II SA/Op 325/22

II SA/Op 325/22 - Postanowienie WSA w Opolu
Data orzeczenia
2023-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Krzysztof Sobieralski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 3 par. 2, par. 2a i par. 3, art. 4, art. 58 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 227, art. 229, art. 240
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2021 poz 2268
art. 59
Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na Samodzielny Zakład Opieki Zdrowotnej w Głuchołazach w przedmiocie umieszczenia w domu pomocy społecznej postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 31 maja 2022 r. wniesionym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, oznaczonym jako: "odwołanie/skarga" "na decyzję o umieszczeniu na pobyt w Domu Pomocy Społecznej", skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, A. G. (zwany dalej: "skarżącym"), zakwestionował fakt umieszczenia go w Domu Pomocy Społecznej w K.
Na skutek zarządzenia z dnia 2 czerwca 2022 r. odnotowanego w repertorium pod sygn. akt Wydz. II/Og 80/22, wezwano skarżącego do jednoznacznego wyjaśnienia w terminie 7 dni, charakteru jego pisma z dnia 31 maja 2022 r. i w tym zakresie wskazania, czy stanowi ono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na działanie administracji publicznej, a jeśli tak, to wezwano do:
- oznaczenia organu administracji publicznej, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (wskazanie nazwy);
- wskazania zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności (przez podanie daty podjęcia oraz numeru lub przesłanie kserokopii tego aktu), bądź wskazanie postępowania, w którym bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
Pouczono przy tym skarżącego, że brak odpowiedzi na powyższe wezwanie, w terminie 7 dni, będzie skutkował zwrotem jego pisma z dnia 31 maja 2022 r. z uwagi na brak możliwości nadania pismu prawidłowego biegu w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W odpowiedzi na powyższe skarżący, pismem z dnia 15 czerwca 2022 r., stwierdził, że zaskarża decyzję i postanowienie o umieszczeniu go w Domu Pomocy Społecznej, wydane przez Sąd Rejonowy w N. [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich oraz Ośrodek Pomocy Społecznej w N., a także Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w G. Zawnioskował o uchylenie orzeczenia o umieszczeniu w ww. Domu Pomocy Społecznej, ponieważ jest zdrowy. Uznał, że każdy obywatel jest wolny i on też tego chce, bowiem zawsze sobie radził i chciałby podjąć pracę zarobkową.
Skarżący nadmienił, że w dniu 14 czerwca 2022 r. był osobiście w Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie G. i z rozmowy z pracownikiem dowiedział się, że Centrum jest również odpowiedzialne za umieszczenie go w DPS.
Kolejnym pismem, tym razem z dnia 17 czerwca 2022 r., skarżący, odnosząc się do wezwania Sądu o sprecyzowanie przedmiotu swojej skargi, dodatkowo wyjaśnił, że nie leży w jego kompetencji ocenianie treści pism Sądu, natomiast zwraca on uwagę na nieprawidłowości, jakie pojawiły się w jego przypadku. Wskazał na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Stwierdził dalej, że zaskarża decyzję o umieszczeniu w Domu Pomocy Społecznej. Ponownie wskazał na nieprawidłowości ze strony Sądu Rejonowego w N., Ośrodka Pomocy Społecznej w N., Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w G., a także Samodzielnego Zakładu Opieki Zdrowotnej. Załączył przy tym do akt kserokopię decyzji Starosty G. z dnia 21 kwietnia 2022 r., nr [...], na mocy której umieszczono A. G. w Domu Pomocy Społecznej w K. dla osób [...]. Z uzasadnienia decyzji wynika, że Sąd Rejonowy w N. [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich w dniu [...] wydał postanowienie o umieszczeniu skarżącego w Domu Pomocy Społecznej, sygn. akt [...]. Na tej podstawie Zastępca Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N. wydał 30 marca 2022 r. decyzję, nr [...], o skierowaniu skarżącego do Domu Pomocy Społecznej dla osób [...]. Starosta G. uwzględniając powyższe okoliczności oraz uwzględniając możliwość umieszczenia skarżącego w Domu Pomocy Społecznej w K. w terminie nieprzekraczającym trzech miesięcy, uznał jak na wstępie decyzji. Skarżący w piśmie z dnia 17 czerwca 2022 r. ponownie powtórzył, jak w piśmie z dnia 15 czerwca 2022 r., że w dniu 14 czerwca 2022 r. był osobiście w Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie w G., gdzie rozmawiał z pracownikiem zajmującym się sprawami Domu Pomocy Społecznej i przedłożył dokumenty: decyzję i postanowienie o umieszczeniu go w tym Domu. Stwierdził, że w rozmowie z pracownikiem DPS, uzyskał informację, że za umieszczenie go w DPS, odpowiada Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w G. Do pisma dołączył decyzję Starosty G. z dnia 21 kwietnia 2022 r, nr [...], o umieszczeniu go w DPS w K. dla osób [...].
Oświadczył, że pismo z dnia 31 maja 2022 r. stanowi skargę do tut. Sądu na działanie organu administracji publicznej Sąd Rejonowy w N. [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich oraz Ośrodek Pomocy Społecznej w N. oraz Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w G., a także Samodzielny Zakład Opieki Zdrowotnej w Głuchołazach. Skarżący stwierdził, że z wyjaśnień pracowników organów administracji wynikają sprzeczne informacje, bowiem jedni twierdzą, że to Starosta G. podjął decyzję o skierowaniu go do domu opieki. Z kolei inni, że o tym zdecydował Sąd Rejonowy w N. Zawnioskował o uchylenie orzeczenia o umieszczeniu w ww. Domu Pomocy Społecznej, ponieważ jest zdrowy. Uznał, że każdy obywatel jest wolny i on też tego chce, bowiem zawsze sobie radził i chciałby podjąć pracę zarobkową.
Powyższa skarga, jako wniesiona bezpośrednio do tut. Sądu, została zarejestrowana pod sygn. akt II DK/Op 21/22. Na skutek zarządzenia z dnia 8 lipca 2022 r. do ww. sygn. akt załączono również całość korespondencji A. G. z repertorium sądowego oznaczonego II Og, w którym początkowo zarejestrowane zostały jego pisma. Dołączenie korespondencji skarżącego pod jedną sygn. akt II DK/Op 21/22 podyktowane zostało tożsamością twierdzeń, wniosków i żądań (łącznie z treścią skargi) wyrażonych przez skarżącego w sprawach zarejestrowanych w II Og.
Na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 21 września 2022 r., wpisano skargę A. G. do repertorium sądowego pod sygn. akt II SA/Op 258/22, uznając, że A. G. skarży Starostę G. za umieszczenie w domu pomocy społecznej. Jednocześnie, na skutek tego zarządzenia, stosownie do zarządzeń wydanych pod sygn. akt II DK/Op 21/22 do akt niniejszej sprawy dołączono dokumenty tam załączone.
Następnie, na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 25 listopada 2022 r. wydanego na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) – zwanej dalej jako: P.p.s.a., dokonano rozdzielenia ww. skargi A. G. m.in. na skargę A. G. na działanie Samodzielnego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Głuchołazach przedmiocie umieszczenia w domu pomocy społecznej, nadając jej sygn. akt II SA/Op 325/22.
Skarga ta stanowi przedmiot niniejszego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę, Samodzielny Zakład Opieki Zdrowotnej w Głuchołazach, reprezentowany przez jego Dyrektora, poinformował, że Starosta G. umieścił skarżącego w domu pomocy społecznej, na podstawie decyzji z dnia 21 kwietnia 2022 r., nr [...], w której uzasadnieniu wskazano, że na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w N. z dnia [...], sygn. akt [...], podjęto decyzję o umieszczeniu skarżącego w Domu Pomocy Społecznej dla osób [...]. Wobec tego Dyrektor SP ZOZ w Głubczycach wniósł o oddalenie skargi, jako bezzasadnej. Wcześniej, w okresie od dnia [...] do dnia [...] skarżący był hospitalizowany, w trybie nagłości bez zgody pacjenta, na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w P. oraz w N. W trakcie pobytu A. G. w szpitalu, skierowano wniosek o umieszczenie go w Domu Pomocy Społecznej, bez jego zgody. Do wniosku dołączono dokumentację medyczną, uzasadniając szczegółowo taką potrzebę.
W aktach sądowych sprawy znajduje się też pismo z dnia 10 czerwca 2022 r., skierowane do skarżącego - w odpowiedzi na jego pismo z dnia 11 maja 2022 r. -, z Narodowego Funduszu Zdrowia [...] Oddział Wojewódzki w O., zatytułowane "Odpowiedź w sprawie odwołania od decyzji umieszczenie Pana w Domu Pomocy Społecznej oraz zażalenie na decyzje medyczne i zachowanie lekarza". Wyjaśniono w nim skarżącemu, że skargi pacjentów na działania lekarzy rozpatruje Rzecznik Praw Pacjenta, a skargi pacjentów szpitali [...] rozpatruje Rzecznik Praw Pacjenta, którzy są pracownikami Biura Rzecznika Praw Pacjenta i pełnią swoje obowiązki w szpitalach [...].
Ponadto w aktach sądowych jest też pismo skarżącego z dnia 10 czerwca 2022 r. skierowane do Rzecznika Praw Pacjenta w [...] Izbie Lekarskiej, w którym skarży się na działania personelu medycznego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w O.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Skargę należało odrzucić.
W pierwszej kolejności Sąd bada dopuszczalność wniesionej skargi. Przesłanki odrzucenia skargi określa natomiast art. 58 § 1 P.p.s.a., który w pkt 1 stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Odnosząc się do przedmiotu skargi, dostrzec trzeba, że regulacje dotyczące zasad umieszczania i skierowania do domu pomocy społecznej określa art. 59 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 2268 ze zm.). W świetle tego przepisu prawa, o umieszczeniu w domu pomocy społecznej rozstrzyga organ gminy prowadzącej dom lub starosta powiatu prowadzącego daną placówkę. Organem gminy uprawnionym do rozstrzygania w powyższych sprawach jest wójt, burmistrz, prezydent miasta lub osoba przez niego upoważniona, którą z reguły jest kierownik ośrodka pomocy społecznej. W imieniu starosty decyzje administracyjne może wydawać, na podstawie upoważnienia, kierownik powiatowego centrum pomocy rodzinie. Skierowanie osoby do domu pomocy społecznej może również nastąpić na podstawie orzeczenia sądu. Wówczas, rola organów administracji sprowadza się do wykonania orzeczenia. W przypadku skierowania do domu przez właściwy sąd organ pomocy społecznej nie zajmuje się badaniem przesłanek skierowania do placówki ani ustaleniem zasadności umieszczenia w placówce, ponieważ nastąpiło to już w postępowaniu sądowym. W przypadku wydania orzeczenia przez sąd o umieszczeniu osoby w domu pomocy społecznej organ administracji powinien, bowiem działać jako wykonawca tego orzeczenia, nie zaś jako podmiot realizujący własne kompetencje orzecznicze w sprawie już rozstrzygniętej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2007 r., sygn. akt I OW 78/07, LEX nr 399063).
Z przedstawioną sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, w której Sąd Rejonowy w N. [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich [...] wydał postanowienie o umieszczeniu A. G. w Domu Pomocy Społecznej w K. W wyniku wykonania postanowienia Sądu, Starosta G. wydał 21 kwietnia 2022 r. decyzję o umieszczeniu skarżącego w tej placówce.
Skarżący natomiast czyniąc przedmiotem swoich zarzutów umieszczenie go w domu pomocy społecznej, kwestionuje jednocześnie całe postępowanie, które do tego doprowadziło, w tym działania Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Głuchołazach. Kontrola kwestionowanych działań, nie mieści się jednak w zakresie kognicji sądów administracyjnych, które powołane zostały do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej oraz innych spraw, do których stosuje się przepisy P.p.s.a. Ustawa ta reguluje formy działalności administracji publicznej poddane kontroli sądów administracyjnych, które wymienione są w art. 3 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznawania skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a P.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki przewidziane w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Z kolei na podstawie art. 4 P.p.s.a. sądy administracyjne rozstrzygają również spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
Sądy administracyjne nie są zatem właściwe do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach, w tym w kompetencji sądów administracyjnych nie mieści się rozpoznawanie zarzutów dotyczących nieprawidłowego działania organów administracji i jej pracowników, złożonych w ramach tzw. skargi powszechnej, określonej przepisami art. 227 - 240 działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.) - zwanej dalej: "K.p.a.". Z pisma skarżącego złożonego do akt sądowych wynika bowiem, że przedmiotowa sprawa dotyczy skargi na działania Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Głuchołazach, które przyczyniły się do umieszczenia skarżącego w Domu Pomocy Społecznej. Świadczy o tym - wyżej opisane - pismo skarżącego z dnia 17 czerwca 2022 r., stanowiące odpowiedź na także już wyżej opisane, wezwanie tut. Sądu do skarżącego o uzupełnienie braków formalnych skargi. W piśmie tym skarżący wskazał bowiem, że skarży także Samodzielny Publiczny Zakład Opiek Zdrowotnej w G. z powodu jego działań, które przyczyniły się do umieszczenia go w Domu Pomocy Społecznej,
Skarga taka może stanowić skargę powszechną, przewidzianą w art. 227 i nast. K.p.a., której przedmiotem mogą być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga taka jest rozpoznawana w trybie przepisów Działu VIII K.p.a.
Wyjaśnić także trzeba, że skarga powszechna nie uprawnia do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. W ramach postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII K.p.a. realizowane jest zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo składania petycji, skarg i wniosków. Postępowanie w sprawach skarg wnoszonych na podstawie art. 227 K.p.a. cechuje się tym, że nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, lecz jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. Celem tego postępowania jest ocena skutków działania, czy też bezczynności organów, a nie wydawanie wiążących w sprawie rozstrzygnięć. W konsekwencji powszechnie przyjmuje się, że w przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 i następnych K.p.a., stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na bezczynność organu, ani na wynik tego postępowania. Działania lub bezczynność organów administracji publicznej będące przedmiotem tego rodzaju skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych, gdyż nie mieszczą się w katalogu, który zawiera art. 3 § 2 P.p.s.a. Ponieważ ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII K.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych, skarga wniesiona do takiego sądu, która posiada cechy skargi powszechnej jest niedopuszczalna (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1578/10, LEX 737711).
Odnośnie do skargi na działania Samodzielnego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Głuchołazach przychodzi wyjaśnić, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2022 r. poz. 633 ze zm.) samodzielne zakłady opieki zdrowotnej są podmiotami leczniczymi. Art. 6 ust. 2 tej ustawy stanowi, że jednostki samorządu terytorialnego mogą prowadzić samodzielne zakłady opieki zdrowotnej, a zgodnie z art. 46 ust. 1 tej ustawy, odpowiedzialność za zarządzanie podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą, a zatem także za zarządzanie ponosi kierownik. Skarżący złożył skargi na działania Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w przedmiocie umieszczenia go w domu pomocy społecznej skargi do Narodowego Funduszu Zdrowia i Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej przy [...] Izbie Lekarskiej. O prawie złożenia skargi do Rzecznika Praw Pacjenta, w tym Rzecznika Praw Pacjenta [...], został pouczony w odpowiedzi z dnia 10 czerwca 2022 r. - na jego pismo - z Narodowego Funduszu Zdrowia. Przychodzi w tym miejscu ponownie wyjaśnić, że według treści przepisu art. 227 K.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto natomiast, że "Przedmiot skargi nie został ściśle zdefiniowany w przepisach K.p.a. Przepis art. 227 K.p.a. zawiera przykładowe wyliczenie okoliczności, które mogą być przedmiotem skargi. Są nimi "zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw". Uregulowanie to należy rozpatrywać w kontekście art. 221 § 1 i 2 K.p.a., który określa krąg ich adresatów. Pozwala to na postawienie tezy, że przedmiot skargi został ujęty bardzo szeroko. Przedmiotem skargi może być zatem każda negatywna ocena działalności podmiotu powołanego do wykonywania zadań państwa lub innego podmiotu, np. organizacji społecznej, któremu zlecono zadania z zakresu administracji publicznej oraz ich pracowników i funkcjonariuszy." (patrz: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 717/12, dostępne na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, tak jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia).
Jak wskazano natomiast w literaturze przedmiotu: "Skarga jest, więc nieograniczonym środkiem kontroli działalności aparatu państwowego, w tym jego zaniechań (patrz: Komentarz "Kodeks postępowania administracyjnego" pod redakcją R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2017, Wyd. 4, s. 1279, Nb. 5). W przywołanym komentarzu określono też, że "Cel postępowania w sprawie skarg jest naprawienie błędów i zaniedbań, a nie wydawanie rozstrzygnięć spraw w postępowaniu administracyjnym" (patrz. ww. komentarz s. 1279, Nb. 6).
Z kolei w art. 229 K.p.a. określono organy właściwe do rozpatrywania skarg, z zaznaczeniem, że pierwszeństwo w określeniu tych organów mają przepisy szczególne, jak wskazano w ww. komentarzu przepis art. 229 K.p.a. znajdzie zastosowanie, jeżeli przepisy szczególne nie ustanawiają innych organów właściwych do rozpatrzenia skarg. (patrz: ww. komentarz, s. 1283, Nb 1). Wyjaśniono także, że art. 240 K.p.a. zgodnie z którym, gdy skarga dotyczy sprawy, która nie podlega rozpatrzeniu według przepisów kodeksu (art. 3 § 1 i 2) albo nie należy do właściwości organów administracji publicznej, przepisy art. 233-239 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem, że w miejsce pozostałych przepisów kodeksu stosuje się przepisy postępowania właściwego dla danej sprawy, stanowi konsekwencje szerokiego zakresu stosowania przepisów o postępowaniu skargowym, określonego w art. 2 i art. 3 § 4 K.p.a. (patrz. ww. komentarz s. 1307, Nb 1).
Konsekwencję szerokiego stosowania przepisów o postępowaniu skargowym, stanowi przyjęcie, że możliwe jest wniesienie skargi, trybie przepisów działu VIII K.p.a. na działanie danej jednostki organizacyjnej, stanowiącej podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych będący równocześnie samodzielną państwową lub samorządową jednostką organizacyjną.(patrz: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Go 770/10). W powołanym orzeczeniu stwierdzono jednocześnie, że w sprawie świadczeń z zakresu opieki zdrowotnej, nie obowiązuje procedura skargowa regulowana K.p.a., lecz procedura uregulowana przepisami szczególnymi, która również nie może być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego.
Reasumując skarga A. G., na działania pracowników Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Głuchołazach, zarówno w zakresie podlegającym rozpatrzeniu przez Narodowy Fundusz Zdrowia, Rzecznika Praw Pacjenta, czy organ sprawujący nadzór na zakładem opieki zdrowotnej, nie może być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego.
Skoro zatem skarga A. G. została złożona w sprawie niemieszczącej się w wymienionym powyżej katalogu spraw administracyjnych, podlegających kontroli sądu administracyjnego, to nie może być przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego, jako tzw. skarga powszechna, co wynika z przedstawionych wyżej wywodów, na tle przepisów kompetencyjnych określonych w P.p.s.a.
Z podanych względów skargę A. G. należało odrzucić, co Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.