IV SA/Gl 613/06

IV SA/Gl 613/06 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2006-11-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Tyszkiewicz-Ziętek
Stanisław Nitecki /przewodniczący/
Tadeusz Michalik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Skarżony organ
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2006r. sprawy ze skargi J.Ś. na decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił J.Ś. przyznania uprawnień kombatanckich. Jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organ powołał art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997r. Nr 142, poz. 950 ze. zm.) – dalej w skrócie: ustawa o kombatantach.
Pismem z dnia [...], skierowanym do w/w organu, J.Ś. wyraził niezadowolenie z wydanej w jego sprawie decyzji. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia "12 sierpnia 1993 r. SA/Wr 243/93" zwrócił się ponownie do organu o przyznanie uprawnień kombatanckich.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy o kombatantach, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich.
W dniu [...] do Urzędu wpłynęło pismo strony z prośbą o dołączenie dokumentów do akt sprawy. Do pisma strona dołączyła oświadczenia świadków J.M. i M.S. oraz kserokopie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 1995 r. sygn. akt SA/Kr 2216/94 w sprawie ze skargi S.Ś.
Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] wznowił "na wniosek" J.Ś. postępowanie zakończone decyzją ostateczną, za podstawę wznowienie przyjmując art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, działając na podstawie art. 151 § 2 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. oraz art. 22 ust. 1 art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy o kombatantach odmówił uchylenia poprzednich decyzji, tj. z dnia [...] i utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...].
W motywach rozstrzygnięcia organ orzekający zauważył, że strona nie przedstawiła dostatecznych dowodów, iż zachodzą w jej sprawie przesłanki art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy o kombatantach. W szczególności jak wynika z akt brata strony – S.Ś., na które powoływał się wnioskodawca nie wynika, iż strona brała udział w ruchu oporu, a załączone kserokopie oświadczeń świadków, nie zostały poświadczone za zgodność z oryginałem.
Pismem z dnia [...], skierowanym do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, J.Ś. wyraził niezadowolenie z zapadłej decyzji. Oświadczył nadto, że jego udział w ruchu oporu nie budzi wątpliwości. Wynika to z dokumentów, tj. podania, życiorysu, rekomendacji, oświadczeń świadków a w szczególności oświadczenia jego brata – S.Ś.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 148 § 1 K.p.a. i art. 127 § 3 K.p.a., uchylił decyzją własną z dnia [...] nr [...] i w konsekwencji umorzył postępowanie wznowione postanowieniem z dnia [...] nr [...].
W motywach rozstrzygnięcia zauważono, iż przywołane wyżej postanowienie organu zostało wydane na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeśli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Przenosząc to uregulowanie na grunt niniejszej sprawy podniesiono, że pismo strony z dnia [...] nie można było uznać za wniosek o wznowienie postępowania. Strona w wymienionym piśmie zawarła jedynie prośbę o uzupełnienie swoich akt administracyjnych i z tego względu organ obowiązany był zwrócić się do strony z pytaniem jak należy potraktować przedmiotowe pismo.
Niezależnie od poczynionych wyżej ustaleń – gdyby nawet hipotetycznie przyjąć, że wnioskodawca wyraźnie wniósł o wznowienie postępowania – to dołączone do wniosku dokumenty nie dawały podstaw do wznowienia, jak również okoliczności podniesione we wniosku były już znane organowi wydającemu decyzję. Zgodnie z treścią art. 148 § 1 K.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Tymczasem do wniosku dołączono oświadczenia świadków datowane na dzień [...] i [...] oraz kserokopię wyroku NSA z dnia 31 maja 1995 r. Przedstawione dowody nie mogą być podstawą do wznowienia postępowania, gdyż zostały one złożone z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a.
Reasumując, w przedmiotowej sprawie wznowiono postępowanie pomimo braku podstaw do jego wznowienia. Okoliczności, na które powołała się strona oraz dowody stanowiące podstawę wznowienia zostały wniesione po terminie przewidzianym w art. 148 § 1 K.p.a. i z tej przyczyny wznowienie było niedopuszczalne. Ze wskazanych powodów konieczne było uchylenie własnej decyzji z dnia [...] i umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji wznowionego postanowieniem z dnia [...] jako bezprzedmiotowego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J.Ś. ponownie w tej sprawie przywołał okoliczności faktyczne, wielokrotnie w tej sprawie już przytaczane a odnoszące do działalności strony w formacji [...]. Skarżący zarzucił nadto organowi, że decyzja nie "uwzględnia całości sprawy i nie jest zgodna ze stanem faktycznym sprawy."
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Po pierwsze należy wskazać, iż w piśmie z dnia [...] skierowanym do Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych skarżący J.Ś. zwrócił się do Urzędu o "dołączenie moich dokumentów do sprawy". Do pisma strona skarżąca dołączyła pochodzące z lat [...] oświadczenia świadków J.M. i M.S. oraz kserokopie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 1995 r. sygn. akt SA/Kr 2216/94 w sprawie ze skargi S.Ś..
W myśl art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Żądanie wznowienia złożone przez stronę powinno odpowiadać wymogom z art. 63 § 2 k.p.a., a ponadto z podania powinno wynikać żądanie wznowienia postępowania ( patrz komentarz do art. 147 k.p.a. - M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II). Oprócz spełnienia wymogów formalnych zdefiniowanych w art. 63 § 1 k.p.a., strona, określając przedmiot żądania, musi wskazać co najmniej jedną przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania, wskazaną w art. 145 § 1 i 145a k.p.a. ( patrz komentarz do art. 147 k.p.a. - G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I i II, Zakamycze, 2005).
Odnosząc powyższe uwagi do treści pisma skarżącego z dnia [...] należy wskazać, iż - zdaniem Sadu - analiza treści przedmiotowego pisma w żadnym razie nie pozwala na przyjęcie, iż pismo to stanowi wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] o odmowie przyznania skarżącemu uprawnień kombatanckich. Pismo to bowiem, po pierwsze nie zawiera takiego żądania (żądania wprost wznowienia postępowania, czy też nawet ogólnego, bliżej niesprecyzowanego żądania zmiany czy tez uchylenia decyzji), po drugie zaś skarżący nie wskazuje w nim jakiejkolwiek przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 i 145 a k.p.a. ( nie określa bowiem, iż załączniki do pisma - pochodzące z lat [...] i wyrok NSA z 1995 r. - są "nowymi dowodami", które wyszły na jaw w terminie 4 dni od wydania decyzji ostatecznej).
Skarżący w treści omawianego pisma (złożonego [...] dnia od otrzymania decyzji ostatecznej, a więc w terminie otwartym do zaskarżenia do Sądu Administracyjnego ostatecznej decyzji organu z dnia [...]) domagał się jedynie dołączenia do akt sprawy kolejnych dokumentów.
W tym stanie rzeczy – zdaniem Sądu - brak było jakichkolwiek podstaw do rozważania kwestii wznowienia przedmiotowego postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzja z dnia [...].
Brak było zatem podstaw do wydania postanowienia z dnia [...] Nr [...] o wznowieniu "na wniosek" J.Ś. postępowania administracyjnego zakończonego wyżej już wskazaną decyzją ostateczną, skoro J.Ś. w istocie takiego wniosku nie złożył. Przeto też decyzja organu wydana w I instancji wydana w rozpoznaniu faktycznie nieistniejącego wniosku skarżącego o wznowienie postępowania jest decyzją wadliwą i trafnie została wyeliminowana z obrotu prawnego przez organ zaskarżoną tu decyzją drugoinstancyjną.
Zatem skoro w toku wznowionego "na wniosek" postępowania okazało się, iż brak jest w istocie wniosku o wznowienie postępowania, a co za tym idzie brak jest przesłanek ustawowych określonych w art. 145 k.p.a. do wznowienia, to przedmiotowe postępowanie nie podlegało wznowieniu. Wobec tego orzekając w postępowaniu instancyjnym, organ władny był zastosować przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i uchylić wadliwą decyzję pierwszej instancji i umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe.
Na marginesie można zaznaczyć, iż w tym stanie sprawy zbędne były – zawarte w zaskarżonej decyzji - teoretyczne rozważania organu poczynione, przy "hipotetycznym przyjęciu, że wnioskodawca wyraźnie wniósł o wznowienie postępowania".
W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).