II SAB/Bk 13/06

II SAB/Bk 13/06 - Postanowienie WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2006-03-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Sobolewska-Nazarczyk
Danuta Tryniszewska-Bytys /przewodniczący sprawozdawca/
Grażyna Gryglaszewska
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 58 par. 1 pkt 6, art. 52 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA D. Tryniszewska-Bytys (spr.), po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. M. na bezczynność Starosty Z. w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i udzielenia pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a - odrzucić skargę
Uzasadnienie
Skargą złożoną dnia 25 listopada 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Białymstoku L. M. zarzucił Staroście Z. szereg nieprawidłowości w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i udzielenia pozwolenia na budowę stodoły, płyty gnojowej, zamkniętego zbiornika na płynne odchody zwierzęce o pojemności maksymalnej 200 m3 oraz rozbudowie obory ściółkowej na działce nr geod. [...] należącej do małż B. i B. W. usytuowanej w miejscowości G. D., gmina K. K.
Skarżący wezwany do sprecyzowania czy składa skargę na bezczynność organu czy też wywodzi skargę w trybie działu VIII Kpa ( k. 27), w piśmie z dnia 10 lutego 2006 r. stwierdził, iż przedmiotowa skarga została wywiedziona w trybie działu VIII Kpa, gdyż dotyczy nieprawidłowego działania organu w zakresie rozpatrywania jego wniosku w przedmiocie wstrzymania wydania decyzji o pozwolenie na budowę stodoły małż. W. ( k. 36), jednakże w dalszej części wzmiankowanego pisma wskazał, iż skarga dotyczy również bezczynności Starosty Z. ( k. 35).
W odpowiedzi na skargę Starosta Z. wywiódł, iż postanowieniem z dnia
[...] maja 2005 r. nr [...] Zarząd Powiatu Z. uzgodnił warunki zabudowy przedmiotowej inwestycji, akcentując, iż rozstrzygnięcie to nie zostało wzruszone w trybie odwoławczym, nadto dnia [...] października 2005 r. wydano inwestorom pozwolenie na budowę stodoły.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, iż skarżący wezwany do sprecyzowania zakresu skargi wywiódł, iż dotyczy ona bezczynności Starosty Z. jak również i skargi na działanie tego organu wywiedzionej w trybie działu VIII Kpa. Z uwagi na powyższe w części dotyczącej skargi w trybie działu VIII Kpa sprawa została przekazana Wydziałowi Informacji Sądowej tut. Sądu, celem załatwienia w trybie administracyjnym.
Niniejsze postępowanie dotyczy skargi na bezczynność Starosty Z.
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Paragraf 2 cytowanego przepisu stanowi, iż przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W niniejszej sprawie zaskarżono bezczynność Starosty Z. W takim przypadku zgodnie z treścią art. 37 § 1 Kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego stronie służyło zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Paragraf 2 cytowanego przepisu stanowi, iż organ do którego zażalenie takie wpłynęło, jeżeli uzna je za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjecie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości.
Powołane powyżej przepisy uzależniają wniesienie skargi na bezczynność do sądu administracyjnego od wyczerpania trybu przewidzianego w treści cytowanego art. 37 Kpa,
przez co należy rozumieć ustosunkowanie się organu drugiej instancji do treści wystąpienia, podjęte zgodnie z dyspozycją art. 37 § 2 Kpa lub upływ terminu do rozpatrzenia zażalenia. Dopiero wówczas otwiera się droga postępowania przed sądem administracyjnym. Zażalenie, o którym mowa w powołanym przepisie jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia
w rozumieniu art. 52 § 1 u.p.s.a.
W sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości, iż skarga do WSA została wywiedziona przedwcześnie. Z akt sprawy wynika, iż skarżący w ogóle nie podjął postępowania zażaleniowego w trybie art. 37 § 1 Kpa. Dodatkowego podkreślenia wymaga, iż L. M. wezwany do podania czy składał zażalenie do organu wyższej instancji
w przedmiocie bezczynności Starosty Z. ( k. 27) nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających tę okoliczność. Tok instancji konieczny do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie został zatem na datę wniesienia skargi wyczerpany.
Mając na uwadze powyższe, zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną, o czym orzeczono jak w sentencji.