II SA/Op 325/21

II SA/Op 325/21 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2021-08-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-05-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Elżbieta Kmiecik /sprawozdawca/
Krzysztof Bogusz /przewodniczący/
Krzysztof Sobieralski
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 7313/21 - Wyrok NSA z 2023-04-12
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny - w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 360
art. 121e ust. 1 i ust. 2, ust. 3, ust. 7, ust. 10, ust. 12
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi G. B. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 24 marca 2021 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty prawa do uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego 1) uchyla zaskarżony rozkaz personalny w części, w jakiej utrzymuje w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 8 stycznia 2021 r., nr [...], 2) zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu na rzecz skarżącego G. B. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 24 marca 2021 r., Nr [...], którym uchylono w części rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 8 stycznia 2021 r. w przedmiocie utraty przez G. B. prawa do uposażenia za okres od 1 października 2020 r. do dnia 26 listopada 2020 r., a w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymano w mocy.
Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco:
W dniu 6 listopada 2020 r. przeprowadzona została przez funkcjonariuszy Policji wyznaczonych przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] kontrola prawidłowości wykorzystania przez funkcjonariusza G. B., dalej zwanego również skarżącym, zwolnienia lekarskiego. W ramach kontroli ustalono, że skarżący przebywając na zwolnieniu lekarskim w okresie od 2 sierpnia 2020 r. do 26 listopada 2020 r. brał udział w sesjach Rady Miasta [...] oraz posiedzeniach komisji przed sesją tej Rady Miasta.
Zawiadomieniem z dnia 9 listopada 2020 r. poinformowano skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie utraty prawa do uposażenia za okres od 2 sierpnia 2020 r. do 26 listopada 2020 r. W ramach prowadzonego postępowania dopuszczono dowód z materiałów przeprowadzonej kontroli oraz informacji uzyskanych od lekarzy wystawiających zwolnienia lekarskie skarżącemu o czasowej niezdolności do pracy. Burmistrz Miasta [...] poinformował organ, że skarżący brał udział w posiedzeniach Rady Miejskiej w [...] w formie zdalnej w dniach 26 sierpnia 2020 r., 28 października 2020 r. oraz 3 listopada 2020 r. Natomiast w dniu 28 września 2021 r. skarżący uczestniczył w posiedzeniu Komisji Rady Miejskiej w [...] i w dniu 30 września 2020 r. w posiedzeniu Rady Miejskiej w formie stacjonarnej.
Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym z 8 stycznia 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 121e ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360, ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o Policji, stwierdził utratę przez G. B. prawa do uposażenia za okres od 2 sierpnia 2020 r. do dnia 26 listopada 2020 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci protokołu przeprowadzonej w dniu 6 listopada 2020 r. kontroli prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego, informacji uzyskanych od lekarzy wystawiających skarżącemu zwolnienia lekarskie oraz wykazu dni, w których skarżący uczestniczył w posiedzeniach Rady Miejskiej w [...] dowodzi, że doszło do nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego przez policjanta. Akcentował organ, że czas zwolnienia lekarskiego jest okresem zwolnienia od czynności służbowych, co nie oznacza, że jest to czas wolny, którym policjant może swobodnie dysponować i wykonywać wszystkie czynności. Uwzględniając brzmienie przepisu art. 121e ust. 7 i ust. 10 ustawy argumentował, że przez nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego należy rozumieć każdą czynność, która nie stanowi dla osoby niezdolnej do służby czynności dnia codziennego. Chodzi o takie zachowania, które są wykorzystywaniem zwolnienia lekarskiego w innym celu niż odzyskanie zdolności do służby, a na taką ocenę sposobu wykorzystania zwolnienia lekarskiego nie ma wpływu adnotacja na zwolnieniu lekarskim, że chory może chodzić. Stąd też wykonywanie przez skarżącego czynności związanych z pełnieniem funkcji radnego, nie stanowiło wykonywania czynności dnia codziennego, ani służących uzyskaniu powrotu do zdrowia, lecz było nieprawidłowym wykorzystywaniem zwolnienia lekarskiego co skutkowało pozbawieniem skarżącego, na podstawie art. 121e ust. 3 ustawy prawa do uposażenia za cały okres zwolnienia lekarskiego, tj. od 2 sierpnia 2020 r. do 26 listopada 2020 r.
Skarżący wniósł odwołanie o powyższego rozkazu personalnego. Nie godząc się z nim wniósł o wysłuchanie lekarza medycyny, specjalisty z zakresu [...] – lek. med. W. B. na okoliczność wykazania, że zarzuty dotyczące nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego są bezzasadne, gdyż organ prowadzący postępowanie w żaden sposób nie udowodnił, że jego obecność w dniu 28 września 2020 r. na sesji Komisji RM w [...] oraz w dniu 30 września 2020 r. na sesji RM w [...] przyczyniała się lub mogła przyczynić się do wydłużenia okresu zwolnienia lekarskiego. W uzasadnieniu odwołujący dowodził, że nie naruszył wskazań lekarskich, a uczestniczenie w sesji RM w [...] i komisji nie były czynnościami, które mogłyby przedłużyć jego niezdolność do służby.
Komendant Wojewódzki Policji w Opolu postanowieniem z dnia 18 lutego 2021 r., nr [...], dopuścił i przeprowadził dowód z pisma z dnia 12 lutego 2021 r. ordynatora Oddziału [...] lek. med. W. B. oraz pisma z dnia 12 lutego 2021 r. lek. med. J. S.
Zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia 24 marca 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji w Opolu uchylił w części rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 8 stycznia 2021 r. w przedmiocie utraty przez G. B. prawa do uposażenia za okres od 1 października 2020 r. do dnia 26 listopada 2020 r., a w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu Komendant Wojewódzki Policji w Opolu, dalej zwany KWP, organ odwoławczy lub organ II instancji, wskazując na ustalenia stanu faktycznego oraz przywołując podstawy prawne rozstrzygnięcia dowodził, że w niniejszej sprawie bezspornym jest, że w okresie od 2 sierpnia 2020 r. do 26 listopada 2020 r. skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim podczas, którego brał udział w formie stacjonarnej w posiedzeniu Komisji Rady Miejskiej w [...] w dniu 28 września 2020 r. oraz posiedzeniu RM w [...] w dniu 30 września 2020 r. Uwzględniając ustalony stan faktyczny przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] nie zgodził się organ odwoławczy, że skarżący wykorzystał zwolnienie lekarskie niezgodnie z jego celem w całym jego okresie. Argumentując podjęte w tym zakresie rozstrzygnięcie, wywodził, że zasadnym jest potrącenie funkcjonariuszowi uposażenia nie za cały okres przebywania na zwolnieniu lekarskim, a wyłącznie za okres od 2 sierpnia 2020 r. do 30 września 2020 r. Podniósł organ II instancji, że funkcjonariusz mógł w okresie zwolnienia lekarskiego wykonywać wyłącznie czynności niezbędne życiowo oraz czynności związane z leczeniem i rehabilitacją, które służą odzyskaniu zdolności do służby. Czas zwolnienia lekarskiego nie może być bowiem traktowany jako równoważny okresowi urlopu wypoczynkowego, bezpłatnego czy też innych dni wolnych od służby, w których to okresach policjant decyduje o sposobie spędzania wolnego czasu. Zatem udział w posiedzeniu Komisji i sesji Rady Miejskiej w trakcie zwolnienia lekarskiego nie stanowiła czynności życia codziennego, a w odbiorze zewnętrznym może oznaczać, że w rzeczywistości udzielenie zwolnienia lekarskiego było niepotrzebne i bezpodstawne, gdyż policjant w rzeczywistości prezentował pełną sprawność fizyczną. Zaakcentował również organ odwoławczy, że jego zadaniem nie jest ustalenie stanu zdrowia policjanta, w tym ustalenie czy określona aktywność funkcjonariusza ma wpływ na szybkość powrotu do zdrowia, lecz ocena prawidłowości wykorzystywania zwolnienia lekarskiego. W dalszej części uzasadnienia odniesiono się do zarzutów odwołania, wyjaśniając m.in., że organ nie jest uprawniony w toku kontroli prawidłowości wykorzystywania zwolnienia lekarskiego do kwestionowania stanu zdrowia policjanta, ani oceny prawidłowości realizacji przez niego procesu leczenia. Nie zgodził się również KWP z zarzutami skarżącego co do oparcia rozstrzygnięcia przez organ I instancji na nieprawidłowych ustaleniach stanu faktycznego, jak i prawnego, wyjaśniajac, że w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy zebrany został w zakresie niezbędnym do podjęcia decyzji.
W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący wyraził niezadowolenie z zapadłego rozstrzygnięcia. Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzucił:
1. "rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 121 e ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 oraz ust. 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez oczywiście błędne zastosowanie przedmiotowych przepisów i przyjęcie, że wykonywanie obowiązków radnego w okresie zwolnienia lekarskiego od 2 sierpnia 2020 r. do dnia 30 września 2020 r. stanowi nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego od służby, a związku z tym za wskazany okres utraciłem prawo do uposażenia, podczas gdy wykonywanie obowiązków Radnego w okolicznościach faktycznych sprawy nie stanowiło nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego od służby, co również potwierdził lekarz prowadzacy w piśmie znajddujacym się w materialach postępowaniwa administracyjnego";
2. “przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w związku z brakiem wszechstronnej analizy materialu dowodwego zgromadzonego w sprawie i arbitralne przyjęcie, że skarżący nieprawidlwo wykorzystał zwolnienie lekarskie od służby w związku z wykonywaniem w tym okresie obowiązków radnego, podczas gdy material dowodowy zgromadzony w sprawie, a w szczególności zaświadczenia lekarskie, opinia lekarska jednoznacznie wskazują, że uczestniczenie w sesji rady było zgodne z przyjetym procesem leczenia i nie miało wpływu na jego długość, a tym samym na powrót do służby."
Wskazujac na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego KWP w Opolu z dnia 24 marca 2021 r. oraz poprzedzajacego go rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Polcji w [...] z dnia 8 stycznia 2021 r., nr [...]; zasądzenie kosztów postępowania oraz przeprowadzenia rozprawy w trybie jawnym.
W uzasadnieniu skargi dowodził, że decyzja organu I instancji, jak i organu II instancji jest błędna i niezgodna z celem zwolnienia lekarskiego. Zdaniem skarżącego organ prowadzacy postępowanie przeprowadził je nie zważając na dowody w postaci opinii lekarskich, a nawet je zlekceważył. Zauważył, że uczestnictwo w sesjach Rady, za które otrzymał diety miało charakter społeczny, a nie zarobkowy i podyktowane było potrzebą realizacji zadań samorządu terytorialnego. Przywołując orzecznictwo sądowe zauważał, że każdy przypadek niewłaściwego wykorzystania zwolnienia lekarskiego należy badać w sposób indywidualny, a nie opierając sie wyłącznie na ogólnych założeniach.
Komendant Wojewódzki Policji w Opolu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i rozpatrzenie sprawy na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym rozkazie personalnym, akcentując dodatkowo, że udział skarżącego w sesjach Rady i Komisji nie miał charakteru czynności wymuszonych czy incydentalnych. Na uzwględnienie, zdaniem organu nie zasługuje również stanowisko skarżącego, że taka aktywność jest dopuszczalna z uwagi na jej społeczny charakter. Także okoliczność, że w trakcie zwolnienia lekarskiego chory może chodzić nie oznacza, że policjant przebywajacy na zwolnieniu może traktować ten okres zwolnienia jako czas wolny i może nim swobodnie dysponować. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania w zakresie gromadzenia materiału dowodowego, podkreślił, że rozstrzygnięcie podjęte zostało na podstawie jego całokształtu, posługując się zasadami prawidłowej logiki. Zgromadzone dokumenty oraz przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w sposób jednoznaczyny pozwoliły określić, że policjant wykorzystywał okres zwolnienia lekarskiego w sposób nieprawidłowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137, ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Wobec stanu epidemii Covid-19 i rygorów z tym związanych, wprowadzonych przepisami ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, ze zm.) oraz ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustaw – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych ustaw (Dz. U. poz. 1090) i wystąpieniem możliwości przeprowadzenia rozprawy z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku - zarządzam, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 2 ww. ustawy, rozpoznanie sprawy na rozprawie w budynku Sądu z wykorzystaniem urządzeń technicznych.
W toku przeprowadzonej sądowej kontroli zaskarżonego orzeczenia, na podstawie kryterium jego zgodności z prawem Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Niewątpliwym w sprawie jest, że skarżący w okresie trwającego zwolnienia lekarskiego uczestniczył w formie stacjonarnej jednokrotnie w posiedzeniu Komisji oraz sesji rady Miejskiej. Sporna pozostaje kwestia czy przy tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji dokonał prawidłowej subsumcji i wykładni zastosowanych w sprawie przepisów prawa orzekając o utracie prawa do uposażenia za okres od 2 sierpnia 2020 r. do 30 września 2020 r. w związku z ustaleniem nieprawidłowego wykorzystania przez skarżącego zwolnienia lekarskiego. Kluczowym dla sprawy stało się uznanie, czy wykonywanie przez stronę skarżącego czynności radnego podczas przebywania na zwolnieniu L4 stanowi podstawę do orzeczenia o utracie prawa do uposażenia – jak uznały organy policji, czy też nie – jak wywodził skarżący.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 121e ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360, ze zm. - w dalszym ciągu zwanej ustawą). Stosownie do art. 121e ust. 1 ustawy prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, może podlegać kontroli. W myśl ust. 2 art. 121e ustawy kontrolę przeprowadzają: 1) komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby oraz prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego; 2) przełożony policjanta właściwy w sprawach osobowych - w zakresie prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3. Taka kontrola, tj. prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego przez skarżącego została przeprowadzona w dniu 6 listopada 2020 r. przez funkcjonariuszy wyznaczonych przez Komendanta Powiatowego Policji w [...]. W jej ramach ustalono, że skarżący przebywając na zwolnieniu lekarskim w okresie od 2 sierpnia 2020 r. do 26 listopada 2020 r. brał udział w sesjach Rady Miasta [...] oraz posiedzeniach Komisji przed sesją tej Rady Miasta. Skarżący brał udział w posiedzeniach Rady Miejskiej w [...] w formie zdalnej w dniach 26 sierpnia 2020 r., 28 października 2020 r. oraz 3 listopada 2020 r. Natomiast w dniu 28 września 2020 r. uczestniczył w posiedzeniu Komisji Rady Miejskiej w [...] i w dniu 30 września 2020 r. w posiedzeniu Rady Miejskiej w formie stacjonarnej.
Stosownie do art. 121e ust. 3 ustawy jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia. Przy czym ustawodawca w ust. 7 art. 121e ustawy przesądził, że kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy policjant w okresie orzeczonej niezdolności do służby nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej.
W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że policjant wykonuje pracę zarobkową albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny z jego celem, osoba kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego (art. 121e ust. 10 ustawy).
Protokół przedstawia się policjantowi w celu wniesienia przez niego ewentualnych uwag. Wniesienie uwag policjant potwierdza własnoręcznym podpisem (art. 121e ust. 12 ustawy). Przy czym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, z którym utożsamia się skład orzekający, przyjmuje się, że protokół kontroli, o którym mowa w powyższych przepisach nie stanowi samodzielnej czynności, oderwanej od pozostałych, zebranych w sprawie dowodów, które świadczą, że policjant wykorzystuje zwolnienie lekarskie w sposób niezgodny z jego celem. Ustawodawca łączy utratę uposażenia z poczynieniem ustaleń co do nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia, a nie z samymi protokołami kontroli – tak NSA w wyroku z 2 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2071/17, WSA w wyroku z 6 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2257/19, WSA w Poznaniu w wyroku z 29 stycznia 2020 r. , sygn. akt II SA/Po 938/19 – wszystkie orzeczenia dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl)
Użyty w przepisie art. 121e ust. 3 ustawy zwrot "nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego" winien być interpretowany łącznie z treścią art. 121e ust. 7 ustawy, w którym ustawodawca stwierdził, że kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego polega na ustaleniu czy policjant w okresie orzeczonej niezdolności do służby nie wykorzystuje go w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej. Podkreślenia, wobec takiego brzmienia przepisu wymaga zatem to, że ustawodawca przewidział w tym przepisie otwarty katalog przesłanek, które mogą powodować uznanie, że stanowią o wykorzystaniu zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem. Skoro ustawodawca jedynie w odniesieniu do wykonywania pracy zarobkowej przyjął, że stanowi ono podstawę do uznania niezgodnego z celem wykorzystania zwolnienia lekarskiego, to przy ustalaniu i ocenie innych okoliczności co do nieprawidłowości w wykorzystywaniu zwolnienia lekarskiego nie uprawnionym jest całkowite abstrahowanie od rodzaju schorzenia czy też niepełnosprawności, jaką stwierdzono u policjanta i w związku z istnieniem, której udzielono mu zwolnienia od służby. Każda choroba może wymagać bowiem od pacjenta innego zachowania i innego postępowania, co oznacza, że każdy przypadek wykorzystywania zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem należy badać w sposób indywidualny, bez opierania się wyłącznie na ogólnych założeniach dotyczących celu zwolnienia lekarskiego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1395/15).
Celem zwolnienia lekarskiego jest uzyskanie przez chorego pełnej zdolności do służby, gdyż sam fakt uzyskania przez funkcjonariusza zwolnienia lekarskiego przesądza o niezdolności do służby w okresie w nim wskazanym. Co do zasady zgodzić się można z organami orzekającymi w przedmiotowej sprawie, że przez nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego należy rozumieć każdą czynność, która nie stanowi dla osoby niezdolnej do służby czynności dnia codziennego oraz, że zapis w zaświadczeniu lekarskim wskazujący, że pacjent może chodzić nie uprawnia funkcjonariusza korzystającego ze zwolnienia lekarskiego do swobodnego i niczym nieograniczonego dysponowania takim czasem. Okoliczność, iż w trakcie zwolnienia lekarskiego chory może chodzić nie oznacza, że policjant przebywający na zwolnieniu lekarskim może traktować okres zwolnienia lekarskiego, jako czas wolny od służby, którym może swobodnie dysponować. Czas zwolnienia lekarskiego nie może być traktowany jako równoważny okresowi urlopu wypoczynkowego, urlopu bezpłatnego, czy innych dni wolnych od służby, w których to okresach policjant decyduje o sposobie spędzania wolnego czasu (por. wyrok WSA w Warszawie z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1687/16).
Obowiązek wykorzystywania zwolnienia lekarskiego od pracy zgodnie z jego celem - w sensie poddania się zaleceniom i wskazaniom lekarskim - stawia wymóg wyeliminowania sytuacji takiemu celowi przeciwnych. Chodzi więc o zaniechanie zachowań, które są wykorzystywaniem zwolnienia w innym celu niż odzyskanie zdolności do pracy. Należy jednak zaznaczyć, że w niektórych sytuacjach osoba przebywająca na zwolnieniu lekarskim będzie zobligowana do podjęcia określonych działań (np. udział w posiedzeniach rady nadzorczej spółdzielni mieszkaniowej), co może usprawiedliwiać zachowanie prawa do uposażenia, musi to być jednak aktywność, która została wymuszona obiektywnymi okolicznościami (por. sygn. akt II SA/Kr 511/18). Uczestniczenie funkcjonariusza Policji w sesjach rady gminy miało charakter społeczny i podyktowane było potrzebą realizacji zadań samorządu gminnego. W niniejszej sprawie organy nie wyjaśniły okoliczności czy udział skarżącego w dwóch posiedzeniach nie był spowodowany nadzwyczajną, szczególną sytuacją i czy taka sytuacja nie miała miejsca w odniesieniu do obecności skarżącego na posiedzeniu Komisji oraz Rady Miejskiej. Brak wyjaśnienia powyższej okoliczności narusza ciążący na organach administracji obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, tj. przepis art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Nadto organy procedujące w sprawie, pomimo dysponowania informacjami od lekarzy prowadzących proces leczenia skarżącego, nie wyjaśniły czy udział skarżącego w formie stacjonarnej w posiedzeniu Komisji i sesji Rady Miejskiej był sprzeczny z celem zwolnienia lekarskiego, którego proces leczenia związany był z procesem gojenia się złamania, a tym samym czy w jakikolwiek sposób stanowił on niezgodne z celem - w tym konkretnym przypadku - wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, a tym samym stanowił podjęcie czynności mających negatywny wpływ na proces zdrowienia lub przedłużenia okresu niezdolności do służby. Organy nie dokonały również oceny dokumentacji medycznej, pomimo dysponowania w tym zakresie informacjami z pism dwóch lekarzy z dnia 12 lutego 2021 r. i nie odniosły ich do okoliczności prawnych i faktycznych sprawy. Dowody te podlegają natomiast ocenie organu, jak każdy inny dowód, a zatem winny być ocenione w aspekcie rozpatrzenia całego materiału dowodowego – art. 77 § 1 k.p.a.
Zdaniem Sądu, sprawa została nienależycie wyjaśniona w tym zakresie, a zapadłe rozstrzygnięcie przedwczesne z punktu widzenia mających zastosowanie w sprawie przepisów. Materiał dowodowy, w tym konkretnym stanie faktycznym, przy uwzględnieniu rodzaju schorzenia skarżącego oraz rodzaju i stopnia jego aktywności w aspekcie prawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego wymaga uzupełnienia o poczynienie ustaleń co do wystąpienia bądź nie szczególnych okoliczności związanych z koniecznością udziału przez skarżącego jednorazowo w posiedzeniu Komisji i jednorazowo w sesji Rady Miejskiej w [...], a także oceny dowodów (dopuszczonych w sprawie) w postaci pism lekarzy prowadzacych proces leczenia i ustalających sposób leczenia i rehabilitacji, co niewatpliwie wiąże się i z określeniem sposobu wykorzystania zwolnienia lekarskiego. W zależności bowiem od rodzaju schorzenia wymagającego zwolnienia lekarskiego, kuracja zalecana przez lekarzy jest inna. Oznacza to więc, że każdy przypadek wymaga indywidualnej oceny co do sposobu wykorzystania zwolnienia lekarskiego. W zależności od wskazań lekarskich również w inny sposób oceniać należy adnotację “może chodzić" (tak w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 15 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 2676/19). Ocenę sposobu prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego wiążać należy zarówno ze wskazaniami lekarskimi dotyczącymi procesu leczenia, jak i oceną indywidualnej aktywności policjanta w okresie tego zwolnienia lekarskiego, a nie wyłącznie z ogólnym rozumieniem celu, jakiemu służy zwolnienie lekarskie. Samo zwolnienie lekarskie nie stanowi metody leczenia, lecz ma sprzyjać, obok zaleconego procesu leczenia powrotowi do zdrowia i służby. Obowiązek zatem wykorzystania przez policjanta zwolnienia lekarskiego zgodnie z celem – w sensie poddania się wskazaniom lekarskim - stawia wymóg wyeliminowania sytuacji niweczących proces leczenia i powrót policjanta do slużby, a tym samym i poczynienia w tym zakresie ustaleń i ich oceny.
Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych uwag.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.