II SA/Op 500/21

II SA/Op 500/21 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2021-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Daria Sachanbińska
Krzysztof Bogusz /sprawozdawca/
Krzysztof Sobieralski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 56, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 360
art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 25 ust. 1, art. 27, art. 41 ust. 2 pkt 8
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant st. insp. sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2021 r. sprawy ze skargi R. W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez R. W. (zwanego dalej też: "skarżącym") jest – rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. (zwanego dalej też "Komendantem Wojewódzkim" lub "organem odwoławczym") z dnia [...], nr [...], utrzymująca w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w O. (zwanego dalej też "organem") z dnia [...] nr [...], o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem [...].
Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu [...] Komendant Miejski Policji w O. został poinformowany, że [...] R. W., dzielnicowy Rewiru Dzielnicowych Komisariatu Policji w D. Komendy Miejskiej Policji w O., w czasie wolnym od służby, na terenie A będąc pod wpływem alkoholu, w nocy z [...] na [...] wywołał awanturę z żoną P. W. i pobił ją, w wyniku czego pokrzywdzona doznała obrażeń ciała w postaci złamania nosa, licznych krwiaków i zsinień skóry na całym ciele. Napastnik oddalił się samochodem z miejsca zdarzenia zabierając ze sobą pieniądze stanowiące utarg A prowadzonej przez jego żonę.
W związku ze zdarzeniem P. W. została udzielona pomoc medyczna doraźna i szpitalna. Pokrzywdzona złożyła zawiadomienie o przestępstwie, zostały podjęte czynności dotyczące wdrożenia procedury "Niebieska Karta" i czynności wyjaśniające, w tym w postaci przesłuchania świadków, oględzin miejsca i osób. Wobec skarżącego podjęto niezwłocznie czynności procesowe w trybie art. 308 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 534 z późn. zm.), a także dokonano jego zatrzymania w KMP w O. Przyczyną zatrzymania było uzasadnione przypuszczenie, że: w okresie od sierpnia 2018 r. do dnia [...] czerwca 2021 r. skarżący znęcał się psychicznie i fizycznie nad żoną P. W., tj. czyn z art. 207 § 1 k.k.; w dniu [...] spowodował uszkodzenie ciała P. W., tj. czyn z art. 157 § 1 k.k.; w dniu [...] około godz. [...] w m. S. kierował pojazdem mechanicznym m-ki [...] nr rej. [...] w stanie nietrzeźwości, tj. czyn z art. 178a § 1 k.k.; w dniu [...] dokonał kradzieży pieniędzy w kwocie 1500 złotych z A S. ul. [...] na szkodę osoby najbliższej P. W., a także obawa ucieczki lub ukrywania się albo nakłaniania świadków do składania fałszywych zeznań.
W dniu [...] na podstawie art. 134 i ust. 1 pkt 1 lit a, ust. 1a i art. 135 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą wszczęto przeciw skarżącemu postępowanie dyscyplinarne obejmujące zarzuty dotyczące czynów: z art. 132 ust. 1 ustawy w zw. z § 23 Załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta "; z art. 132 ust. 1 ustawy w zw. z § 23 ww. zarządzenia; z art. 132 ust. 1 ustawy w zw. z § 23 ww. zarządzenia.
Zawiadomieniem z dnia [...] poinformowano też skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 oraz art. 43 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy.
Prowadząc postępowanie administracyjne organ wystąpił do wskazanej przez skarżącego zakładowej organizacji związkowej, tj. do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w O., o wydanie opinii w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, który w swojej odpowiedzi z dnia [...] wskazał, że nie znajduje argumentów przemawiających za dalszym pozostawieniem R. W. w służbie.
W toku postępowania, w dniach [...] i [...] czerwca, przeprowadzono analizę akt osobowych skarżącego, a na podstawie włączonych do akt sprawy dokumentów ustalono, że:
- postanowieniem z dnia [...] sygn. akt [...] , Prokurator Prokuratury Rejonowej w B. przedstawił R. W. zarzuty o to, że w okresie od czerwca 2017 r. do czerwca 2021 r. znęcał się psychicznie i fizycznie nad żoną – P. W., a nadto w nocy z [...] na [...] podczas kolejnej awantury, uderzając pokrzywdzoną pięściami po głowie i innych częściach ciał oraz wykręcając jej ręce, spowodował u niej obrażenia, które skutkowały naruszeniem czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia trwającym nie dłużej niż siedem dni, tj. o przestępstwo z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.
- przesłuchano skarżącego jako podejrzanego, a podczas przesłuchania skarżący nie przyznał się do postawionego mu zarzutu i odmówił składania wyjaśnień;
- w sprawie przeciwko skarżącemu podejrzanemu o przestępstwo z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. zastosowano wobec skarżącego środki zapobiegawcze w postaci dozoru policyjnego i zakazu opuszczania kraju.
Rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...], Komendant Miejski Policji w O., działając na podstawie art. 39 ust. 1 i art. 45 ust. 3 przy zastosowaniu art. 124 ust. 1 ustawy, zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych od dnia 23 czerwca do dnia 22 lipca 2021 r. z jednoczesnym zawieszeniem płatności 50% ostatnio należnego uposażenia.
Następnie, po dokonaniu oceny zgromadzonego materiału dowodowego, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 43 ust. 3, 4 i art. 45 ust. 3 ustawy oraz § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2020 r. poz. 1113) zwanego dalej rozporządzeniem, rozkazem personalnym z dnia [...], nr [...], Komendant Miejski Policji w O. zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] nadający temu rozkazowi, na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735) zwanej dalej k.p.a., rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając rozstrzygniecie, na podstawie okoliczności wynikających ze zgromadzonych dowodów, mających związek ze zdarzeniem zaistniałym w nocy z [...] na [...]. organ uznał, że R. W. w sposób oczywisty dopuścił się popełnienia czynu o znamionach przestępstwa zarzucanego w postanowieniu prokuratora, a zebrany materiał pozwolił na wyciągnięcie wniosków, że sytuacja prawna i faktyczna wyczerpuje całkowicie przesłanki art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, albowiem popełnienie przez R.W. przestępstwa jest oczywiste. W związku z tym, że Policja została utworzona celem służenia społeczeństwu i została przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego, ochrony życia i zdrowia ludzi, wymaga się od funkcjonariusza pełnej dyspozycyjności oraz szczególnej dyscypliny, gdyż tylko w ten sposób możliwe jest zapewnienie sprawnej i właściwej realizacji ustawowych zadań formacji. W zaistniałej sytuacji nie budzi wątpliwości, że interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym tożsamym z interesem służby jest, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji. Pozostawienie w służbie policjanta, któremu przedstawiono zarzut o przestępstwo przeciwko zdrowiu stanowiłoby czynnik demoralizujący w stosunku do innych funkcjonariuszy. Wcześniejsze, prawidłowe wykonywanie czynności służbowych przez policjanta, w żaden sposób nie równoważy bowiem ani nie znosi skutków zdarzenia w nocy z [...] na [...] w tym jego społecznego wydźwięku. Oczywistość popełniania przez R. W. czynu o znamionach przestępstwa znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy, a opisany w zgromadzonej dokumentacji przebieg zdarzeń wynika z okoliczności.
Ustalony stan faktyczny sprawy stanowi podstawę do przyjęcia oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, o którym mowa w art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. Dla uznania, że zaistniały przesłanki do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy nie jest natomiast konieczne przyznanie się do winy. Interes służby uzasadnia zatem konieczność niezwłocznego rozwiązania z R. W. stosunku służbowego. Doświadczony funkcjonariusz, legitymujący się ponad [...] letnim stażem służby, winien zdawać sobie sprawę jak dużym zagrożeniem dla życia i zdrowia jego żony było jego naganne zachowanie. Ponadto, funkcjonariusz Policji bez względu na zajmowane stanowisko, ma obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie, a także postępować w sposób, który nie budzi wątpliwości, co do jego kwalifikacji etycznych. Musi mieć zatem świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami, ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. W przypadku R. W. ponad [...] letni staż służby w Policji, znajomość obowiązującego prawa, wiedza o konieczności zachowywania zasad etyki zawodowej policjanta, daje podstawy do stwierdzenia, że postąpił on szczególnie nagannie.. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na wyjątkowo ważny interes społeczny tożsamy z interesem służby.
Od powyższego rozkazu skarżący wniósł odwołanie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jako przedwczesnej i utrzymanie w mocy rozkazu personalnego o zawieszeniu w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania przez Prokuraturę Rejonową w B. oraz postępowania dyscyplinarnego podniósł, że:
- zarzuty postępowania dyscyplinarnego wymagają wyjaśnienia np: zarzut zabrania pieniędzy na szkodę żony okazał się chybiony i nie potwierdzony, gdyż żona odmówiła ponownego składania zeznań przeciwko niemu w sprawie kradzieży i oświadczyła że inicjatorem sprawy był K. C.
- nie zostało mu udowodnione kierowanie pojazdem mechanicznym po użyciu alkoholu. Mając na uwadze dobro służby postanowił poddać się leczeniu odwykowemu, aby uniknąć w przyszłości niejasnych i niepotrzebnych sytuacji związanych z alkoholem a terapii odwykowej powinna również poddać się jego żona, a kłopoty rodzinne nie powinny dłużej rzutować na pełnioną przez niego służbę.
Skarżący wskazał, że zdaje sobie sprawę z tego, że zasady etyki zawodowej obowiązują go również poza pracą.
Rozkazem personalnym z dnia [...]., nr [...] , Komendant Wojewódzki Policji w O. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że rozkaz personalny wydany na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 43 ust. 3, 4 i art. 45 ust. 3 ustawy oraz § 19 ust. 1 rozporządzenia jest niezależny i odrębny od ustaleń i wyników postępowania przygotowawczego czy sądowego. Ustalenie oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego następuje w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego. Także "oczywistość" popełnienia przestępstwa podlega indywidualnej ocenie w oparciu o zebrany materiał dowodowy w postępowaniu administracyjnym, dokonanym przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Wydana w tym postępowaniu decyzja ma charakter uznaniowy. Organ wyjaśnił, że oczywistość przestępstwa zachodzi wtedy, gdy sprawcę złapano na gorącym uczynku albo gdy w okolicznościach nienasuwających wątpliwości przyznaje się on do popełnienia przestępstwa, lub gdy zebrano takie dowody, które bezpośrednio stwierdzają dokonanie czynu przestępczego. Ponadto oczywistość jest definiowana jako uznanie, które jest niewątpliwe i pewne w takim stopniu, że nie można im rozsądnie zaprzeczyć. Na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów wskazując na wynikające z nich okoliczności faktyczne Komendant Wojewódzki za niebudzący wątpliwości uznał fakt, że skarżący dopuścił się zarzucanego mu czynu określonego w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów z dnia [...]. o przestępstwo z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., co potwierdza znajdująca się w aktach dokumentacja medyczna. Wskazał, że rozpatrując niniejszą sprawę pod uwagę wziął wyłącznie stan faktyczny dotyczący wydarzeń z dnia [...] Podkreślając, że w prowadzonym postępowaniu administracyjnym organ jest niezależny zaznaczył, że stan faktyczny sprawy ustalono na podstawie m.in. zeznań pokrzywdzonej, jak również zeznań świadków będących na miejscu zdarzenia oraz wyników podjętych czynności, w tym oględzin osoby. Ponadto w ramach procedury "Niebieska Karta" stwierdzono, że od ok. 4 lat skarżący stosował przemoc fizyczną oraz psychiczną wobec swojej żony. W tych okolicznościach w ocenie organu odwoławczego popełnienie przez stronę czynu o znamionach przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. jest oczywiste i nie budzi wątpliwości. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze sprawcą przestępstwa określonego w art. 207 § 1 k.k., do którego dokonania ustawa nie wymaga żadnego określonego skutku. Jednak zachowaniem z nocy [...] na [...] spowodował następstwa decydujące o wyczerpaniu tym czynem jednocześnie znamiona innego przestępstwa, które jest określone w art. 157 § 2 k.k. W takim wypadku nie jest możliwe, ani też celowe rozgraniczanie czynu mającego w całości charakter znęcania się od tego jego fragmentu, z którego wyniknął określony skutek. Należy zatem zastosować kumulatywną kwalifikację prawną tego czynu zgodnie z dyspozycją art. 11 § 2 k.k. Odnosząc się do kwestii stosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy organ odwoławczy zaznaczył, że ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "oczywistości". Organ powinien ją oceniać w każdej sprawie indywidualnie i nie może ona wynikać tylko z przekonania organu. O oczywistości popełnienia czynu można mówić wówczas, gdy stan faktyczny danej sprawy pozwala na stwierdzenie, kto dopuścił się danego czynu, zaś popełniony czyn musi stanowić czyn o znamionach przestępstwa. Stosownie do tego Komendant Wojewódzki uznał, że okoliczności sprawy wskazują na "oczywistość" popełnienia przestępstwa przez skarżącego wobec czego można zwolnić go ze służby na podstawie art. 41 ust 2 pkt 8 ustawy.
Odnosząc się do wniosków odwołania wyjaśnił, że postępowanie dyscyplinarne prowadzone jest według odrębnych przepisów i jest postępowaniem wewnętrznym, służbowym niezależnym od prowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby. Z kolei na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Dalej organ podkreślił, że skarżący w odwołaniu nie zaprzeczył zaistnieniu zdarzenia w nocy z [...] na [...]., wskazującego na jego niewłaściwe zachowanie w czasie wolnym od służby. Informacja o poddaniu się leczeniu odwykowemu wskazuje z kolei na świadomość istniejącego problemu. Stosownie do regulacji art. 1 ust. 1 ustawy wskazując na cele, zadania i wizerunek Policji Komendant Wojewódzki uznał, że popełniony przez skarżącego czyn stoi w sprzeczności z podstawowymi zadaniami Policji i obowiązkami policjantów. Podzielił ocenę organu pierwszej instancji co do tego, że jego postawa bez wątpienia rzutuje negatywnie na wizerunek Policji i jej postrzeganie w odbiorze społecznym zaznaczając, że walor nieposzlakowanej opinii wymaganej od policjanta dotyczy także zachowania policjanta po zakończeniu służby. Podejrzenie popełnienia powyższego czynu, rodzi z kolei negatywny wydźwięk społeczny już w samym jego zawodowym środowisku oraz godzi w dobro służby i podważa zaufanie społeczne do całej formacji. W toku postępowania odwoławczego stwierdzono, że wobec skarżącego zastosowano nakazu natychmiastowego opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia w związku z zachowaniem stwarzającym zagrożenie życia lub zdrowia żony, a prokurator zastosował wobec R. W. środek zapobiegawczy w postaci dozoru Policji i zakazu opuszczania kraju oraz zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący domagał się uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego Policji w O. oraz zwrócenia sprawy organowi pierwszej instancji celem wznowienia umorzonego - w dniu 7 lipca 2021r., postępowania dyscyplinarnego i zawieszenia go do czasu zakończenia postępowania dowodowego w sprawie karnej bądź samodzielnego jego kontynuowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę art. 7 k.p.a. poprzez brak obiektywnej oceny zdarzenia będącego podstawą podjętej decyzji, a w konsekwencji obrazę:
- art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy poprzez przyjęcie za oczywiste popełnienie przez skarżącego czynów o znamionach przestępstwa, gdy tymczasem nie wezwano i nie wysłuchano skarżącego w toku wszczętego postępowania służbowego tym bardziej, że odmówił składania wyjaśnień w toku postępowania Prokuratury Rejonowej w B. nie przyznając się do popełnienia zarzucanych mu czynów, a co za tym idzie:
- naruszenie art. 135g ustawy nakazującego zbadanie i uwzględnienie okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść obwinionego;
- obrazę art. 75 § 1 i art. 136 k.p.a. poprzez poprzestanie na dokumentacji sporządzonej we wstępnej fazie postępowania przygotowawczego Prokuratury Rejonowej w B., gdy tymczasem ustalenia te ulegały znaczącym zmianom na korzyść skarżącego, co m.in. wynikało ze złożonego środka zaskarżenia.
Uzasadniając skargę R. W. wskazał, że bardzo szybki i powierzchowny sposób przeprowadzenia postępowania pozbawił go możliwości skutecznej obrony, tym bardziej, że sprawa wymaga wnikliwego rozpatrzenia we wszystkich aspektach. Jako dowód na słuszność podniesionych zarzutów wskazał fakt, że prokurator postanowieniem z dnia [...] uchylił zastosowany wobec niego środek zapobiegawczy w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną P. W., zakazu zbliżania się do niej oraz nakazu opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania.
W odpowiedzi na skargę organ uznał, że zarzuty skargi są bezzasadne i wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów wywodził, że zaistnienie przesłanki "oczywistości popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa" nie musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem w sprawie karne i należy odróżnić stan faktyczny, przy którym popełnienie przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa jest "oczywiste", od stanów faktycznych, przy których popełnienie przestępstwa stwierdzone zostało prawomocnym wyrokiem, jako stany od siebie niezależne, umożliwiające rozwiązanie stosunku służbowego w innym trybie. Do niniejszego postępowania nie ma zastosowania art. 135g ustawy, ponieważ przepis ten dotyczy zasad prowadzenia postępowań dyscyplinarnych. Z kolei postępowanie dowodowe w sprawie dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, nie może naruszać uprawnień do podejmowania czynności ustawowo przewidzianych dla organów ścigania w ramach postępowania przygotowawczego. Nie ma więc podstaw prawnych do dublowania postępowania w zakresie czynności, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 1 i art. 297 k.p.k. i z tego względu postępowanie dowodowe w takiej sprawie musi znaleźć ograniczenia z uwagi na prowadzone postępowanie przygotowawcze i jego cele. Mając to na uwadze w sprawie materiał dowodowy stanowiły przede wszystkim protokoły z wykonanych czynności procesowych w ramach postępowania karnego. W toku postępowania skarżący nie składał wniosków dowodowych, natomiast uchylenie przez prokuratora środka zapobiegawczego nie ma znaczenia dla niniejszego postępowania.
W piśmie procesowym z dnia 28 listopada 2021 r. skarżący dodatkowo zarzucił organowi, że:
- ustalenia oparł o wątpliwy materiał dowodowy działając z niczym nieuzasadnioną szybkością i pozbawiając go możliwości skorzystania z przysługujących mu praw strony, wadliwie kształtując podstawę zwolnienia ze służby i naruszając art. 10 k.p.a., w tym poprzez brak przesłuchania skarżącego.
- nie zebrał samodzielnie żadnych materiałów ograniczając się do tych z wstępnej fazy postępowania karnego;
- dokonał niewłaściwej oceny materiału dowodowego;
- decyzja o zakończeniu postępowania została wydana w czasie biegu terminów wskazanych w zawiadomieniu o jego wszczęciu co do możliwości wypowiedzenia się w sprawie;
- zaniechał prowadzenia wszczętego postępowania dyscyplinarnego, które umorzono orzeczeniem Komendanta Miejskiego Policji w O. z dnia [...], nr [...], z uwagi na wykonalny, nieprawomocny rozkaz personalny z dnia [...] o zwolnieniu ze służby;
- stwierdził oczywistość przestępstwa, którego zaistnienie było od samego początku negowane przez stronę i samą pokrzywdzoną;
- uwzględnił wersję zdarzenia przedstawioną przez pokrzywdzoną, podczas gdy będąc w stanie nietrzeźwości alkoholowej nie mogła odpowiadać za to co mówi, zwłaszcza ,że nie podtrzymała tego akcentując, że wymuszono na niej treści, które były wygodne dla organu;
- nie dostrzegł sprzeczności w wersjach świadków, którzy emocjonalnie przedstawiali okoliczności zdarzenia w sposób uniemożliwiający ustalenie jego przebiegu;
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu skarżący podtrzymał skargę i stanowisko w niej wyrażone, a na pytanie Sądu oświadczył, że nie pamięta przebiegu zdarzeń i przyczyn obrażeń żony opisanych w dokumentacji medycznej. Pełnomocnik organu wniósł z kolei o dołączenie do akt sprawy, jako załącznika do protokołu, aktu oskarżenia przeciwko R. W. z dnia [...] sygn. [...] Podtrzymał też stanowisko procesowe zawarte w odpowiedzi na skargę wskazując, że charakter zarzutów postawionych skarżącemu w akcie oskarżenia uzasadnia zwolnienie go ze służby w Policji, a na pytanie Sądu oświadczył, że wniosek skarżącego o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją wpłynął do organu po wniesieniu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.
Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność rozpoznania niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że w jej granicach nie zaistniały podstawy do zastosowania art. 56 p.p.s.a. i zawieszenia na jego podstawie postępowania sądowoadministracyjnego w związku ze złożeniem przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym wniosku o wznowienie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Na podstawie art. 56 p.p.s.a. postępowanie sądowe podlega zawieszeniu w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania. Ustawodawca przyjął, że jeżeli w pierwszej kolejności wszczęte zostanie jedno z postępowań nadzwyczajnych, a następnie wniesiona zostanie skarga do sądu administracyjnego, to postępowanie sądowoadministracyjne obligatoryjnie podlega zawieszeniu do czasu zakończenia postępowania nadzwyczajnego toczącego się przed właściwym organem administracji publicznej. W niniejszej sprawie wniosek skarżącego o wznowienie postępowania został jednak złożony po wniesieniu skargi do Sądu. Stąd uznać należało, że wskazany przepis nie znajdował zastosowania, a sprawa podlegała rozpoznaniu w wyznaczonym terminie.
Przeprowadzona przez Sąd, ocena legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w jakimkolwiek stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a.
Zdaniem Sądu, w sprawie nie zaistniały nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone właściwie, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości.
Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby stanowił art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360 z późn. zm.) nadal zwanej ustawą, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie.
Powołana regulacja przewiduje jedną z fakultatywnych podstaw zwolnienia policjanta ze służby, a jej analiza prowadzi do wniosku, że ma ona charakter uznaniowy, jednak uznanie to dotyczy tylko możliwości zastosowania omawianego przepisu. Użycie przez ustawodawcę zwrotu "można zwolnić" oznacza, że rozstrzygnięcie o zwolnieniu policjanta ze służby nie musi zostać podjęte w każdym przypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa we wskazanym przepisie. To organ decyduje czy dokonać zwolnienia, czy też nie. Uznaniowość nie oznacza jednak dowolności w tym względzie. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735) nadal w skrócie k.p.a., decyzja wydana w tym przedmiocie powinna bowiem uwzględnić interes społeczny jak i słuszny interes funkcjonariusza, którego dotyczy postępowanie. Ponadto, z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy wynika wprost, że jego zastosowanie wymaga kumulatywnego spełnienia wszystkich trzech przesłanek normatywnych, przewidzianych w hipotezie tej normy prawnej, tj.: ustalenie faktu popełnienia przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, oczywistość popełnienia tego czynu oraz wykazanie, że uniemożliwia to pozostawienie funkcjonariusza w służbie.
W kontekście powyższego zauważyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola sądowa dotycząca decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowoadministracyjna w takim wypadku nie obejmuje natomiast oceny, w jaki sposób organy administracji, realizując określoną politykę stosowania prawa, wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych. W konsekwencji, w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby sądy administracyjne badają jedynie, czy rozstrzygnięcie organu o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralne lub podjęte przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Weryfikacji podlega okoliczność, czy nie doszło do naruszenia prawa materialnego i procesowego, nie ingerując przy tym w słuszność dokonanego przez organ wyboru i tym samym celowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Inaczej mówiąc sądy administracyjne w takim przypadku nie mogą wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać, czy dana osoba powinna nadal pozostać funkcjonariuszem danej formacji, czy też mogła być wykluczona z tego grona (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 24 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 253/20 i powołane tam orzecznictwo; wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu są dostępne w: Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Istotne z punktu widzenia kontroli jest więc dokonanie analizy, czy organ wykazał, że funkcjonariusz w sposób oczywisty dokonał czynu o znamionach przestępstwa, a jego nieprzydatność do służby jest bezpośrednią konsekwencją jego zachowania. Innych warunków i ograniczeń, co do dopuszczalności zastosowania tej instytucji ustawodawca nie przewidział.
Dokonując oceny w tym zakresie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została podjęta przy uwzględnieniu ustawowych kryteriów i nie jest arbitralna. Na podstawie zebranego materiału dowodowego wykazano kumulatywne spełnienie wszystkich przesłanek z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, co uzasadniało zwolnienie skarżącego ze służby.
Przyjęcie przez ustawodawcę jako przesłanki zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, popełnienia czynu noszącego znamiona przestępstwa, a nie czynu w postaci przestępstwa powoduje, że podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie tego przepisu nie wymaga ustalenia okoliczności przesądzających o winie funkcjonariusza, stopniu tej winy i społecznej szkodliwości czynu, tj. warunków definiujących przestępstwo. W tym postępowaniu nie jest rzeczą organu ustalenie, czy funkcjonariusz popełnił przestępstwo, gdyż ta kompetencja została przyznana organom prowadzącym postępowanie karne. Organ nie musi również oczekiwać na rozstrzygnięcie tej kwestii przez właściwy sąd. Wynika to z tego, że w przypadku, gdy popełnienie przestępstwa zostanie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem w sprawie karnej, stosowane są odrębne podstawy do zwolnienia funkcjonariusza ze służby, tj. art. 41 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 4 ustawy. W trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy obowiązkiem organu jest jedynie ustalenie że funkcjonariusz w sposób oczywisty popełnił czyn, który nosi znamiona przestępstwa określonego w przepisach prawa oraz że popełnienie tego czynu uniemożliwia pozostawanie funkcjonariusza w służbie.
W kwestii oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa lub przestępstwa skarbowego zauważyć należy, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, jak i inne przepisy ustawy o Policji, nie zawierają definicji legalnej pojęcia takiej oczywistości. W orzecznictwie sądowym w zakresie rozumienia tej kategorii na tle omawianego przepisu wskazuje się, że chodzi tu o "oczywistość" w szerokim znaczeniu, a zatem o sytuację niewątpliwą, gdy w sprawie zgromadzono jednoznaczne, bezpośrednie i korespondujące ze sobą dowody. "Oczywistość" można przyjmować w sytuacji, gdy wynika ona z ustalonych okoliczności w sposób ewidentny, na "pierwszy rzut oka", a więc, gdy taki, a nie inny przebieg zdarzeń znajduje potwierdzenie w ustalonych okolicznościach faktycznych, bez szczególnych dociekań i pogłębionych analiz (por. wyroki WSA w Lublinie z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 100/21 i z dnia 24 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 253/20).
W sensie procesowym oczywistość polega zatem na tym, że materiał dowodowy musi w sposób jednoznaczny, wskazywać na fakt popełnienia przez funkcjonariusza czynu o znamionach przestępstwa. Chodzi o sytuację, gdy w sprawie zgromadzono jednoznaczne, bezpośrednie dowody, wzajemnie się uzupełniające, zgodne i niewykluczające się. Ustalenie oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa powinno być potwierdzone analizą okoliczności konkretnego przypadku. Można przyjąć, że oczywistość zachodzi w sytuacji gdy funkcjonariusz przyzna się do popełnienia określonego czynu, bądź zostanie złapany na gorącym uczynku, albo gdy w okolicznościach nienasuwających żadnych wątpliwości co do popełnienia czynu, zebrane zostaną takie dowody, które bezpośrednio potwierdzają dokonanie go przez funkcjonariusza.
Jeśli zaś chodzi o przesłankę dotyczącą braku możliwości pozostawienia w służbie po dokonaniu czynu o znamionach przestępstwa, to należy ją ustalać w kontekście dbałości o autorytet Policji, jako zorganizowanej formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa ludzi i porządku publicznego oraz wymogu posiadania przez funkcjonariusza nieposzlakowanej opinii, niezbędnej do pełnienia służby. Nie ulega wątpliwości, że osoby pełniące służbę w Policji obowiązują wyjątkowo rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa, a szczególna rola Policji wymaga zaufania obywateli do tej instytucji. Ochronie interesu publicznego służy uznanie za niemożliwe pozostawienie w służbie policjanta, który naruszy warunki kwalifikowane do pełnienia służby w Policji w związku z popełnieniem czynu zabronionego. Wymaga tego rodzaj i zakres zadań powierzonych Policji. Ponadto, zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy służbę w Policji mogą pełnić jedynie osoby o nieposzlakowanej opinii, a wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują od pełnienia służby.
Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że dokonana przez organ odwoławczy ocena, stanowiąca podstawę orzeczenia o zwolnieniu skarżącego ze służby, była zgodna z prawem.
Ustalenia faktyczne dokonane zostały na podstawie włączonego do akt materiału dowodowego zgromadzonego zarówno w postępowaniu dyscyplinarnym jak i w postępowaniu karnym w tym m.in. na podstawie zeznań świadków, zeznań pokrzywdzonej, jej oględzin i dokumentacji medycznej. Materiał dowodowy został zgromadzony stosownie do art. 75 § 1 k.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Podkreślić można, że choć z jednej strony organ ma obowiązek zebrania dowodów świadczących o oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, to z drugiej jednak strony nie ma podstaw prawnych do dublowania postępowania w zakresie czynności przeprowadzonych w innym postępowaniu np. karnym, dyscyplinarnym. W świetle art. 75 k.p.a. możliwe jest wykorzystanie dowodów zebranych uprzednio w postępowaniu przed innymi organami, bez konieczności powtórnego ich przeprowadzenia przez organ administracji publicznej.
Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał uznać, że w okolicznościach niniejszej sprawy zostały kumulatywnie spełnione wszystkie przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy. W obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ dokonał wyczerpującej oceny, która uzasadniała rozstrzygnięcia i nie wykraczała poza granice uznania administracyjnego.
Jakkolwiek organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji, to w sposób uprawniony, rozpoznając ponownie sprawę pod uwagę wziął wyłącznie stan faktyczny dotyczący zdarzenia z nocy [...] na [...] i jako podstawę zwolnienie skarżącego ze służby, uznał oczywistość popełnienia przez niego czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k., określonego w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów. Jako dowód na potwierdzenie popełniani tego czynu wskazał przede wszystkim dokumentację medyczną opisującą obrażenia jakich doznała żona skarżącego na skutek tego, że w trakcie awantury skarżący uderzał ją pięściami po głowie i innych częściach ciała, wykręcał jej obie ręce. Z dokumentacji medycznej wynika jednoznacznie, że zachowanie skarżącego doprowadziło do powstania u pokrzywdzonej obrażeń ciała w postaci obfitego krwawienia z nosa i ust, złamania kości nosa bez przemieszczenia odłamów kostnych, licznych zasinień ramion, przedramion, ud i podudzi, licznych siniaków głowy oraz bólu w klatce piersiowej po lewej stronie, które to obrażenia skutkowały naruszeniem czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia trwającym nie dłużej niż siedem dni. W ramach procedury "Niebieska Karta" stwierdzono z kolei, że od około 4 lat skarżący stosował przemoc fizyczną oraz psychiczną wobec swojej żony.
Oczywistość popełnienia przez skarżącego czynu organ wywiódł również z zeznań pokrzywdzonej i zeznań świadków będących na miejscu zdarzenia. W ocenie Sądu brak jest podstaw do podważania wiarygodności tych zeznań i dokonanych na ich podstawie ustaleń zwłaszcza w sytuacji, gdy korespondują one ze sobą, a sam skarżący odmówił składania wyjaśnień w sprawie stawianych mu zarzutów - co potwierdza protokół przesłuchania podejrzanego. Ponadto, w prowadzonym postępowaniu nie wskazał żadnych okoliczności faktycznych i dowodów, które mogłyby podważyć dokonane w sprawie ustalenia, a zapytany przez Sąd oświadczył, że nie pamięta przebiegu zdarzeń ze spornej nocy i przyczyn obrażeń żony opisanych w dokumentacji medycznej pomocy doraźnej i szpitalnej.
W tym świetle brak jest podstaw do stawiania organowi zarzutu dokonania nieprawidłowych ustaleń co do oczywistości popełnienia przeze skarżącego zarzucanego mu czynu, w tym w związku z brakiem jego przesłuchania.
Podkreślić jeszcze raz trzeba, że w granicach niniejszej sprawy, ani organ, ani Sąd nie ma uprawnień do badania winy skarżącego, czy stopnia społecznej szkodliwości i oceny czy skarżący popełnił przestępstwo z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. Organ ocenia jedynie czy doszło do popełnia czynu o znamionach przestępstwa. Oczywistość, o której mowa w art. 42 ust. 2 pkt 8 ustawy musi być przekonująca dla organu i organ nie musi jej wykazywać w rozumieniu prawa karnego. Przedmiotowe postępowanie w tej materii nie jest postępowaniem karnym. Postępowanie dowodowe w sprawie dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, nie może bowiem naruszać uprawnień do podejmowania czynności ustawowo przewidzianych dla organów ścigania w ramach postępowania przygotowawczego.
Dla dokonywanej w sprawie oceny "oczywistości popełnienia czynu" nie ma też znaczenia to, że sprawa karna nie została zakończona oraz, że prokurator uchylił zastosowany wobec skarżącego środek zapobiegawczy. Inny jest bowiem cel i istota postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie, w której należało uznać, że okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy zostały wyjaśnione. Skoro ustalenia organu nie zostały przez skarżącego skutecznie podważone, w tym przez wskazanie konkretnych, istotnych okoliczności, które nie zostały wyjaśnione, to zarzuty skargi w tym zakresie, zdaniem Sądu, są nieuzasadnione.
Zaistnienie przesłanki oczywistości popełnienia czynu pozwalało z kolei na uznanie w zaskarżonej decyzji, że dalsze pozostawanie skarżącego w służbie nie jest możliwe.
Podzielając pogląd wyrażony w orzecznictwie sądowym wskazać należy, że art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy jest regulacją wyjątkową, która została wprowadzona w trosce o autorytet Policji oraz z uwagi na społeczną rolę tej formacji i charakter powierzonych jej zadań. Wskazany przepis służy jak najszybszemu eliminowaniu ze struktur Policji funkcjonariuszy popadających w konflikt z prawem, którego przestrzeganie mają kontrolować oraz przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić Policję wiarygodności w oczach opinii publicznej.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl ust. 2 art. 1 ustawy, należy w szczególności ochrona mienia oraz życia i zdrowia ludzi, a także zapobieganie łamaniu prawa, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie sprawców czynów zabronionych. Realizacja tak ważnych zadań niewątpliwie wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz zdolne fizycznie i psychicznie do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolnie podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę.
Przypomnieć także należy, że każda osoba wstępująca do służby w Policji składając ślubowanie wedle roty ustalonej w art. 27 ustawy o Policji zobowiązuje się do tego, by wykonując powierzone jej zadania, pilnie przestrzegać prawa, dochować wierności konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych. Ślubuje też strzec tajemnic związanych ze służbą, honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Zobowiązanie to nie jest tylko deklaracją, ale oznacza, że policjant zobowiązany jest dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 664/06).
Funkcjonariusz Policji ma zatem obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie. Właściwi przełożeni nie mogą tolerować w szeregach Policji policjantów, których postawa mogłaby podważyć autorytet organów państwa i macierzystej formacji, a także narazić Policję na utratę zaufania do jej funkcjonariuszy. Dotyczy to zwłaszcza osób, które łamią obowiązujący porządek prawny, niezależnie od tego czy takie fakty miały miejsce w czasie wykonywania zadań służbowych czy poza służbą (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 624/16).
Policjantom, podobnie jak funkcjonariuszom innych służb mundurowych przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego. Taka ochrona funkcjonariuszy służb mundurowych nie ma jednak charakteru bezwzględnego. O ile ustawodawca w interesie funkcjonariuszy reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby, to jednocześnie dostrzega bezwzględną potrzebę ochrony również interesów każdej ze zmilitaryzowanych formacji, wyposażając organy właściwych służb w instrumenty prawne niezbędne do prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej, a także do podejmowania działań umożliwiających sprawne funkcjonowanie wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 100/21). Zauważyć można, że funkcjonowanie Policji, jako formacji służącej społeczeństwu, jest możliwe wyłącznie wtedy, gdy jej przedstawiciele będą przestrzegali szczególnych reguł godnego i zgodnego ze społecznym zaufaniem zachowania się. Odnosi się to zarówno do sfery służby, jak i postawy osobistej.
W zaskarżonym rozkazie personalnym organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do przedmiotowej przesłanki braku możliwości pozostawania skarżącego w służbie odwołując się właśnie do zadań i wizerunku Policji, dobra służby i obowiązków funkcjonariuszy. Rozważania w tym zakresie są logiczne, przekonujące i wyczerpujące. Oparto je na kompletnym materiale dowodowym. Rozstrzygając o celowości zwolnienia skarżącego ze służby organ wziął pod uwagę to, że czyn popełniony przez skarżącego nie tylko jest prawnie zabroniony, ale także to, że jest negatywne w odbiorze społecznym i podważa zaufanie do całej formacji. Rozważył w tym zakresie interes społeczny i interes strony uznając, że w zaistniałej sytuacji ten pierwszy przeważa nad drugim. Kontrola decyzji uznaniowej nie obejmuje celowości wyboru przez organ takiego a nie innego sposobu załatwienia sprawy, należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, a zwalniając skarżącego ze służby organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. W konsekwencji, zdaniem Sądu, w zaskarżonej decyzji zasadnie organ stwierdził zaistnienie okoliczności uniemożliwiających pozostawanie skarżącego w służbie.
Reasumując na podstawie prawidłowo zebranego i ocenionego materiału dowodowego, w zaskarżonej decyzji dostatecznie wyjaśniono okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy. Podejmując sporne rozstrzygnięcie organ odwoławczy prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego oraz procesowego i nie przekroczył granic uznania administracyjnego.
W kwestii zarzutów skarżącego rozszerzonych w piśmie procesowym wyjaśnić przy tym dodatkowo można, że zasada szybkości postępowania jest jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Stosowanie też do art. 12 § 2 k.p.a. sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny załatwiać niezwłocznie. Na podstawie art. 75 § 1 k.p.a., jak już wcześniej wskazano, jako dowód należy natomiast dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
W świetle tych regulacji, jako uprawnione uznać należy uwzględnienie przez organ dowodów zgromadzonych w innych postępowaniach. Jakkolwiek też za wadliwe można uznać zakończenie postępowania przed upływem biegu terminu do wypowiedzenia strony, to jednak w niniejszej sprawie naruszenie takie nie zaistniało. Zauważyć należy, że w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia [...] (doręczonym skarżącemu w tym samym dniu – co potwierdza jego podpis) organ wskazał 3-dniowy termin na wypowiedzenie się w sprawie przez skarżącego. Z notatki urzędowej sporządzonej do akt [...] którą skarżący również podpisał wynika z kolei, że został on pouczony, że po upływie 3 dni od zawiadomienia zostanie wydana w sprawie decyzja. Skoro zatem decyzja została wydana dnia [...]. nie można uznać, że jest przedwczesna, a skarżący nie mógł się wypowiedzieć.
Ponadto nawet zaistnienie takiego naruszenia w niniejszej sprawie nie mogłoby mieć żadnego wpływu na jej wynik skoro skarżący w toku postępowania odwoławczego, a także sądowoadaministracyjnego, nie wskazał na żadne konkretne okoliczności faktyczne związane ze zdarzeniem mającym miejsce w nocy z [...] na [...] , które mogły mieć znaczenie dla dokonanej w sprawie oceny co do popełnienia przeze skarżącego zarzucanego mu czynu. Bez znaczenia dla oceny dokonywanej w niniejszej sprawie było również umorzenie postępowania dyscyplinarnego, albowiem jest to postępowanie odrębne i niezależne od prowadzonego w niniejszej sprawie. Ustalenia dokonane w tym postępowaniu nie warunkują merytorycznego rozstrzygnięcia podejmowanego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy. W świetle załączonego do akt sądowych aktu oskarżenia skierowanego przeciwko skarżącemu do sądu karnego, z dnia 18 października 2021 r., zarzucającego popełnienie przestępstwa 207 § 1 k.k. w zb. z art. 157 k.k. brak jest również podstaw do uznania za wiarogodne twierdzenia skarżącego, że zaistnienie tego czynu było negowane przez pokrzywdzoną. Z kolei sam w sobie fakt, że skarżący nie zgadza się z oceną organu nie może być utożsamiany z naruszeniem prawa.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.