II SA/Op 389/12

II SA/Op 389/12 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2013-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-08-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Daria Sachanbińska /przewodniczący sprawozdawca/
Krzysztof Bogusz
Teresa Cisyk
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Samorząd terytorialny
Prawo miejscowe
Sygn. powiązane
II OSK 1190/13 - Wyrok NSA z 2015-01-13
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 101
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska – spr. Sędziowie WSA Teresa Cisyk WSA Krzysztof Bogusz Protokolant St. inspektor sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A. H. na uchwałę Rady Miejskiej w Białej z dnia 5 listopada 2010 r. Nr XXXVII/411/10 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 5 listopada 2010 r. Rada Miejska w Białej podjęła na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zwanej dalej ustawą o samorządzie gminnym, oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej również ustawą, uchwałę Nr XXXVII/411/10, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach wsi Browiniec Polski-Rostkowice-Wilków. Do części tekstowej planu załączony został m.in. rysunek planu w skali 1:2000.
Pismem z 29 czerwca 2011 r., skierowanym do Burmistrza Gminy Biała, które wpłynęło do organu 30 czerwca 2011 r., A. H., reprezentowany przez radcę prawnego, wezwał Burmistrza do usunięcia naruszenia prawa przez powtórzenie procedury uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach wsi Browiniec Polski-Rostkowice-Wilków w zakresie procedur pominiętych w trakcie pierwotnego, wadliwego uchwalenia. Ponadto wniósł o dokonanie stosownych zmian w zapisach uchwały, które zapewnią, że elektrownie wiatrowe zostaną posadowione w odległości bezpiecznej od zabudowań mieszkalnych, tj. przynajmniej 2000 m, zaś grunty oznaczone jako RR(EW) będą mogły być wykorzystywane zgodnie z ich dotychczasowym przeznaczeniem, tj. na prowadzenie działalności ornej.
Pismem z 25 sierpnia 2011 r. (wpływ do organu w dniu 26 sierpnia 2011 r. - k. 2 akt sądowych) A. H. - nadal reprezentowany przez radcę prawnego - złożył w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skargę do WSA w Opolu na uchwałę Rady Miejskiej w Białej z dnia 5 listopada 2010 r., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności oraz zasądzenie kosztów postępowania według załączonego wykazu. Kwestionowanej uchwale zarzucił naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 9, art. 2 pkt 4, art. 17 pkt 1 ustawy w zw. z art. 3 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego (Dz. U. z 1994 r. Nr 124, poz. 607), art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15, art. 14 ust. 3, art. 16 ust. 1, art. 17 pkt 3 ustawy, § 12 pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) - zwanego dalej również rozporządzeniem, w zw. z art. 16 ust. 2 i art. 17 pkt 9 ustawy, art. 61 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 pkt 6 lit. c ustawy, art. 39 pkt 2 w zw. z art. 54 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku, art. 42 pkt 2 w zw. z art. 54 ust. 2 oraz art. 51 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji, art. 2 Konstytucji oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia, § 7 pkt 4, § 12 pkt 19 rozporządzenia, art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy w zw. z dyrektywą 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącą się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (Dz. U. UE L. 02.189.12), oraz naruszenie przepisów uchwały Nr XXXIII/235/05 Rady Miejskiej w Białej z dnia 30 czerwca 2005 r., a także § 118 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 908). Zdaniem skarżącego, w wyniku podjęcia kwestionowanej uchwały z naruszeniem powyższych przepisów doszło do naruszenia jego interesu prawnego. Skarżący wyjaśnił, że grunty rolne stanowiące jego własność położone są w bezpośrednim obrębie oddziaływania projektowanych elektrowni wiatrowych i w bezpośrednim sąsiedztwie (ok. 5 m), na terenie objętym zaskarżonym planem, natomiast tereny, na których posadowiony został należący do niego dom i zabudowa gospodarcza znajdują się na granicy projektowanego oddziaływania, tj. w odległości 500-600 m. Skarżący podniósł, że przewidziana planem budowa elektrowni wiatrowych znajduje się w zbyt bliskiej odległości od jego nieruchomości oraz innych siedlisk ludzkich, co uzasadnia twierdzenie, iż takie przeznaczenie gruntów stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia. Nadto - według jego oceny - tak bliskie położenie elektrowni wiatrowych spowoduje spadek wartości nieruchomości skarżącego wskutek pozbawienia ich waloru kulturowo-turystycznego, a ponadto ograniczy swobodę ich użytkowania. Zaznaczył, że negatywne oddziaływanie turbin elektrowni uniemożliwi mu także prowadzenie chowu bydła i ich wypasania. Zarzucając naruszenie art. 39 pkt 2 w zw. z art. 54 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz art. 17 ust. 9 ustawy skarżący wskazał, że obwieszczenie z 2 września 2009 r. nie zawierało informacji o możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym została ona wyłożona do wglądu. Skarżący zarzucił także brak poinformowania społeczności lokalnej o przystąpieniu do opracowania planu zagospodarowania przestrzennego, jak również o wyłożeniu planu do wglądu, co w konsekwencji uniemożliwiło zgłoszenie do planu jakichkolwiek uwag. W tym zakresie wskazał na brak dowodów potwierdzających dokonanie przez organ stosownych ogłoszeń. W dalszej części skargi A. H. szeroko argumentował swoje zastrzeżenia co do braku przeprowadzenia przez organ konsultacji społecznych, w trybie przewidzianym w uchwale Rady Miejskiej w Białej z dnia 30 czerwca 2005 r., Nr XXXIII/235/05, w sprawie trybu przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami. Ponadto, przygotowana do planu prognoza oddziaływania na środowisko zawierała znaczące braki, dyskwalifikujące ten dokument jako źródło informacji. Brak w niej bowiem było danych jakościowych, ilościowych i gatunkowych, wykonania elementarnych badań, a także analizy wariantów alternatywnych. Zastrzeżenia budzi również przeprowadzona prognoza w zakresie wpływu inwestycji na zdrowie ludzi. W tym zakresie skarżący wyraził swoje wątpliwości co do przyjętych przez organ kryteriów wyznaczających do 500 m strefę oddziaływania. Dalej, wskazując na wadliwą lokalizację farm wiatrowych zwrócił uwagę na negatywne skutki zbyt bliskiej ich lokalizacji oraz nadmiernej koncentracji. Zauważył, że mapa planu nie została sporządzona w normatywnie przewidzianej skali 1:1000, a w skali 1:2000, pomimo że z planu, jak i z uzasadnienia nie wynikało, aby zaistniały szczególne okoliczności powodujące konieczność sporządzania planu w przyjętej przez organ skali. Stawiając zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 ustawy podniósł, że organ w trakcie sporządzania uchwalonego planu nie uwzględnił postanowień studium. Uzasadniając zarzut dotyczący zapisów planu zaakcentował naruszenie § 118 w zw. z art. 143 rozporządzenia w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", w zakresie w jakim plan zawiera powtórzenia definicji aktów normatywnych rangi ustaw. Wskazał też na nieprecyzyjne określenie sposobu użytkowania gruntów oznaczonych jako RR i RR(EW) oraz podał, że realizacja inwestycji związanych z energetyką wiatrową na terenach przekraczających 0,5 ha wiąże się z koniecznością uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze.
W odpowiedzi na skargę Gmina Biała wniosła o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia interesu publicznego organ podał, że Gmina podejmując zaskarżoną uchwałę kierowała się przede wszystkim interesem publicznym społeczności ogólnopaństwowej i regionalnej. Wykonując postanowienia uchwały Gmina pozyskała od potencjalnego inwestora A Sp. z o.o. następującą dokumentację: "Inwentaryzacja chiropterologiczna terenu farmy wiatrowej w Białej", "Monitoring ornitologiczny - przedrealizacyjny obszaru planowanej lokalizacji farmy elektrowni wiatrowej w rejonie miejscowości "Olbrachcice", "Ocena i waloryzacja siedlisk przyrodniczych na terenie lokalizacji farm wiatrowych w okolicach Olbrachcic i Solca w gminie Biała", którą następnie wykorzystano w trakcie opracowania projektu planu łącznie z opracowaniem ekofizjolograficznym sporządzonym dla miasta i gminy Biała (2007 r.) oraz opracowaną ekofizjografią problemową obejmującą "Analizę i waloryzację krajobrazu terenów lokalizacji elektrowni wiatrowych na obszarze gminy Biała, w rejonie Krobusz-Gostomia-Solec, Biała-Olbrachcice i Browiniec Polski-Rostkowice-Wilków (2009 r.)". W ocenie organu, zakres opracowań przedplanistycznych był zatem znacznie szerszy niż wymagał tego art. 72 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w związku z czym organy władz samorządowych podjęły wszelkie dostępne prawem działania służące ochronie ww. lokalnego interesu publicznego, w tym szczególnie zapewniły szeroką podstawę merytoryczną do podejmowania decyzji przestrzennych związanych z ochroną lokalnych walorów środowiska przyrody, krajobrazu oraz ludzi. Co do zarzutu dotyczącego braku zgodności zaskarżonego planu miejscowego z obowiązującym dla Gminy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, organ podniósł, że Rada Miejska w Białej stwierdziła tę zgodność na etapie uchwalania planu miejscowego. Organ przyznał także, że realizując przyjęte strategiczne cele polityki przestrzennej w zakresie kształtowania struktury przestrzennej w sposób zapewniający ochronę i wykorzystanie walorów środowiska przyrodniczego dopuścił się w planie przyjęcia większej wysokości elektrowni wiatrowych (170 m) niż ustalone to zostało w studium (150 m), co jednakże podyktowane zostało uwzględnieniem niskich walorów środowiska, przyrody i krajobrazu obszaru objętego planem, a także bezpieczeństwem mieszkańców, jak i wstępnymi wynikami mocy elektrycznej wiatru. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 14 ust. 3 ustawy, organ wskazał, że w związku z tym, iż na terenie oznaczonym symbolem RR(EW) plan dopuszcza sytuowanie farmy wiatrowej (§ 24 ust. 1 pkt 2 uchwały) liczącej nie więcej niż 17 szt., ustalona lokalizacja jest obowiązującym planem, a zatem nie zmienia przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne, a jedynie na tym ostatnim zmienia sposób jego zagospodarowania poprzez dopuszczenie infrastruktury technicznej, jaką stanowią elektrownie wiatrowe. Odpierając zarzut dotyczący zastosowanej w planie skali 1:2000 zamiast 1:1000 organ wskazał, że obszar objęty planem obejmuje powierzchnię ok. 620 ha, a więc stanowi obszar o znacznej powierzchni, o jakim mowa w § 6 ust. 1 rozporządzenia, co uzasadnia zastosowanie skali 1:2000. Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 17 pkt 3 ustawy organ podniósł, że wnioski złożone do planu zostały rozpatrzone przez Burmistrza Białej zgodnie z zawartymi w tym przepisie wymogami. Natomiast co do niezastosowania tych samych procedur dotyczących ogłoszenia o przystąpieniu do sporządzenia planu i procedur związanych z wyłożeniem planu do publicznego wglądu wskazał, że Gmina Biała zamieściła w miejscowej prasie obwieszczenia o przystąpieniu do sporządzenia planu, jak też o wyłożeniu planu. Nadto, w sposób zwyczajowo przyjęty przekazała sołtysom miejscowości Browiniec Polski, Rostkowice i Wilków zawiadomienia o przystąpieniu do sporządzenia planu, jak i o jego wyłożeniu, z poleceniem wywieszenia na tablicy ogłoszeń, a czynności te zostały przez sołtysów w całości wykonane. Natomiast, w ocenie organu, postawiony zarzut dotyczący naruszenia wymogów art. 64 ust. 4 pkt 4 ustawy jest błędny, ponieważ dotyczy on procedury lokalizacji inwestycji celu publicznego i ustalenia warunków zabudowy, a konkretnie procedury wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Przepis ten nie ma zatem żadnego związku z art. 17 pkt 6 lit. c ustawy, bowiem organem właściwym do wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze (uzyskiwaną w procedurze sporządzania planu miejscowego w przypadkach tego wymagających) nie jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, a Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej - zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). Organ nie zgodził się również z zarzutem dotyczącym braku w ogłoszeniu z dnia 2 września 2009 r. o przystąpieniu do sporządzenia projektu planu miejscowego, informacji o możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy, podając, że na etapie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego brak było dokumentacji sprawy, o której mowa w art. 39 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, w związku z czym nie było też konieczności informowania o możliwości zapoznania się z nią. Nadto podkreślił, że organ opracowujący projekt planu miejscowego wypełnił wymogi art. 39 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, zamieszczając informację o możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy w ogłoszeniu o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu. Tym samym umożliwił zapoznanie się z niezbędną dokumentacją sprawy. Organ zwrócił także uwagę na fakt dwukrotnego umożliwienia składania wniosków i uwag do projektu planu w procedurze prowadzonej z udziałem społeczeństwa do przedmiotowego planu, w związku z czym postawiony w tym zakresie zarzut braku zapewnienia udziału społeczeństwa w tym postępowaniu uznał za całkowicie chybiony. Nie podzielił również oceny skarżącego dotyczącej wartości merytorycznej oraz rzetelności informacji zawartych w "Strategicznej prognozie oddziaływania na środowisko miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach wsi Browiniec Polski-Rostkowice-Wilków", sporządzonej przez dr K. B., zwracając w tym zakresie uwagę na fakt jej uzgodnienia (i uwzględnienia) z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Opolu oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Prudniku. Wypowiadając się w kwestii obniżenia wartości nieruchomości skarżącego organ wyjaśnił, że zaskarżony plan nie został sporządzony jako zmiana planu obowiązującego, lecz jako nowy plan, tak więc domniemany spadek wartości nieruchomości należy rozpatrywać w stosunku do istniejącego użytkowania terenów. Wywodził, że w związku z tym, iż plan nie zmienił przeznaczenia terenu w stosunku do stanu istniejącego, i w dalszym ciągu umożliwia korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób, to w konsekwencji nie nastąpi wzrost, ani też spadek wartości nieruchomości. Brak jest również podstaw do twierdzenia, że w wyniku uchwalenia miejscowego planu doszło do istotnego ograniczenia możliwości użytkowania nieruchomości skarżącego. Podnoszony w skardze problem potencjalnego negatywnego oddziaływania elektrowni wiatrowej, planowanej do usytuowania nieopodal użytkowanej rolniczo nieruchomości skarżącego, nie ograniczy mu korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób, a jego interes prawny przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych jest chroniony w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami odrębnymi. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia § 6 ust. 1 pkt 2 lit. a uchwały organ wskazał, że wyłącznie na terenie oznaczonym symbolem RR(EW) - § 24 ust. 2 uchwały - dopuszczono usytuowanie farmy wiatrowej, dróg dojazdowych oraz masztu z urządzeniami do pomiaru mocy energetycznej wiatru. Za bezzasadny uznał też zarzut dotyczący niespełnienia przez rysunek planu, stanowiący załącznik nr 1 do zaskarżonej uchwały, wymogów § 7 pkt 4 rozporządzenia. Oznaczono na nim granice administracyjne Gminy Biała oraz granice administracyjne sołectw, tj. sołectwa Browiniec Polski, Rostkowice i Wilków, wraz z ich przebiegiem. Organ nie zgodził się z zarzutami braku w dokumentacji prac planistycznych uchwały o uchwaleniu planu wraz z załącznikami i uzasadnieniem oraz braku respektowania przepisów prawa nakazujących uwzględnienie wymagań ochrony zdrowia mieszkańców. Chybiony jest również zarzut dotyczący naruszenia uchwały Rady Miejskiej w Białej z dnia 30 czerwca 2005 r., Nr XXIII/235/05, w sprawie zasad i trybu przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami Gminy Biała, bowiem przedmiotowy plan został uchwalony zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc nie było potrzeby prowadzenia konsultacji, co byłoby tylko dublowaniem czynności określonych w ww. ustawie. Wyjaśnił, że zawężenie przyjętej w zaskarżonej uchwale definicji "infrastruktury technicznej" wyłącznie do sieci uzbrojenia terenu posłużyć miało zapewnieniu jednoznacznego odczytywania ustaleń planu, stosownie do jego specyfiki.
Odnosząc się do odpowiedzi organu, skarżący w piśmie z 5 listopada 2011 r. podtrzymał w całości żądania i argumentację podniesione w skardze. W uzasadnieniu skarżący ponownie wskazał, że doszło do naruszenia jego interesu prawnego. Zarzucając niezgodność ustaleń planu ze studium podniósł, że w planie nie uwzględniono ujętego w studium zakazu lokowania farm wiatrowych na gruntach oznaczonych jako R1 "obszary rolne o wysokich walorach produktywnych lokalizowania elektrowni wiatrowych". Nadto w zaskarżonym planie zmieniono dopuszczalne granice wysokości projektowanych elektrowni wiatrowych ze 150 m do szczytu śmigła, określone w studium, do 170 m + 3% w planie. Podał również, że w planie nie uwzględniono zakazu zawartego w studium lokalizowania elektrowni wiatrowych na terenach zagrożonych silną erozją. Ponadto organ, wbrew postanowieniom studium, nie przewidział zapisów chroniących stanowiska archeologiczne przed oddziaływaniem elektrowni wiatrowych. Zarzucił skarżący, że organ dokonał ustalenia wpływu projektowanych elektrowni wiatrowych na awifaunę w oparciu o przedstawioną przez inwestora dokumentację - inwentaryzację chiropterologiczną, monitoringi ornitologiczne oraz oceny siedlisk przyrodniczych, natomiast w studium ujęto wymóg przeprowadzenia całorocznego i szerokiego monitoringu ornitologicznego i chiropterologicznego. Zakwestionował również to, że organ sporządził prognozę oddziaływania na środowisko w oparciu o te dokumenty, które przedstawione zostały przez inwestora, a więc podmiotu osobiście zainteresowanego podjęciem uchwały. Powyższa okoliczność podważa nie tylko niezależność organu, ale przede wszystkim dyskredytuje przedstawione na wstępie twierdzenia jakoby kierował się on interesem publicznym. Dalej, podtrzymał stanowisko co do konieczności uzyskania przez organ zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na nierolnicze, wskazując, że realizacja inwestycji związanych z energetyką wiatrową na terenach przekraczających 0,5 ha wiąże się z koniecznością uzyskania w tym zakresie zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej. Nie zgodził się także ze stanowiskiem co do wykonania przez Radę ciążącego na niej obowiązku rozpatrzenia wniosków do planu. Odnosząc się do przyjętej w planie skali 1:2000 skarżący podniósł, że nie zaistniały jakiekolwiek obiektywne okoliczności, które uzasadniałyby konieczność sporządzenia planu w takiej skali. Stwierdził, że skoro na etapie przystąpienia do podjęcia zaskarżonej uchwały istniało założenie lokalizacji farmy wiatrowej, to niewątpliwie istniała również stosowna dokumentacja, zatem informacja taka powinna zostać zawarta w obwieszczeniu z dnia 2 września 2009 r. Następnie skarżący nie zgodził się z twierdzeniem Gminy jakoby uchwała nie zmieniała sposobu użytkowania nieruchomości należących do niego, gdyż w sposób istotny został ograniczony zakres możliwości swobodnego ich użytkowania. Odnosząc się do konieczności przeprowadzenia konsultacji społecznych zgodnie z wymaganiami uchwały Rady Miejskiej w Białej z dnia 30 czerwca 2005 r. podniósł, że działania organu nosiły co prawda w sobie znamię działania odpowiadającego częściowo obowiązującym przepisom prawa, nie odpowiadały one jednak rzeczywistym potrzebom danej sytuacji. Organ nie wywiązał się więc w sposób należyty ze swych normatywnych zobowiązań i nie przeprowadził rzetelnych konsultacji społecznych.
Odpowiadając na replikę strony skarżącej organ w piśmie procesowym z 25 listopada 2011 r. podniósł, że nieruchomość skarżącego nie leży w obszarze objętym planem i nie wykazał on, aby przewidziane w planie elektrownie wiatrowe wywierały na niego negatywny wpływ.
W kolejnym piśmie procesowym z 15 grudnia 2011 r. skarżący wskazał, że nieruchomości stanowiące jego własność znajdują się na obszarze objętym planem, a konkretnie pomiędzy dwiema projektowanymi elektrowniami wiatrowymi.
W piśmie z 2 grudnia 2011 r. organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie akcentując, że nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego, czy też interesu publicznego w sprawie. Podkreślił również, że wywiązał się w sposób należyty z obowiązku dotyczącego przeprowadzenia konsultacji społecznych z mieszkańcami. Odnosząc się do zarzutu braku uwzględnienia w planie zakazu ujętego w studium lokowania farm wiatrowych na obszarach rolnych (R1) o wysokich walorach produkcyjnych, stanowiących użytki rolne (głównie grunty orne), czy też na terenach zagrożonych silną erozją, organ dowodził, że farma wiatrowa nie jest planowana w dowolnym miejscu, ale tam, gdzie studium wyznacza obszary P2, czyli tereny produkcji energii ze źródeł odnawialnych, stanowiących tereny niskiego ryzyka lokalizacji obiektów energetyki wiatrowej, na których można lokować elektrownie. Co do zarzutu dotyczącego przygotowanej na zlecenie inwestora dokumentacji do planu organ podniósł, że bez znaczenia pozostaje fakt kto zlecił przeprowadzenie analiz, skoro zostały one wykonane przez grupę specjalistów o odpowiednim doświadczeniu naukowym i praktycznym we wskazanej dziedzinie. Za niezasadne uznał także twierdzenie skarżącego, że zmiana przeznaczenia gruntów rolnych na nierolnicze stanowiących użytki rolne klas I-III dotyczyć będzie zwartego obszaru gruntów pod inwestycję przekraczającego powierzchnię 0,5 ha, bowiem przestrzeń znajdująca się wokół turbiny nadal będzie wykorzystywana w produkcji rolnej, w związku z czym grunty te nie wymagają zmiany przeznaczenia. Zdaniem organu, chybiony jest również zarzut skarżącego o zastosowaniu nieprawidłowej skali mapy stanowiącej załącznik graficzny do uchwalonego planu, gdyż powierzchnia obszaru planu wynosi ok. 620 ha, a zatem jest to niewątpliwie obszar o znacznej powierzchni, co oznacza, że zaistniał szczególny przypadek. Organ ponownie wskazał, że na etapie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego, tj. w chwili złożenia obwieszczenia z dnia 2 września 2009 r., projekt planu jeszcze nie istniał, tak jak i nie istniały wymagane przepisami załączniki oraz stanowiska innych organów. Ponadto, zdaniem organu, zaskarżona uchwała nie dokonała zmiany w sposobie użytkowania nieruchomości skarżącego, ponieważ nadal może on użytkować je rolniczo, a ich walor kulturalno-turystyczny nie został obniżony, bo jest to teren typowo rolniczy, oddalony od zabudowań. Organ podniósł nadto okoliczność, że skarżący mając możliwość wyrażenia swojego stanowiska odnośnie projektu planu jeszcze na etapie jego uchwalania, nie złożył nigdy w tym zakresie żadnych wniosków ani uwag, jak również nie brał udziału w przeprowadzonej dyskusji.
W kolejnym piśmie procesowym z 22 grudnia 2011 r. skarżący podtrzymał dotychczasową argumentację i nie zgodził się z powyższym stanowiskiem organu. Do pisma załączył uchwałę nr 1/2011 Zebrania Wiejskiego Sołectwa Browiniec Polski z dnia 6 marca 2011 r. w sprawie budowy zespołu elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą w bezpośrednim sąsiedztwie sołectwa Browiniec Polski, oraz przedstawił załączony do niej protokół i listę obecności.
W trakcie rozprawy sądowej w dniu 28 grudnia 2011 r. skarżący podtrzymał skargę i wnioski w niej zawarte podkreślając, że swój interes prawny wywodzi z faktu, iż działka nr [...] mapa [...], stanowiąca grunty orne oraz działka nr [...] mapa [...], użytkowana jako droga, których jest właścicielem, położone są w granicach obszaru objętego zaskarżonym planem.
Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Op 471/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu stwierdził, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., nieważność zaskarżonej uchwały.
Na skutek wniesionej przez Gminę Biała skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 996/12, uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu do ponownego rozpoznania, odstępując jednocześnie na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. W uzasadnieniu wyroku NSA uznał za nieprawidłowy zarzut Sądu I instancji w zakresie naruszenia przez organ trybu sporządzania planu przez pominięcie uchwały o zgodności projektu planu ze studium. W tym zakresie stwierdził, odnosząc się do uregulowań zawartych w § 143 w zw. z § 139 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908), że tekst uchwały i zarządzenia rozpoczyna się od wskazania przepisu prawnego, na podstawie którego uchwała jest wydawana. Tekstem uchwały jest wszystko więc to, co w tekście mieści się, po wskazaniu przepisu prawnego, na podstawie którego uchwala się uchwałę, a zatem wszystko co znajduje się po podaniu podstawy prawnej zawiera się już w treści aktu normatywnego. Dlatego też w rozpoznawanej sprawie, zdaniem NSA, należało uznać, że brak jest uzasadnionych przesłanek do przyjęcia, że zaskarżona uchwała nie wskazuje na dokonanie stwierdzenia zgodności przepisów projektu miejscowego planu ze studium. Ponadto, w ocenie NSA, stwierdzenie zgodności projektu planu ze studium jest tego rodzaju oświadczeniem, które nie ma charakteru normatywnego. Nie można więc stwierdzenia zgodności projektu postanowień planu miejscowego ze studium traktować jako przepisu prawa, a co za tym idzie bezcelowe jest umieszczanie tej formuły w części aktu prawa miejscowego przeznaczonego dla przepisów merytorycznych (ogólnych i szczególnych). Sąd I instancji wadliwie zastosował również przepis art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przyjmując, że zaskarżona uchwała nie jest zgodna z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, opierając swoje stanowisko na tym, iż różna jest maksymalna wysokość elektrowni wiatrowej przyjęta w planie i studium. W powyższym zakresie NSA wywiódł, że plan jest szczegółowszy od studium i może konkretyzować jego ustalenia, a także operuje rysunkiem (mapą) o zupełnie innej skali, co często nie pozwala na proste porównanie obu dokumentów. Kategoria ustawowa "zgodności" studium i planu powinna być zatem traktowana elastycznie i powinna być analizowana zawsze dla konkretnego studium i konkretnego planu. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem NSA, nie budzi wątpliwości, że zarówno w studium, jak i uchwalonym planie część terenów przeznaczona została pod farmy wiatrowe i co do zasady oba wskazane akty planistyczne są w tym zakresie tożsame, przewidując takie właśnie przeznaczenie. Zatem, nie można w tym zakresie mówić o sprzeczności planu ze studium, gdyż decydujące znaczenie ma kwestia zasadnicza przeznaczenia terenu, a ta - co jest oczywiste - jest taka sama dla planu i studium. Odmiennej oceny, wedle NSA, nie można wyprowadzać - jak to uczynił Sąd I instancji - wyłącznie z odniesienia się do jednego z parametrów technicznych elektrowni wiatrowej, a to jej całkowitej wysokości. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również - przy dokonywaniu oceny zgodności planu ze studium - na konieczność badania kompletnych materiałów tego aktu planistycznego. Za usprawiedliwione uznał ponadto zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące wadliwej wykładni i nieprawidłowego zastosowania art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia. Odwołując się do treści powyższych przepisów stwierdził, że powierzchnia objęta przedmiotowym planem, tj. 620 ha niespornie może być uznana za znaczną powierzchnię, o której mowa w § 6 ust. 1 rozporządzenia, przewidującym w takim przypadku dla rysunku planu skalę 1:2000. Nie podzielił również poglądu zawartego w zaskarżonym wyroku, zgodnie z którym wartość merytoryczna opracowanych przez organ planistyczny dokumentów, w tym szczególnie prognozy oddziaływania na środowisko może budzić wątpliwości z tego powodu, że przy sporządzaniu projektu miejscowego planu oraz prognozy oddziaływania na środowisko wykorzystano udostępnione dokumentacje zewnętrzne. Z analogicznych względów za nieuzasadnione uznał także twierdzenie Sądu I instancji poddające w wątpliwość rzetelność prognozy skutków finansowych planu. Ponadto za uzasadniony NSA uznał zarzut kasacyjny naruszenia art. 21 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie przez Sąd I instancji, że nakazuje on finasowanie sporządzenia planu miejscowego wyłącznie przez gminę. Skorzystanie przez Burmistrza Białej w ramach procedury planistycznej, tj. przy tworzeniu prognozy oddziaływania na środowisko, którą przecież opracowała i sfinansowała Gmina oraz prognozy skutków finansowych z dokumentów, które sfinansował potencjalny inwestor nie może świadczyć o naruszeniu prawa, kiedy nie wiąże się to z ewentualnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, a takich naruszeń Sąd I instancji nie wykazał. Pokrycie tych kosztów (w pewnej części) przez inny podmiot jest kwestią wewnętrzną Gminy i w tej sytuacji, gdy procedura planistyczna została zachowana, nie może powodować stwierdzenia nieważności uchwały. Dalej, odnosząc się do kwestii uzyskania przez Gminę zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze NSA stwierdził, że Sąd nie wziął pod uwagę znajdującego się w aktach planistycznych oświadczenia Burmistrza Gminy Biała, wskazującego na brak konieczności uzyskania takiej zgody. Jednocześnie NSA wyjaśnił pojęcie "zwartego obszaru", o jakim stanowi przepis art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przyjmując, że w sprawie dotyczącej uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z przeznaczeniem gruntów rolnych na zespół elektrowni wiatrowych (farmę wiatrową) jest to obszar złożony z elementów znajdujących się blisko jeden obok drugiego, skupiony i nierozczłonkowany, a nie suma wszystkich obszarów przeznaczonych na tę inwestycję, bez względu na ich wzajemne położenie. Odnosząc taką interpretację przepisów do uregulowań zaskarżonego planu, NSA stwierdził, że skoro plan ustala dla terenu oznaczonego symbolem RR(EW) przeznaczenie rolnicze i jednocześnie zastrzega, że powierzchnia gruntów rolnych związanych z celem nierolniczym (elektrownia wiatrowa) nie może przekraczać 0,49 ha, a grunty te nie tworzą zwartego obszaru projektowanego dla takiego przedsięwzięcia w świetle art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, to zgoda na zmianę przeznaczenia nie jest wymagana. Również zarzucany w kwestionowanym wyroku brak uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie może przesądzać o jej nieważności.
Pismem z 16 sierpnia 2012 r. Stowarzyszenie B z siedzibą we [...], reprezentowane przez radcę prawnego, na podstawie art. 33 § 2 P.p.s.a., złożyło wniosek o dopuszczenie do udziału w charakterze uczestnika niniejszego postępowania. Stowarzyszenie wskazało, że przedmiotowa sprawa dotyczy zakresu jego działalności statutowej, której celem jest - zgodnie z § 7 regulaminu - ochrona przyrody, środowiska naturalnego, dóbr kultury, jakości krajobrazu i dbałość o czystość energii.
W piśmie z 10 września 2012 r. Gmina Biała podniosła, że wniosek Stowarzyszenia należy uznać za niezasadny. W tym zakresie dowodziła, odwołując się do regulacji zawartej w art. 33 § 2 P.p.s.a., że Stowarzyszenie nie wykazało we wniosku, dlaczego powinno zostać dopuszczone do udziału w postępowaniu, a z załączonych dokumentów nie wynika, czy organizacja ta realizuje cele publiczne, dla których została powołana. Ponadto z uwagi na fakt, że Stowarzyszenie jest organizacją bardzo młodą, powinna nastąpić szczegółowa analiza interesu, w jakim ono działa.
W kolejnym piśmie procesowym z 15 października 2012 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o odroczenie rozprawy argumentując, że wystąpił do Gminy Biała z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udostępnienia dokumentów, które mają wyjaśnić okoliczności źródeł finansowania dokumentacji planistycznej.
Na rozprawie sądowej w dniu 23 października 2012 r. Sąd dopuścił jako uczestnika postępowania Stowarzyszenie B z siedzibą we [...].
W kolejnym piśmie procesowym z 15 listopada 2012 r. pełnomocnik skarżącego dodatkowo zarzucił naruszenie: art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia faktycznego charakteru i oddziaływania planowanej inwestycji, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz zaniechanie pełnego zbadania i pełnego rozpatrzenia ogólnie dostępnych materiałów, zwłaszcza opracowań naukowych dotyczących szkodliwego wpływu elektrowni wiatrowych na zdrowie ludzi i na przyrodę; art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 ustawy w zakresie, w jakim nie zastosowano się w planie do zaleceń ujętych w studium co do minimalnej odległości lokalizacji elektrowni wiatrowych od zabudowań mieszkaniowych, dróg utwardzonych oraz obiektów infrastruktury technicznej; art. 15 ust. 2 pkt 5 i 7 ustawy w zakresie, w jakim plan nie zawiera obowiązkowych informacji o wymaganiach wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych oraz informacji określających granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią oraz obszarów osuwania się mas ziemnych; art. 17 pkt 14 ustawy w zakresie, w jakim w dokumentacji planistycznej brakuje projektu planu, który został przedstawiony przez Burmistrza Gminy Radzie Miejskiej; § 12 pkt 14 rozporządzenia w zw. art. 16 ust. 2 ustawy w zw. z art. 17 pkt 9 ustawy w zakresie, w jakim do dokumentacji planistycznej nie zostały dołączone ekspertyzy, które "rzekomo" zostały wykonane na poczet sporządzenia planu; § 4 pkt 4 rozporządzenia w zakresie, w jakim plan nie określa obiektów i terenów chronionych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym nie zawiera nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów; art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy w zw. § 4 pkt 8 rozporządzenia w zakresie, w jakim plan nie określa parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego; § 9 pkt 1 rozporządzenia w zakresie, w jakim w projekcie rysunku planu miejscowego zastosowano inne oznaczenia graficzne barwne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, aniżeli należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia; § 9 pkt 2 rozporządzenia w zakresie, w jakim w projekcie rysunku planu miejscowego zastosowano inne oznaczenia graficzne dotyczące granic i linii regulacyjnych oraz elementów zagospodarowania przestrzennego aniżeli określone w Polskiej Normie PN-B-01027 z dnia 11 lipca 2002 r., a to m.in. odnośnie oznaczenia granic obszaru objętego opracowaniem oraz linii rozgraniczających tereny o różnym sposobie użytkowania; § 10 pkt 1 rozporządzenia w zakresie, w jakim materiały planistyczne sporządzone na potrzeby projektu planu miejscowego, nie były aktualne na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnienia; art. 15 ust. 1 ustawy w zw. z art. 14 ust. 8 ustawy w zw. z uchwałą z dnia 28 września 2010 r. Sejmiku Województwa Opolskiego Nr XLVIII/505/2010 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla województwa opolskiego - w zakresie, w jakim plan zagospodarowania przestrzennego dla województwa zakazuje lokalizowania elektrowni wiatrowych na obszarze objętym inkryminowaną uchwałą (str. 118), jak i w zakresie, w jakim plan pozostaje w sprzeczności co do wskazanych w uchwale Nr XLVIII/505/2010 (str. 123) odległości od najbliższych zabudowań; art. 17 pkt 5 w zw. z art. 37 ust. 11 ustawy w zakresie, w jakim prognoza skutków finansowych uchwalenia planu sporządzona została przez osobę niebędącą rzeczoznawcą majątkowym.
W kolejnym piśmie procesowym z 23 listopada 2012 r. pełnomocnik skarżącego, w oparciu o przepisy uchwały Sejmiku Województwa Opolskiego Nr XLVIII/505/2010, wywiódł, że teren objęty planem położony jest na obszarze niewskazanym dla lokalizacji elektrowni wiatrowych i obejmuje obszar szczególnej ochrony przyrody i krajobrazu. Ponadto lokalizacja elektrowni wiatrowych planowana jest w odległości mniejszej niż 450 m od zabudowy mieszkaniowej, co jest sprzeczne z zapisami uchwały Sejmiku. Ponadto w przedmiotowej uchwale przewidziano, że celem polityki przestrzennej jest ochrona krajobrazu przed degradacją, w tym lokalizacją elektrowni wiatrowych.
W piśmie procesowym z 30 listopada 2012 r. uczestnik postępowania podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, pozostawiając Sądowi ocenę pisma skarżącego z 15 listopada 2012 r.
W replice na pismo skarżącego z 15 listopada 2012 r. Gmina przedstawiła swoje stanowisko w piśmie z 1 grudnia 2012 r., w którym szczegółowo odniesiono się do stawianych zarzutów. I tak, zwrócono uwagę, że w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy K.p.a. Nie zgodzono się z zarzutem, że zaskarżony plan nie uwzględnia interesu publicznego. Wskazano na możliwość ubiegania się przez skarżącego o odszkodowanie za obniżenie wartości nieruchomości, powstałe w związku z uchwaleniem planu. Odwołano się do przysługującego Gminie władztwa planistycznego oraz uchwalenia planu w interesie publicznym, którego to pojęcia nie można utożsamiać z interesem jednostek. Podniesiono również, że plan nie zawiera powtórzeń definicji ustawowych, w tym przepisów ustawowych wskazanych przez skarżącego. Dalej, podkreślono, że plan w zakresie oznaczeń graficznych i literowych jest czytelny i opisany w sposób zrozumiały, a pewne odmienności tych oznaczeń od wymogów stawianych przez przepisy nie wprowadzają niejasności. Ponadto podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów - wynikające z rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. i Polskiej Normy z dnia 11 lipca 2007 r. - mogą, a nie muszą być stosowane. Przedstawiono ponadto szeroką argumentację dotyczącą kompletnej i wystarczającej dokumentacji dla przyjęcia rzetelności opisu wpływu elektrowni wiatrowych na życie i zdrowie ludzi, oraz informacji na temat szaty roślinnej i świata zwierzęcego. W ocenie Gminy, nie naruszono także procedur związanych z udziałem społeczeństwa, ponieważ zgodnie z prawem zorganizowano konsultacje społeczne. Z kolei, sporządzenie prognozy skutków finansowych przez osobę niebędącą rzeczoznawcą majątkowym nie jest istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia postanowień uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla województwa opolskiego podniesiono, że plan ten nie jest aktem prawa miejscowego i nie ma charakteru wiążącego dla Gminy, poza lokalizacją inwestycji celu publicznego. Dlatego też zaskarżony plan nie może naruszać postanowień planu województwa, który zresztą przewiduje lokalizację elektrowni wiatrowych na terenie powiatu prudnickiego. Zdaniem organu, nie ma również obowiązku dołączania do dokumentacji planistycznej, po uchwaleniu planu, projektu planu. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy w zw. § 4 pkt 8 rozporządzenia, co potwierdzają zapisy § 16 planu. Natomiast, nie jest konieczne ustalanie kąta położenia działek w stosunku do pasa drogowego czy innych parametrów, gdy w stanie faktycznym jest to zbędne, a taka właśnie sytuacja wystąpiła w rozważanym przypadku. Dalej wskazano, że zaskarżony plan spełnia wymogi określone w § 4 pkt 4 rozporządzenia, zawierając ustalenia w tym zakresie w § 15. W treści planu - w jego § 3, znalazła się także odpowiednia informacja na temat braku uwarunkowań dotyczących pkt 5 i 7 art. 15 ustawy. W zakresie zarzutu braku aktualności materiałów planistycznych argumentowano, że nie jest to - co do zasady - przesłanka do stwierdzenia nieważności planu, a w niniejszej sprawie dokumentacja została sporządzona w okresie 2009-2010 r., kiedy to uchwalono skarżony plan. Z kolei, twierdzenia odnośnie naruszenia wymaganej odległości lokalizacji elektrowni wiatrowych od zabudowań mieszkaniowych nie zostały poparte żadnym wiarygodnym dowodem, a skarżący posługuje się jedynie przybliżonymi wartościami. Końcowo wskazano, że zapisy studium nie nakładają na Gminę obowiązku przeprowadzenia monitoringu ornitologicznego i chiropterologicznego, stąd zarzut w tym zakresie jest bezzasadny, zwłaszcza że Gmina przeprowadziła analizę przyrodniczo-środowiskową.
Odnosząc się do argumentacji Gminy, skarżący w piśmie z 17 grudnia 2012 r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, dodatkowo nie zgodził się z zaprezentowanym przez organ pojęciem "działki", które pozostaje w sprzeczności z normatywnie określoną definicją działki ewidencyjnej (gruntowej). Powyższe świadczy o tym, że Gmina uchwalając plan przypisywała normatywnym pojęciom inne znaczenie, a przyjęte rozwiązania, zgodnie z którymi pod wiatraki zostałyby wydzielone działki gruntu o pow. do 450 m² plus powierzchnia gruntu pod drogi dojazdowe, naruszają dyspozycję art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Należy także rozważyć, czy zapis planu dotyczący wydzielenia działek pod budowę elektrowni wiatrowych oraz dróg dojazdowych, wobec ustawowych ograniczeń, nie narusza przepisów dotyczących prawnej możliwości wydzielenia gruntów rolnych pod budowę elektrowni wiatrowych. Nadto § 15 pkt 2 planu pomija powierzchnię gruntu wydzieloną pod sieci energetyczne łączące poszczególne elektrownie, natomiast zdefiniowana przez Gminę "farma wiatrowa" nie jest zgodna z definicją rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego. Skarżący wyjaśnił także, że przedstawione przez niego dane dotyczące odległości elektrowni wiatrowych od poszczególnych elementów infrastruktury technicznej oraz zabudowań są możliwe do sprawdzenia.
W piśmie z 9 stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci umowy z 23 maja 2011 r. dotyczącej udostępnienia gruntów na cele budowlane oraz umowy z 25 marca 2009 r. wraz z aneksami.
Na rozprawie sądowej w dniu 22 stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał stanowisko w sprawie i wszystkie podniesione zarzuty. Wskazał, że nie zgłasza zarzutów nowych. Dodatkowo przedłożył pismo z 21 stycznia 2013 r., w którym rozbudowano argumentację dotyczącą dotychczasowych zarzutów. Wyjaśnił również, że zarzut odnośnie sprzeczności co do wymaganej odległości wiatraków od zabudowy mieszkaniowej, czyli sprzeczności między zapisami studium i planu dotyczy także nieruchomości zabudowanej skarżącego. Natomiast pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał stanowisko zawarte w pismach procesowych oraz w odpowiedzi na skargę. Zakwestionował wiarygodność map załączonych do pisma z 21 stycznia 2013 r., podkreślając, że mapy "ściągnięte z internetu" każdorazowo ulegają odkształceniom (podobnie w przypadku kserokopii). Jego zdaniem, wiarygodna może być tylko kopia mapy z zasobu geodezyjnego (państwowego). Zwrócił uwagę, że pismo Ministra Zdrowia, na które powołuje się skarżący nie zostało dołączone do akt, a przede wszystkim nie ma ono charakteru normatywnego. Zaakcentował też, że zapisy planu nie stanowią "projektu podziału nieruchomości". Pełnomocnik uczestnika postępowania podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, pozostawiając rozstrzygnięcie do uznania Sądu. Na rozprawie Sąd, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., oddalił wniosek w przedmiocie dopuszczenia dowodu w postaci umowy z 23 maja 2011 r. oraz umowy z 25 marca 2009 r. wraz z aneksami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, po ponownym rozpoznaniu sprawy, zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego. Z kolei, w oparciu o regulację art. 147 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
Ponadto wskazać trzeba, że w niniejszej sprawie, z uwagi na uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny wydanego poprzednio wyroku tut. Sądu oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, kontrola legalności zaskarżonej uchwały przeprowadzona została z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 190 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Użyte w zacytowanym przepisie pojęcie "wykładnia prawa" należy rozumieć wąsko, jako wyjaśnienie znaczenia prawa. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i procesowe. Obowiązek podporządkowania się przez sąd I instancji ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego może być wyłączony jedynie w wyjątkowych sytuacjach - które w rozpoznawanej sprawie nie miały miejsca - a mianowicie tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Z tych też względów, w ramach ponownego rozpoznania sprawy wojewódzki sąd administracyjny, będąc związany wykładnią przepisów przedstawioną w wyroku NSA, nie może dokonywać własnej ich interpretacji, a podjęte rozstrzygnięcie uwzględnić musi zaprezentowaną przez NSA ocenę prawną (por. wyrok NSA z 17 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1244/11, zamieszczony na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Oceniając zatem zaskarżoną uchwałę - z uwzględnieniem oceny prawnej i wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Sąd uznał, że skarga A. H. nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie odnotować należy, że skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z tą regulacją każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jednocześnie z przepisu art. 53 § 2 P.p.s.a. wynika trzydziestodniowy termin na złożenie takiej skargi, liczony od daty doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a w przypadku braku odpowiedzi, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania.
W pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu było więc zbadanie, czy wniesiona przez A. H. skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy zostały spełnione warunki formalne do jej skutecznego złożenia (bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, poprzedzające wniesienie skargi oraz zachowanie terminu do jej wniesienia). Po udzieleniu pozytywnej odpowiedzi na powyższe pytania możliwe dopiero będzie dalsze badanie skargi, w aspekcie legitymacji skarżącego do jej wniesienia, a w końcu jej zasadności.
W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarga - z uwagi na materię podlegającą regulacji w drodze zakwestionowanej uchwały - dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej. Kompetencje do podjęcia zaskarżonej uchwały przez organ stanowiący gminy określone zostały w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym do wyłącznej właściwości rady gminy należy uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Natomiast jej uchwalenie następuje na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (cyt. wcześniej i zwana m.in. ustawą). Plan miejscowy jako akt prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy), którego uchwalenie należy do zadań własnych gminy (art. 3 ust. 1 ustawy), jest zatem aktem normatywnym z zakresu administracji publicznej, a więc rozpatrzenie skargi pozostaje w kompetencji sądu administracyjnego.
Skarżący - w ocenie Sądu - dopełnił również wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, gdyż wystąpił z takim wezwaniem do Gminy Biała, na które organ nie udzielił odpowiedzi. Uwzględniając zatem treść art. 53 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym skargę w rozpatrywanym przypadku wnosi się w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, należy stwierdzić, że skarga z dnia 25 sierpnia 2011 r. została wniesiona do Sądu z zachowaniem ustawowego terminu.
Dalsze rozważania w niniejszej sprawie dotyczą legitymacji procesowej A. H. do złożenia skargi na kwestionowaną uchwałę. Cytowany na wstępie przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wiąże prawo do skargi z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia. Zaskarżając uchwałę w trybie tej regulacji trzeba zatem dowieść, że kwestionowany akt, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego "interesu prawnego" jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. Oceniając legitymację procesową skarżącego w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym należało uznać, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego, skoro jej postanowienia określają przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem RR(EW), na którym położne są działki nr [...] k.m. [...] i nr [...] k.m. [...], stanowiące własność skarżącego. Zaskarżony akt, wprowadzając określone postanowienia w kwestii zagospodarowania nieruchomości skarżącego, niewątpliwie kształtuje przysługujące mu prawo własności, które podlega ochronie na podstawie art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Od razu też wyjaśnić trzeba, że samo tylko stwierdzenie, iż zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego nie może jednak przesądzić o zasadności złożonej skargi. Wykazanie naruszenia interesu prawnego przez uchwałę organu gminy stanowi warunek konieczny, ale niewystarczający do stwierdzenia, w oparciu o art. 147 § 1 P.p.s.a., nieważności zaskarżonej uchwały bądź stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem prawa. Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, gdy naruszony został co prawda interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale odbyło się to w granicach wyznaczonych obowiązującym prawem (tak: NSA w wyroku z 6 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1208/11, zamieszczonym na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przedstawione wyżej ustalenia pozwoliły Sądowi na ocenę zasadności skargi. Rozważania w tym zakresie należy rozpocząć od wskazania, że po myśli art. 28 ust. 1 ustawy naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z treści tej regulacji wynika, że ustawodawca rozróżnia pojęcie "zasad sporządzania planu" oraz "trybu jego sporządzania". Tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego. Z kolei, zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą problematyki merytorycznej, a więc zawartości tego aktu (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Zawartość planu miejscowego określają art. 15 ust. 1 i art. 17 pkt 4, art. 20 ust. 1 ustawy, przedmiot określa art. 15 ust. 2 i 3 ustawy, natomiast standardy dokumentacji planistycznej (materiały planistyczne, skalę opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardy oraz sposób dokumentowania prac planistycznych) określa art. 16 ust. 1 ustawy oraz wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ust. 2 tego przepisu rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (cyt. wcześniej i zwane rozporządzeniem). Podkreślić trzeba, że w przypadku naruszenia zasad sporządzania planu ustawodawca nie wymaga, aby przedmiotowe naruszenie miało charakter istotny. Oznacza to, że każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Natomiast odnośnie naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu ustawodawca wprowadził dodatkową przesłankę - istotności tego naruszenia. Nie każde zatem naruszenie trybu postępowania będzie skutkowało nieważnością aktu planistycznego. Istotne naruszenie trybu postępowania należy rozumieć jako takie naruszenie trybu, które prowadzi do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego (por. Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz" 6. wydanie, C. H. Beck, Warszawa 2011, s. 263 i nast.).
Sąd, ponownie dokonując kontroli kwestionowanej uchwały, nie stwierdził naruszenia przez organ zasad sporządzania planu miejscowego i istotnych naruszeń trybu jego sporządzania, skutkujących stwierdzeniem nieważności uchwały. W tym zakresie w pierwszej kolejności odnotowania wymaga, że z dokumentacji planistycznej wynika, iż 24 lutego 2009 r. Rada Miejska w Białej podjęła uchwałę Nr XXII/263/09 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach wsi Browiniec Polski-Rostkowice-Wilków. Obwieszczenie z 2 września 2009 r. o przystąpieniu do sporządzenia planu oraz możliwości i terminie składania wniosków zostało zamieszczone na stronie BIP-u Urzędu Miejskiego w Białej, ukazało się w lokalnej prasie, a także zostało przekazane sołtysom wsi Browiniec Polski, Rostkowice i Wilków w celu zamieszczenia go na wiejskiej tablicy ogłoszeń, a faktu tego ogłoszenia strony nie kwestionują. Powiadomiono również, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego dotyczącego braku w obwieszczeniu z 2 września 2009 r. informacji o możliwości zapoznania się z pełną dokumentacją sprawy oraz miejscu, w którym została ona wyłożona do wglądu, należy stwierdzić, że na etapie przystąpienia do sporządzenia planu dokumentacja, o jakiej mowa w art. 39 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie została opracowana, stąd organ nie mógł zamieścić informacji o możliwości zapoznania się z nią. Za nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut dotyczący nieprawidłowości w zakresie procedury ogłoszenia o wyłożeniu projektu miejscowego planu do publicznego wglądu. Zgodnie z art. 17 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wójt, burmistrz albo prezydent miasta ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Jednocześnie wyznacza w tym ogłoszeniu termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia planu (art. 17 pkt 11 ustawy). Dokonując oceny prawidłowości czynności podejmowanych przez Burmistrza Białej w świetle powyższych przepisów, Sąd nie stwierdził żadnych uchybień w zakresie kwestionowanego przez skarżącego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Z dokumentacji planistycznej wynika, że ogłoszenie Burmistrza Białej dotyczące: wyłożenia projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko w dniach od 16 września do 14 października 2010 r., terminu dyskusji publicznej w dniu 5 października 2010 r. oraz terminu wnoszenia uwag do dnia 28 października 2010 r., zostało zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej UM w Białej oraz w Nowej Trybunie Opolskiej - wydanie z dnia 8 września 2010 r. Ponadto przedmiotowe obwieszczenie zostało w dniach od 8 września do 28 października 2010 r. zamieszczone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego oraz wiejskich tablicach ogłoszeń we wsi: Browiniec Polski, Rostkowice, Wilków, co potwierdza stosowna adnotacja zawarta na tym dokumencie, sporządzona i podpisana przez pracownika organu (k. 233 akt adm.). Uznać zatem należy, że nawet w sytuacji, gdyby skarżący nie miał możliwości odnalezienia tego ogłoszenia na wiejskiej tablicy ogłoszeń, to mógł z jego treścią zapoznać się na stronach BIP-u Urzędu Miejskiego lub w lokalnej prasie. Poza tym nie można nie dostrzec, że w dniu 5 października 2010 r. odbyła się dyskusja publiczna na temat rozwiązań przyjętych w projekcie planu miejscowego, co potwierdza zalegający w aktach sprawy protokół, w załączniku którego odnotowano osoby biorące udział w dyskusji. Z treści tego protokołu wynika, że w dyskusji uczestniczyły osoby reprezentujące inwestora, projektant oraz Kierownik Referatu Inżynierii Komunalnej i Integracji Europejskiej. Ponadto organ poinformował wszystkich zainteresowanych udziałem w postępowaniu w sprawie strategicznej oceny oddziaływania projektu planu na środowisko o miejscu i terminie wyłożenia projektu planu wraz z niezbędną dokumentacją sprawy, jak również o możliwości wnoszenia uwag i wniosków, wypełniając w ten sposób również wymogi art. 39 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. A. H. nie skorzystał ani z przysługującego mu prawa do wniesienia uwag do projektu planu, ani też nie brał udziału w dyskusji publicznej, tak więc zarzuty skarżącego co do prowadzenia procedury planistycznej z pominięciem jego udziału należy uznać za bezzasadne. W tym miejscu od razu zauważyć przyjdzie, że skoro w dyskusji publicznej nie brał udziału żaden z reprezentantów społeczności lokalnej, to nie można mówić - co czyni skarżący - o zdecydowanym sprzeciwie tych osób, wyrażonym w stosownym terminie, wobec przyjętych w planie rozwiązań. Poza tym z rozstrzygnięcia Burmistrza Białej z dnia 29 listopada 2010 r. (k. 238 akt adm.) wynika, że w trakcie wyłożenia projektu do publicznego wglądu, dyskusji publicznej, a także w terminie 14 dni od zakończenia okresu wyłożenia planu, nie wpłynęła żadna uwaga osób fizycznych i prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, stąd do akt planistycznych nie załączono informacji o udziale społeczeństwa, jak tego oczekuje skarżący. Przywołane powyżej okoliczności skłaniają raczej do wniosku, że przewidziana w planie lokalizacja planowanej inwestycji - w czasie miarodajnym dla oceny legalności działań organu - spotkała się z akceptacją społeczności lokalnej.
Stosownie do powyższego za chybiony trzeba również uznać zarzut skarżącego w zakresie braku przeprowadzenia przez organ konsultacji społecznych w trybie uchwały Rady Miejskiej w Białej z dnia 30 czerwca 2005 r., Nr XXIII/235/05, w sprawie zasad i trybu przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami Gminy Biała. W ocenie Sądu, zgodzić należało się z argumentacją organu, że wobec zachowania procedury planistycznej określonej w art. 17 ustawy, nie było już potrzeby prowadzenia konsultacji w trybie ww. uchwały. Podkreślić bowiem trzeba, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zapewnia udział czynnika społecznego w procesie sporządzania i uchwalania planu miejscowego. Na etapie wstępnym prac nad projektem planu społeczeństwo zostaje powiadomione o podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu i możliwości zgłaszania wniosków do planu. Kolejną możliwość wpływania na treść planu lokalne społeczeństwo uzyskuje w toku dyskusji publicznej nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie planu oraz w czasie trwania wyłożenia projektu do publicznego wglądu i możliwości składania do niego uwag (por. Z. Niewiadomski, op. cit., str. 188-189). Zdaniem Sądu, Gmina Biała w pełni wywiązała się z powyższych obowiązków, a więc skarżący nie może skutecznie zarzucać organowi, że nie zapewnił udziału społeczeństwa w toku procedury planistycznej.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 17 pkt 4 ustawy wskazać należy, że zgodnie z tym przepisem burmistrz przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag. Z przytoczonej regulacji nie wynika, wywodzony przez skarżącego na jej podstawie, obowiązek dołączenia projektu planu do dokumentacji planistycznej. Niezależnie od powyższego, zdaniem Sądu, brak projektu planu w tej dokumentacji nie może - w okolicznościach rozpoznawanej sprawy - świadczyć o uchybieniu kwalifikującym się do stwierdzenia nieważności uchwały. Zauważyć również przyjdzie, że skarżący może odrębnie zażądać udostępnienia takiego projektu jako materiału z sesji Rady Miejskiej. Podobnie ocenić należy zarzut skarżącego dotyczący niedołączenia do dokumentacji planistycznej wykorzystanych przez organ ekspertyz.
Poza tym, badając akta sprawy Sąd uznał, że czynności podejmowane przez Burmistrza, o których mowa w art. 17 ustawy, zostały należycie i w pełni udokumentowane, w zakresie określonym w § 12 rozporządzenia.
Oceniając dalej kwestionowaną uchwałę należy stwierdzić, za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że Rada Miejska w Białej dokonała stwierdzenia zgodności przepisów projektu miejscowego planu ze studium, a więc spełniła wymóg określony w art. 20 ustawy. Stosownie do tego przepisu, w brzmieniu obwiązującym w dniu wydania przedmiotowej uchwały, rada gminy uchwala plan miejscowy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak podkreślił Sąd II instancji, przyjmuje się, że wymóg podjęcia przez radę gminy uchwały o zgodności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, określony w art. 20 ust. 1 ustawy, zostaje spełniony zarówno w sytuacji, gdy zostanie podjęta odrębna uchwała w tym przedmiocie, jak również wówczas, gdy uchwała o zgodności projektu planu miejscowego z ustaleniami studium podjęta zostanie w części wstępnej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie podnosi się również, że art. 20 ust. 1 ustawy wskazuje na zasadność podjęcia odrębnej uchwały rady gminy w kwestii zgodności ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, ale wymogu tam zawartego nie można traktować w kategoriach bezwzględnego obowiązku rady, skutkującego nieważnością planu miejscowego, wówczas gdy rada gminy ową zgodność stwierdzi w uchwale podejmującej plan. Natomiast, gdyby nawet przyjąć, że rada gminy narusza normę art. 20 ust. 1 ustawy stwierdzając zgodność projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy w uchwale podejmującej plan, a nie w poprzedzającej ją odrębnej uchwale, to naruszenie to nie może być traktowane jako istotne naruszenie trybu, tym bardziej zasad sporządzania planu, o których mowa w art. 28 ust. 1 ustawy, powodujące konieczność stwierdzenia nieważności podjętego planu. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia zarówno dyspozycja art. 10 ust. 1 ustawy nieprzewidująca wprost obowiązku podejmowania odrębnej uchwały w analizowanej kwestii, jak i restrykcyjny charakter regulacji art. 28 ustawy, zastrzeżonej do przypadków najcięższych naruszeń prawa przy sporządzaniu projektu planu (por. wyroki NSA: z 27 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1679/11; z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 776/11; z 16 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1875/10; z 19 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 1627/07; z 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II OSK 698/06 - zamieszczone na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok NSA z 22 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 1863/06, opubl. ONSAiwsa 2008/1/4, OSP 2008/4/37). W rozpoznawanej sprawie Rada Miejska w Białej, realizując wymóg z art. 20 ust. 1 ustawy, stwierdziła zgodność ustaleń planu ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Biała (tekst Studium opublikowany na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w Białej - http://www.bip.biala.gmina.pl) w części wstępnej uchwały z dnia 5 listopada 2010 r., po wskazaniu przepisów stanowiących podstawę jej wydania. Skład orzekający w niniejszej sprawie, będąc związany oceną dokonaną przez NSA oraz podzielając powyżej przytoczone poglądy, uznał zatem za chybiony zarzut skarżącego dotyczący niedokonania oceny zgodności planu ze studium.
Od razu też wyjaśnić przyjdzie, że nawet jeśli Rada w uchwale stwierdzi zgodność planu ze studium, to ocenie Sądu i tak podlega prawidłowość stwierdzenia tej zgodności. W tej mierze wskazać należy - co podkreślił NSA w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie - że określona w art. 20 ustawy zgodność planu nie może być traktowana jako zgodność dosłowna, gdyż pozbawiłoby to sensu istnienia dwóch odrębnych aktów planistycznych. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest odmiennym aktem od miejscowego planu, tworzonym na podstawie innej procedury, o charakterze bardziej ogólnym od planu miejscowego. Z natury rzeczy plan jest więc szczegółowszy od studium, może konkretyzować jego ustalenia, a także operuje rysunkiem (mapą) o zupełnie innej skali, co często nie pozwala na proste porównanie obu dokumentów. Dlatego kategoria ustawowa "zgodności" studium i planu powinna być traktowana elastycznie i powinna być analizowana zawsze dla konkretnego studium i konkretnego planu. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził również, że stopień związania miejscowego planu studium jest uzależniony od szczegółowych zapisów studium, co oznacza, że związanie może być silniejsze bądź słabsze, jednakże zawsze odnosi się to do kwestii podstawowego przeznaczenia terenu, a nie rozwiązań precyzujących powyższe kwestie. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie NSA, nie budzi wątpliwości, że zarówno w studium, jak i w uchwalonym planie część terenów przeznaczona została pod farmy wiatrowe i co do zasady oba wskazane akty planistyczne są w tej materii tożsame, przewidując takie właśnie przeznaczenie. Zatem nie można w tym zakresie mówić o sprzeczności planu ze studium, gdyż decydujące znaczenie ma kwestia zasadnicza przeznaczenia terenu, a ta - co jest oczywiste - jest taka sama dla planu i studium. Uwzględniając powyżej zaprezentowaną przez NSA wykładnię, za nieuzasadnione uznać trzeba zarzuty skarżącego dotyczące braku zgodności projektu planu miejscowego ze studium z uwagi na przyjęcie w obu tych aktach odmiennej wysokości elektrowni wiatrowych. Nietrafne są także kolejne zarzuty skarżącego co do braku zgodności postanowień planu z zapisami studium. I tak, odnośnie nieuwzględnienia przez organ w planie zakazu ujętego w studium lokowania farm wiatrowych na obszarach rolnych oznaczonych jako R1 wskazać przyjdzie, że z porównania zapisów planu i studium wynika, iż wszystkie farmy w planie zlokalizowane zostały na terenie oznaczonym w studium symbolem P2, czyli obszarach produkcji energii ze źródeł odnawialnych - obszarach niskiego ryzyka lokalizacji obiektów energetyki wiatrowej, a więc na terenach, na których dopuszczona została lokalizacja elektrowni. Organ - wbrew twierdzeniom skarżącego - uwzględnił także przewidzianą w studium ochronę terenów narażonych na erozję wodno-powietrzną, wprowadzając w § 11 planu stosowne zakazy, m.in. zakaz sytuowania na takich obszarach elektrowni wiatrowych. Ponadto, jak wynika z rysunku planu, na terenach zakwalifikowanych jako zagrożone silną erozją nie została zlokalizowana żadna z planowanych elektrowni wiatrowych.
Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego dotyczącego lokalizacji w planie elektrowni wiatrowych na stanowiskach archeologicznych, należy zauważyć, że w studium na obszarze objętym planem nie wyznaczono żadnych stref W, czyli ścisłej ochrony archeologiczno-konserwatorskiej, tj. obszarów i terenów ujętych w rejestrze zabytków, natomiast wyznaczono strefy OW, czyli obserwacji archeologicznej - stanowiska archeologiczne ujęte w ewidencji zabytków. Uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego potwierdza, że ujęte w studium stanowiska archeologiczne zostały oznaczone na rysunku tego planu, a w § 15 ust. 1 planu objęto je ochroną konserwatorską. Jednocześnie w § 15 ust. 2 planu określono, że w obrębie tych stanowisk oraz w promieniu 50 m od ich granic wszelkie roboty ziemne, zmiany sposobu użytkowania lub zagospodarowania oraz zadrzewienie i zalesienie terenu należy wyprzedzająco zgłosić i uzgodnić z organem właściwym do spraw ochrony zabytków oraz prowadzić je zgodnie z wymogami określonymi w przepisach odrębnych. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącym, że organ nie przewidział w planie zasad ochrony tychże stanowisk.
W zakresie zarzutu skarżącego dotyczącego nieprzeprowadzenia przez organ prawidłowego monitoringu ornitologicznego i chiropterologicznego, wskazać przyjdzie, że w odniesieniu do terenu oznaczonego w studium symbolem P2, czyli obszaru, na którym jako funkcję uzupełniającą dopuszczono lokalizację farm wiatrowych postanowiono, iż przed sporządzeniem miejscowego planu zaleca się przeprowadzenie szczegółowej analizy przyrodniczo-środowiskowej obejmującej inwentaryzację ornitologiczną i chiropterologiczną. Odnotować również trzeba, że w rozdziale VI studium "Kierunki zagospodarowania przestrzennego i zasady polityki przestrzennej", w dziale II.3.2 "Kierunki zmian w strukturze funkcjonalno-przestrzennej oraz zasady ich realizacji" zdefiniowane zostało pojęcie "zaleca się", które oznacza propozycję dla rady gminy podjęcia działań w celu wykorzystania pomysłu korzystnego dla realizacji przyjętych celów rozwoju funkcjonalno-przestrzennego i społeczno-gospodarczego. W świetle powyższych postanowień studium uznać należało, że wykonanie przez gminę inwentaryzacji w zakresie wskazanym przez skarżącego nie było obowiązkiem gminy, lecz jedynie propozycją do podjęcia działań w tym przedmiocie. Jednocześnie z przytoczonych zapisów studium nie wynika, aby gmina była zobowiązana do przeprowadzenia całorocznego monitoringu. Niezależnie od powyższego Sąd stwierdził na podstawie dokumentacji planistycznej, że gmina uwzględniła zalecenia studium w omawianym zakresie i dokonała analizy przyrodniczo-środowiskowej w oparciu o wyniki monitoringu ornitologicznego rocznego w przypadku ptaków, a w przypadku nietoperzy - inwentaryzacji chiropterologicznej. Przy czym od razu też trzeba zaznaczyć, że bez wpływu na wartość merytoryczną tych opracowań pozostaje fakt - jak stwierdził NSA - iż dokumenty te zostały przygotowane na zlecenie podmiotu zewnętrznego, tj. potencjalnego inwestora. W świetle powyższego, zarzuty skarżącego dotyczące nieprawidłowości (brak obiektywnej oceny organu) w zakresie przeprowadzonej analizy przyrodniczo-środowiskowej są nieuzasadnione. W tym miejscu warto dodatkowo zauważyć - w związku z podniesioną argumentacją skarżącego - że w Rozdziale 3 planu "Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego", a dokładnie w § 7 ust. 3 dla farmy wiatrowej ustalono obowiązek wykonania monitoringu w okresie migracji wiosennej i jesiennej nietoperzy, który pozwoli na ocenę wpływu planowanych elektrowni wiatrowych na chiropterofaunę.
Z kolei, oceniając zarzut skarżącego dotyczący niezastosowania się przez organ do postanowień studium w zakresie minimalnej odległości lokalizacji elektrowni wiatrowych od zabudowań mieszkaniowych, dróg oraz obiektów infrastruktury technicznej, Sąd miał na uwadze, że z treści Studium wynika, iż postanowienia te stanowią jedynie zalecenia, a więc stanowią one propozycję dla Gminy. Tym niemniej, jak wynika z postanowień zaskarżonego planu, w tym z rysunku planu, Gmina nie dopuszcza lokalizowania farm wiatrowych w odległościach mniejszych niż przewidziane w studium. Również w Strategicznej prognozie oddziaływania na środowisko przewidziano odsunięcie terenów zabudowanych na 500 m od turbin, czyli odległość wskazaną w studium. Natomiast skarżący wykazując niezachowanie - jego zdaniem - przez Gminę powyższych odległości, po pierwsze posługuje się wartościami przybliżonymi, bo wynikającymi z materiałów, które nie mogą stanowić dowodu w sprawie. Po drugie zaś odnosi je do obszarów, na których nie znajdują się zabudowane nieruchomości stanowiące jego własność, a jednocześnie nie wskazuje związku pomiędzy stwierdzonym uchybieniem w tym zakresie z własnym interesem prawnym.
Przechodząc do oceny zasadności zarzutu dotyczącego nieprawidłowego wyznaczenia granic obszaru objętego planem na rysunku planu w skali 1:2000, zamiast w skali 1:1000, celowe jest odwołanie się do stosownych regulacji prawnych w tej materii. Otóż, zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych, albo w przypadku ich braku - map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadkach planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000. Stosownie zaś do § 6 ust. 1 rozporządzenia stosowanie map w skali 1:2000 dopuszcza się w przypadku sporządzania projektu rysunku planu miejscowego dla inwestycji liniowych oraz dla obszarów o znacznej powierzchni. Jak wyjaśnił Sąd II instancji, znaczny obszar to obszar dość duży pod względem liczby, wielkości, ilości, pokaźny, a więc niemały rozmiarowo. W rozpoznawanej sprawie obszar objęty zaskarżonym planem stanowi 620 ha, zatem niewątpliwie jest to obszar, który należy zakwalifikować jako znaczną powierzchnię, uzasadniającą odstąpienie przez organ od sporządzenia rysunku planu w skali podstawowej 1:1000 i zastosowanie skali 1:2000 (§ 1 ust. 2 planu). Tym samym zarzut skarżącego w tej mierze jest nieusprawiedliwiony.
Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżącego, rysunek planu potwierdza spełnienie wymagań określonych w § 7 rozporządzenia odnośnie oznaczenia granic administracyjnych gminy i sołectw oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, wyznaczone ściśle.
Chybiony okazał się również zarzut skargi dotyczący naruszenia § 4 pkt 1 rozporządzenia. Stosownie do tego przepisu w tekście planu miejscowego ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. Analiza treści planu pozwala na uznanie, że spełnione zostały wymogi określone w powołanej regulacji. Wskazać bowiem trzeba, że w Rozdziale 2 planu "Przeznaczenie terenów" w § 6 ust. 1 w kolejnych punktach wskazano tereny o poszczególnych przeznaczeniach, które oznaczone zostały symbolem literowym wraz z ich opisem. Następnie w przepisach szczególnych Działu II dla każdego z wyznaczonych terenów określono jego przeznaczenie oraz zasady jego zabudowy i zagospodarowania. Wbrew stanowisku skarżącego, oceniany plan zawiera też stosowne ustalenia określone w § 4 pkt 4 rozporządzenia. W Rozdziale 4 planu "Zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków", w § 15 ust. 1 ochroną konserwatorską objęto stanowiska archeologiczne, wskazane na rysunku planu. Jednocześnie postanowiono, że w obrębie tychże stanowisk oraz w promieniu 50 m od ich granic, wszelkie roboty ziemne, zmiany sposobu użytkowania lub zagospodarowania oraz zadrzewienie i zalesienie terenu należy wyprzedzająco zgłosić i uzgodnić z organem właściwym do spraw ochrony zabytków oraz prowadzić je zgodnie z wymogami określonymi w przepisach odrębnych (§ 15 ust. 2 planu). Z kolei, w przypadku ujawnienia podczas prowadzenia robót ziemnych przedmiotu, co do którego istnieje przypuszczenie, że jest on zabytkiem, wskazano, że należy postępować w sposób określony w przepisach odrębnych w zakresie ochrony zabytków i opieki nad zabytkami (§ 15 ust. 3 planu). Z treści przytoczonych zapisów planu jednoznacznie wynika, że Gmina określiła zasady ochrony tych terenów, które występują na obszarze objętym planem.
Za niezasadne Sąd uznał także zarzuty dotyczące naruszenia § 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia. Zdaniem Sądu, Rada Miejska miała prawo do rozszerzenia podstawowych barwnych oznaczeń graficznych i literowych dotyczących przeznaczenia terenów zawartych w załączniku nr 1 do rozporządzenia oraz Polskiej Normie z dnia 11 lipca 2002 r. Takie uprawnienie zostało przewidziane w § 9 ust. 4 rozporządzenia, który stanowi, że w zależności od specyfiki i zakresu ustaleń dotyczących przeznaczenia terenów oraz granic i linii regulacyjnych, dopuszcza się stosowanie na projekcie rysunku planu miejscowego uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych oraz literowych i cyfrowych. Również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że załącznik nr 1 do rozporządzenia określa jedynie podstawowe oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego. Oznacza to możliwość wprowadzenia w projekcie planu innych oznaczeń przeznaczenia terenów, w szczególności oznaczeń dotyczących terenów, których przeznaczenie ma mieć charakter mieszany (por. wyrok NSA z 22 października 2008 r., sygn. akt II OSK 567/08, zamieszczony na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując analizy zapisów planu w omawianych zakresie należy stwierdzić, że w sposób niewątpliwy można odczytać przeznaczenie poszczególnych terenów, a ustalone na terenie funkcje nie stanowią funkcji rozłącznych czy sprzecznych. Ponadto na rysunku planu przedstawiono, określone liniami rozgraniczającymi oraz oznaczeniami literowymi i barwnymi, tereny o różnym przeznaczeniu umożliwiające jednoznaczne powiązanie rysunku planu miejscowego z tekstem planu. Przyjęte oznaczenia nie stwarzają żadnych wątpliwości co do przeznaczenia konkretnego obszaru i pozwalają na określenie, jaka część terenu została przeznaczona np. na tereny rolnicze, a która pod lokalizację elektrowni wiatrowych. Natomiast dołączone do rysunku planu objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń zapewniają jego czytelność i nie tworzą żadnych niejasności.
Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut dotyczący naruszenia § 10 ust. 1 rozporządzenia. Przede wszystkim trzeba odnotować, że skarżący formułując ten zarzut nie wyjaśnił, dlaczego uważa, że materiały planistyczne utraciły swoją aktualność. Pomimo tego Sąd wskazuje, że zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia materiały planistyczne sporządzone na potrzeby projektu planu miejscowego powinny być aktualne na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnienia. Zdaniem Sądu, sporządzone w niniejszej sprawie materiały planistyczne stanowią aktualny materiał planistyczny w rozumieniu § 10 ust. 1 rozporządzenia, ponieważ przekazanie projektu planu do opiniowania i uzgadniania miało miejsce w lipcu 2010 r., a dokumenty te zostały sporządzone w okresie od 2009 r. do 2010 r. Natomiast okoliczność, że w Strategicznej prognozie oddziaływania na środowisko oparto się nie tylko na materiałach pochodzących z lat 2009-2010, ale również na opracowaniach i koncepcjach z lat wcześniejszych nie powoduje, że dokument ten traci walor aktualności. W ocenie Sądu, nie ma żadnych podstaw do uznania, zwłaszcza gdy strona nie przedstawia na tę okoliczność żadnego dowodu, że dane pochodzące z wcześniejszych opracowań są wadliwe i nie mogą stanowić podstawy prognozy.
Z kolei, co do zarzucanego przez A. H. braku spełnienia przez zaskarżony plan wymogów określonych w § 12 pkt 19 rozporządzenia wskazać należy, że załącznikami do zaskarżonej uchwały są: rysunek planu - załącznik nr 1 (§ 2 ust. 1 planu) oraz niestanowiące ustaleń planu rozstrzygnięcia: o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu - załącznik nr 2 i o sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz o zasadach ich finansowania zgodnie z przepisami o finansach publicznych - załącznik nr 3 (§ 2 ust. 2 planu). Stosownie do powyższego Sąd uznał, opierając się na przesłanych dokumentach, że kwestionowany plan zawiera wszystkie ustawowo wymagane załączniki. Odnośnie natomiast braku uzasadnienia zaskarżonej uchwały powtórzyć przyjdzie za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że brak takiego uzasadnienia nie może przesądzać o jej nieważności.
W odniesieniu do kolejnej kwestii podniesionej przez skarżącego, tj. obowiązku pozyskania przez Gminę zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych przeznaczonych pod budowę elektrowni wiatrowych na cele nierolnicze, odnotowania przede wszystkim wymaga - na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny - że w aktach planistycznych znajduje się oświadczenie Burmistrza Gminy z dnia 7 lipca 2010 r. wykazujące brak konieczności uzyskania takiej zgody zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.), zwanej dalej ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ponadto, mając na uwadze treść art. 190 P.p.s.a. przypomnieć trzeba jednoznaczne stanowisko NSA wyrażone w wyroku kasacyjnym, wedle którego w sytuacji gdy plan ustala dla terenu oznaczonego symbolem RR(EW) przeznaczenie rolnicze i jednocześnie zastrzega, że powierzchnia gruntów rolnych związanych z celem nierolniczym (elektrownia wiatrowa) nie może przekraczać 0,49 ha, a grunty te nie tworzą zwartego obszaru projektowanego dla takiego przedsięwzięcia w świetle art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, to zgoda na zmianę przeznaczenia nie jest wymagana. Zasadnym jest również przytoczenie argumentacji Sądu II instancji w powyższym zakresie, który wywodził, że pod pojęciem "zwartego obszaru", o jakim stanowi przepis art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przy uwzględnieniu jego literalnego rozumienia, należy przyjąć, że w sprawie dotyczącej uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z przeznaczeniem gruntów rolnych na zespół elektrowni wiatrowych (farmę wiatrową) jest to obszar złożony z elementów znajdujących się blisko jeden obok drugiego, skupiony i nierozczłonkowany, a nie suma wszystkich obszarów przeznaczonych na tę inwestycję, bez względu na ich wzajemne położenie. Odnosząc powyższe do § 16 ust. 2 pkt 2 planu, który reguluje te kwestie, NSA trafnie wywiódł, że z przywołanego przepisu wynika wyłącznie to, iż na obszarze objętym planem dopuszcza się wydzielenie działek gruntu pod elektrownie wiatrowe i drogi dojazdowe przy zachowaniu następujących warunków: powierzchnia wydzielonej działki gruntu pod jedną elektrownię wiatrową nie może być większa niż 0,20 ha, z zastrzeżeniem lit. b (lit. a), łączna powierzchnia działki gruntu wydzielonej pod elektrownię wiatrową i drogę dojazdową do niej nie może być większa niż 0,49 ha (lit. b). Mając na uwadze przedstawioną wyżej wykładnię NSA, którą skład orzekający w niniejszej sprawie jest związany, stwierdzić przyjdzie, że organ nie był zobowiązany do pozyskania przedmiotowej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych przeznaczonych pod budowę elektrowni wiatrowych na cele nierolnicze, a tym samym za niezasadne należało uznać argumenty skarżącego w tym zakresie.
Ponadto chybiony okazał się następny zarzut skargi, dotyczący naruszenia art. 51 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w zakresie w jakim "Strategiczna prognoza odziaływania na środowisko miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach wsi Browiniec Polski-Rostkowice-Wilków", zwana dalej Prognozą, nie spełnia wymogów określonych w tym przepisie. Dokonując szczegółowej analizy treści przedmiotowej Prognozy wraz ze sporządzonym do niej aneksem stwierdzić trzeba, że została ona opracowana w zakresie pełnym, wynikającym z art. 51 ust. 2 ww. ustawy. Do sporządzenia Prognozy wykorzystano dokumentację w postaci: "Inwentaryzacja chiropterologiczna terenu farmy wiatrowej w Białej" z 2009 r., "Monitoring Ornitologiczny Przedrealizacyjny Obszaru Planowanej Lokalizacji Farmy Elektrowni Wiatrowych w Rejonie Miejscowości Olbrachcice Gmina: Biała" z 2010 r., "Analiza i waloryzacja krajobrazu terenów lokalizacji elektrowni wiatrowych na obszarze gminy Biała, w rejonie wsi Krobusz-Gostomia-Solec, Biała-Olbrachcice, Browiniec Polski-Rostkowice-Wilków" z 2009 r. Ponadto uwzględniono informacje zawarte w aktualnym opracowaniu ekofizjograficznym gminy Biała, w uchwalonym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w inwentaryzacji ornitologicznej terenu farmy, w terenowej inwentaryzacji siedlisk przyrodniczych chronionych i innych walorów przyrodniczych wykonanej w 2009 r., w istniejących prognozach oddziaływań na środowisko ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz opracowań ekofizjograficznych do tych planów, w dokumentacji istniejących i projektowanych ostoi Natura 2000 województwa opolskiego, a także w wynikach prac WZS Opole, w programie ochrony środowiska gminy, powiatu i województwa opolskiego, w planie zagospodarowania przestrzennego województwa opolskiego, w strategicznych opracowaniach ochrony georóżnorodności i różnorodności krajobrazowej województwa opolskiego, w dokumentacji docelowego systemu obszarowej ochrony przyrody na terenie województwa opolskiego, w materiałach zebranych do sporządzenia zmiany planu zagospodarowania przestrzennego województwa, w tym szczególnie z zawartymi w raporcie o stanie zagospodarowania przestrzennego województwa opolskiego, strategii rozwoju województwa opolskiego na lata 2000-2015 oraz regionalnym programie operacyjnym województwa opolskiego na lata 2007-2013. Przedstawiony zakres materiałów wykorzystanych do przygotowania omawianej Prognozy świadczy nie tylko o wysokiej wartości merytorycznej tego opracowania, ale przede wszystkim dowodzi, że w dokumencie tym dokonano szczegółowej analizy poszczególnych elementów środowiska, spełniając tym samym wymogi określone w art. 51 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Ponadto stwierdzić trzeba, że zakres Prognozy, stosownie do art. 53 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, został uzgodniony z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Opolu oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Prudniku. Następnie dokument ten uzyskał pozytywne opinie powyższych organów (por. pismo RDOŚ w Opolu z dnia 7 września 2010 r., nr RDOŚ-16-WOOŚ-7041-058/1/10/km oraz pismo PPIS w Prudniku z dnia 29 lipca 2010 r., nr NZ/MO-4321-14/10), co stanowi o wypełnieniu przez organ wymogu określonego w art. 54 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.
Natomiast w odniesieniu do zarzutu skarżącego w zakresie naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 5 i 7 ustawy w pierwszym rzędzie zauważyć należy, że obowiązek zawarcia w planie zagadnień określonych w art. 15 ust. 2 nie jest bezwzględny, gdyż musi ulegać dostosowaniu do warunków faktycznych panujących na obszarze objętym planem. Oznacza to, że plan miejscowy zawiera obligatoryjne ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, jeśli w terenie powstają okoliczności faktyczne uzasadniające dokonanie takich ustaleń. Jeżeli stan faktyczny obszaru objętego planem nie daje podstaw do zamieszczenia w planie ustaleń wymienionych w art. 15 ust. 2 - brak takich ustaleń w planie nie może stanowić o jego niezgodności z prawem (por. Z. Niewiadomski, op. cit., str. 162). Stosownie do powyższego zauważenia wymaga, że w zaskarżonym planie wyraźnie stwierdzono, iż zagadnienia określone treścią art. 15 ust. 2 pkt 5 i 7 nie występują na obszarze objętym planem. Stanowi o tym § 3 ust. 2 pkt 1 planu, zgodnie z którym w planie nie określa się wymaganych obowiązkowo zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, zasad ochrony dóbr kultury współczesnej, wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych, granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie na podstawie przepisów odrębnych, w tym terenów górniczych, narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, ponieważ takie tereny i obiekty nie występują na obszarze objętym planem. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, zarzut skarżącego dotyczący niewprowadzenia do planu obowiązkowych ustaleń należało uznać za bezzasadny. Dodatkowo warto jeszcze odnotować, że plan zawiera również informację o braku potrzeby ustalenia niektórych wymagań wynikających z art. 15 ust. 3 ustawy. I tak, w § 3 ust. 2 pkt 2 planu stwierdzono, że nie określa się granic obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości, granic obszarów rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej, granic obszarów wymagających przekształceń lub rekultywacji, granic terenów pod budowę wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, granic terenów rekreacyjno-wypoczynkowych oraz terenów służących organizacji imprez masowych, a także granic pomników zagłady oraz ich stref ochronnych, "ze względu na brak takich potrzeb".
Zdaniem Sądu, nie można również zgodzić się z zarzutem skarżącego dotyczącym naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy w zw. z § 4 ust. 8 rozporządzenia w zakresie, w jakim plan nie określa parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego. W tej kwestii wskazać trzeba, że stosownie do art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy w planie zamieszcza się obowiązkowo szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. Szczegółową charakterystykę tych warunków zawiera § 4 pkt 8 rozporządzenia stanowiąc, że powinny one zawierać określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego. W zaskarżonym planie zasady i warunki scalania oraz podziału nieruchomości zawarte zostały w Rozdziale 5, w § 16. W ustępie pierwszym tego paragrafu postanowiono, że dopuszcza się podział i scalanie nieruchomości w granicach obszaru objętego planem, zgodnie z przepisami odrębnymi, z zastrzeżeniem ust. 2. Z kolei w ustępie 2 § 16 ustalono, że na obszarze objętym planem dopuszcza się wydzielenie:
1) działek gruntu pod urządzenia infrastruktury technicznej o powierzchni do 0,02 ha;
2) działek gruntu pod elektrownie wiatrowe i drogi dojazdowe, przy zachowaniu następujących warunków:
a) powierzchnia wydzielonej działki gruntu pod jedną elektrownię wiatrową nie może być większa niż 0,20 ha, z zastrzeżeniem lit. b,
b) łączna powierzchnia działki gruntu wydzielonej pod elektrownię wiatrową i drogę dojazdową do niej nie może być większa niż 0,49 ha.
3) działek na terenie oznaczonym symbolem RM i US, przy zachowaniu następujących parametrów:
a) powierzchnia działki - od 1500 m² do 5000 m² ,
b) szerokość frontu działki - min. 25 m.
Przytoczone przepisy planu bezsprzecznie dowodzą o braku podstaw do twierdzenia, że Rada Miejska nie określiła zasad oraz warunków scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym wraz z określeniem poszczególnych parametrów. Odnośnie natomiast pominięcia w planie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego, należało się zgodzić z argumentacją Gminy, popartą stosownym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, że w sytuacji, kiedy z ustaleń faktycznych wynika, iż określenie danego parametru jest zbędne, nie jest konieczne jego ustalenie w przepisach planu. Trafnie dalej wywodził organ, że skoro przy planowanym usytuowaniu elektrowni wiatrowych, wśród pól, wydzielane działki nie przylegają do pasów drogowych, brak jest potrzeby ustalania kąta położenia granicy działki w stosunku do nieistniejącego pasa drogowego.
Pożądanego przez skarżącego skutku w postaci stwierdzenia nieważności kwestionowanej uchwały nie może odnieść również zarzut dotyczący sporządzenia prognozy skutków finansowych przez osobą niebędącą rzeczoznawcą majątkowym. Stosownie do art. 17 pkt 5 ustawy jednym z etapów procedury planistycznej jest sporządzenie prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36 ustawy. Szczegóły dotyczące prognozy skutków finansowych określa § 11 rozporządzenia, zgodnie z którym prognoza ta powinna zawierać w szczególności:
1) prognozę wpływu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na dochody własne i wydatki gminy, w tym na wpływy z podatku od nieruchomości i inne dochody związane z obrotem nieruchomościami gminy oraz na opłaty i odszkodowania, o których mowa w art. 36 ustawy;
2) prognozę wpływu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na wydatki związane z realizacją inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy;
3) wnioski i zalecenia dotyczące przyjęcia proponowanych rozwiązań projektu planu miejscowego, wynikające z uwzględnienia ich skutków finansowych.
W tym miejscu podkreślić trzeba, że prognoza skutków finansowych uchwalenia planu nie jest załącznikiem do planu, lecz do projektu planu przedkładanego radzie gminy do uchwalenia. Prognoza ta nie ma charakteru wiążącego, normatywnego i pełni jedynie funkcję analizy ekonomicznej (por. Z. Niewiadomski, op. cit., str. 187-188). W niniejszej sprawie, analiza treści prognozy skutków finansowych potwierdza, że zawiera ona wszystkie elementy wymienione w przytoczonej regulacji prawnej. Natomiast, skład orzekający podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że opracowanie prognozy skutków finansowych przez osoby niebędące rzeczoznawcami majątkowymi stanowi naruszenie trybu sporządzania planu, tj. art. 17 pkt 5 w zw. z art. 37 ust. 11 ustawy, lecz nie jest naruszeniem istotnym w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy, ponieważ prognoza finansowa nie jest załącznikiem do planu i z tej racji nie ma charakteru wiążącego (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 29 października 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 888/08, zamieszczony na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu dostrzec także warto, że sam pełnomocnik skarżącego odwołał się do tezy powyższego wyroku, jednakże przytoczył ją jedynie częściowo, pomijając zupełnie kwestię istotności omawianego naruszenia.
Odnośnie zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przysługującego mu prawa własności nieruchomości, w pobliżu których przewidziano lokalizację elektrowni wiatrowej przede wszystkim zauważyć trzeba, że o ile prawo własności korzysta z ochrony konstytucyjnej (art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji RP), nie ma ono charakteru bezwzględnego i może podlegać ograniczeniom, a jego treść kształtuje m. in. właśnie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Możliwość ograniczenia prawa własności dopuszczona została w samej Konstytucji RP. I tak, przepis art. 21 ust. 2 Konstytucji RP przewiduje prawo do wywłaszczenia, które jest dopuszczalne wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem, zaś przepis art. 64 ust. 3 Konstytucji RP stanowi, że własność może być ograniczona w drodze ustawy i w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Stosownie natomiast do art. 31 ust. 3 Konstytucji RP dopuszczalne są ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, które mogą być ustanawiane w ustawie i wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Nie mogą one przy tym naruszać istoty wolności i praw. Z powołanych regulacji prawnych można bez wątpienia wyprowadzić wniosek, że ingerencja w sferę prawa własności jest według Konstytucji RP dopuszczalna. Musi jednak pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na możliwość wprowadzenia ustawowych ograniczeń wskazuje także przepis art. 140 K.c., zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą.
Z kolei uprawnienie gminy do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na jej obszarze przewidziane zostało w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy do zadań własnych gminy należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych. Stosownie do art. 4 ust. 1 tej ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Uchwalając plan gmina realizuje przysługujące jej uprawnienia określane w doktrynie jako władztwo planistyczne gminy. Zamieszczając w planie miejscowym ustalenia co do przeznaczenia terenu oraz sposobów jego zagospodarowania i warunków zabudowy gmina w sposób władczy reguluje sposób korzystania z nieruchomości objętych tym planem. Upoważnienie gminy do ingerencji w prawo własności zawarte zostało w przepisie art. 6 ust. 1 ustawy, który stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wpływają zatem na sposób wykonywania prawa własności, a gmina ma możliwość planowania przestrzeni publicznej niezależnie od istniejących stosunków własnościowych. Przyznanych uprawnień gmina nie może jednak wykonywać dowolnie. Przepis art. 1 ust. 2 omawianej ustawy wymienia szereg równorzędnych przesłanek, które winny zostać wzięte pod uwagę w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wymieniając wśród nich w pkt 2 walory architektoniczne i krajobrazowe, w pkt 3 wymagania ochrony środowiska, w pkt 7 prawo własności, w pkt 9 potrzeby interesu publicznego, przez który w myśl art. 2 pkt 4 rozumieć należy uogólniony cel dążeń i działań, uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności, związanych z zagospodarowaniem przestrzennym. Ustawodawca nie przyznaje przy tym szczególnej ochrony prawu własności, stawiając je na równi z innymi wartościami, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy, a które winny być w działaniach gminy wyważone, stosownie do realizowanych celów. Z wyliczenia tych wartości, które należy uwzględniać w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc również przy tworzeniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wynika, że nie zawsze jest możliwe ich uwzględnienie w maksymalnym zakresie według żądań zainteresowanych podmiotów, gdyż niejednokrotnie dochodzi do kolizji tych wartości. W tej sytuacji prawo własności musi być często ograniczone ze względu na konieczność uwzględnienia innych wartości, jak potrzeby interesu publicznego, czy wymagania ochrony środowiska. Nie oznacza to dowolności powodującej przekroczenie granic władztwa planistycznego gminy. Działając w ramach określonych przez granice prawa i stosując zasadę proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) organy gminy mogą w tworzonym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczać uprawnienia właścicieli w celu pełniejszej realizacji innych wartości, które uznały za ważniejsze. Jeszcze raz zatem powtórzyć przyjdzie, że prawo własności, mimo objęcia konstytucyjną ochroną, nie jest prawem absolutnym i doznaje szeregu ograniczeń wynikających z ustaw, co jest zgodne z art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z 30 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 13/11, zamieszczony na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Dokonując w kontekście powyższych wywodów oceny zarzutu A. H. dotyczącego naruszenia przysługującego mu prawa własności nieruchomości położonych na terenie oznaczonym symbolem RR(EW), Sąd w okolicznościach rozpoznawanej sprawy stwierdził, że zapisy zakwestionowanego planu miejscowego nie wprowadzają takiego ograniczenia prawa własności skarżącego, które stanowiłoby o przekroczeniu przez Radę Miejską przysługującego jej na mocy art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym władztwa planistycznego. W tym zakresie zauważyć należy, że nie doszło do zmiany przeznaczenia podstawowego terenu, na którym położone są nieruchomości stanowiące własność skarżącego. W planie w § 24 ust. 1 ustalono bowiem na terenach oznaczonych symbolem RR i RR(EW), jako przeznaczenie podstawowe: grunty orne wraz z drogami rolniczymi oraz urządzeniami melioracji wodnych. Natomiast na terenach oznaczonych symbolem RR(EW) dopuszczono lokalizację farm wiatrowych, dróg dojazdowych, masztu z urządzeniami do pomiaru mocy energetycznej wiatru, łąk trwałych i pastwisk trwałych. Z powyższych ustaleń planu wynika, że skarżący może wykorzystywać swoją nieruchomość zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, tj. na cele rolnicze. Natomiast wprowadzona w planie zmiana sposobu zagospodarowania terenów poprzez dopuszczenie sytuowania farm wiatrowych nie zmienia podstawowego przeznaczenia tych terenów, które nadal pozostają terenami o charakterze rolniczym. To z kolei oznacza, że postanowienia zaskarżonego planu nie mają wpływu na ustalenia związane z wartością nieruchomości skarżącego. Nie wprowadzają również ograniczenia w zakresie możliwości prowadzenia działalności hodowlanej, gdyż na terenie oznaczonym symbolem RR(EW) dopuszczono możliwość przeznaczenia gruntów ornych pod łąki trwałe i pastwiska trwałe. Przy ocenie zarzutu skarżącego dotyczącego - jego zdaniem - niekorzystnego zapisu o możliwości lokalizacji na terenie RR(EW) elektrowni wiatrowych należało również uwzględnić i to, że skarżący nie zgłaszał żadnych uwag do wyłożonego projektu planu, w którym zawarto powyższy zapis. Nie uczestniczył również w dyskusji publicznej nad tym projektem, która odbyła się w dniu 5 października 2010 r. Zatem w sytuacji, gdy właściciel nieruchomości objętej planem nie korzystał z instrumentów prawnych przewidzianych przez ustawodawcę na etapie sporządzania planu miejscowego, nie może skutecznie zarzucać organom gminy przekroczenia granic władztwa planistycznego (por. wyrok NSA z 6 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1208/11, zamieszczony na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto zauważyć trzeba, że w planie - wbrew twierdzeniom skarżącego - określone zostały stosowne zasady chroniące środowisko przed potencjalnym negatywnym oddziaływaniem planowanych elektrowni wiatrowych. I tak, w § 7 ust. 1 planu postanowiono, że przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko - a do takich zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) należy zaliczyć planowane elektrownie wiatrowe - wymagają przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z przepisami odrębnymi. Ponadto na obszarze objętym planem w § 7 ust. 2 pkt 1 planu nakazano, w przedsięwzięciach mogących znacząco oddziaływać na środowisko, stosować rozwiązania techniczne i technologiczne minimalizujące wartości podstawowych uciążliwości dla ludzi i środowiska. Jednocześnie plan dopuszcza wyłącznie lokalizację elektrowni wiatrowych, w których zastosowane są najlepsze dostępne techniki ograniczające emisję hałasu i wibracji, emisję infradźwięków oraz błyski słoneczne, tzw. efekt stroboskopowy (§ 7 ust. 2 pkt 2 planu). Natomiast w razie wystąpienia okoliczności wskazujących na szkodliwy wpływ na środowisko przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymaga ono sporządzenia przeglądu ekologicznego, zgodnie z przepisami odrębnymi (§ 7 ust. 4 planu). W świetle powyższych postanowień planu skarżący nie może skutecznie zarzucać, że Gmina dopuszczając lokalizację farm wiatrowych nie przewidziała w tym zakresie stosownych zasad ochrony środowiska i ludzi przed ewentualnym negatywnym odziaływaniem elektrowni wiatrowych.
Za niezasadny należało również uznać zarzut dotyczący nieuwzględnienia przez Gminę zasad ochrony zdrowia mieszkańców, w tym samego skarżącego, przed emisją hałasu pochodzącego z pracujących elektrowni wiatrowych, które wynikają z dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (Dz. U. UE L 2002.189.12). W pierwszym rzędzie odnotować należy, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy, w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego. Powyższe wynika również z treści § 4 pkt 3 lit. a rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wedle którego ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikające z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). W przepisie art. 72 ust. 1, w pkt 6 wskazano m.in. na potrzeby w zakresie ochrony przed hałasem, wibracjami i polami elektromagnetycznymi. Dostrzec również trzeba, że ustawa Prawo ochrony środowiska dokonała w zakresie swojej regulacji wdrożenia wskazanej przez skarżącego dyrektywy 2002/49/WE. Dokonując zatem oceny prawidłowości postanowień przyjętych w zaskarżonej uchwale w świetle powyższych regulacji uznać należy, że organ określił w planie zasady ochrony przed hałasem emitowanym przez farmę wiatrową, ustalając w § 8 ust. 1 pkt 3, że nie może on powodować przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu dla terenów:
a) sportu i rekreacji, oznaczonych na rysunku planu symbolem US, określonych w pkt 2 lit. a,
b) zabudowy zagrodowej, oznaczonych na rysunku planu symbolem RM, określonych w pkt 2 lit. b,
c) w obowiązujących planach miejscowych,
d) zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w przypadku braku planu miejscowego, na granicy dopuszczalnego zainwestowania.
Jednocześnie stwierdzić należy, że w § 8 ust. 2 planu postanowiono, że istniejącej i planowanej zabudowie należy zapewnić ochronę przed promieniowaniem niejonizującym.
Poza powyższym wskazać również przyjdzie, iż Gmina w sposób przekonujący argumentowała, że interes publiczny rozumiany - stosownie do art. 1 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 2 pkt 4 ustawy - jako zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności, związane z zagospodarowaniem przestrzennym, uzasadnia dopuszczenie na obszarze objętym planem możliwość lokalizacji farm wiatrowych. W tej mierze odnotować trzeba, że Gmina uzasadniając uchwalenie zaskarżonego planu uznała rozwój energetyki ze źródeł odnawialnych za niezbędny czynnik zrównoważonego rozwoju gospodarczego kraju i regionu, konieczny ze względu na:
1) zwiększenie bezpieczeństwa energetycznego przez rozproszenie miejsc produkcji energii oraz zabezpieczenia rosnących potrzeb energetycznych;
2) zmniejszenie emisji gazów i cząstek stałych do atmosfery, a w konsekwencji zmniejszenie efektu cieplarnianego i poprawę stanu środowiska przyrodniczego.
Ponadto Gmina - jak wskazała - kierowała się interesem publicznym społeczności ogólnopaństwowej, związanym z realizacją postanowień dyrektywy 2001/77/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych (Dz. U. UE. L 2001.283.33). Zwrócić trzeba również uwagę na dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającą i w następstwie uchylającą dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz. U. UE. L 2009.140.16), która zobowiązuje Polskę do znaczącej poprawy efektywności energetycznej we wszystkich sektorach w celu łatwiejszego osiągnięcia celów państw członkowskich dotyczących energii ze źródeł odnawialnych, zgodnie z którymi we Wspólnocie w 2020 r. ze źródeł odnawialnych pochodzić będzie 20% energii. Dyrektywa stanowi również, że głównym celem wyznaczenia obowiązkowych krajowych celów jest zagwarantowanie pewności dla inwestorów i zachęcanie do ciągłego rozwijania technologii, które wytwarzają energię ze wszystkich rodzajów źródeł odnawialnych. Mając zatem na uwadze powyższe regulacje prawne oraz przedstawioną przez organ argumentację należy stwierdzić, że niewątpliwie dopuszczenie możliwości lokalizacji elektrowni wiatrowych na obszarze objętym planem nie tylko jest uzasadnione interesem publicznym, ale również służy wykonaniu nałożonych na Polskę zobowiązań w zakresie pozyskiwania energii z odnawialnych źródeł. Reasumując Sąd uznał, że zakres ingerencji Gminy w prawo własności skarżącego nie nosi znamion dowolności i mieści się w granicach wyznaczonych prawem Gminy do władczego rozstrzygania o zasadach kształtowania ładu przestrzennego. Nadto nie można również zapominać o tym, że kontrola sądu administracyjnego w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w nim rozstrzygnięć, lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Jak słusznie akcentuje się w orzecznictwie, żaden sąd administracyjny nie posiada kompetencji do merytorycznej oceny trafności i celowości rozwiązań planu, skoro jedynym kryterium dopuszczalnym w postępowaniu sądowym jest kryterium legalności (por. wyrok NSA z 1 grudnia 2010 r., sygn. II OSK 1947/10; z 23 czerwca 2010 r., sygn. II OSK 834/10, zamieszczone na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Ocenę zasadności kolejnego z postawionych przez skarżącego zarzutów, dotyczącego powtórzenia w zaskarżonym planie definicji zawartych w aktach normatywnych rangi ustawy, należy poprzedzić przypomnieniem, że zgodnie z § 125 pkt 2 w zw. z art. 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" w aktach prawa miejscowego w przepisach ogólnych zamieszcza się postanowienia o stosowanych w tym akcie definicjach i skrótach. Organ zastosował zasadę wynikającą z przytoczonej regulacji, ponieważ w planie, w Dziale I. Przepisy ogólne, Rozdziale 1. Ustalenia ogólne, w § 5 w kolejnych punktach wyjaśnił znaczenie pojęć stosowanych w uchwale, wskazując w ten sposób adresatom, w jakim znaczeniu w akcie posługuje się definiowanym pojęciem. Przy czym - wbrew twierdzeniom skarżącego - organ nie powtórzył w planie definicji zamieszczonych w innych ustawach, jeśli chodzi o zdefiniowane pojęcia "infrastruktura techniczna" oraz "teren". Przepis art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, do którego odwołuje się skarżący, nie definiuje pojęcia "infrastruktury technicznej", ale wyjaśnia sposób rozumienia pojęcia "budowa urządzeń infrastruktury technicznej". Również wskazany przez skarżącego przepis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie odnosi się do definicji "terenu", ale określa jeden z warunków, którego spełnienie jest konieczne do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Z kolei wskazywana przez skarżącego definicja "farmy wiatrowej" jest definicją sporządzoną tylko na potrzeby rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz. U. z 2007 r. Nr 93, poz. 623) i nie stanowi definicji ustawowej. Wobec powyższego Sąd nie stwierdził, aby w zaskarżonym planie organ w przepisach ogólnych powtórzył definicje ustawowe, w tym wskazane przez skarżącego.
W odniesieniu do zarzutu skarżącego dotyczącego sprzeczności zaskarżonego planu z uchwałą Sejmiku Województwa Opolskiego z dnia 28 września 2010 r., nr XLVIII/505/2010, w sprawie uchwalenia zmiany Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Opolskiego (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 2010 r. Nr 132, poz. 1509 - zwany dalej planem województwa) Sąd podzielił argumentację Gminy, że plan województwa nie jest aktem prawa miejscowego, a zatem nie wywołuje bezpośrednich skutków prawnych. Oznacza to, że plan województwa nie ma charakteru wiążącego dla gminy, z wyjątkiem - jak słusznie odnotował organ - ustaleń w zakresie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, o czym stanowi art. 44 ustawy. Ponadto należy dostrzec, że również w planie województwa w Dziale I. Wprowadzenie, Rozdziale 3. Zakres opracowania, wyjaśniono, że zgodnie z zapisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan zagospodarowania przestrzennego województwa nie jest aktem prawa miejscowego i nie narusza wyłącznych uprawnień gmin w zakresie podejmowania decyzji o przeznaczeniu i sposobie zagospodarowania terenów. Związki planu zagospodarowania przestrzennego województwa z planami miejscowymi realizowane są drogą uzgadniania i negocjowania rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym oraz uzgadniania projektów studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa. Niezależnie od powyższego, odwołując się do postanowień planu województwa dotyczących zagadnienia energii wiatrowej, trzeba zwrócić uwagę, że w Dziale III. Polityka rozwoju przestrzennego województwa opolskiego, Rozdziale 7. Polityka przestrzenna w przekroju podstawowych dziedzin zagospodarowania przestrzennego, Podrozdziale 7.7. Energetyka i telekomunikacja, w pkt 7.7.3. Kierunki polityki przestrzennej, stwierdzono, że obszarami predysponowanymi dla lokalizacji elektrowni wiatrowych są tereny niezalesione oraz wyniesione ponad poziom otoczenia, z wyłączeniem dolin rzecznych i terenów cennych przyrodniczo i krajobrazowo, w tym poza rezerwatami przyrody, parkami krajobrazowymi i ich otulinami, obszarami chronionego krajobrazu, obszarami Natura 2000 oraz poza terenami w granicach projektowanych rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych i ich otulin, obszarów chronionego krajobrazu, obszarów Natura 2000, a także poza korytarzami ekologicznymi i poza obszarami wskazanymi w stanowisku Wojewódzkiej Rady Ochrony Przyrody z 1 października 2008 r. w sprawie ochrony krajobrazu w procesie lokalizacji farm elektrowni wiatrowych na terenie województwa opolskiego. W województwie opolskim najlepsze warunki do rozwoju energetyki wiatrowej występują w południowej jego części na terenie powiatu nyskiego, prudnickiego i głubczyckiego oraz w północnowschodniej części regionu w powiatach oleskim i kluczborskim. Zakłada się lokalizację nowych obiektów, w tym kontynuację już podjętych działań związanych z realizacjami elektrowni wiatrowych na tych obszarach. W świetle przytoczonych zapisów Sąd uznał, że zaskarżony plan niewątpliwie stanowi realizację wskazanych w planie województwa kierunków polityki przestrzennej dotyczącej rozwoju energii wiatrowej. Również przyjęta w ocenianym planie lokalizacja farm wiatrowych na terenie Gminy Biała odpowiada postanowieniom planu województwa, które wskazują m.in. teren powiatu prudnickiego, jako obszar o najlepszych warunkach do rozwoju energetyki wiatrowej. Ponadto okoliczność, że teren, na którym zaplanowano elektrownie wiatrowe jest obszarem predysponowanym do ich lokalizacji znajduje potwierdzenie na mapie nr 11 planu województwa, przedstawiającej koncepcję rozwoju infrastruktury energetycznej. Reasumując stwierdzić przyjdzie, że zarzuty skarżącego odnośnie sprzeczności zaskarżonego planu z planem województwa okazały się bezzasadne.
Chybiony okazał się także zarzut skargi - oparty na przepisach K.p.a.- dotyczący niepodjęcia przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia faktycznego charakteru i oddziaływania planowanej inwestycji. W procedurze uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mają bowiem zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 K.p.a. Uchwała w sprawie miejscowego planu podejmowana jest w postępowaniu regulowanym przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Podsumowując powiedziane wyżej Sąd nie stwierdził, by doszło do niezgodnego z prawem naruszenia interesu prawnego skarżącego. Poza tym, znacznej części zarzutów (np. dotyczących sprzeczności planu z rozporządzeniem, nadaniu wadliwego znaczenia pojęciom stosowanym w uchwale) skarżący w ogóle nie powiązał z naruszeniem własnego, indywidualnego interesu prawnego, a - jak sygnalizowano wyżej - jest to jedna z przesłanek koniecznych do uwzględnienia skargi wniesionej w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W orzecznictwie sądowym powszechnie przyjmuje się, że skarga złożona w tym trybie nie ma charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność uchwały z prawem. Mimo to, Sąd poddał ocenie zasadność tych zarzutów, ale jedynie w kontekście ewentualnego wystąpienia takich wadliwości, które należałoby uwzględnić z urzędu. Takich naruszeń prawa, o jakich mowa w art. 28 ust. 1 ustawy, Sąd się jednak nie dopatrzył. Końcowo należy jeszcze wskazać, że zarzuty skarżącego kwestionujące ocenę prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny nie mogły być wzięte pod uwagę z tej przyczyny, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę - co już na wstępie rozważań wyjaśniono - jest tą oceną związany.
W odniesieniu natomiast do złożonego przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie wniosku dowodowego w postaci przedłożonych umów z dnia 23 maja 2011 r. oraz umowy z dnia 25 marca 2009 r. wraz z aneksami zauważyć przyjdzie, że w świetle art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie dowodu przez Sąd w trybie powyższego przepisu jest więc dopuszczalne w razie spełnienia dwóch warunków, z których pierwszym jest brak możliwości rozstrzygnięcia istniejących w sprawie istotnych wątpliwości. Wskazywane dowody, zdaniem Sądu, nie były konieczne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W związku z tym Sąd oddalił przedmiotowy wniosek dowodowy, a więc formalnie wniosek został rozpatrzony, zatem wniesione zastrzeżenie pełnomocnika skarżącego do protokołu posiedzenia jest nieuzasadnione.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.