II SA/Op 76/22

II SA/Op 76/22 - Postanowienie WSA w Opolu
Data orzeczenia
2022-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Krzysztof Bogusz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 29, art. 34, art. 35 par. 1 i par. 2, art. 37 par. 1, art. 49 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3, art. 220 par. 3, art. 230,
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. w P. (zwanej dalej: "stroną skarżącą") wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza D. z dnia [...], nr [...], określającej na rzecz B Sp. z o.o. z siedzibą w C. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia. Skargę w imieniu strony skarżącej podpisała A. W.
Na skutek zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II z dnia 2 marca 2022 r., wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł. Zobowiązano także do uzupełnienia braków formalnych skargi, przez:
- wskazanie numeru w Krajowym Rejestrze Sądowym strony skarżącej;
- nadesłanie ośmiu odpisów skargi własnoręcznie podpisanych lub poświadczonych za zgodność z oryginałem;
- złożenie do sprawy oryginału pełnomocnictwa procesowego lub jego wierzytelnego odpisu, obejmującego upoważnienie do działania w imieniu strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu lub przed sądami administracyjnymi;
- wykazanie, że pełnomocnik strony skarżącej jest jednym z podmiotów, o których mowa w art. 35 § 1 lub § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - zwanej dalej: "P.p.s.a.", mogącym zostać ustanowionym pełnomocnikiem strony skarżącej;
- wykazanie, stosownie do art. 29 P.p.s.a., że osoba podpisująca pełnomocnictwo jest umocowana do działania w imieniu skarżącej Spółki i w tym celu przedłożenie dokumentu potwierdzającego takie umocowanie np. aktualnego, pełnego odpisu z KRS lub odpisu z KRS aktualnego na dzień wniesienia skargi.
Wezwania powyższe zawierały pouczenie, że niezastosowanie się do nich w terminie 7 dni od dnia doręczenia, spowoduje odrzucenie skargi.
Przesyłka zawierająca powyższe wezwania, została przesłana A. W. na adres podany w skardze i skutecznie doręczona w dniu 10 marca 2022 r. - do rąk dorosłego domownika H. O. Powyższą okoliczność potwierdza pocztowe zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki (por. karta nr 37 akt sądowych).
W zakreślonym przez Sąd terminie, nie uiszczono w sprawie wpisu od skargi (por. zapisek urzędowy, karta nr 54 akt). W terminie do dokonania żądanych czynności, nadesłano natomiast w dniu 17 marca 2022 r. do Sądu za pośrednictwem poczty (por. data stempla na kopercie, k-49 akt) pismo z dnia 16 marca 2022 r., w którym wskazano numer z KRS strony skarżącej i poinformowano, że jej pełnomocnikiem jest jej wspólnik – A. W. Do pisma dołączono pełnomocnictwo podpisane przez Prezesa Zarządu strony skarżącej H. O. do reprezentowania strony przez A. W., a także aktualny odpis z KRS oraz 8 odpisów skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 34 P.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. W myśl art. 35 § 1 P.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. W świetle natomiast art. 35 § 2 P.p.s.a. zdanie pierwsze, pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego.
Stosownie natomiast do art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym określono w art. 46 i art. 47 P.p.s.a. W świetle art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a., skarga powinna być podpisana przez skarżącego albo jego przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Z kolei według przepisu art. 28 § 1 P.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują w postępowaniu czynności przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Osoby te, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 P.p.s.a.). Wykazanie umocowania wymaga formy dokumentu, zwykle jest to dokument urzędowy (odpis z KRS) lub prywatny (statut, regulamin stowarzyszenia).
Z powyższych uregulowań wynika, że w przypadku złożenia do sądu administracyjnego pisma przez pełnomocnika (pracownika) osoby prawnej ma on obowiązek dołączyć do akt sprawy nie tylko pełnomocnictwo, stosownie do art. 37 § 1 i art. 46 § P.p.s.a., ale także dokument stwierdzający umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która udzieliła takiego pełnomocnictwa - stosownie do art. 29 P.p.s.a.
Brak któregokolwiek z owych dokumentów uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu (tak też Naczelny Sąd Administracyjny - zwany dalej jako: "NSA", w wyroku z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 147/08, dostępny na stronie internetowej: http:// orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z podanych względów zastosowano w sprawie tryb z art. 49 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a stanowi, że skutkiem nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, jest jej odrzucenie.
Obok wyżej wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, warunkiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi jako pisma procesowego, jest również - stosownie do treści art. 230 P.p.s.a. - uiszczenie od niego wpisu. Zgodnie z tą regulacją, od pism wszczynających postępowanie, pobiera się wpis stały, który w myśl § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535), wynosi w niniejszej sprawie 200 zł. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.).
Sąd ustalił, że doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi dokonano skutecznie osobie określającej się pełnomocnikiem strony skarżącej – A. W., w dniu 10 marca 2022 r. Wezwanie zostało doręczone w tzw. trybie zastępczym, wynikającym z art. 72 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, pismo sądowe można doręczyć dorosłemu domownikowi.
Wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi może być jedynie kierowane do autora tejże skargi (pełnomocnika, pracownika strony skarżącej). Sąd uważa, że skargę należy odrzucić, bez dodatkowego wzywania strony do uzupełnienia jej braku formalnego, którego nie uzupełnił pełnomocnik. Wynikająca bowiem z przywołanego na wstępie art. 34 P.p.s.a. zasada wolnego wyboru sposobu działania przed sądem administracyjnym polega na tym, że strony same decydują o tym, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym będą występowały osobiście czy przez pełnomocnika. Skoro więc strona skarżąca powierzyła prowadzenie sprawy pełnomocnikowi, w zaufaniu do jego wiedzy i kompetencji, to ten, zgodnie z art. 37 § 1 P.p.s.a., obowiązany był dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Ewentualne braki w tym zakresie pełnomocnik powinien natomiast uzupełnić samodzielnie jako konsekwencje swojego działania i brak jest podstaw, aby wymagać w tym zakresie aktywności od podmiotu, w imieniu którego skargę złożono (por. pogląd w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego - zwanego dalej: "NSA, z dnia 7 maja 2019 r., sygn. akt I OZ 156/19; orzeczenie to oraz wszystkie przywołane w niniejszym postanowieniu orzeczenia, dostępne są na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu dodatkowe wezwanie strony skarżącej do nadesłania pełnomocnictwa lub podpisania skargi prowadziłoby do naruszenia art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483, z poźn. zm.), a więc zasady równości wobec prawa.
Nie ulega bowiem wątpliwości, że w przypadku stron, które występują przed sądem administracyjnym bez żadnego pełnomocnika, skarga, której brak formalny nie zostanie uzupełniony w wyznaczonym terminie, zostanie bezwarunkowo odrzucona w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. bez ponownego wezwania.
Wobec tego strona korzystająca z usług pełnomocnika nie powinna z tego tytułu korzystać z dodatkowych przywilejów. A przywilejem takim, byłoby niewątpliwie wzywanie strony do uzupełnienia braków skargi w sytuacji niewykonania wezwania przez jej pełnomocnika.
Reasumując, skoro doręczenie zrealizowane w dniu 10 marca 2022 r. należało uznać za skuteczne, to siedmiodniowy termin do dokonania żądanej czynności rozpoczął bieg w dniu 11 marca 2022 r. i upłynął z dniem 17 marca 2022 r.
W terminie do dokonania żądanych czynności, nadesłano w dniu 17 marca 2022 r. do tut. Sądu pismo z dnia 16 marca 2022 r., w którym wskazano numer z KRS strony skarżącej i poinformowano, że jej pełnomocnikiem jest wspólnik A Sp. z o.o. w P. – A. W. Do pisma dołączono pełnomocnictwo podpisane przez Prezesa Zarządu strony skarżącej H. O. do reprezentowania strony przez A. W., a także aktualny odpis z KRS oraz 8 odpisów skargi. Z nadesłanego odpisu KRS wynika, że wspólnikami A Sp. z o.o. w P. są A. W. i H. O.. Organem uprawnionym do reprezentowania Spółki jest natomiast jednoosobowy Zarząd, w którego skład wchodzi H. O.
W wyznaczonym przez Sąd terminie, nie uiszczono wpisu od skargi.
Dodatkowo, zdaniem Sądu, strona skarżąca nie uzupełniła także wszystkich braków formalnych skargi, pomimo nadesłania w wyznaczonym przez Sąd terminie wyżej opisanego pisma z dnia 16 marca 2022 r. i opisanych dokumentów. Nie wykazano bowiem w sprawie, że określana jako pełnomocnik strony skarżącej A. W. jest pracownikiem strony. Natomiast, sama okoliczność pozostawania przez nią wspólnikiem skarżącej Spółki, nie stanowi automatycznie o fakcie pozostawania pracownikiem Spółki. Zgodnie bowiem z przywołanym na wstępie postanowienia - art. 35 § 2 P.p.s.a., pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Ustawodawca posłużył się tutaj pojęciem pracownika, którego definicja legalna jest zawarta w art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320, z późn. zm.) - zwanej dalej: "K.p.". Oznacza to, że w rozumieniu art. 35 § 2 P.p.s.a. pracownikiem może być wyłącznie osoba, o której mowa w art. 2 K.p. Zgodnie z tym przepisem pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Z definicji tej nie wynika, aby dana osoba uzyskiwała status pracownika np. poprzez sam fakt wykonywania pracy na rzecz określonego podmiotu, czy pozostawania w jego strukturach. Ustawodawca wiąże bowiem pojęcie pracownika z prawną formą, poprzez którą dochodzi do zatrudnienia w tym charakterze. Innymi słowy, skoro w P.p.s.a. ustawodawca posłużył się pojęciem pracownika, którego legalna definicja zawarta została w art. 2 K.p., to brak jest podstaw prawnych do nadawania temu pojęciu innego znaczenia (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2880/12; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 października 2018 r., sygn. akt I SA/Bd 442/18).
Końcowo powtórzenia wymaga, że na wezwanie Sądu nie wykazano, aby A. W. była pracownikiem strony skarżącej, bądź posiadała kwalifikacje profesjonalnego pełnomocnika (adwokata, radcy prawnego), zgodnie z wymogami wynikającymi z przywołanego na wstępie art. 35 P.p.s.a. Z akt sprawy okoliczności te również nie wynikają. Pomimo udzielenia jej pełnomocnictwa przez Prezesa Zarządu upoważnionego do reprezentowania skarżącej Spółki, osoba ta nie spełnia jednak wymogów stawianych pełnomocnikowi. Tym samym, skarga podpisana przez taką nieuprawnioną osobę zawiera braki formalne, a wobec nieopłacenia tej skargi - również braki fiskalne, co skutkuje odrzuceniem skargi.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a. odrzucił skargę A Sp. z o.o. w P., co orzekł jak w sentencji.