanalizacji sanitarnej we wsi [...]. Zaznaczył, że niniejsze postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte wnioskiem z dnia 15 października 2009 r. M. S., R. M. oraz B. K. Wnioskujący powołali się na fakt, iż bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej we wsi [...] (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) oraz na fakt, że Starosta Opolski wydając wskazaną decyzję nie wiedział o fakcie wycofania zgody przez M. S. i R. M.
Wojewoda w uzasadnieniu rozstrzygnięcia argumentował, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W przedmiotowej sprawie, w złożonym oświadczeniu z dnia 13 lipca 2007 r. inwestor wskazał, że posiada prawo do dysponowania m. in. działką nr A co miało wynikać z umowy użyczenia zawartej z M. S. Z akt sprawy dotyczących wydania decyzji nr [...] wynika, że zgodę na użyczenie przedmiotowej działki wyraziła M. S. Przy czym organ zwrócił uwagę, że art. 199 K.c. stanowi, iż do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. Skoro decyzja Starosty Opolskiego nr [...], dotyczyła pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej, a na działce nr A miała zostać wybudowana jej część, w związku z czym do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane konieczne było uzyskanie zgody od ówczesnych właścicieli (współwłaścicieli). Dalej w uzasadnieniu Wojewoda podniósł, że w rezultacie wznowionego postępowania, z ustaleń organu I instancji wynika, iż M. S. i R. M. są współwłaścicielami działki oznaczonej nr A we wsi [...], w gminie [...] i byli nimi w czasie wydawania wyżej wymienionego pozwolenia na budowę z 2007 r. Natomiast w oświadczeniu dołączonym do wniosku (o wydanie pozwolenia), jako współwłaściciel wskazana została jedynie M. S., brak w nim informacji o drugim współwłaścicielu – R. M. Konsekwentnie, w trakcie niniejszego postępowania, inwestor nie oświadczył się także, że posiada zgodę od R. M. Wobec tego organ uznał, że należy przyjąć, iż w dacie wydania decyzji nr [...], inwestor nie posiadał prawa do dysponowania działką nr A na cele budowlane. Jednakże badając przedmiotowe oświadczenie - w ocenie Wojewody - można sądzić, że organ I instancji nie miał podstaw do tego, aby przed wydaniem pozwolenia na budowę nr [...] stwierdzić brak w tym zakresie, bowiem w oświadczeniu inwestor nie wskazał R. M. jako współwłaściciela działki nr A. Dalej wywodził, że okoliczność ta "powinna jednak być znana organowi I instancji, bowiem miał on obowiązek ustalić strony postępowania (m.in. właścicieli nieruchomości, na których zaprojektowano sieć), posiadając wszak dostęp do danych urzędowych dotyczących właścicieli nieruchomości." Okoliczność dotycząca braku prawa do dysponowania wskazaną nieruchomością została ujawniona po złożeniu wniosku o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nr [...]. Z zebranych natomiast dokumentów wynika, że M. S. i R. M. pismem z dnia 5 października 2007 r., czyli po dacie wydania decyzji nr [...], poinformowali inwestora - Gminę [...], że "zakazują używania i przeprowadzania po powyższej działce jakichkolwiek prac przez Urząd Gminy [...]; prac zleconych innym firmom (kanalizacja)."
Okoliczności te organ zakwalifikował jako przesłankę do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W związku z powyższym uznał za zasadne żądanie M. S. i R. M. wznowienia postępowania zakończonego wydaniem pozwolenia na budowę nr [...], bowiem z akt organu I instancji wynika, że nie brali oni bez własnej winy udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) oraz, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (145 § 1 pkt 5 K.p.a.). Organ nawiązał do oświadczenia inwestora w zakresie prawa dysponowania sporną działką na cele budowlane, akcentując, że złożył oświadczenie "w oparciu o zgodę M. S., współwłaściciela działki nr A w 2/3 nie wydzielonej części, w ramach zwykłego zarządu nieruchomością." W załączeniu inwestor przedłożył uchwałę Sądu Najwyższego z 19 kwietnia 2002 r. (sygn. akt III CZP 18/02), która wskazuje, że instalowanie kanalizacji sanitarnej, opadowej i wodociągu na nieruchomości, będącej przedmiotem współwłasności, może mieścić się w ramach zwykłego zarządu, jeżeli nieruchomość służy współwłaścicielom wyłącznie do ułatwienia korzystania z innych nieruchomości (wspólna droga), a wymieniona na wstępie inwestycja ma na celu zwiększenie użyteczności jednej z nich. Organ zauważył, że kwestia objęta uchwałą odnosiła się do sytuacji, gdy inwestor kanalizacji jest jednym ze współwłaścicieli nieruchomości. Z kolei, w przedmiotowej sprawie inwestorem jest Gmina [...], która prawo do dysponowania nieruchomością (działką nr A) uzyskała na podstawie umowy użyczenia podpisanej przez jednego ze współwłaścicieli nieruchomości (M. S.), ale nie uzyskała zgody od drugiego (R. M.).
Natomiast w przywołanej uchwale Sąd odniósł się do sytuacji, gdy wspólna nieruchomość służy współwłaścicielom wyłącznie jako droga dojazdowa do innych ich nieruchomości, stąd przeprowadzenie przez nią instalacji kanalizacyjnej pozostaje w zgodzie z jej służebnym charakterem, dlatego - jako mieszczące się w ramach służebnego przeznaczenia nieruchomości - może być uznane za czynność zwykłego zarządu. Organ dalej wyjaśnił, że w niniejszej sprawie działka nr A stanowiła drogę dojazdową zapewniającą działkom nr B i C dostęp do drogi publicznej. M. S. jest właścicielką działek nr D i E (KW nr [...]). Wskutek nabycia jej, w drodze umowy darowizny z 13 października 2005 r. (rep. [...]), od B. K. działek nr B i C ([...]), działka nr A utraciła znaczenie drogi wewnętrznej zapewniającej dostęp do drogi publicznej dla wskazanych działek. Oznacza to, że działka nr A nie spełnia służebnego charakteru w stosunku do działek B i C, jak wnioskował Wójt Gminy [...].
W związku z powyższym do dysponowania nieruchomością A na cele budowlane projektowanej inwestycji konieczne było uzyskanie zgody od wszystkich współwłaścicieli.
Organ stwierdził, że skoro inwestor - wbrew dyspozycji art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego - nie dysponował wskazaną działką na cele budowlane, w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. konieczne było uchylenie decyzji z dnia 31 sierpnia 2007 r., nr [...] w części dotyczącej działki nr A. Argumentował, że w przedmiotowej sprawie projektowana inwestycja stanowi obiekt budowlany, który ze względu na charakterystyczny parametr tj. długość zaprojektowana została również na innych działkach, nie tylko na działce nr A. W toku prowadzonych postępowań w sprawie wznowienia postępowania o wydanie decyzji [...] M. S. ani R. M. nie wykazali, że są również właścicielami, użytkownikami wieczystymi lub zarządcami innych nieruchomości wymienionych w załączniku nr 1 do wniosku z 13 lipca 2007 r. o wydanie pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej we wsi [...] (poza działką nr A). W związku z powyższym dokonując orzeczenia co do istoty sprawy (zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.) tutejszy organ uznał, że brak było podstaw do uchylenia w całości decyzji nr [...] w sytuacji, gdy w toku postępowania wznowieniowego wykazano, że inwestor nie posiadał prawa do dysponowania działką nr A. Powyższe oznacza, że w wyniku wznowienia postępowania na wniosek stron z dnia 15 października 2009 r., uchylona została decyzja nr [...] w części dotyczącej działki A. Skutkuje to tym, że Gmina [...] posiada pozwolenie na budowę inwestycji stanowiącej kanalizację sanitarną we wsi [...] z wyjątkiem, który dotyczy części tej sieci zaprojektowanej na działce nr A.
M. S. oraz R. M. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 29 grudnia 2011 r., żądając stwierdzenia jej nieważności. Zarzucili organowi naruszenie przepisów proceduralnych (art. 16, art. 49, art. 65 § 2, art. 77, art. 80, art. 127, art. 128 i art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a.) oraz przepisów prawa materialnego (art. 5a ust. 2 , art. 32, art. 33 i art. 34 ustawy Prawo budowlane). W uzasadnieniu skargi opisali przebieg korespondencji z Wójtem Gminy [...] oraz z organem I instancji. Podnieśli, że decyzja z dnia 31 sierpnia 2007 r., nr [...] nie była ostateczna, ponieważ ich pismo z dnia 5 października 2007 r. skierowane do Wójta Gminy [...], nie zostało przekazane do Starosty Opolskiego. W ocenie skarżących, powinni zostać powiadomieni o decyzji z dnia 31 sierpnia 2007 r, nr [...], jednakże "przez zamierzone przemilczenie (zatajenie)" nie otrzymali tej decyzji. Podali, że w dniu 6 października 2009 r. inwestor rozpoczął prace budowlane na działce A "a więc dwa lata po cofnięciu zgody na udostępnienie terenu." Informację o istnieniu decyzji A z dnia 31 sierpnia 2007 r. uzyskała skarżąca w dniu 7 października 2009 r., w Wydziale Budownictwa Starostwa Opolskiego. Pomimo wezwania w dniu 8 października Policji, uzyskali w Urzędzie Gminy [...] informację, że prace nie zostaną przerwane, gdyż inwestor posiada pozwolenie na budowę, a także pozwolenia na udostępnienie spornej działki. Stąd, w dniu 15 października 2009 r. wniosek skarżących o wznowienie postępowania w sprawie decyzji [...] w Starostwie Opolskim, albowiem procedowano potajemnie - "zamierzone pominięcie skarżących." Dodali, że przekazana do Urzędu Marszałkowskiego kopia decyzji [...] z dnia 31 sierpnia 2007 r., posiada pieczęć stwierdzającą, że decyzja ta stała się ostateczna dnia 20 września 2007 r. i podlega wykonaniu. "Jak może być ostateczna decyzja, która jeszcze nie została doręczona stronie? Została odebrana 01.10.2007 r." Podkreślili, że oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ich działki A nie zawierało zgody R. M. Ponadto, w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, nie powiadomiono organów ścigania o przestępstwie z art. 233 K.k.
Uznali, że zaskarżona decyzja została wydana niezgodnie z prawem budowlanym, bo wyłącza integralną część obiektu budowlanego z przeprowadzonej inwestycji i bez wyłączonego odcinka inwestycja nie może funkcjonować. Dodali, że zaskarżona decyzja nie rozstrzyga co do samowoli budowlanej i nie może się ostać, gdyż "nie przyczynia się wprost do stwierdzenia naruszenia posiadania nieruchomości, przywrócenia stanu poprzedniego etc." Zdaniem skarżących, organy przedłużają w niniejszej sprawie procedury administracyjne, aby nie spowodować konieczności wycofania wniosku o dofinansowanie projektu z unijnych funduszy i zaniechania skanalizowania wsi [...]. Decyzja Wojewody z dnia 29 grudnia 2011 r., rozstrzyga w sposób "zamiatający pod stół" istotne elementy np. co jest z działkami dopisanymi, a tym samym organ odwoławczy powinien stwierdzić nieważność decyzji z 2007 r. Wskazali również na okoliczność, że decyzją [...] objęta jest dz. nr F, stanowiąca własność PKP, co czyni tę decyzję nieważną ex lege.
Skarżący zasygnalizowali, że po wydaniu zaskarżonej decyzji Wojewody, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu zawiadomił ich pismem z dnia 10 stycznia 2012 r. o wszczęciu postępowania, z uwagi na częściowe uchylenie pozwolenia na budowę kanalizacji na działce nr A k.m.[...]. Dodali, że Powiatowy Inspektor od początku sporu, był przez skarżącą informowany o nieprawidłowościach, braku zgody właścicieli działki na udostępnienie nieruchomości pod planowaną inwestycję Gminy [...], ale nic wówczas nie zrobił.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację rozstrzygnięcia zawartą w uzasadnieniu skażonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia 27 kwietnia 2012 r., skarżący ponowili zgłoszone w skardze zarzuty i wnioski. Reasumując uznali, że wniosek organu o oddalenie skargi należy "odrzucić celem jurysdykcyjnego rozstrzygnięcia decyzji administracyjnej."
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i prawa materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. W zakresie oceny legalności nie może jednak wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie.
Na mocy art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa, o jakim mowa w art. 145 § 1 P.p.s.a. Z tego też względu, na mocy art. 151 P.p.s.a. skargę należało oddalić.
Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlegała decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 29 grudnia 2011 r. wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., którą organ uchylił zaskarżoną decyzję w całości i postanowił - na zasadzie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego - uchylić decyzję Starosty Opolskiego nr [...] z dnia 31 sierpnia 2007 r. w części dotyczącej działki nr A k.m. [...], obręb [...], gmina [...] i orzec o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji w części dotyczącej działki nr A k.m. [...], obręb [...],gmina [...].
W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie toczyło się w trybie nadzwyczajnym, tj. w trybie wznowienia postępowania, który to tryb ma swoją specyfikę i działania organów muszą opierać się na stosownych przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Po zapoznaniu się z wnioskiem z dnia 15 października 2009 r. właściwy w sprawie organ – Starosta Opolski, postanowieniem wznowił postępowanie administracyjne zakończone swą decyzją z dnia 31 sierpnia 2007 r. Kwestia wszczęcia i formy postępowania - co zgodnie z art. 149 § 2 K.p.a. stanowiło podstawę do przeprowadzenia przez organ administracji postępowania, co do przyczyn wznowienia - nie jest elementem spornym w rozpoznawanej sprawie. Zauważyć też trzeba, że w tej sprawie, z uwagi na fakt, że podanie o wznowienie zostało oparte na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., słusznie organ przed wznowieniem ustalił czy wniosek skarżący złożyli w terminie. Natomiast weryfikacja ich twierdzeń o przysługującym im przymiocie strony nastąpiła w drugiej fazie postępowania wznowieniowego.
Z kolei, skarżący kwestionują zapadłe rozstrzygnięcie przed organem odwoławczym. Dlatego też podnieść należy, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, jak również ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej weryfikacji i wydania rozstrzygnięcia określonego w art. 151 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 K.p.a. Stąd, decyzja wydana po wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 i § 2 K.p.a.) dotyczy w efekcie bytu prawnego decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, którą - z podanych przyczyn we wniosku - kwestionuje strona, żądająca wznowienia postępowania.
W tym miejscu odnotować też przyjdzie, z uwagi na zarzuty skargi w przedmiocie ostateczności decyzji z 2007 r. objętej wnioskiem skarżących o wznowienie postępowania, że brak doręczenia skarżącym tej decyzji nie skutkowało pozbawienia jej przymiotu ostateczności, a wręcz przeciwnie – wykazując tę okoliczność i interes prawny w sprawie skarżący posiadali legitymację do żądania wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją. W tej kwestii wspomnieć jedynie można, że osoba, która pomimo posiadania interesu prawnego nie brała udziału w postępowaniu, zachowuje termin do wniesienia odwołania w terminie przewidzianym dla pozostałych stron postępowania, którym decyzję doręczono, co oznacza, iż ostateczny i nieprzekraczalny termin do złożenia odwołania dla osób, które nie brały udziału w postępowaniu, jest taki sam jak termin do złożenia odwołania dla strony, której jako ostatniej doręczono decyzję. Nie ma zatem znaczenia do wniesienia odwołania kto pierwszy odebrał decyzję, lecz termin (data) doręczenia jej ostatniej stronie. Decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne (art. 16 § 1 K.p.a.). Jednakże decyzje ostateczne, w odróżnieniu od decyzji nieostatecznych, mogą być weryfikowane tylko w przypadkach wyraźnie przewidzianych w kodeksie (art. 16 § 1 zdanie drugie). Kodeks jasno określa przesłanki uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznych (rozdział 12 i 13 działu II). Przy czym podkreślić należy, że dopuszczalność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznych powinna odznaczać się koniecznością "...szczególnie ostrożnego korzystania z tej instytucji i ograniczenie jej stosowania tylko do sytuacji wyjątkowych i w szczególnie uzasadnionych przypadkach." (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., II GSK 902/09, LEX nr 746320; wyrok NSA z dnia 9 września 2010 r., I OSK 372/10, LEX nr 745225).
W świetle powyższych uwag o charakterze ogólnym, w ocenie Sądu, organ właściwie przyjął, że istnieje podstawa wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Organy orzekające obu instancji, badając sprawę w takim zakresie (pkt 4 art. 145 § 1 K.p.a.) prawidłowo uznały, iż M. S. i R. M. nie z własnej winy nie brali udziału w toczącym się postępowaniu o udzielenie Gminie [...] pozwolenia na budowę kanalizacji we wsi [...], mimo, że przysługiwał im status strony. Należąca bowiem do nich działka nr ew. A we wsi [...], w gminie [...], stanowi i stanowiła ich współwłasność (M. S. i R. M.) w czasie wydania pozwolenia na budowę z 2007 r. (i objęta była tą decyzją), przez którą także zaplanowano inwestycję polegającą na budowie kanalizacji w tej miejscowości. Pomimo braku rozważań w uzasadnieniu decyzji na temat odrębności regulacji w określeniu strony w przepisie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym), stanowiącym lex specialis do pojęcia strony z art. 28 K.p.a., to jednak zasadnie organy uznały, że skarżącym w postępowaniu zwykłym o udzielenie pozwolenia z 2007 r. przysługiwał przymiot strony. Wydana bowiem przez Starostę Opolskiego decyzja z 31 sierpnia 2007 r., nr [...], o pozwoleniu na budowę kanalizacji sanitarnej we wsi [...], obejmowała również działkę skarżących (nr A) i tym samym kreowała przymiot strony współwłaścicielom tej działki. Przedstawiona okoliczność braku udziału strony, bez jej winy w przedmiotowym postępowaniu zwykłym (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) skutkuje tym, iż decyzja z dnia 31 sierpnia 2007 r. wydana została z naruszeniem prawa.
Uzasadnione jest ponadto stwierdzenie organu w zaskarżonej decyzji, że zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31. Z kolei, na zasadzie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W przedstawionej sprawie, jak to wynikało ze złożonego oświadczenia (z dnia 13 lipca 2007 r.) inwestor wskazał, że posiada prawo do dysponowania m. in. sporną działką nr A. Uprawnienie to miało wynikać z umowy użyczenia zawartej z M. S., a zatem w oświadczeniu inwestor nie wskazał R. M. jako współwłaściciela działki nr A. Okoliczność braku prawa do dysponowania tą działką została ujawniona po złożeniu w dniu 15 października 2009 r. wniosku o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nr [...], z dnia 31 sierpnia 2007 r. Z zebranych bowiem dokumentów (wypis z ewidencji gruntów, wypis z księgi wieczystej) wynika, że działa nr A stanowiła współwłasność M. S. i R. M.. Zgodę zatem na dysponowanie działką wyraziła tylko skarżąca, gdy tymczasem, w dacie wydania decyzji nr [...] na przedmiotowej nieruchomości ustanowiono była współwłasność z R. M. Ponadto współwłaściciele w piśmie z dnia 5 października 2007 r. poinformowali inwestora - Gminę [...], że "zakazują używania i przeprowadzania po powyższej działce jakichkolwiek prac przez Urząd Gminy [...]; prac zleconych innym firmom (kanalizacja)." W świetle poczynionych ustaleń podzielił organ stanowisko skarżących, że w dniu wydania decyzji ostatecznej rozstrzygającej sprawę w postępowaniu zwykłym istniały okoliczności faktyczne, które nie doszły do wiadomości organu wydającego pozwolenie, a które ujawnione zostały we wniosku o wznowienie postępowania. Słusznie zatem stwierdzono, że brak zgody drugiego współwłaściciela dotyczy faktów, które są istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie jej podejmowania. Zdaniem Sądu należało przychylić się do stanowiska organu, że brak zgody drugiego współwłaściciela dotyczy faktów, które są istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie podejmowania decyzji z dnia 31 sierpnia 2007 r., nr [...]. Stąd zasadnie organ stwierdził, że spełniona została również przesłanka zawarta w przepisie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Przepis ten bowiem stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. W rozpoznawanej sprawie dodać też trzeba, że w okolicznościach wskazanych w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. nie jest istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie zwykłe w wyniku zaniedbań (np. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie ustalenia kręgu stron, właścicieli / współwłaścicieli działek), czy z innych powodów. Organy zasadnie wykazały, że inwestor składając w postępowaniu pierwotnym oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością z dnia 13 lipca 2007 r., nie dysponował zgodą wszystkich współwłaścicieli działki nr A. Zgody wszystkich współwłaścicieli wymaga przepis art. 199 K.c., który stanowi, że do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. Dlatego też, zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może uzyskać inwestor, jeśli wykaże się prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W rozpoznawanej sprawie, jak już wyżej podkreślano, konieczne było uzyskanie zgody od ówczesnych współwłaścicieli działki nr A.
Opisana wada procesowa - brak udziału strony w postępowaniu, nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji a nie znana organowi - miała wpływ na poprawność i zgodność z prawem materialnym pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej dla wsi [...]. Stąd zasadnie w zaskarżonej decyzji, wydanej w wyniku wznowienia postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę, organ uchylił decyzję w części dotyczącej działki nr A i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji w części dotyczącej tej działki nr A. Wniosek o wznowienie postępowania (jak i skarga) dotyczy interesu prawnego skarżących, będących współwłaścicielami działki nr A. Organ zatem uwzględniając wniosek rozważył ewentualne uchylenie decyzji w części odpowiadającej tym interesom, a nie uchylenie całej decyzji, czyli nie orzekł w części niezaskarżonej i o interesach prawnych innych osób. Podnieść należy, że pozwolenie na budowę kanalizacji sanitarnej dla wsi [...] - dz. gr. nr ewid. - według wykazu załączonego do dokumentacji projektowej, dotyczy inwestycji liniowej, z uwagi na charakter takiej inwestycji. Pozwolenie na budowę inwestycji liniowej obejmuje kilkudziesięciu lub kilkuset działek i może być uchylone także w części, co do której stwierdzono uchybienia prawne. Jak wyżej wskazano, opisane uchybienia prawne pozwolenia na budowę inwestycji liniowej - kanalizacji sanitarnej - dotyczyły działki skarżących, którzy posiadali interes prawny w przedmiotowej sprawie, a zatem uchylenie w części decyzji i orzeczenie co do tej części było uzasadnione. Nie można zatem podzielić zarzutów skargi, że zaskarżona decyzja z dnia 29 grudnia 2011 r. wydana we wznowionym postępowaniu narusza przepis art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. z tego względu, że uchyla dotychczasową decyzję z 2007 r. w części a nie w całości i orzeka o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji liniowej w części dotyczącej działki skarżących (nr A), a nie orzeka o odmowie w całości. Brak w przepisie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. wyraźnej normy dopuszczającej uchylenie decyzji dotychczasowej w części i orzeczenia merytorycznego w tej części uchylonej nie oznacza, że taka możliwość jest wykluczona tym przepisem (por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2002 r.,V SA 1106/01, LEX nr 109298). Poza tym dodatkowo wspomnieć można, że już sama konstrukcja art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. umożliwia sądowi administracyjnemu uchylenie zaskarżonej decyzji w części jeśli stwierdzono, nawet tylko w pewnym zakresie decyzji, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. Ponadto w niniejszej sprawie nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, że zarzuty skargi odnoszą się do obszaru działki skarżących (współwłaścicieli), na którym zostało zaplanowane zlokalizowanie części inwestycji liniowej (kanalizacji sanitarnej), co daje podstawę do uznania, w jakim zakresie przysługuje interes prawny skarżących. Podzielić należy stanowisko organu, że w przedmiotowej sprawie sporna inwestycja, ze względu na charakterystyczny parametr tj. długość, zaprojektowana została również na innych działkach, nie tylko na działce nr A, stanowiącej współwłasność skarżących. Ponadto skarżący nie wykazali, że są także właścicielami, użytkownikami wieczystymi lub zarządcami innych nieruchomości wymienionych w załączniku do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej (poza działką nr A). Dokonując orzeczenia co do istoty sprawy organ uznał, że brak było podstaw do uchylenia w całości decyzji nr [...], jednakże nie odmówił uchylenia decyzji poza częścią dotyczącą działki nr A, ale brak takiej odmowy nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy.
Podkreślić też trzeba, że postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym (por. wyrok NSA z 6 grudnia 2001 r., III SA 1974/00, LEX nr 73733). Postępowanie wznowieniowe nie zastępuje i nie jest kontynuacją postępowania zwykłego. Skoro wznowienie postępowania ma charakter postępowania nadzorczego w zakresie stwierdzenia wad postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej, to decyzja wydana w postępowaniu wznowieniowym jest decyzją o innej decyzji, a nie decyzją rozstrzygającą sprawę jako taką. Jest to zatem postępowanie szczególne, stanowiące odstępstwo od zasady stabilności decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z 23 września 2003 r., III SA 3333/01, LEX nr 90223). Zaakcentować przyjdzie, że w szczególności przedmiotem postępowania wznowieniowego nie może być ocena prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym. Dlatego też zarzut naruszenia przepisów art. 77 i art. 80 K.p.a. należało również uznać za bezpodstawny.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa i na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.