II SA/Op 366/11

II SA/Op 366/11 - Postanowienie WSA w Opolu
Data orzeczenia
2011-10-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-07-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Krzysztof Bogusz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6335 Zwrot nienależnego świadczenia
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Umorzono postępowanie sądowe
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 60,  art. 161  par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 31 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 19 maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia z tytułu kosztów studiów podyplomowych postanawia: umorzyć postępowanie.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 czerwca 2011 r. A. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 19 maja 2011 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 14 marca 2011 r., nr [...], którą orzeczono obowiązek zwrotu przez skarżącą nienależnie pobranego świadczenia z tytułu kosztów studiów podyplomowych w wysokości 3.105,00 zł.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.
Pismem procesowym z dnia 8 września 2011 r., które wpłynęło do tut. Sądu w dniu 12 września 2011 r., skarżąca cofnęła wniesioną skargę i wniosła o umorzenie postępowania. Powyższe uzasadniła okolicznością, że Powiatowy Urząd Pracy w [...] przeprowadził postępowanie wyjaśniające, które potwierdziło jej trudną sytuację materialną wnioskując do Powiatowej Rady Zatrudnienia o wyrażenie opinii zezwalającej na umorzenie w myśl art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy dochodzonej przez organ należności
Odpis pisma z dnia 8 września 2011 r. doręczono Wojewodzie Opolskiemu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W myśl art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z przytoczonej treści art. 60 P.p.s.a. wynika więc, że oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi jest dla sądu wiążące. Związanie sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez sąd.
Jedynie w przypadku, gdy zdaniem sądu cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, sąd obowiązany jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W takiej sytuacji, winny zostać przez sąd wykazane przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady związania cofnięciem skargi. W przeciwnym wypadku cofnięcie skargi uznane winno być za skuteczne i w konsekwencji postępowanie sądowe podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2007 r., sygn. akt I OSK 3/07, dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie dokonując zgodnie z jej dyspozycją oceny oświadczenia o cofnięciu skargi, należało uznać, iż oświadczenie złożone przez skarżącą w piśmie z dnia 8 września 2011 r. jest skuteczne. Analiza sprawy nie uprawnia do twierdzenia, aby zostało ono złożone w celu obejścia prawa, jak też, aby spowodowało utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności lub utrzymaniem w mocy aktu wydanego z naruszeniem prawa, które stanowiłoby podstawę do wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej.
Dlatego Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdził istnienia przesłanek skutkujących uznaniem tej czynności za prawnie bezskuteczną.
W świetle powyższego, zgodnie z cytowanym wyżej przepisem art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.