II SA/OP 36/06

II SA/Op 36/06 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2006-05-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Elżbieta Kmiecik
Grażyna Jeżewska /sprawozdawca/
Krzysztof Bogusz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Kmiecik asesor sądowy Grażyna Jeżewska (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Dorota Rak po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Spółka Jawna w O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od zamiaru budowy obiektu budowlanego oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu jest decyzja z dnia [...], nr [...] Wojewody [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - jednolity tekst (Dz. U. Nr 98 poz. 1071 z 2000 r. ze zm. – zwaną dalej kpa) i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - jednolity tekst (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm. – zwaną dalej Prawo budowlane), która po rozpatrzeniu odwołania A Spółka Jawna w O. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...], nr [...] wnoszącej sprzeciw do zamiaru budowy obiektu gospodarczego - garażu o powierzchni 17,71m² na działce numer a, k. m. [...] przy ul. [...] w O., utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż wnioskiem z 22 listopada 2005 r. A Spółka Jawna w O., reprezentowany przez A. B. zgłosił zamiar budowy obiektu gospodarczego o powierzchni 17,71m² na działce, stanowiącej własność spółki, położonej w O. przy ul. [...], na który decyzją z [...] Prezydent Miasta [...] wniósł sprzeciw. Przedmiotowy sprzeciw organ I instancji uzasadnił tym, że według załączonej dokumentacji technicznej zgłoszony we wniosku do realizacji budynek gospodarczy opisany został jako garaż - dobudowany do budynku mieszkalnego w budowie. Przybudowany jest również do istniejącego usytuowanego przy granicy działki budynku sąsiada. Zgodnie zaś z regulacją art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych. W ocenie organu I instancji zgłoszony budynek nie jest obiektem wolno stojącym, zatem zgłoszenie inwestora dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, stąd wniosek spotkał się z sprzeciwem.
Rozpatrując odwołanie od tej decyzji A Spółka Jawna w O., w którym zarzucono, że żaden przepis prawa nie określa jaka ma być odległość budynku wolnostojącego od budynku sąsiada, tzn. 1m, czy 1cm – istotne jest, aby budynki nie były w jakikolwiek sposób związane konstrukcyjnie, a nie są, wskazując, że nie może być tak, aby dla uzasadnienia odmowy załatwienia sprawy w jednym postępowaniu budynek był wolno stojący, a dla odmowy załatwienia sprawy w innym postępowaniu ten sam budynek nie był wolno stojący podnosząc jednocześnie, iż stroną postępowania jest A Spółka Jawna z siedzibą w O., a nie A. i M. B., osoby fizyczne, a tak w ocenie odwołującej została określona strona w postępowaniu pierwszoinstancyjnym – organ odwoławczy uznał je za niezasadne, podzielając stanowisko Prezydenta Miasta [...].
W ocenie organu II instancji, przedmiotowy obiekt, wprawdzie zgłoszony przez inwestora jako obiekt gospodarczy o pow. 17,71m² - również nie mógł zostać uznany za budynek gospodarczy tylko jako garaż o konstrukcji stalowo - drewnianej, dachu dwuspadowy krytym dachówką karpiówką układaną w koronę, ścianie bocznej osłonowej z pustaków szklanych z dwoma bramami rolowymi, jak to zostało pokazane na rysunku - rzucie parteru - przyziemia, dołączonym przez skarżącego do zgłoszenia, w którym dwukrotnie zgłoszony obiekt opisany został jako "garaż".
Według organu odwoławczego garażu, który nie jest wymieniony w art. 29 Prawa budowlanego nie można utożsamiać z budynkiem gospodarczym, zatem roboty te nie kwalifikują się do takich, które można prowadzić na podstawie zgłoszenia, a na ich wykonanie należy uzyskać pozwolenie na budowę, albowiem art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jedynie: wolnostojące parterowe budynki gospodarcze, wiaty i altany oraz przydomowe oranżerie (ogrody zimowe) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki.
Wojewoda [...] uznał, że w sprawie ma także zastosowanie Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, będące przepisem wykonawczym do ustawy Prawo budowlane, które ustala warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nim urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, definiujące pojęcie budynku gospodarczego jak i garażu, stawiając tym obiektom różne wymagania dotyczące ich projektowania. Wskazał także, iż w Prawie budowlanym ustawodawca, dokonując kwalifikacji obiektów budowlanych odrębnie wymienia budynki gospodarcze i garaże.
Ponadto zauważył, że zgłoszony obiekt budowlany nie jest obiektem wolno stojącym, bowiem, jak to wynika jednoznacznie z dostarczonych do zgłoszenia dokumentów, zamierzone roboty budowlane polegają na dobudowie garażu do realizowanego obecnie budynku mieszkalnego. Garaż ma przylegać częścią jednej ze ścian do budynku mieszkalnego mimo, że posiada samodzielną konstrukcję i do garażu wchodzi się przez pomieszczenie usytuowane wzdłuż budynku mieszkalnego. Zwrócił także uwagę, że obiekt, który jest sytuowany w granicy, jak to wynika ze szkiców dołączonych do zgłoszenia, winien przylegać do istniejącej ściany budynku gospodarczego (znajdującego się na sąsiedniej działce), przeto i z tego powodu nie może zostać uznany za obiekt wolno stojący.
W odniesieniu do zarzutu podniesionego przez skarżącego w piśmie z 15 grudnia 2005 r. uzupełniającym odwołanie, nie uznania przez Prezydenta Miasta [...] za stronę postępowania Spółki Jawnej, a jedynie A. i M. B. jako osoby fizyczne stwierdził, że adresatem zaskarżonej decyzji jest A Spółka Jawna w O., pomimo, iż w rozdzielniku decyzji organ I instancji umieścił M. i A. B. A Sp. Jawna.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...], znak [...] z dnia [...], na podstawie przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 4 kpa, jako skierowanej do osoby nie będącej stroną w sprawie lub o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta [...], jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa strony do skorzystania z uprawnień zawartych w art. 29 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem skarżącej Prezydent Miasta skierował decyzję do A. i M. B., a nie do A Sp. Jawna, co potwierdził Wojewoda [...]. W tej sytuacji decyzja jest bezprzedmiotowa, skierowana bowiem została do osób fizycznych, nie będących stronami w sprawie, przeto decyzja winna być uznana za nieważną, a postępowanie umorzone. Wojewoda [...] zatem z urzędu winien był stwierdzić nieważność decyzji Prezydenta [...] na podstawie art. 156 § 1 ust. 4 kpa. Z ostrożności procesowej skarżąca podniosła zarzuty merytoryczne stwierdzając, że Spółka zgłosiła zamiar budowy budynku gospodarczego powierzchni 17,71m, jednak oczywiste jest, że również garaż jest obiektem gospodarczym, zwracając równocześnie uwagę, że podstawą rozpatrzenia wniosku winna być jego treść, a nie opis znajdujący się na rysunku. Skoro w art. 29 Prawa budowlanego ustawodawca użył pojęcia "parterowych budynków gospodarczych ... o powierzchni zabudowy do 25 m2." i nie żąda przy tym określenia charakteru tych budynków gospodarczych, to nawet "garaż" spełnia wymagania tego zapisu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sadowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwaną dalej Prawo o postępowaniu). Decyzja naruszająca prawo może, zatem zostać tylko przez sąd administracyjny uchylona, gdy stwierdzi, że organ prowadzący postępowanie naruszył przepisy prawa procesowego lub materialnego. W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 w/w ustawy).
Z zasady legalności, wynika konsekwencja, iż administracyjny sąd wojewódzki ocenia, czy wydana decyzja jest zgodna z prawem obowiązującym w dacie jej wydania (wyrok NSA z dn. 14 stycznia 1999 r., sygn. akt III SA 4731/97 – LEX nr 37180). Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialno - prawnym.
Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, iż odpowiada ona wymogom prawa.
Odnosząc się w pierwszym rzędzie do zarzutu Spółki natury formalnej, wskazującego na konieczność stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z powodu skierowania tejże decyzji do osób fizycznych a nie do Spółki, należy uznać ten zarzut za chybiony. Fakt umieszczenia w rozdzielniku decyzji na pierwszym miejscu nazwisk właścicieli Spółki Jawnej, a następnie dalszej jej nazwy nie jest naruszeniem prawa. Oznaczenie strony winno wynikać z osnowy decyzji, zaś z osnowy decyzji Prezydenta Miasta [...] jednoznacznie wynika, że adresatem zaskarżonej decyzji jest A Spółka Jawna w O., zatem brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji.
Następnie przypomnieć trzeba, że orzekając w niniejszej sprawie organ I instancji, na podstawie art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm. – zwaną dalej Prawo budowlane) wniósł sprzeciw do zamiaru budowy obiektu gospodarczego/garażu o pow. 17,71m² przez skarżącą Spółkę. Organ odwoławczy zaś utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w myśl art. 138 § 1 pkt 1 kpa, podzielając stanowisko organu pierwszoinstancyjnego. Podstawą prawną rozstrzygnięcia obu organów była dyspozycja wymienionego wyżej artykułu Prawa budowlanego, uznały bowiem, iż zgłoszona budowa nie jest obiektem wolno stojącym, jak również nie jest budynkiem gospodarczym. Stanowisko te zajęły, na podstawie załączonej dokumentacji technicznej wskazującej, że inwestor zamierza zrealizować obiekt garażowy. Konsekwencją tych ustaleń było wniesienie sprzeciwu.
Na gruncie omawianej sprawy zarysowało się zagadnienie, od rozwiązania którego zależy prawidłowość rozstrzygnięcia organu, a mianowicie oceny, czy zgłoszony obiekt jest objęty dyspozycją art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, a zatem, czy wystarczające jest zgłoszenie zamiaru jego budowy, czy też potrzebne jest pozwolenie na jego budowę.
W myśl art. 29 ust. 2 pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Jednakże budowa wolno stojącego budynku gospodarczego, stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 1 wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Jeżeli jednak organ uznaje, że zgłoszony zamiar inwestycyjny nie mieści się w granicach określonych art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego to konstatacja taka, zobowiązuje organ po myśli art. 30 ust 6 Prawa budowlanego do wniesienia sprzeciwu. O tym zatem, czy zgłoszony budynek gospodarczy należało zakwalifikować jako objęty działaniem tego przepisu decyduje ustalenie, czy odpowiada on pojęciu - wolno stojący parterowy budynek gospodarczy. Należy przeto ustalić znaczenie prawne sformułowania "wolno stojący", oraz "budynek gospodarczy". W ustawie nie zamieszczono legalnej definicji tych pojęć. Jednakże w oparciu o analizę przepisów Prawa budowlanego można stwierdzić, że pojęcia te, nie są tożsame, wynika to z załącznika do ustawy Prawo budowlane, w którym określono kategorie obiektów budowlanych, gdzie m in. budynki gospodarcze oraz garaże do dwóch stanowisk włącznie, zaliczono do III kategorii obiektów budowlanych, co oznacza, że ustawodawca rozróżnia funkcje tych obiektów. Natomiast w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690- zwanym dalej rozporządzeniem) w § 3 pkt 8 zdefiniowano pojęcie budynku gospodarczego stanowiąc, iż pod tym pojęciem należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia (...). Z kolei w rozdziale 10 rozporządzenia zatytułowanym "Garaże dla samochodów osobowych" w § 102 wskazano, iż garaż to samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu, który pełni funkcję do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych. Powiedziane powyżej wskazuje, że nieuprawnione jest stanowisko Spółki, iż obiekt garażowy można utożsamiać z budynkiem gospodarczym.
Powiedzieć również należy, iż chybione jest stanowisko skarżącej stwierdzające, iż podstawą rozpatrzenia wniosku winna być jego treść, a nie opisy znajdujące się na rysunku. Nie ulega wątpliwości, że zastosowanie przepisów Prawa budowlanego wymaga uprzedniego, precyzyjnego ustalenia przez organ charakteru obiektu budowlanego i tak uczyniono w niniejszej sprawie. Do podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno - budowlanej i nadzoru budowlanego należy bowiem "nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego" (art. 81 Prawa budowlanego), co oznacza, że ustawodawca nałożył na wymienione organy obowiązek działania z urzędu, niezależnie od ewentualnych wniosków strony. Organ, do którego zgłoszenie wpłynęło, ma zatem obowiązek zweryfikować zamiar budowy objęty zgłoszeniem, dokonać jego faktycznej i prawnej oceny oraz zaniechać działania, jeżeli uznaje, iż zamierzenie jest zgodne z prawem, albo też podjąć przewidziane prawem działania, jeżeli stwierdzi istnienie takiej konieczności. Organ przyjął, że w sprawie ma zastosowanie pkt 1 ust. 6 art. 30 Prawa budowlanego, gdyż zgłoszenie zamiaru dotyczyło budowy objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, prawidłowo dokonał oceny zgłoszonego zamierzenia w oparciu o wszystkie dokumenty jakie powinny zostać dołączone do zgłoszenia, na podstawie art. 30 ust 2 Prawa budowlanego i podjął działania wynikające ze wskazanego przepisu. Powyższych ustaleń dokonał po analizie złożonej dokumentacji, a zwłaszcza załączonego projektu architektoniczno - budowlanego z którego wynika, że zaprojektowany obiekt budowlany jest obiektem garażowym, ustalenia te podziela także tut. Sąd. Tych ustaleń w skardze Spółka nie kwestionuje, wręcz uważa, że pod pojęciem budynku gospodarczego użytym w art. 29 Prawa budowlanego można również zrealizować budynek garażowy, takie stanowisko z wyżej przedstawionych już powodów nie zasługuje na akceptację.
Trzeba się również zgodzić z organem, iż w niniejszej sprawie nie można mówić o obiekcie wolno stającym, albowiem jak wynika z załączonego projektu architektoniczno-budowlanego obiekt ten przylega częścią jednej ze ścian do budynku mieszkalnego i wchodzi się do niego przez pomieszczenie usytuowane wzdłuż budynku mieszkalnego, mimo, że posiada samodzielną konstrukcję. Przyleganie obiektu budowlanego chociażby częścią jednej ściany do innego obiektu budowlanego wyklucza, w ocenie Sądu, założenie, że jest to obiekt wolno stojący.
Wobec powyższego biorąc pod uwagę, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, jak też proceduralnego, należało po myśli art. 151 Prawo o postępowaniu, oddalić skargę.