II SA/Op 574/21

II SA/Op 574/21 - Postanowienie WSA w Opolu
Data orzeczenia
2022-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-12-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Krzysztof Bogusz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargi
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 49 par. 1, art. 57 par. 1 w zw. z art. 46 par. 2 pkt 1 lit. b, art. 58 par. 1 pkt 3, art. 220 par. 1 i par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg A. K., G. K., K. K. i W. K. na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości postanawia odrzucić skargi.
Uzasadnienie
A. K., G. K., K. K. i W. K. (zwani dalej: "skarżącymi") jednym pismem z dnia 15 października 2021 r., skierowanym do Przewodniczącego Komisji Skarg, Wniosków i Petycji Rady Miasta G., a oznaczonym jako: "skarga" - zakwestionowali uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...] Nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości. Podnieśli, że decyzja o sprzedaży przedmiotowej działki będącej parkiem, nie była konsultowana ze społeczeństwem pomimo tego, że od ponad roku Rada Miejska w G. miała świadomość jak duży jest społeczny sprzeciw wobec decyzji o sprzedaży. Wskazali, że w czerwcu 2020 r. przedłożono największą w historii G. petycję 358 mieszkańców tejże gminy, wyrażają sprzeciw wobec sprzedaży tego terenu. Stwierdzili, że przedstawiona sprawa dotyczy szeroko pojętego interesu społecznego, a na rewitalizację parku już dwukrotnie pozyskiwano fundusze unijne. Podkreślili, że pomimo deklaracji Burmistrza G. o dostępności działki po sprzedaży, nie ma żadnej gwarancji, że teren będzie zawsze ogólnodostępny dla mieszkańców G. Wskazali również, że Rada Miasta jako organ uchwałodawczy i kontrolny, wybrana przez mieszkańców, powinna ich reprezentować.
Opisane pismo zostało przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez Gminę G. jako skarga oraz i wpisaną w repertorium sądowym pod sygn. II/Og 242/21.
W związku z przedstawionym stanem faktycznym, wezwano skarżących każdego z osobna, do jednoznacznego oświadczenia w terminie 7 dni, czy ich intencją było wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu i wobec tego czy pismo z dnia 15 października 2021 r. w istocie stanowi skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na przedmiotową uchwałę Rady Miejskiej w G., czy też pismo to nie stanowi takiej skargi, a jej adresatem jest wyłącznie Przewodniczący Komisji Skarg, Wniosków i Petycji tejże Rady. Pouczono także, że brak odpowiedzi na powyższe wezwanie będzie skutkować uznaniem, że przedmiotowe pismo nie stanowi skargi do tut. Sądu.
Wobec udzielonej odpowiedzi w piśmie z dnia 6 grudnia 2021 r., że wolą skarżących było wniesienie skargi do Sądu, skarga ta została w dniu 10 grudnia 2021 r. odnotowana w repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 574/21 jako wniesiona na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...], Nr [...].
Następnie zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II WSA w Opolu z dnia 10 grudnia 2021 r., skarżący zostali zobowiązani (każdy z osobna) do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi przez wskazanie ich numerów PESEL. Zobowiązano także skarżących do wykazania naruszenia zaskarżoną uchwałą ich interesu prawnego lub uprawnienia, stosownie do wymagań art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1372, z późn. zm.). Jednocześnie wezwano do uiszczenia w terminie 7 dni, wpisów sądowych od skarg w kwocie po 300 zł każdy ze skarżących. Wezwania powyższe zawierały pouczenia, że niedokonanie żądanych przez Sąd czynności w wyznaczonym terminie, spowoduje odrzucenie skarg.
Przesyłki zawierające wezwania w opisanym zakresie zostały przesłane na adres skarżących podany w skardze i pod tym adresem skutecznie doręczone skarżącym w dniu 20 grudnia 2021 r., przy czym W. K. wezwanie doręczono osobiście, a A. K., G. K. i K. K. wezwania doręczono do rąk dorosłego domownika – W. K. Okoliczność tę dokumentują zwrotne pocztowe potwierdzenia odbioru przesyłek znajdujące się w aktach sprawy (por., k-62, k-63, k-64 i k-65 akt sądowych).
Z akt sądowych wynika, że w sprawie do dnia wydania niniejszego postanowienia nie uzupełniono braków formalnych skargi, ani nie uiszczono wpisu sądowego od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Skargi należało odrzucić.
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329) - zwanej dalej: "P.p.s.a.". Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. (pkt 5a) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6).
Oceniając dopuszczalność skarg wniesionej w niniejszej sprawie, wskazać należy, że nie zawierały one numeru PESEL skarżących, choć obowiązek taki wynika z art. 57 § 1 P.p.s.a. w związku z art. art. 46 § 2 pkt 1 lit b) P.p.s.a. Zgodnie z tymi przepisami prawa - skarga, w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, powinna zawierać numer PESEL strony skarżącej będącej osobą fizyczną.
Dodatkowo zauważyć należy, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepisem szczególnym w rozumieniu powyższego artykułu jest art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, na gruncie którego - każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Z powyższego wynika, że naruszenie interesu prawnego następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącej wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09, LEX nr 561935). Jest to interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (por. A. Matan [w:] Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, wyd. III, red. B. Dolnicki, Warszawa 2021, art. 101). Strona skarżąca zobowiązana jest natomiast wykazać w jaki sposób doszło do naruszenia jej prawem chronionego interesu lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04, LEX nr 171196).
Reasumując powyższe Sąd stwierdził, że przedmiotowe skargi nie zawierały numerów PESEL skarżących i nie zostały opłacone. W ich treści skarżący nie przedstawili także okoliczności wskazujących na naruszenie uchwałą ich interesu prawnego. Uzasadnienie skarg było ogólnikowe i odnosiło się w głównej mierze do opisania niezadowolenia mieszkańców G. z podjętej decyzji o sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, stanowiącej park.
Z podanych względów, skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych skarg w myśl zaś art. 49 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a stanowi, że skutkiem nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, jest jej odrzucenie.
Skarżący zostali również zobowiązani do uiszczenia wpisów od skarg, którego wysokość ustalono na podstawie § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 poz. 535). Podstawę prawną do wezwania o wpisy sądowe stanowił przepis art. 220 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma (skargi), od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.).
Wezwania do uzupełnienia opisanych braków formalnych i fiskalnych skargi, doręczono skarżącym skutecznie w dniu 20 grudnia 2021 r., przy czym co do skarżących A. K., G. K. i K. K. doręczenia dokonano w trybie art. 72 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem prawa, w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu, pismo sądowe można doręczyć dorosłemu domownikowi.
Termin do dokonania żądanych czynności rozpoczął zatem bieg w dniu 21 grudnia 2021 r. i zakończył się w dniu 27 grudnia 2021 r. (poniedziałek). W podanym terminie skarżący nie uzupełnili jednak braków formalnych skargi, ani nie uiścili wymaganych wpisów sądowego od skarg.
Uwzględniając powyższe okoliczności sprawy, skargi A. K., G. K., K. K. i W. K. należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. z powodu nieuzupełnienia ich braków formalnych oraz na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., jako nieopłaconych.
O powyższym, Sąd orzekł jak w sentencji.