II SA/OP 528/06

II SA/Op 528/06 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2006-12-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Daria Sachanbińska
Krzysztof Bogusz
Teresa Cisyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2006 r. sprawy ze skargi M. S. na rozkaz personalny Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Policji oddala skargę.
Uzasadnienie
Komendant Miejski Policji w Opolu, rozkazem personalnym z dnia 11 grudnia 2004 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 oraz art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), zwolnił M. S. ze służby stałej w Policji z dniem 11 grudnia 2004 r. W uzasadnieniu organ podał, że prokuratora zarzuciła funkcjonariuszowi popełnienie opisanego przestępstwa, które zdaniem organu było oczywiste, a zatem uniemożliwiło pozostawienie M. S. w służbie.
Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu, w wyniku rozpatrzenia odwołania, rozkazem personalnym nr [...] z dnia 22 grudnia 2004 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, podtrzymując zwolnienie na zasadzie art. 41 ust. 2 pkt 8 oraz art. 45 ust. 3 i art. 114 ust. 3 ustawy o Policji.
W wyniku złożonej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 7 lutego 2006 roku, sygn. akt II SA/Op 80/05, uchylił zaskarżoną decyzję Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Opolu. W uzasadnieniu Sąd wskazał na naruszenie przez organy orzekające przepisów o postępowaniu administracyjnym (art. 7, 10, 77 § 1 i 80 K.p.a.) oraz naruszenie art. 41 ust. 2 pkt. 8 ustawy o Policji poprzez skoncentrowanie się tylko na jednej przesłance i zaniechanie zbadania drugiej, tj. możliwości pozostania skarżącego w służbie.
Rozkazem personalnym z dnia [...], nr [...] Komendant Miejski Policji w Opolu, działając na podstawie art. 41 ust. 3 i art. 42 ust. 2 i 5 oraz art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58 ze zm.), zwolnił policjanta M. S. ze służby z dniem 16 czerwca 2006 r. oraz przyznał świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, za okres sześciu miesięcy. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 27 kwietnia 2006 r.,(po uprawomocnieniu się wyroku WSA w Opolu z dnia 7 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Op 80/05), wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia M. S. ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 3 przy zastosowaniu art. 42 ust. 2 ustawy o Policji. Organ przywołał art. 42 ust. 1 tej ustawy, który stanowi, że uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości, stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Natomiast z ust. 2 tego przepisu wynika, że jeżeli zwolniony policjant, w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3. Dokonując wykładni przepisu art. 42 ust. 2 ustawy, oraz analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy organ stwierdził, że policjant nie wyraził gotowości do podjęcia służby w ciągu 7 dni od uprawomocnienia się przywołanego wyżej wyroku. Przedmiotowy wyrok uprawomocnił się 8 kwietnia 2006 r. i zdaniem organu M. S. winien zgłosić gotowość do dnia 15 kwietnia 2006 r., czego jednak nie uczynił, a zatem została spełniona norma z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, stąd uzasadnienie znajduje zastosowanie art. 41 ust. 3 tej ustawy. Organ dokonując oceny złożonej (pisemnej), w dniu 5 maja 2006 r., gotowości podjęcia służby przez M. S., podał z jakich powodów nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie, że zgłosił ustnie gotowość podjęcia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Wydziale Kadr i Szkolenia, w dniu 7 lutego 2006 r. Na tę okoliczność przywołał protokół z przesłuchania strony i świadka M. R., notatki, wyciągi z książki przepustek, oświadczenia Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w Opolu. Organ podkreślił, że z zapisu w "Książce wejść" KWP w Opolu, wynika, iż w dacie 7 lutego 2006 r. widnieje wpis, że "M. S. +1" osoba udaje się do Związków a nie do Wydziału Kadr. W piśmie z dnia 18 maja 2006 r., Naczelnik tego Wydziału stwierdził, że "M. S. i M. R. w tym dniu nie zgłosili gotowości do podjęcia służby, w związku z ogłoszonym wyrokiem WSA w Opolu". Organ zaakcentował, że podnoszona przez skarżącego okoliczność zgłaszania ustnie gotowości w sekretariacie przez policjanta z wieloletnim stażem, znającego zasady hierarchiczności i podległości służbowej, budzi zasadnicze wątpliwości. Ponadto M. S. nie zgłosił gotowości przełożonym i nie powiadamiał ich, co zostało potwierdzone w protokole przesłuchania strony z dnia 24 maja 2006 r. Organ również stwierdził, że przytaczane przez skarżącego okoliczności opierają się wyłącznie na deklaratywnej formie oświadczenia, że dotrzymał terminu zgłoszenia gotowości do służby w różnych miejscach i czasie, co jednak nie znajduje potwierdzenia materialnego. Dodał, że potwierdzeniem takim nie może być z powyższych względów oświadczenie innego policjanta M. R., że razem zgłaszali gotowość w dniu 7 lutego 2006 r., gdyż w stosunku do w/w prowadzone jest w tożsamej sprawie postępowanie administracyjne, a obaj skarżący potwierdzają wersję broniącą ich racji. Ponadto, w ocenie organu (po wyroku WSA w Opolu), na zasadzie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Stąd, skoro M. S. pozostawał poza służbą przez okres powyżej sześciu miesięcy, tym samym postanowiono o wypłacie wymienionego świadczenia w maksymalnej wysokości.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł M. S., zarzucając organowi I instancji wadliwe ustalenie stanu faktycznego, nietrafne i wadliwe zastosowanie prawa materialnego (art. 42 ust. 2 i 5, art. 41 ust. 3 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji) oraz obrazę zasad procedury administracyjnej, poprzez naruszenie art. 7, 8, 77 i art. 80 K.p.a. W obszernym uzasadnieniu przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego oraz sądowego, przywołując odpowiednie brzmienie zawartych stwierdzeń przez organ, celem przedstawienia swojego stanowiska w danej kwestii. Podniósł, że w związku z wyrokiem WSA w Opolu, z dnia 2 lutego 2006 r., "wielokrotnie zgłaszał się do organu w celu przywrócenia do służby wyrażając wolę podjęcia obowiązków służbowych". Zaakcentował, że dokonał zgłoszenia w formie ustnej razem z M. R., w dniu 7 lutego 2006 r. "w Kadrach KWP w Opolu, informując pracownika Kadr o wyroku, swojej gotowości i podając swoje dane osobowe oraz nr telefonu kontaktowego". Dodał, że wielokrotnie telefonicznie kontaktował się z Kadrami w celu uzyskania informacji, co do terminu swojego powrotu do służby, potwierdzając tym samym każdorazowo swoją gotowość do służby. Na tę okoliczność wskazał następujące daty: 8 marca 2006 r., 11, 18 i 24 kwietnia 2006 roku. Zasygnalizował, że w dniu 12 kwietnia 2006 r., wraz z M. R. udał się do Zakładu Emerytalno – Rentowego MSWiA w Opolu, celem uzyskania informacji dot. możliwości zawieszenia emerytury w związku z powrotem do służby. Odwołujący stwierdził, że ustawa o Policji nie wymaga szczególnej formy dla zgłoszenia gotowości podjęcia służby, co oznacza, "iż oświadczenie takowe może złożyć przez każde zachowanie dostatecznie objawiające wolę". Dodał, że jako emerytowany policjant, zgłaszający gotowość powrotu do służby, nie pozostaje w żadnym stosunku, hierarchicznym podporządkowaniu, czy podległości służbowej i tym samym może dokonywać przedmiotowego zgłoszenia każdemu pracownikowi organu w jego siedzibie. Podniósł, że organ błędnie ocenił sprostowanie z dnia 9 maja 2006 r., które dotyczyło wcześniejszego oświadczenia z 5 maja 2006 r. Skarżący uznał, że organ dokonał selektywnego wyboru faktów na potrzeby podjętego rozstrzygnięcia, a zatem nie dokonał oceny poszczególnych dowodów w kontekście całości materiału dowodowego. Wskazał również na zasadę interpretacji na korzyść obywatela, w przypadku wystąpienia wątpliwości w sprawie. Przywołując art. 42 ust. 2 ustawy, skarżący uznał, że organ wbrew wykładni gramatycznej tego przepisu przyjął interpretację art. 41 ust. 3, bowiem zdaniem skarżącego konieczną przesłanką do zwolnienia jest pisemne zgłoszenie przez policjanta wystąpienia ze służby.
Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu, po rozpatrzeniu odwołania, rozkazem personalnym nr [...], z dnia [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58 ze zm.), uchylił zaskarżony rozkaz organu I instancji w części dotyczącej daty i zwolnił M. S. ze służby z dniem 31 lipca 2006 r. W uzasadnieniu organ podał, że w wyniku wyroku WSA w Opolu, z dnia 7 lutego 2006 r., z tym dniem nastąpiło reaktywowanie stosunku służbowego policjanta, bowiem wyrok uchylający decyzje wadliwe "..stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne" - art. 42 ust. 1 ustawy. Stosownie natomiast do przepisu art. 42 ust. 2 ustawy, z datą ogłoszenia wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, rozpoczął się bieg terminu 7 - dniowego na zgłoszenie gotowości do podjęcia służby, zatem zobowiązany był on zgłosić gotowość do podjęcia służby przełożonemu w sprawach osobowych, tj. Komendantowi Miejskiemu Policji w Opolu, do dnia 14 lutego 2006 r., a nie jak przyjął organ I instancji, że termin ten upłynął 15 kwietnia 2006 r., tj. 7 dni po uprawomocnieniu się wyroku WSA w Opolu. Organ potwierdził oraz przyjął, że M. S. gotowość do służby wyraził dopiero w pisemnym oświadczeniu z dnia 5 maja 2006 r. W kolejnym oświadczeniu z dnia 9 maja 2006 r., podał, że "zgłaszał taką gotowość po ogłoszeniu wyroku przez WSA w Opolu.". Jednakże organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji i stwierdził, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego brak jest podstaw, aby uznać, że skarżący w ustawowym (7- dniowym) terminie zgłaszał gotowość do podjęcia służby przełożonemu. Podniósł, że twierdzenie skarżącego, iż "przywrócony do służby policjant może dokonać zgłoszenia każdemu pracownikowi organu w jego siedzibie", nie znajduje podstaw prawnych i faktycznych. W szczególności, że doszło do zgłoszenia w sekretariacie Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w Opolu, nieznanej z imienia i nazwiska oraz pełnionego stanowiska kobiecie. Ponadto zasygnalizował, że pracownicy w/w Wydziału Komendy Wojewódzkiej nie są uprawnieni do przyjmowania oświadczeń o gotowości do pełnienia służby w imieniu Komendanta Miejskiego Policji w Opolu (pracodawcy). Organ odwoławczy podkreślił, że w postępowaniu dowodowym nie zostało pominięte twierdzenie skarżącego, że wielokrotnie w marcu i kwietniu 2006 r., telefonicznie kontaktował się z osobami w/w Wydziału KWP i że był w Zakładzie Emerytalno-Rentowym MSWiA. Organ wskazywał, że na tę okoliczność przeprowadził uzupełniające postępowanie wyjaśniające w sprawie zgłoszenia gotowości, które zaprzecza twierdzeniom skarżącego o dokonanym zgłoszeniu. Dodał ponadto, że "w żadnym razie, w dniu 7 lutego 2006 r. nie miało miejsca zgłoszenie takiej gotowości Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Opolu", jak twierdził skarżący, uznając, że "organowi II instancji należało zgłosić gotowość". W ocenie organu odwoławczego, kierując się logiką skarżącego, byłoby to zgłoszenie przełożonemu przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Przywrócony do pracy pracownik zgłasza gotowość do pracy pracodawcy, a w przedmiotowej sprawie takim "pracodawcą" jest dla M. S. Komendant Miejski Policji w Opolu, gdyż skarżący nie pełnił nigdy służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Opolu. Podnoszona okoliczność przez skarżącego, w przedmiocie zgłoszenia właściwemu przełożonemu, którego nie posiadał, bo jest emerytem, nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem organu, jak wyżej wskazywano, w wyniku uchylenia decyzji organu I i II instancji w przedmiocie zwolnienia ze służby, nastąpiła reaktywacja stosunku służbowego, stąd po wydaniu w/w wyroku M. S. nie był już emerytem policyjnym, ale czynnym policjantem. Sprawa przywrócenia do służby i zgłoszenie gotowości do jej pełnienia jest sprawą osobową policjanta, a więc sprawą związaną ze stosunkiem służbowym. Szczegółowy sposób postępowania w w/w sprawach osobowych oraz definicję przełożonego właściwego w sprawach osobowych reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261), które jest znane skarżącemu, co wynika z jego akt personalnych. Organ odwoławczy reasumując stwierdził, że M. S. nie zgłosił gotowości do służby Komendantowi Miejskiemu Policji w Opolu, w terminie 7 dni od ogłoszenia wyroku. Ponadto, powołując się na regulację art. 61 i 84 k.c. oraz pismo skarżącego z dnia 9 czerwca 2006 r., organ stwierdził, że złożone oświadczenie w dniu 5 maja 2006 r., należało przyjąć jako ważne w pierwotnej wersji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, M. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając organowi naruszenie art. 7, 8, 77 i 80 K.p.a. oraz art. 42 ust. 2 i 5, art. 41 ust. 3, art. 45 ust. 3 ustawy o Policji. Skarżący w obszernej skardze, powtórzył z odwołania motywy uzasadnienia swojego stanowiska, uważając rozstrzygnięcie w sprawie za krzywdzące. Skarżący przedłożył Sądowi świadectwo służby z dnia 11 sierpnia 2006 r. i zaświadczenie Zakładu Emerytalno - Rentowego MSWiA z dnia 9 maja 2006 r.
Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że nie naruszył zasad postępowania administracyjnego, strona była informowana o przysługujących jej prawach, czynnie uczestniczyła w całym postępowaniu, wielokrotnie zapoznawała się z całą dokumentacją w sprawie. Przedłożone zostały także akta osobowe skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie odnotować należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania aktu, przy czym Sąd rozważa prawo obowiązujące w dniu jego wydania jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania aktu.
Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie kontroli sądowej poddany został rozkaz personalny w sprawie zwolnienia ze służby M. S. Odnotować należy, że organy administracji publicznej, w tym przypadku Komendant Wojewódzki Policji w Opolu oraz Komendant Miejski w Opolu przedmiotową sprawę prowadzili w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2000 r., Nr 7, poz. 58 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Bezsporną okolicznością w rozpoznawanej sprawie jest dochowanie właściwości organów wydających zaskarżone rozkazy personalne w sprawie zwolnienia, które posiadają przymiot decyzji administracyjnych oraz fakt, iż organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji w przedmiocie zwolnienia ze służby policjanta – M. S.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie zwolnienia ze służby stanowił powołany przez organy orzekające przepis art. 41 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 2 ustawy. Dla dalszych rozważań, niezbędnym jest podkreślenie, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, z dnia 7 lutego 2006 r., o sygn. akt II SA/Op 80/05, zostały uchylone decyzje o zwolnieniu M. S. ze służby w Policji, skutkiem czego, na zasadzie art. 42 ust. 1 ustawy, jest przywrócenie (zwolnionego policjanta) do służby na stanowisko równorzędne, a zatem z mocy prawa następuje reaktywowanie stosunku służbowego. W rozpoznawanej sprawie, kwestia przywrócenia do służby M. S., w związku z w/w wyrokiem tut. Sądu nie jest sporna, dlatego też nie wymaga rozważań.
Odnotować natomiast należy, iż zasadnie organ odwoławczy uznał, iż przywołany wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, uchylający decyzje o zwolnieniu M. S. ze służby, reaktywował stosunek służbowy z dniem ogłoszenia tego wyroku, a nie jak przyjął organ I instancji z dniem jego prawomocności. Skład orzekający w niniejszej sprawie identyfikuje się bowiem ze stanowiskiem NSA wyrażonym w wyroku z dnia 9 maja 2005 r., o sygn. akt OSK 1550/04 (LEX nr 166890), że ".przywrócenie do służby następuje w dniu ogłoszenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o uchyleniu rozkazu personalnego dot. zwolnienia ze służby."
Nie wgłębiając się w problematykę związaną z orzeczeniami sądów administracyjnych, co do prawomocności, wykonalności i skuteczności, zasygnalizować wypada, że wyrokiem - sądy administracyjne nie rozstrzygają sprawy administracyjnej, tj. nie dokonują konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego, lecz dokonują oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności. W wyniku uwzględniającego skargę wyroku, zawierającego rozstrzygnięcie o uchyleniu aktu (decyzji), następuje powrót do sytuacji, która miała miejsce przed wydaniem decyzji i dalszy tok postępowania w sprawie zależny jest od stwierdzenia przez organ, czy w danym przypadku istnieje możliwość i potrzeba wydania nowego aktu, czy też przeciwnie, jest ono niedopuszczalne. Dodać należy, że w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd I instancji, w wyroku określa się, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt nie może być wykonany - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. Dlatego, w pkt. 2 przywołanego wyroku WSA w Opolu, z dnia 7 lutego 2006 r., określono, iż zaskarżona decyzja (o zwolnieniu) nie podlega wykonaniu w całości.
Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy, zasadnym staje się przyjąć, że w dniu ogłoszenia wyroku uchylającym decyzję o zwolnieniu nastąpiło przywrócenie do służby. Odnotować również należy, że przywrócenie do służby następuje ex lege (art. 42 ust. 1 ustawy). W związku z powyższym, z dniem 7 lutego 2006 r., przysługiwało M. S. prawo powrotu do służby na stanowisko równorzędne, bowiem stan ten wynikał z wyroku eliminującego z obiegu prawnego decyzję o zwolnieniu ze służby. Z tym też dniem rozpoczął się bieg terminu do zgłoszenia gotowości podjęcia służby, bowiem przepis art. 42 ust. 2 stanowi, że "Jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3." W ocenie organów orzekających w rozpoznawanej sprawie M. S. nie zgłosił gotowości w ciągu 7 dni od przywrócenia (z mocy prawa) do służby. Organy zgodnie wykazywały, że skarżący zgłoszenia gotowości do służby dokonał w dniu 5 maja 2006 r., a zatem nie dokonał tej czynności w terminie 7 dni od wydania wyroku, tj. do 14 lutego 2006 r., jak również w sytuacji przyjętej przez organ I instancji - w ciągu 7 dni od prawomocności wyroku, tj. do 15 kwietnia 2006 r. Odnotować warto, że skarżący nie kwestionuje przyjętego przez organ odwoławczy stanowiska w przedmiocie rozpoczęcia biegu terminu do zgłoszenia gotowości do służby od dnia wydania wyroku.
Kwestionuje natomiast okoliczność, że dokonał zgłoszenia gotowości do służby nie pisemnie w dniu 5 maja 2006 r., lecz ustnie w dniu 7 lutego 2006 r. i stąd, jego zdaniem, organy zastosowały przepisy prawa materialnego do błędnie ustalonego stanu faktycznego. Przed oceną postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym, przypomnieć wypada, że skarżący twierdził, iż zgłoszenia ustnego o gotowości podjęcia służby dokonał w dacie ogłoszenia wyroku, w sekretariacie Wydziału Kadr - Komendy Wojewódzkiej Policji w Opolu i w Biurze Związków Zawodowych. Ponadto wielokrotnie prowadził rozmowę z pracownicą tego Wydziału i podtrzymywał oświadczenie o gotowości do służby. Jednocześnie czekał na decyzję Komendanta Wojewódzkiego w sprawie podjęcia służby.
Zaznaczyć należy, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu, o czym Komendant Miejski Policji w Opolu zawiadomił skarżącego pismem z dnia 27 kwietnia 2006 r., w którym podał przyczynę i przepisy mające zastosowanie w sprawie. Pouczył o prawie strony do czynnego udziału w tym postępowaniu. Po otrzymaniu w/w zawiadomienia, specjalista Zespołu Kadr i Szkolenia Komendy Miejskiej Policji w Opolu, sporządził notatkę służbową w dniu 5 maja 2006 r., z której wynika, że skarżący wraz z M. R. zwrócili się o informację w przedmiocie zawiadomienia o wszczęciu postępowania i przytoczonych w nim przepisów. W dniu 5 maja 2006 r., skarżący skierował do Komendanta Miejskiego Policji w Opolu oświadczenie, iż "z dniem dzisiejszym zgłasza gotowość do podjęcia służby w podległej jednostce Policji z uwagi na korzystny wyrok." Również w aktach sprawy znajduje się notatka w/w specjalisty z dnia 5 maja 2006 r., z której wynika, że został on poinformowany przez skarżącego i M. R. o złożonych w sekretariacie Komendy Miejskiej Policji pismach, w sprawie gotowości podjęcia służby w dniu 5 maja 2006 r. Z uwagi na złożone przez skarżącego oświadczenie z dnia 9 maja 2006 r., w sprawie sprostowania oświadczenia z dnia 5 maja 2006 r., że wcześniej zgłaszał gotowość do podjęcia służby, organ I instancji wezwał skarżącego o podanie daty zgłoszenia oraz wskazanie osoby, której ta gotowość została zgłoszona. W odpowiedzi na wezwanie, skarżący powołując się na art. 10 K.p.a., podał, że dokonał ustnie zgłoszenia w dniu 7 lutego 2006 r., a ponadto dodał, że wielokrotnie był w KMP i KWP w Opolu, w sprawie powrotu do służby i było to "przed wydaniem wyroku w sprawie jak i zaraz potem". Na zasadzie art. 78 w zw. z art. 75 K.p.a., wniósł o przeprowadzenie dowodu z książki wejść Komendy Wojewódzkiej, oświadczenia M. R. i przesłuchania strony na okoliczność, że w dniu 7 lutego 2006 r. dokonał zgłoszenia.
W tym miejscu zaakcentować należy, że organ administracji publicznej realizując w postępowaniu zasadę prawdy obiektywnej z art. 7 K.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy - art. 77 K.p.a. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, stanowisk stron i innych okoliczności mających znaczenie dla oceny mocy i wiarygodności dowodów. Wyrazem prawidłowego przeprowadzenia przez organ postępowania administracyjnego w aspekcie rozpoznania i oceny sprawy w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia jest uzasadnienie decyzji, stanowiące jej obowiązkowy składnik (poza pewnymi wyjątkami). Stosownie do treści art. 107 § 3 K.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.
Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy, stwierdzić przyjdzie, że organy orzekające w sprawie dopuściły wnioskowane dowody i dokonały ich oceny. Oświadczeniu M. R. odmówiły wiarygodności, podając przyczynę. Sąd zauważa, że uznanie niektórych dowodów za niewiarygodne jest dopuszczalne, pod warunkiem wskazania w uzasadnieniu decyzji powodów, dla których organ odmówił tym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej. Dodać także należy, że w sprawie, w której na stronie spoczywa obowiązek wskazania konkretnych czynności (np. zgłoszenia konkretnemu podmiotowi gotowości w terminie), z których strona wywodzi dla siebie korzystne skutki prawne, a przywoływane twierdzenia strony w tej kwestii są ogólnikowe, obowiązkiem organu staje się wezwanie strony do sprecyzowania i wyjaśnienia podnoszonych stwierdzeń. Jeżeli strona nie poda konkretnych okoliczności, wówczas nie można z takiego zachowania strony wywieść korzystnych dla niej wniosków (por. wyrok NSA z 23 września 1998 r., III SA 2792/97 – LEX nr 44742). W rozpoznawanej sprawie organ I instancji, który jednocześnie był pracodawcą, wezwał skarżącego do wykazania faktu zgłoszenia (daty i osoby). Skarżący wskazał datę, ale lakonicznie podtrzymywał, że zgłoszenia dokonał nieznanej z imienia i nazwiska, funkcji kobiecie w sekretariacie Wydziału Kadr, ale Komendy Wojewódzkiej, czyli w organie II instancji. Organ II instancji prowadzący postępowanie nie poprzestał na "niedookreślonych" stwierdzeniach, lecz z własnej inicjatywy, na tę okoliczność uzyskał stanowisko w/w Wydziału Komendy Wojewódzkiej. Ustalił w szczególności, że we wskazanej dacie przez skarżącego nie zgłosił on gotowości do podjęcia służby. Organy orzekające w sprawie przyznają, że zapisy w "Książce wejść" Komedy Wojewódzkiej Policji potwierdzają, że w dniu 7 lutego 2006 r., skarżący był w Związkach Zawodowych, ale nie potwierdzają, że był w w/w Wydziale Komendy Wojewódzkiej Policji. Również w ramach postępowania odwoławczego organ II instancji, na zasadzie art. 136 K.p.a., na okoliczność zgłoszenia gotowości w dniu 7 lutego 2006 r. przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, które potwierdziło ustalenia organu I instancji, że we wskazywanej dacie skarżący nie zgłosił gotowości podjęcia służby. W aktach znajduje się oświadczenie G. B. z przywoływanego wyżej Wydziału, że skarżący nie zgłaszał jej gotowości do podjęcia pracy ani nie prowadziła rozmów telefonicznych ze skarżącym na temat jego powrotu do służby. Przewodniczący Związków Zawodowych w pisemnym oświadczeniu nie potwierdził, aby skarżący i M. R. zgłaszali gotowość do służby w Zarządzie Związków, w dniu 7 lutego 2006 r. Ponadto na podstawie książki przyjęć wykazano, iż od dnia 7 lutego 2006 r. do maja 2006 r. skarżący nie był w Komendzie Miejskiej Policji w Opolu, był natomiast w dniach 5, 9, 15, 24 i 25 maja 2006 r. W dniu 8 maja 2006 r. skarżący był także przyjęty przez Zastępcę Komendanta Wojewódzkiego Policji. Z zaświadczenia Zakładu Emerytalno – Rentowego MSWiA wynika natomiast, że w dniu 12 kwietnia 2006 r., skarżący zwrócił się z prośbą o informację dot. możliwości zawieszenia wypłaty świadczenia emerytalnego. Ponadto, w postępowaniu odwoławczym, Komendant Miejski Policji także złożył oświadczenie, że skarżący nie zgłaszał gotowości do służby, stąd wszczął postępowanie administracyjne skutkujące zwolnieniem ze służby. Nie bez znaczenia pozostaje fakt przesłuchania skarżącego przez organ I instancji, co potwierdza protokół i odniesienie się organu w uzasadnieniu decyzji do podnoszonej okoliczności zgłoszenia gotowości do służby. Nie można nie podzielić stanowiska organu odwoławczego, że każdemu pracownikowi Komendy Wojewódzkiej, można skutecznie zgłosić gotowość do podjęcia służby. Ponadto, trafne jest stwierdzenie organu odwoławczego w przedmiocie, że w wyniku korzystnego wyroku WSA w Opolu z dnia 7 lutego 2006 r., skarżący uzyskał status czynnego funkcjonariusza, zatem nie może być usprawiedliwieniem skarżącego, że jego dotychczasowy status emeryta stwarzał sytuację, która umożliwiała mu zgłoszenie gotowości każdemu funkcjonariuszowi.
Odnotować także należy, że organ odwoławczy odniósł się do zarzutów odwołania, co ma odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w aktach administracyjnych sprawy.
Organy orzekające w sprawie przeprowadziły postępowanie dowodowe nie naruszając zasady prawdy obiektywnej z art. 7 K.p.a., zebrały materiał dowodowy i dokonały jego oceny. Podały, na podstawie których dowodów oparły rozstrzygnięcie, a którym dowodom odmówiono wiarygodności i z jakich powodów, a zatem brak podstaw do przypisania organom naruszenia art. 77 i 80 K.p.a.
Do wykazanego stanu faktycznego, potwierdzonego materiałem dowodowym, zastosowano omówione na wstępie przepisy prawa materialnego, w tym przypadku art. 41 ust. 3 i art. 42 ust. 2 ustawy, pozwalające na rozwiązanie stosunku służbowego. Jeszcze raz przypomnieć wypada, że przepis art. 42 ust. 2 stanowi, iż "Jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3." Natomiast z przepisu art. 41 ust. 3 ustawy wynika, że "Policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby". W rozpoznawanej sprawie podstawą rozwiązania "reaktywowanego" stosunku służbowego, stał się przepis art. 41 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 2 ustawy, który jak wyżej wskazano przesądził o rozwiązaniu stosunku służbowego na podstawie wskazanego przepisu. W przypadku braku zgłoszenia gotowości podjęcia służby, zachowanie policjanta jest bierne w sprawie służby, czyli następuje milczące wyrażenie woli o braku chęci do kontynuacji przywróconego stosunku służbowego. Stąd zasadnie organy przyjęły domniemanie, że policjant wobec bezczynności w zakresie zgłoszenia gotowości do służby, sam wyraził gotowość wystąpienia ze służby. Odmienne stanowisko prowadziłoby do pozbawienia organu możliwości zastosowania normy art. 42 ust. 2 ustawy, wobec niezgłoszenia przez policjanta gotowości do służby, przyjmując, że policjant powinien pisemnie zgłosić wystąpienie ze służby. Przyjąć bowiem należy, że ustawodawca w przepisie art. 42 ust. 2 ustawy, celowo w ten sposób rozwiązał sprawę zakończenia stosunku służbowego policjanta, który wykazuje się bezczynnością w przedmiocie zgłoszenia gotowości podjęcia służby, po przywróceniu go do służby na stanowisko równorzędne. W związku z powyższym, bezpodstawny jest zarzut skarżącego, że skoro brak było pisemnego oświadczenia o wystąpieniu ze służby, to organ nie mógł zwolnić policjanta na zasadzie art. 41 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 2 ustawy.
Nie zasługuje również na uwzględnienie lakonicznie sformułowany zarzut skargi naruszenia przez organ art. 42 ust. 5 ustawy, gdyż skarżącemu, przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc, stąd organy uwzględniając, że policjant pozostawał poza służbą przez okres powyżej sześciu miesięcy, orzekły o wypłacie wymienionego świadczenia w maksymalnej wysokości.
Odnotować także przyjdzie, iż przełożonym skarżącego był Komendant Miejski Policji w Opolu, stąd organem właściwym do wszczęcia postępowania w rozpoznawanej sprawie, na zasadzie art. 45 ust. 5 ustawy, był Komendant Miejski, a nie Komendant Wojewódzki, dlatego zarzut naruszenia przywołanego przepisu jest chybiony.
Dodać należy, że przy rozstrzyganiu sprawy, a w szczególności w jego uzasadnieniu, organ zobowiązany jest zawrzeć umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa oraz wskazać, jaki związek zachodzi między tą oceną a treścią rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 15 grudnia 1995 r., SA/Lu 2479/94 – LEX nr 27106).
Przedstawiony natomiast stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie, na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego oraz rozważania prawne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wyczerpują okoliczności do wydania kwestionowanych przez skarżącego rozkazów personalnych, w sprawie rozwiązania stosunku służbowego policjanta.
Z tych wszystkich względów należało stwierdzić, że brak było podstaw do przyjęcia, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa obowiązującego w dacie wydania, co prowadzi do konstatacji, iż organy obydwu instancji działały legalnie. Nie doszło również do naruszenia przepisów procedury w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.