II SA/OP 67/07

II SA/Op 67/07 - Postanowienie WSA w Opolu
Data orzeczenia
2007-02-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Elżbieta Kmiecik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie legalności robót budowlanych postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
W dniu 16 sierpnia 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wpłynęła bezpośrednio skarga J. K. na postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie oleskim z dnia [...] w sprawie legalności robót budowlanych polegających na wykonaniu ławy fundamentowej pod ogrodzenie na posesji położonej w J.
Powyższa skarga została przez skarżącą przesłana bezpośrednio na adres sądu, listem poleconym nadanym w dniu 15 stycznia 2007 r., co wynika z daty stempla pocztowego na przesyłce pocztowej (k-9 akt).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, pismem z dnia 17 stycznia 2007 r., sygn. II KO/OP 7/07, skierował skargę J. K. według właściwości do Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu, celem nadania jej biegu. Przekazanie tego pisma organowi nastąpiło w dniu 19 stycznia 2007 r., co wynika z treści prezentaty na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, potwierdzonej podpisem pracownika Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (k-6 akt) oraz zapisku urzędowego z dnia 8 lutego 2007r. dotyczącego sposobu doręczenia powyższej przesyłki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Złożenie skargi w ustawowo wyznaczonym terminie jest jednym z wymogów formalnych skargi, który winien być bezwzględnie zachowany przy zaskarżeniu decyzji do sądu administracyjnego. Dochowanie terminu do wniesienia skargi jest jednym z podstawowych warunków formalnych skutkujących możliwością rozpoznania wniesionej skargi przez sąd, a jego dochowanie bądź nie, sąd bada z urzędu. Tak sformułowany zapis ustawowy jest nakazem bezwzględnym, co oznacza, że odrzucenie skargi następuje bez względu na okoliczności sprawy.
Art. 53 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w danej sprawie. Z art. 54 § 1 P.p.s.a. wynika zaś, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Wynikająca z ostatnio powołanego przepisu zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej skutkuje tym, iż w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem innego organu administracji publicznej, sąd ten zobowiązany jest przekazać ją właściwemu organowi administracji publicznej.
W orzecznictwie sądowym, na gruncie procedury cywilnej, utrwalony jest pogląd, że jeżeli skargę wniesiono do innego sądu (organu) niż ten, który wydał zaskarżone orzeczenie, a sąd niewłaściwy do przyjęcia skargi przekazał ją sądowi właściwemu, to dla zachowaniu terminu do wniesienia skargi decydująca jest data nadania skargi przez sąd, albo przez niewłaściwy organ administracji publicznej, pod adresem właściwego organu administracji publicznej (por. uchwała Sądu Najwyższego z 28 listopada 1987 r., sygn. akt III CZP 33/87, OSN 1988 nr 6, poz. 73, wyrok Sądu Najwyższego z 14 listopada 1973 r., sygn. akt II CZ 183/73, OSPiKA 1974, nr 5, poz. 97 oraz T.Woś [w:] T.Woś, H. Knysiak-Molczyk, M.Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 248). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi liczony jest od dnia doręczenia stronie odpisu rozstrzygnięcia w sprawie. Oznacza to, iż strona postępowania po otrzymaniu decyzji dysponuje trzydziestoma dniami na złożenie skargi w siedzibie organu, bądź nadanie skargi na adres tego organu za pośrednictwem poczty. W sytuacji, gdy strona wniesie skargę bezpośrednio do sądu, który następnie skargę tę przekaże do organu celem nadania jej biegu, to termin do wniesienia skargi zachowany będzie jedynie wówczas, gdy sąd otrzymaną skargę nada na adres organu przed upływem wskazanego wyżej trzydziestodniowego terminu. Tylko bowiem czynność nadania skargi przez sąd pod adresem właściwego organu można uznać za spełniającą wymogi procedury sądowoadministracyjnej określonej w art. 54 § 1 P.p.s.a. Ewentualne ryzyko przekroczenia tego terminu, a także związane z tym skutki procesowe, wynikające z treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., polegające na odrzuceniu skargi, obciążają wnoszącego skargę, który nie zastosował się do przewidzianego przez ustawodawcę trybu.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że kwestionowane w skardze postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], doręczono skarżącej w dniu 18 grudnia 2006r. Fakt ten skarżąca potwierdziła własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Zaskarżone postanowienie zawierało właściwe pouczenie zarówno o sposobie wniesienia skargi za pośrednictwem Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu do tut. Sądu, jak i o terminie zaskarżenia. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał zatem z dniem 18 stycznia 2007 r. Tymczasem, jak wynika ze stempla na kopercie przesyłki, J. K. nadała skargę w urzędzie pocztowym w R. koło [...] w dniu 15 stycznia 2007 r., czyli jeszcze przed dniem, w którym upływał termin do jej wniesienia. Skarżąca nie zastosowała się jednak do pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji i jako adresata tej przesyłki wskazała Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, a nie organ, który wydał skarżone postanowienie, jakim był Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu. Skarga nie została zatem wniesiona za pośrednictwem organu, jak wymaga tego powołany przepis art. 54 § 1 P.p.s.a. i wpłynęła bezpośrednio do tut. sądu w dniu 16 stycznia 2007 r. Otrzymawszy wniesioną tą drogą skargę, sąd był zobowiązany przekazać ją organowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu doręcza pisma Opolskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Opolu z pominięciem pośrednictwa Poczty. Dokonywany jest on, albo poprzez odbiór pism, kierowanych przez tut. sąd do Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w siedzibie tut. Sądu przez uprawnionego pracownika tegoż organu za pisemnym pokwitowaniem, albo poprzez dostarczenie korespondencji do Kancelarii Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego przez pracownika sądowego, co zostaje potwierdzone prezentatą. Zawarte w aktach sprawy dowody, a to zwrotne potwierdzenie odbioru skargi oraz treść zapisku urzędowego świadczą o tym, że w niniejszej sprawie doręczenia przesyłki dokonano za pośrednictwem pracownika sądu. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki figuruje, bowiem prezentata Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z datą 19 stycznia 2007 r. Tym samym do przekazania skargi Opolskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Opolu doszło w dniu 19 stycznia 2007 r., a zatem dzień ten należało uznać za datę wniesienia skargi. Powyższe skutkowało stwierdzeniem, że wniesienie skargi nastąpiło jeden dzień po upływie terminu zakreślonego przez ustawodawcę do wniesienia skargi, a więc z uchybieniem terminu.
Z tych względów, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., skargę K. Z., jako wniesioną po upływie terminu, należało odrzucić.