II SA/Op 42/20

II SA/Op 42/20 - Postanowienie WSA w Opolu
Data orzeczenia
2020-03-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-01-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Ewa Janowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Umorzenie postępowania
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Umorzono postępowanie
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 161 par. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy postanawia 1) umorzyć postępowanie, 2) zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz skarżącej A Sp. z o.o. w [...] kwotę 500 (pięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
A Sp. z o.o. w [...] (dalej skarżąca, Spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (dalej Kolegium lub SKO) z dnia 29 listopada 2019 r., nr [...], wydaną wskutek rozpatrzenia odwołania skarżącej od decyzji, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Opola, Naczelnika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Budownictwa z dnia 12 sierpnia 2019 r., nr [...], odmawiającej ustalenia na rzecz ww. Spółki warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 15 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolno stojących wraz z drogami wewnętrznymi i rozbudową sieci wod.-kan. i elektrycznej na działkach nr a i nr b z k.m. [...] obręb [...].
Zaskarżoną decyzją uchylono decyzję organu pierwszej instancji i umorzono postępowanie administracyjne w całości.
Kolegium wyjaśniło, że skarżąca wniosła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 15 domów jednorodzinnych wolno stojących wraz z drogami wewnętrznymi oraz rozbudową sieci: wodnokanalizacyjnej, elektrycznej i gazowej na działkach nr a i c. We wniosku opisano szczegółowo gabaryty planowanej zabudowy, połacie dachowe, zaplanowane miejsca parkingowe. W zakresie infrastruktury technicznej Spółka podała zapotrzebowanie dla każdego budynku na poszczególne media: energię elektryczną - 15 kW, gaz - 2700 m³/rok, wody i kanalizacji sanitarnej 0,8 m³/dobę. Spółka wyjaśniła również, że śmieci gromadzone będą w kontenerach, a ich odbiorem zajmą się odpowiednie służby komunalne. W części dotyczącej bilansu terenu inwestycji podano, że całkowita powierzchnia terenu wynosi 16.064 m², powierzchnia zabudowy 1.950 m², powierzchnie utwardzone - 750 m², droga wewnętrzna - 3.242 m², a powierzchnia biologicznie czynna wyniesie 10.122 m². Spółka oceniła, że planowana zabudowa nie będzie oddziaływać negatywnie na powierzchnię ziemi ani powietrze. W zakresie projektowanego rozwiązania komunikacyjnego Spółka wskazała, że dostęp do drogi publicznej - ul. [...] - odbywać się będzie poprzez planowaną drogę wewnętrzną.
Organ pierwszej instancji ww. decyzją z dnia 12 sierpnia 2019 r., opierając się o przepis art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, z póź. zm.) odmówił ustalenia na rzecz skarżącej warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
We wniesionym odwołaniu Spółka podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego, wskazanego w podstawie prawnej decyzji organu pierwszej instancji, polegającego na błędnym przyjęciu, że projektowane uzbrojenie terenu jest niewystarczające dla realizacji inwestycji oraz przepisów procesowych (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.), wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i alternatywnie - wydanie decyzji ustalającej wnioskowane warunki zabudowy lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Opisaną na wstępie decyzją Kolegium uchyliło ww. decyzję Prezydenta Miasta Opola i umorzyło postępowanie I instancji w całości.
Po przywołaniu art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Kolegium stwierdziło, że ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji może nastąpić wyłącznie w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W sytuacji, gdy teren inwestycji usytuowany jest na obszarze objętym planem bądź, gdy w trakcie postępowania zainicjowanego wnioskiem inwestora wszedł w życie plan, postępowanie jest bezprzedmiotowe. Organ nie ma wówczas kompetencji do rozstrzygania sprawy ustalenia warunków zabudowy w ramach postępowania administracyjnego. Kolegium odnotowało, że działki nr a i c (aktualnie d i b) do dnia 31 grudnia 2016 r. położone były w Gminie [...] i objęte są uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...]. Dalej SKO zaznaczyło, że zgodnie z § 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 lipca 2016 r. w sprawie ustalenia granic niektórych gmin i miast, nadania niektórym miejscowościom statusu miasta oraz zmiany nazwy granic (Dz. U. z 2016 r. poz. 1134) z dniem 1 stycznia 2017 r. do miasta na prawach powiatu - Opola - włączono obszar obrębu ewidencyjnego [...] o pow. 335,63 ha oraz obszar obrębu ewidencyjnego [...] o powierzchni 196,68 ha z Gminy [...]. Wywiodło, że stosownie do art. 4ae ustawy z dnia 9 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506) akty prawa miejscowego ustanowione przez organy gmin przed połączeniem stają się aktami prawa miejscowego gminy powstałej w wyniku połączenia gmin, obowiązującymi na obszarze działania organów, które je ustanowiły, do dnia wejścia w życie nowych aktów prawa miejscowego ustanowionych przez organ gminy powstałej w wyniku połączenia gmin, jednak nie dłużej niż przez okres 3 lat od dnia połączenia. W dalszej kolejności Kolegium dostrzegło, że uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] określono obszar, odnośnie do którego z dniem 18 stycznia 2017 r. utraciła moc ww. uchwała z dnia 23 czerwca 2004 r. SKO stanęło na stanowisku, że Wójt Gminy [...], pismem z dnia 31 października 2019 r., poinformował, że działki posiadające nr a i b nie są położone w granicach planu objętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 14 grudnia 2016 r. Zatem, działki objęte wnioskiem Spółki, położone są na terenie, dla którego do dnia 31 grudnia 2019 r. obowiązuje uchwała Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...]. Wobec powyższego, Kolegium skonstatowało, że zachodzi w sprawie bezprzedmiotowość powstępowania, która wynika z braku podstawy materialnoprawnej do wydania rozstrzygnięcia orzekającego co do istoty, tzn. ustalenia bądź odmowy ustalenia wnioskowanych przez Spółkę warunków zabudowy, w terminie określonym w art. 4ea ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym, tj. do dnia 31 grudnia 2019 r. Wniosek (nowy) o ustalenie warunków zabudowy na działkach nr a i b będzie mógł być rozpoznany merytorycznie począwszy od dnia 1 stycznia 2020 r., bowiem z dniem tym na ww. działkach przestanie obowiązywać uchwała Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 23 czerwca 2004 r. Stąd, w ocenie SKO, zaistniały podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego przez organ odwoławczy na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.
W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu Spółka podnosząc zarzuty naruszenia art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów procesowych (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a), wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w trybie autokontroli i uchylenie decyzji organu pierwszej instancji z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, stwierdzenie nieważności, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji. W skardze zawarto również wniosek o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
Skarżąca argumentowała, że działki nr a i nr b, AM, obręb [...] nie są objęte żadnym obowiązującym miejscowym planem. W szczególności wskazane działki nie są objęte uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] (Dz. Urz. Woj. Op. Nr 56, poz. 1578, z późn. zm.). Sam fakt, że dla wsi [...] uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie oznacza, że planem tym objęte są wszystkie nieruchomości położone na terenie wsi [...]. W ocenie skarżącej, Kolegium w niewłaściwy sposób zinterpretowało wyjaśnienia Wójta Gminy [...], który jedynie stwierdził, że przedmiotowe działki nie są położone w granicach planu objętego uchwałą z dnia 14 grudnia 2016 r. To z kolei nie oznacza, że skoro działki zainwestowania nie są objęte planem z 2016 r., to muszą być objęte planem z 2004 r.
Skarżąca zauważyła, że sama nazwa planu miejscowego wcale nie przesądza o granicach jego obowiązywania. Natomiast o granicach planu decyduje graficzna jego część, co obrazują załączone do skargi podkłady mapowe.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 30 stycznia 2020 r., nr [...], w związku z uwzględnieniem w całości skargi A Sp. z o.o. w [...] na decyzję tego organu z dnia 29 listopada 2019 r., nr [...], uchylającą decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 12 sierpnia 2019 r. odmawiającą ustalenia na rzecz ww. Spółki warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 15 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolno stojących wraz z drogami wewnętrznymi i rozbudową sieci wod.-kan. i elektrycznej na dz. nr a i nr b i umarzajacą postępowanie organu I instancji w całości – postanowiło: uchylić w całości własną decyzję z dnia 29 listopada 2019 r. Stwierdziło, że decyzja ta nie została wydana bez podstawy prawnej ani z rażącym naruszeniem prawa, a także uchyliło w całości decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Opola z dnia 12 sierpnia 2019 r., nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzja SKO z dnia 30 stycznia 2020 r. została doręczona skarżącej Spółce w dniu 3 lutego 2020 r. (karta 44 akt sąd.).
W konkluzji decyzji autokontrolnej SKO zgodziło się, że działki objęte wnioskiem inwestora usytuowane są na terenie, dla którego nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z tym warunki zabudowy na tym obszarze ustala się w drodze decyzji administracyjnej. Jednocześnie uznało, że organ nie przeprowadził postępowania dowodowego w sposób zgodny z art. 7 i art. 77 k.p.a, bowiem z akt sprawy nie wynika, na jakiej podstawie organ I instancji w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia podał, że projektowane drogi wewnętrzne są niewystarczające do obsłużenia wnioskowanej nieruchomości. Nadto zwróciło uwagę, że oświadczenie B S.A. Oddział w [...] o możliwości przyłączenia odbiorcy do sieci dystrybucji straciło ważność, dlatego konieczne jest wezwanie inwestora do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie aktualnego oświadczenia dostawcy energii elektrycznej.
W tym stanie rzeczy, w odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o umorzenie postępowania, stosownie do art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm., dalej p.p.s.a.).
W dniu 2 stycznia 2020 r. skarżąca Spółka uiściła wpis od skargi w wysokości 500 zł, co potwierdza wyciąg bankowy znajdujący się w aktach sprawy (por.: k- 29 akt).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Postępowanie należało umorzyć
Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a., organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję.
Ze wskazanego uprawnienia w sprawie skorzystało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, które uwzględniając skargę w całości, wyeliminowało wadliwy akt z obrotu prawnego i uwzględniło w pełni w nowym rozstrzygnięciu, żądanie strony skarżącej. W tym miejscu przyjdzie zwrócić uwagę, że żądanie skargi obejmowało m.in. "uchylenie decyzji organu pierwszej instancji z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ". Takiej właśnie treści rozstrzygnięcie zawiera autokontrolna decyzja Kolegium.
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn, niż wymienione we wcześniejszych punktach, stało się bezprzedmiotowe. W doktrynie i orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe na skutek uwzględnienia skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli (por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", J. P. Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006). Powoduje ono bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności, który miał podlegać kontroli sądu, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie. Z kolei, w przypadku wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga (sprzeciw od decyzji) do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej.
Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu uchyliło zaskarżoną decyzję w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Ponadto, z repertorium sądowego wynika, że na decyzję z dnia 30 stycznia 2020 r. uchylającą zaskarżoną decyzję, nie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł o umorzeniu postępowania sądowego, jak w punkcie 1 sentencji.
O zwrocie skarżącej od organu wpisu od skargi w wysokości 500 zł orzeczono w punkcie 2 sentencji, na podstawie art. 200 w związku z art. 201 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z przywołanymi przepisami prawa, w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. stronie skarżącej przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.