II SA/Op 45/23

II SA/Op 45/23 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2023-04-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Beata Kozicka /sprawozdawca/
Daria Sachanbińska
Krzysztof Sobieralski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 1691/23 - Postanowienie NSA z 2024-08-07
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151,
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 35 ust. 1 pkt 1, ust. 4, art. 32 ust. 4,
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2021 poz 741
art. 61 ust. 3,
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
Dz.U. 2021 poz 1899
art. 143 ust. 2,
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
Dz.U. 2022 poz 1378
art. 2 pkt 13,
Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant referent Marta Gajowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 24 listopada 2022 r., nr IN.I.7721.9.47.2022.AŻ w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną przez E. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: Spółka strona, inwestor, skarżąca) decyzją z 24 listopada 2022 r., IN.I.7721.9.47.2022.AŻ, Wojewoda Opolski (dalej także: Wojewoda), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775), dalej Kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), dalej także Pb – po rozpatrzeniu odwołania Spółki od decyzji Starosty Opolskiego z 11 października 2022 r., nr BOŚ.6740.792.2022.MM, odmawiającej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę farmy fotowoltaicznej "[...]" o mocy do 1,0 MW wraz z niezbędną infrastrukturą w miejscowości N. na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerem a k.m. [...], obręb [...] N., gmina P.– decyzję pierwszoinstancyjną utrzymał w mocy.
Orzeczenia zapadły w następującym stanie prawnym i faktycznym. Pismem z 12 lipca 2022 r. Spółka złożyła wniosek o pozwolenie na budowę farmy fotowoltaicznej "[...]" o mocy do 1.0 MW wraz z niezbędną infrastrukturą, na działce nr a, obręb [...], gmina P. Do wniosku dołączono pełnomocnictwo, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania działki, projekt architektoniczno-budowlany, wypis z KRS oraz wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi na braki formalne wniosku Starosta Opolski (dalej także: Starosta) wezwał inwestora o dostarczenie dokumentacji dotyczącej braku konieczności wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, wniesienie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz opłaty skarbowej za pozwolenie na budowę. Braki formalne wniosku zostały uzupełnione.
Następnie Starosta postanowieniem z 17 sierpnia 2022 r., działając na podstawie na podstawie art. 35 ust. 3 Pb, nałożył na inwestora obowiązek usunięcia, w terminie do 14 września 2022 r. braków oraz nieprawidłowości w dokumentacji w zakresie:
1) uzgodnienia projektu zagospodarowania oraz projektu architektoniczno- budowlanego z rzeczoznawcą ds. przeciwpożarowych;
2) odniesienia się do zapisów ograniczeń i zakazów w zabudowie i zagospodarowaniu terenu wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy P. z [...]., dalej mpzp;
3) uzupełnienie części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu o: odległości paneli fotowoltaicznych od granicy z działkami sąsiednimi, szerokość pasa ochronnego linii SN, oznaczenie znakiem topograficznym trasy przyłącza kablowego SN, podpis geodety pod oświadczenie o uzyskaniu pozytywnego wyniku weryfikacji;
4) wyjaśnienia, czy budowa monitoringu wchodzi w zakres zamierzenia budowlanego;
5) uzupełnienie części opisowej projekt architektoniczno - budowlanego o dane dotyczące warunków ochrony przeciwpożarowej.
Inwestor przy piśmie z 13 września 2022 r. dokonał uzupełnienia dokumentacji w zakresie wskazanym w postanowieniu organu pierwszoinstancyjnego. Odnosząc się do kwestii zapisów ograniczeń i zakazów w zabudowie i zagospodarowaniu terenu wynikających z mpzp wnioskodawca wyjaśnił, że inwestycja powstanie na obszarze oznaczonym użytkiem gruntowym RVI, oznaczonym w mpzp symbolem RZ/ZL7, przeznaczonym na tereny rolnicze - łąki, pastwiska, zalesienia, dolesienia. Inwestor wyjaśnił nadto, powołując się na przepisy art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt. 3a ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.), dalej także: ustawa o planowaniu lub upzp, że na przedmiotowym obszarze, ze względu na brak wskazanej wprost w mpzp oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy dopuszczalności budowy farmy fotowoltaicznej oraz występowanie gruntów mineralnych klasy RVI dopuszczalne będzie zlokalizowanie przedmiotowej inwestycji o mocy do 1000kW a fotowoltaiczna może być traktowana jako urządzenie infrastruktury technicznej. Zaznaczył Inwestor, że zapisy § 14 mpzp powalają na lokalizację na gruntach oznaczonych symbolem RZ/ZL7 urządzeń infrastruktury technicznej.
Organ I instancji pismem z 20 września 2022 r. zawiadomił strony o zakończeniu postępowania oraz poinformował, o niespełnieniu przez inwestora przesłanek zależnych od strony wskazane w pkt. 1 i 2.
W odpowiedzi na zawiadomienie inwestor przedłożył uzgodnienie projektu z rzeczoznawcą ds. przeciwpożarowych oraz ponownie wyjaśnił sprawę zgodności inwestycji z przepisami prawa oraz brakiem konieczności badania w mpzp przeznaczenia terenu, na którym ma być zlokalizowana farma fotowoltaiczna.
Przytoczoną na wstępie decyzją z 11 października 2022 r. organ I instancji odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę farmy fotowoltaicznej, ponieważ inwestycja ta jest niezgodna z ustaleniami § 14 pkt. 3 oraz § 31 obowiązującego mpzp, albowiem – jak zaznaczył – podstawowe przeznaczenie terenu na tym obszarze to tereny rolnicze - łąki, pastwiska trwałe lub zalesienia i dolesienia. Dla przedmiotowego obszaru wprowadzono zakaz zabudowy, z wyjątkiem sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Organ wyjaśnił, że farma fotowoltaiczna stanowi urządzenie odnawialnego źródła energii, o którym mowa w art. 2 pkt. 13 ustawy z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2021 r., poz. 1873 ze zm.), dalej: ustawa OZE i nie może być uznana za urządzenie infrastruktury technicznej.
Od decyzji tej odwołała się Spółka zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Inwestor zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 35 ust. 4 Pb poprzez jego niezastosowanie oraz odmowę wydania pozwolenia na budowę oraz naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. a Prawa budowlanego, poprzez stwierdzenie niezgodności projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami mpzp. Inwestor stanął na stanowisku, że farma fotowoltaiczna stanowi urządzenie infrastruktury technicznej, a projektowa inwestycja nie narusza zapisów mpzp. Wskazał nadto Inwestor, że przedmiotowej sprawy nie można rozważać w oderwaniu od stanu prawnego obowiązującego w czasie uchwalenia mpzp.
Argumentując podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy na wstępie przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach po przedstawieniu toku postępowania, zgodnie z przytoczonym powyżej, podniósł, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 1 - 4 Pb przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego właściwy organ sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej,
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt. 1b, kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt. 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego;
Z kolei – jak zaznaczył Wojewoda – zgodnie z art. 35 ust. 3 Pb w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobligowany do nałożenia postanowieniem obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Jeżeli inwestor nie wykona w terminie wskazanym w postanowieniu dostrzeżonych nieprawidłowości, organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Podniósł Wojewoda, że stosownie do art. 35 ust 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 ww. ustawy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Wojewoda stwierdził, że zasadnie Starosta uznał, iż inwestycja objęta wnioskiem Spółki jest niezgodna z ustaleniami § 14 pkt. 3 oraz § 31 obowiązującego mpzp, bowiem farma fotowoltaiczna nie może być uznana za urządzenie infrastruktury technicznej.
Zdaniem Wojewody analiza przekazanych wraz z odwołaniem akt postępowania, oraz zapisy mpzp wykazała, że stanowisko organu I instancji jest zasadne, bowiem lokalizacja farmy fotowoltaicznej na działce oznaczonej numerem a k.m. [...] w miejscowości N. naruszałaby zapisy mpzp. W ocenie Wojewody Opolskiego farma fotowoltaiczna o mocy do 1.0MW nie może być uznana za urządzenie infrastruktury technicznej.
Na poparcie prezentowanego poglądu – w kwestii dokonanej w przedmiotowej sprawie wykładni pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej w związku z potrzebą kwalifikacji obiektów wytwarzających energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii, w tym farm fotowoltaicznych – przytoczył organ drugoinstancyjny orzecznictwo sądów administracyjnych dostrzegając przy tym występujące w tym zakresie rozbieżności. Zaznaczył, że realizacja inwestycji w zakresie systemów służących wytwarzaniu energii elektrycznej takich jak farmy fotowoltaiczne prowadzi do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu z funkcji rolniczej na funkcję przemysłową.
Ta okoliczność w ocenie Wojewody wyklucza kwalifikowanie farm fotowoltaicznych jako urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewoda podzielił w tym zakresie stanowisko WSA w Gliwicach wyrażone w wyroku z 26 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/GI 689/22, zgodnie z którym brak jest możliwości zaliczenia elektrowni fotowoltaicznych do urządzeń infrastrukturalnych, o których mowa w art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podobną ocenę – jak zaznaczył Wojewoda – zawarto w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 794/16, z 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt 2727/17, z 14 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2758/16, z 9 grudnia 2020 r., sygn. II OSK 3705/19, a także wyrokach WSA: w Bydgoszczy z 16 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 278/19, w Poznaniu z 28 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Po 291/19, w Gorzowie Wielkopolskim z 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Go 660/19, we Wrocławiu z 27 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 415/19 (wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl., CBOSA).
W dalszych motywach wskazał Wojewoda, że NSA w wyroku z 9 grudnia 2020 r. sygn. akt II OSK 3705/19 zwrócił uwagę, że stanowisko wykluczające urządzenia wytwarzające energię (elektrownie fotowoltaiczne) z kategorii urządzeń infrastruktury technicznej określonej w art. 61 ust. 3 planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, znajduje potwierdzenie w nowelizacji tego przepisu dokonanej w drodze ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1524). Na mocy art. 4 pkt. 2 ustawy nowelizującej zmieniającej m.in. ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dniem 29 grudnia 2019 r. instalacje odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt. 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r., dodano jako kolejne obiekty zwolnione z wymogów spełnienia warunków wynikających z zasady dobrego sąsiedztwa". Podniósł organ odwoławczy, że NSA orzekł, iż "posłużenie się przez ustawodawcę pojęciem instalacji odnawialnego źródła energii obok pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej wyklucza możliwość utożsamiania tych pojęć. Zważywszy zaś, że w świetle definicji zawartej w art. 2 pkt. 13 ppkt. a ustawy z dnia 20 lutego 2015 farma fotowoltaiczna mieści się w pojęciu instalacji odnawialnego źródła energii, to brak podstaw do tego, aby w dalszym ciągu, posiłkując się orzecznictwem sprzed tej nowelizacji wywodzić, że elektrownie fotowoltaiczne stanowią urządzenia infrastruktury technicznej".
Odnosząc się do pozostałych argumentów zawartych w odwołaniu stwierdził Wojewoda, że nie sposób się z nimi zgodzić. Stwierdził, że wadliwym jest stanowisko strony, że Rada Gminy P. przewidując możliwość posadowienia na terenie gminy instalacji biorących udział w wytwarzaniu oraz gospodarce energią elektryczną, nie mogła posłużyć się pojęciem innym, od pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej, bowiem w czasie uchwalania mpzp (2008 r.) nie istniała jeszcze legalna definicja odnawialnego źródła energii. Wyjaśnił Wojewoda, że do obowiązków wójta (burmistrza, prezydenta miasta) należy ocena aktualności studium i planów miejscowych. Zapisy art. 32 ust. 2 ustawy o planowaniu nakładają na wójta obowiązek przekazania radzie gminy wyniki analiz aktualności studium i planów miejscowych co najmniej raz w czasie kadencji rady. Rada gminy podejmuje uchwałę w sprawie aktualności studium i planów miejscowych, a w przypadku uznania ich za nieaktualne w całości lub w części, podejmuje działania w sprawie ich zmiany. Od roku 2008 Rada Gminy P. nie podejmowała działań w sprawie potencjalnych zmian mpzp, pozwalających na instalację odnawialnych źródeł energii. Ponadto, ustalono, że Uchwała Nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...]. w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy P. nie przewiduje lokalizacji obiektów i urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100kW na przedmiotowym obszarze.
W ocenie organu odwoławczego trudno uznać, że zapisy zawarte w § 14 mpzp powalające na lokalizację na gruntach oznaczonych symbolem RZ/ ZL7 urządzeń infrastruktury technicznej, miały podczas sporządzania planu potencjalnie pozwalać na lokalizację w tym obszarze urządzeń służących do wytwarzania energii z odnawialnych źródeł energii.
Podsumowując uznał Wojewoda, że postępowanie odwoławcze wskazuje na brak zgodności projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji z ustaleniami mpzp określonymi w § 14 oraz § 31, w zakresie przeznaczenia terenu. Mając to na uwadze uznał organ drugoinstancyjny za prawidłową decyzję pierwszoinstancyjną z 11 października 2022 r. (opisana powyżej) odmawiającą zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia Spółce pozwolenia na budowę farmy fotowoltaicznej "[...]" o mocy do 1,0MW wraz z niezbędną infrastrukturą w miejscowości [...] na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerem a k.m. [...] obręb [...] N. gmina P.
Zaznaczył na zakończenie Wojewoda, iż ponieważ w postępowaniu prowadzonym przed nim nie zostały zebrane żadne nowe, nieznane stronom dowody i materiały, z którymi mogły zapoznać się przed wydaniem decyzji, odstąpiono od zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się w trybie art. 10 Kpa.
Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się strona. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zaskarżyła orzeczenie odwoławcze w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
art. 35 ust. 4 Pb poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną przez Skarżącą decyzję Starosty Opolskiego (organu I instancji) w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, w sytuacji kiedy spełnione zostały wszystkie wymagania, co obligowało Starostę Opolskiego (organ I instancji) do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę;
art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit a Pb w zw. z § 14 pkt. 3 oraz § 31 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi N. przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...] (Dziennik Urzędowy Województwa Opolskiego z dnia [...]), dalej: mpzp poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną przez Skarżącą decyzję Starosty Opolskiego (organu I instancji) w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę poprzez stwierdzenie niezgodności projektu zagospodarowania działku lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji kiedy mpzp dopuszcza zrealizowanie inwestycji w planowanym przez Skarżącą kształcie.
Wskazując na powyższe zarzuty wniósł autor skargi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w całości oraz przekazanie sprawy Staroście Opolskiemu do ponownego rozpoznania.
W zasadniczej kwestii autor skargi powtórzył dotychczas prezentowane, podniesione w odwołaniu zarzuty i argumenty przytoczone na ich poparcie.
W jej uzasadnianiu autor skargi rozwinął zarzuty przytoczone w jej petitum, akcentując oraz powtarzając, że w roku 2008 zupełnie odmienna była treść ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która pozbawiona była w szczególności przepisu art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt. 3a, zaś w treści jej art. 61 ust. 3 nie było mowy o instalacjach odnawialnego źródła energii wobec nieistnienia jeszcze definicji legalnej rzeczonego pojęcia. Nadto – jak zaznaczył autor skargi – nie obowiązywała wówczas ustawa o odnawialnych źródłach energii, która definicję legalną instalacji odnawialnego źródła energii wprowadziła do obrotu prawnego. Tym samym, jak skonstatował, postanowienia mpzp nie mogły zawierać postanowień umożliwiających realizację stricte instalacji odnawialnego źródła energii, w takim kształcie jakich to postanowień oczekują organ I instancji oraz Wojewoda organ II instancji. Zaakcentował autor skargi, że Rada Gminy P. uchwalając mpzp wobec nieistniejącej jeszcze obrocie prawnym definicji legalnej instalacji odnawialnego źródła energii nie mogła się przecież takim pojęciem posługiwać na etapie wykonywania władztwa planistycznego, bowiem wykraczałoby to poza zakres jej kognicji. Co więcej, jak zaznaczył autor skargi, organ stanowiący uchwalając mpzp nie mógł przewidzieć, iż na przestrzeni lat, wskutek zmian legislacyjnych w obrocie prawnym pojawi się definicja legalna instalacji odnawialnego źródła energii. Tym samym w jego ocenie Rada Gminy P w uchwalonym mpzp nie mogła wykorzystać pojęcia odmiennego od pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej, jako pojęcia funkcjonującego w obrocie prawnym, a co najważniejsze pojęcia dającego się zdekodyfikować, tj. odczytać normę i zamierzenie kryjące się po stronie organu wykonującego swoje zdania w ramach powierzonego im władztwa planistycznego.
Kontynuując podkreślił autor skargi, że całkowicie niezrozumiała jest argumentacja Wojewody w zakresie jakim dotyczy, okoliczności, iż od roku 2008 Rada Gminy P. nie podejmowała działań w sprawie potencjalnych zmian obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pozwalającego na instalację odnawialnych źródeł energii.
Zdaniem Spółki brak aktualności obowiązujących aktów planistycznych jest w świetle powyższego oczywista. Skoro bowiem dokonano zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, z którym to dokumentem zgodny powinien być miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to oczywistym jest, że doszło do szeroko pojętego dostrzeżenia braku aktualności dokumentów planistycznych oraz przystąpienia do uaktualnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Twierdzenie, że dokumenty planistyczne pozostają aktualne w rozumieniu przepisu art. 32 ust. 2 upzp jest, w ocenie autora skargi, "sprzeczne z zasadami logiki".
Ponadto zdaniem Spółki nie sposób przejść obojętnie, obok faktu, iż stanowisko co do kwalifikacji instalacji fotowoltaicznych jako urządzeń infrastruktury technicznej prezentowane było i jest przez różne właściwe terenowo ośrodki sprawujące władzę sądowo - administracyjną. W praktyce zatem utrwalona została praktyka orzecznicza, zgodnie z którą za urządzenia infrastruktury technicznej należy również uważać instalacje fotowoltaiczne. Wyeksponował przy tym autor skargi, iż niezależnie od powyższego, wątpliwości co do kwalifikacji instalacji fotowoltaicznej jako urządzenia infrastruktury technicznej ostatecznie zakończył Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 27 września 2017 r., sygn. akt II OSK 158/16. Naczelny Sąd Administracyjny dokonując wykładni przedmiotowego pojęcia sięgnął po historyczny kontekst kształtowania się instytucji, a także uwzględnił cel, jakiemu ma służyć odwołanie się przepisie do ww. pojęcia. Kolejną kwestią, która determinowała rozumienie pojęcia urządzenia infrastruktury technicznej, była ewolucja techniczna i technologiczna urządzeń elektrycznych i coraz większy procent energii wytwarzany ze źródeł odnawialnych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu ponownie opisał przebieg postępowania, powielając kwestie prawne, które legły u podstaw wydania objętego skargą rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm., dalej: Pusa) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 Pusa, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej: Ppsa. Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem jej art. 57 a. W świetle art. 134 § 1 Ppsa, Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu. Orzekanie – na podstawie art. 135 Ppsa – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty, bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 Ppsa wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości, co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej.
W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest, zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Obowiązkiem organów orzekających jest zatem kierowanie się w toku postępowania administracyjnego zasadami wynikającymi z przepisów prawa proceduralnego. Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedstawienie przyczyn, które legły u podstaw takiej oceny Sądu, rozpocząć należy od wskazania, że stan faktyczny sprawy został zaprezentowany przy okazji przedstawiania dotychczasowego przebiegu objętego skargą postępowania.
W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania. Sąd za zasługujące na akceptacje uznaje, co do zasady, stanowiska organów pierwszej i drugiej instancji przytoczone powyżej. Rozpoznawana sprawa, co należy powtórzyć, dotyczy skargi na decyzję Wojewody z 24 listopada 2022 r., nr IN.I.7721.9.47.2022.AŻ, utrzymującą w mocy decyzję Starosty Opolskiego z 11 października 2022 r., nr BOS.6740.792.2022.MM, odmawiającą zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego i udzielenia Spółce pozwolenia na budowę dla inwestycji w postaci instalacji fotowoltaicznej "[...]" o mocy do 1,0 MW wraz z niezbędną infrastrukturą. Zdaniem Wojewody rację ma organ pierwszoinstancyjny twierdząc, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z ustaleniami §14 pkt. 3 oraz § 31 obowiązującego mpzp, bowiem farma fotowoltaiczna nie może być uznana za urządzenie infrastruktury technicznej. W ocenie Wojewody farma fotowoltaiczna o mocy do 1.0MW nie może być uznana za urządzenie infrastruktury technicznej. Z kolei strona skarżąca akcentuje, że stanowiska tego nie sposób zaakceptować. Podkreślała konsekwentnie Spółka, że mpzp obowiązujący dla terenu, na którym planowana jest realizacja inwestycji w postaci instalacji fotowoltaicznej, uchwalony został przez Radę Gminy P. w dniu 21 lutego 2008 r. Zgodnie z § 41 mpzp wszedł on w życie po upływie 30 (trzydziestu) dni od dnia jego ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego, która to publikacja nastąpiła pod poz. [...], w dniu [...], a zatem wszedł w życie w dniu [...], kiedy to po pierwsze zupełnie odmienna była treść ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, po nie obowiązywała wówczas ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, która definicję legalną instalacji odnawialnego źródła energii wprowadziła do obrotu prawnego.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie stanowi art. 35 ust. 1 pkt. 1 Pb, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: zgodność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 4 Pb w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Przypomnienia wymaga, że obszar inwestycji objęty jest obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Gminy P z dnia [...] . (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z dnia [...], poz.[...]) i znajduje się na terenie oznaczonym symbolem "RZ/ZL7". Z ustaleń zawartych w § 31 mpzp wynika, że na ww. terenie ustala się podstawowe przeznaczenie terenu, jako tereny rolnicze - łąki, pastwiska lub zalesienia, dolesienia. Jednocześnie z ustaleń szczegółowych zawartych w § 14 mpzp dla omawianego terenu wprowadza się zakaz zabudowy, z wyjątkiem sieci i urządzeń infrastruktury technicznej.
Zdaniem Sądu rację ma organ twierdząc, że farma fotowoltaiczna o mocy do 1.0MW nie może być uznana za urządzenie infrastruktury technicznej. Zdaniem składu orzekającego trafną ocenę stanowiącej przedmiot spornej tematyki zawarł NSA w wyroku z 9 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 3705/19, podkreślając, że na zaaprobowanie zasługuje pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyrokach z 12 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 794/16, czy z 9 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 3705/19 korespondujących z innymi judykatami, w których wyłączono możliwość zaliczenia elektrowni fotowoltaicznych do urządzeń infrastrukturalnych, o których mowa w art. 61 ust. 3 upzp (por. wyroki NSA z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2011/15, z 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt 2727/17, z 14 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2758/16, a także wyroki WSA w Bydgoszczy: z 16 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 278/19, WSA z Gorzowa Wielkopolskiego z 11 grudnia 2019 r., sygn. aktII SA/Go 660/19, a także WSA z Wrocławia z 27 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 415/19). Stanowisko zawarte w tych orzeczeniach skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela. Sądy obu instancji dostrzegając rozbieżności szczegółowo się do nich odniosły.
I tak NSA w przywołanych powyżej wyrokach argumentując wskazał, że "wykładnia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. powinna być zgodna z celem ustanowionej w art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. zasady dobrego sąsiedztwa i przyczyn, dla których ustanowiono wyłączenie od tej reguły. Mianowicie, przeznaczenie terenu pod nową zabudowę ma być zgodne z przeznaczeniem zastanym w otoczeniu, którego granice wyznacza obszar analizowany. Zwolnienie od zasady dobrego sąsiedztwa, wynikające z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., nie powinno zatem naruszać zastanej funkcji w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu. Charakter towarzyszący dotychczasowej funkcji i niezmieniający zastanej funkcji mają niewątpliwie linie kolejowe i obiekty liniowe. Także obiekty infrastruktury technicznej pełnią rolę towarzyszącą dotychczasowemu przeznaczeniu terenu na obszarze analizowanym oraz poza obszarem analizowanym, a zatem rolę służebną wobec zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej, czy przemysłowej, np. poprzez dostarczanie wody, prądu, gazu itp. Urządzenia te z założenia nie wpływają na to, czy będzie zachowana dotychczasowa funkcja w obszarze analizowanym. O zmianie lub zachowaniu funkcji decydować mogą natomiast obiekty, którym urządzenia infrastruktury technicznej towarzyszą". Ponadto wyeksponował NSA, z czym nie sposób się nie zgodzić, iż "w wymienionych wyżej wyrokach Sądy trafnie akcentowały, że realizacja inwestycji w zakresie systemów fotowoltaicznych służących wytwarzaniu energii elektrycznej (elektrownie, farmy fotowoltaiczne) prowadzi do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu z funkcji np. upraw rolnych na funkcję przemysłową" W ocenie NSA, którą w pełni akceptuje skład orzekający w tej sprawie – "(...)Ta okoliczność zatem wyklucza kwalifikowanie elektrowni słonecznych (fotowoltaicznych) jako urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p.". Równocześnie nie można tracić z pola widzenia, co także podnoszono w przytoczonych wyżej judykatach, że za taką kwalifikacją przedmiotowych obiektów przemawia również przepis § 3 ust. 1 pkt. 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (zastąpiony § 3 ust. 1 pkt. 54 rozporządzenia RM z dnia 10 września 2019 r.), zgodnie z którym zabudowa systemami fotowoltaicznymi (o powierzchni określonej tym przepisem) zaliczana jest do zabudowy przemysłowej, stanowiącej przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że wprawdzie wymienione rozporządzenie stanowi akt wykonawcy do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1277 ze zm.), to jednak ma również zastosowanie na etapie rozpatrywania wniosku o warunki zabudowy, gdyż decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań danej inwestycji jest ważnym elementem całego procesu inwestycyjno-budowlanego. Ponadto w części wyroków trafnie zwrócono uwagę, że budowy elektrowni fotowoltaicznych służących celom produkcyjnym nie można utożsamiać z budową urządzeń infrastruktury technicznej, definiowaną w art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami – jako budowa drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Sądy zwracały uwagę, że "z przepisu art. 2 pkt. 13 u.p.z.p. wyraźnie bowiem wynika, że urządzenia infrastruktury technicznej wymienione w art. 143 ust. 2 u.g.n. odpowiadają pojęciu
. Tym samym błędnie w zaskarżonym wyroku powiązano obiekty wytwarzające energię elektryczną z kategorią infrastruktury technicznej, o której mowa w art. 143 ust. 2 u.g.n., jak też w art. 61 ust. 3 u.p.z". – tak wyrok NSA z 9 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 3705/19.
W tym miejscu warto odnotować, że również w doktrynie do inwestycji infrastrukturalnych nie zalicza się urządzeń służących do produkcji energii elektrycznej, a jedynie urządzenia służące do zaopatrywania w nią, tzw. media (por. Z. Leoński, M. Szewczyk, M. Kruś, Prawo zagospodarowania przestrzeni, LEX a Wolters Kluwer business, Warszawa 2012, s. 231). Wreszcie należy podkreślić, że stanowisko wykluczające urządzenia wytwarzające energię (elektrownie fotowoltaiczne) z kategorii urządzeń infrastruktury technicznej określonej w art. 61 ust. 3 upzp, znajduje potwierdzenie w nowelizacji tego przepisu, na mocy której instalacje odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt. 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii, dodano jako kolejne obiekty zwolnione z wymogów spełnienia warunków wynikających z zasady dobrego sąsiedztwa. Skoro z woli ustawodawcy lokalizowanie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW wymaga uprzedniego określenia obszarów przeznaczonych na ten cel w studium, to oznacza, że tego rodzaju inwestycje mają istotne znaczenie dla kształtowania lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza ładu przestrzennego w gminie. Nie sposób zatem uznać, że lokalizacja urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a upzp, miałaby być na podstawie art. 61 ust. 3 tej ustawy zwolniona od wymogów ustanowionych w jej art. 61 ust. 1 pkt. 1 i 2.
Za WSA w Bydgoszczy zaznaczenia wymaga, że infrastruktura wspiera działalność produkcyjną, służy rozwojowi produkcji, choć sama nie bierze bezpośredniego udziału w produkcji. Działalność produkcyjną prowadzą np. elektrownie wodne lub siłownie wiatrowe. Natomiast infrastrukturą techniczną są urządzenia do przesyłania i dystrybucji energii, nie są infrastrukturą urządzenia służące do jej wytworzenia (cyt. wyrok dostępny na stronie cbois.nsa.gov.pl). Jeżeli więc, jak to powyżej wykazano, sporna inwestycja nie jest urządzeniem infrastruktury technicznej, to nie można w stosunku do niej zastosować wyłączenia wynikającego z art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu – zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z 12 października 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 768/10. Podobny pogląd został także zaprezentowany w publikacji "Prawo zagospodarowania przestrzeni" pod redakcją: Zb. Leońskiego, M. Szewczyka i M. Krusia, w której autorzy stwierdzają, że "nie do pogodzenia ze znaczeniem powszechnym słowa "produkcja" oraz zwrotu "inwestycja produkcyjna". Jest także niezgodne z legalną definicją zwrotu "uzbrojenie terenu", nawiązującą wprost do pojęcia "infrastruktura techniczna", zawartego w art. 143 ust. 2 u.g.n. W świetle powyższego inwestycje infrastrukturalne to inwestycje uzbrojenia terenu. W zakres wchodzą także urządzenia elektryczne, ale nie takie, które są urządzeniami służącymi do produkcji energii elektrycznej, lecz służącymi do zaopatrywania w nią˝.
Powtórzenia zatem wymaga, że – mając dotychczas podniesione, zwłaszcza zmiany legislacyjne dokonane w upzp – zasadnie podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 3705/19, iż stanowisko wykluczające urządzenia wytwarzające energię (elektrownie fotowoltaiczne) z kategorii urządzeń infrastruktury technicznej określonej w art. 61 ust. 3 upzp, znajduje potwierdzenie w nowelizacji tego przepisu dokonanej w drodze ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1524). Na mocy art. 4 pkt. 2 ustawy nowelizującej zmieniającej m.in. upzp z dniem 29 grudnia 2019 r. instalacje odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt. 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r., dodano jako kolejne obiekty zwolnione z wymogów spełnienia warunków wynikających z zasady dobrego sąsiedztwa. Posłużenie się przez ustawodawcę pojęciem instalacji odnawialnego źródła energii obok pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej wyklucza możliwość utożsamiania tych pojęć. Zważywszy zaś, że w świetle definicji zawartej w art. 2 pkt.13 ppkt. a ustawy z 20 lutego 2015 r. farma fotowoltaiczna mieści się w pojęciu instalacji odnawialnego źródła energii, to brak podstaw do tego, aby w dalszym ciągu, posiłkując się orzecznictwem sprzed tej nowelizacji wywodzić, że elektrownie fotowoltaiczne stanowią urządzenia infrastruktury technicznej.
Podsumowując, Sąd stwierdził, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało prawidłowo i doprowadziło do dokładnego ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia i jego oceny zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. Organy dokonały prawidłowej subsumcji poczynionych ustaleń faktycznych sprawy pod zastosowaną w sprawie podstawę rozstrzygnięcia, o czym szerzej powyżej. Zdaniem Sądu nie zasługują z powyższych też względów argumenty zawarte w skardze. Akceptując stanowisko organów wyrażone w objętych skarga rozstrzygnięciach i uznając niezasadność skargi Sąd miał również na uwadze, zarówno to, że organy wskazały - stosownie do art. 107 § 3 Kpa – podstawy faktyczne i prawne wydanych decyzji, jak i to, że wyjaśniając motywy zaskarżonej decyzji Wojewoda prawidłowo odniósł się do zarzutów stawianych w odwołaniu.
Nadto Sąd nie dopatrzył się z urzędu wadliwości, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z porządku prawnego.
Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.