II SA/Op 293/14

II SA/Op 293/14 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2014-07-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-06-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Elżbieta Kmiecik /przewodniczący/
Ewa Janowska /sprawozdawca/
Jerzy Krupiński
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
art. 37,  art. 41
Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 105 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant St. insp. sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 lipca 2014 r. sprawy ze skargi E. C. i Z. C. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 10 kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie wykonania robót budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej stanowi decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 10 kwietnia 2014 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję, wydaną po rozpatrzeniu odwołania E. i Z. C., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 16 grudnia 2013 r., nr [...], umarzającej postępowanie w sprawie robót budowlanych, dotyczących budowy dwóch linii kablowych średniego napięcia na działce nr A k.m. [...], położonej przy ul. [...] w [...].
Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
E. i Z. C. zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu o zbadanie legalności posadowienia słupów energetycznych wraz z urządzeniami przesyłowymi, w latach 1970/1980, na działce nr A k. m. [...] w [...].
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu, pismem z dnia 11 października 2013 r., zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie robót budowlanych dotyczących budowy linii kablowych średniego napięcia na ww. działce oraz o planowanych oględzinach.
Kierownik Rejonu Dystrybucji Centrum Opole Tauron Dystrybucja S.A. poinformował organ, że przedmiotowe linie średniego napięcia zostały wybudowane w 1978 r. przez Rejon Wykonawstwa Sieci Energetycznych w Opolu, a inwestorem było Przedsiębiorstwo Dostaw Inwestycyjnych i Eksportowych "B" Opole. Wskazał też, że linie te zostały przekazane przez Przedsiębiorstwo "B" na majątek ówczesnego Zakładu Energetycznego Opole. Jednocześnie Powiatowemu Inspektorowi zostały przekazane następujące dokumenty: odpis informacji o terenie nr [...] z dnia 20 września 1977 r., wydany przez Wojewódzki Zarząd Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w Opolu; kserokopię decyzji nr [...] z dnia 31 marca 1978 zatwierdzającą plan realizacyjny budowy jazu w [...], wydaną przez Urząd Miejski w Opolu; kserokopię decyzji nr [...] z dnia 18 sierpnia 1978 r. wydaną przez Urząd Miejski w Opolu udzielającą pozwolenia na budowę jazu sektorowego w [...]; kserokopię zgody właścicielki terenu M. R. na wybudowanie linii kablowej; kserokopię protokołu z odbioru technicznego i przekazania do eksploatacji urządzeń stacji transformatorowej 15/0,4 kV [...] wraz z powiązaniami kablowymi 15 kV z 20 grudnia 1978 r.; powykonawczy szkic geodezyjny przebiegu linii kablowych. W toku przeprowadzonych w dniu 7 listopada 2013 r. oględzin organ nie stwierdził na terenie działki nr A k. m. [...] usytuowania słupów energetycznych. Ustalił, że w sąsiedztwie posesji E. i Z. C. zlokalizowany jest słup energetyczny, z którego linią napowietrzną zasilana jest podana nieruchomość. Ustalono, że słup ten zlokalizowany jest na terenie pasa drogowego ulicy [...] w bezpośrednim sąsiedztwie posesji przy ul. [...]. Organ dodał, że na terenie posesji przy ul. [...] w [...] przebiegają dwie linie kablowe średniego napięcia, stanowiące zapas przy podłączeniu linii kablowych średniego napięcia, zasilające stacje transformatorowe [...].
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu decyzją z dnia 16 grudnia 2013 r., nr [...], podjętą na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. umorzył prowadzone postępowanie. W rozstrzygnięciu tym wskazał na ustalony stan faktyczny sprawy, w tym brak słupów energetycznych na nieruchomości oraz otrzymane, za pismem z dnia 18 października 2013 r., dowody w postaci dokumentów, niebudzących zastrzeżeń co do ich wiarygodności.
W odwołaniu od ww. decyzji E. i Z. C. zarzucili decyzji niezgodności z prawem oraz naruszenie art. 6, 7 i 8 K.p.a. Podnieśli, że zwrócili się do organu inspekcji budowlanej szczebla powiatowego w związku z podejrzeniem wykonania kabli elektromagnetycznych, przechodzących przez ich działkę, z naruszeniem przepisów ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974 r., zgodnie z którymi budowla sieci energetycznych, będących obiektami budowlanymi (art. 2 ust. 1) wymagała uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28), a po zakończeniu budowy wymagała dochowania obowiązków wynikających z art. 41 tej ustawy.
Opisaną na wstępie decyzją Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.
Dodatkowo organ odwoławczy przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w trakcie którego wystąpił do Prezydenta Miasta Opola o wypożyczenie oryginałów dokumentacji przekazanej Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego oraz o udzielenie informacji o wydaniu pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji - w tym linii kablowych średniego napięcia na działce położonej w [...], ul. [...]. Po czym uzyskał odpowiedź, że akta wraz ze spisem, zgodnie z instrukcją kancelaryjną dla urzędów terenowych organów administracji państwowej były archiwizowane przez okres 10 lat, a następnie uległy likwidacji. Uzyskano także informację od Dyrektora Wydziału Infrastruktury i Nieruchomości Opolskiego Urzędu Wojewódzkiego o braku dokumentów związanych z wydawanymi w okresie 1977-1978 pozwoleniami na ww. budowę. Organ odwoławczy uzyskał także odpowiedź z Archiwum Zakładowego Opolskiego Urzędu Wojewódzkiego podającą, iż w jego zasobach znajdują się wyłącznie dokumenty związane z udzielonymi pozwoleniami na budowę wydanymi od 1995 r. Natomiast wszelka dokumentacja związana z udzielonymi w latach 1977-1978 pozwoleniami na budowę o kategorii B -5 jako niearchiwalna o czasowym znaczeniu praktycznym, po upływie obowiązującego okresu przechowywania (5 lat), podlegała "wybrakowaniu". Nadto organ odwoławczy otrzymał wyjaśnienie od Dyrektora Archiwum Państwowego w Opolu, że nie odnaleziono decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 18 sierpnia 1978 r. udzielającej pozwolenia na budowę jazu sektorowego w [...] oraz decyzji z dnia 31 marca 1978 r., jak i informacji o terenie z dnia 20 września 1977 r.
W swoich wywodach organ odwoławczy podkreślił, że przy ocenie robót budowlanych, dotyczących budowy dwóch linii kablowych średniego napięcia należy wyjaśnić czy można mówić o ich samowolnym wykonaniu, gdy dowody pośrednie wskazują na wydanie pozwolenia na budowę. Organ wywodził, że odnalezienie decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu po tak długim czasie, jaki upłynął od jego realizacji jest szczególnie utrudnione, zważywszy, że obowiązek archiwizacji decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest wieczysty. Zaznaczył organ, że uprzednio obowiązujące przepisy dotyczące archiwizacji akt administracyjnych wymagały archiwizacji dokumentacji budowlanej przez okres 10 lat, a zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 lutego 1957 r. w sprawie zasobu Państwowego zasobu archiwalnego (Dz. U. nr 12, poz. 66 ze zm.) materiały archiwalne, nieposiadające historycznej wartości politycznej, społecznej, gospodarczej, kulturalnej i naukowej, które utraciły znaczenie praktyczne, podlegały po upływie terminu ich przechowywani awybrakowaniu i przekazaniu na zniszczenie. Dodał też organ, że z dniem 1 stycznia 1984 r. na mocy art. 59 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. nr 38, poz. 173), nastąpiła utrata mocy dekretu z dnia 29 marca 1951 r. o archiwach państwowych (Dz. U. nr 19, poz. 149 i z 1975 r. nr 16, poz. 91), z tą też datą uchylono przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 lutego 1957 r. w sprawie państwowego zasobu archiwalnego. Stąd dla ustalenia legalności robót budowlanych szczególne znaczenie posiadają dowody pośrednie.
W tym zakresie organ odwoławczy uznał za wiarygodne wyjaśnienia, jak i dokumentację przekazaną przez Spółkę Tauron przy piśmie z dnia 18 października 2013 r. i stwierdził, że budowa dwóch linii kablowych średniego napięcia stanowiących zapas przy podłączeniu linii kablowej średniego napięcia, zasilającą stację transformatorową [...] zrealizowana została na podstawie pozwolenia na budowę nr [...] z dnia 18 sierpnia 1978 r. wydanego przez Urząd Miejski w Opolu. Jednocześnie organ zaakcentował, że w sprawie nie można mówić o braku decyzji o pozwoleniu na budowę lecz o niemożności jej odnalezienia. Natomiast analiza dokumentacji przedstawionej przez właściciela obiektu upoważniała organ do zajęcia stanowiska o braku podstaw do przyjęcia, że przedmiotowa inwestycja zrealizowana została warunkach samowoli. OWINB argumentował, że tylko jednoznaczne ustalenie przez organy nadzoru budowlanego, że decyzja o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego nie była wydana, stanowiłoby podstawę do uznania kwestionowanych robót jako samowoli budowlanej.
W tej sytuacji, w ocenie organu odwoławczego, można było przyjąć, że zostały spełnione przesłanki z art. 105 § 1 K.p.a. o bezprzedmiotowości postępowania, tym bardziej, że na nieruchomości odwołujących nie stwierdzono usytuowania słupów energetycznych.
W skardze do Sądu E. i Z. C. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji. Zarzucili decyzji naruszenie norm procesowych zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym w art. 7 K.p.a. poprzez brak podjęcia czynności dowodowych, w art. 8 K.p.a. poprzez zaskakiwanie obywateli nowymi rozwiązaniami prawnymi bez możliwości dostosowania swoich zachowań do nowego stanu prawnego, w art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 78 K.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku wynikającego, a także w przepisach prawa materialnego – w art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., co daje podstawę do wznowienia postępowania.
W uzasadnieniu wskazali, że we wniosku domagali się zbadania legalności posadowienia słupów wraz z urządzeniami przesyłowymi, które wybudowane zostały w latach 70-tych lub na początku lat 80-tych, na działce stanowiącej ich własność. Zdaniem skarżących, istnieje uzasadnione podejrzenie, że kable ziemne elektroenergetyczne dwóch linii kablowych średniego napięcia służące do doprowadzania energii elektrycznej z prawem korzystania z nieruchomości w zakresie niezbędnym do dokonywania konserwacji, remontów, modernizacji urządzeń, kabli i instalacji elektroenergetycznych wraz z prawem wejścia i wjazdu na teren, zostały wniesione z naruszeniem ówcześnie obowiązujących przepisów, a to art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. i bez dochowania obowiązków wynikających z art. 41 ww. ustawy.
Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zaskarżonych decyzji organów administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, przy czym - stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) – rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.
Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego była decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Nadzoru Budowlanego z dnia 10 kwietnia 2014 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 16 grudnia 2013 r. umarzającą postępowanie w sprawie robót budowlanych dotyczących budowy dwóch linii kablowych średniego napięcia na działce nr A, k.m. [...] położonej w [...] przy ulicy [...], czyli decyzja wydana na podstawie art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: - K.p.a.
Zgodnie z przepisem art. 105 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Należy podkreślić, że powyższy przepis nie może być traktowany rozszerzająco, a bezprzedmiotowość postępowania zachodzi jedynie w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania.
Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu wskazanego wyżej przepisu, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne, pozytywne czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006r. I OSK 967/05, LEX 201507). Bezprzedmiotowym może być, zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2006r. II SA 42801, LEX 137801). W konsekwencji, postępowanie można zakwalifikować jako bezprzedmiotowe, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. Jeżeli zatem żądanie strony (art. 61 § 1 K.p.a.) nie dotyczy sprawy podlegającej rozstrzygnięciu co do istoty przez organ administracji, postępowanie administracyjne wszczęte takim żądaniem, jako bezprzedmiotowe, powinno ulec umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., bez względu na przyczyny, z powodu których strona wystąpiła z wnioskiem - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 1990r. II SA 1240/89 ONSA 1990, nr 1 poz. 16). W konsekwencji, niedopuszczalnym jest umorzenie postępowania o ile przedmiot w odniesieniu, do którego postępowanie zostało wszczęte istnieje, a sprawa może zostać załatwiona w drodze decyzji administracyjnej.
W przypadku, gdyby w trakcie postępowania okazało się, że obiekt, o którym mowa w ogóle nie istnieje, bądź istnieje wprawdzie, ale wykonany został w zgodzie z prawem, na podstawie udzielonego inwestorowi pozwolenia można stwierdzić, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, a wydana w konsekwencji tych ustaleń, na podstawie art. 105 K.p.a., decyzja umarzającą prowadzone w takiej sprawie postępowanie byłaby konieczna i prawidłowa. Taka okoliczność w niniejszej sprawie wystąpiła.
Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy godzi się zauważyć, że postępowanie administracyjne prowadzone przez organy nadzoru budowlanego było postępowaniem prowadzonym z urzędu i dotyczyło zbadania czy wykonane roboty budowlane dotyczące budowy dwóch linii kablowych średniego napięcia na działce nr A położnej w [...] przy ulicy [...], zostały wykonane legalnie, czy też samowolnie, a jeśli tak, to wydania w tej mierze stosownych rozstrzygnięć, stanowiących konsekwencję ewentualnej samowoli budowlanej.
W sprawie dostrzec należy, że organy obu instancji podjęły czynności zmierzające do ustalenia okoliczności budowy spornych linii na działce nr ewid. A, k.m. [...] obręb [...] i podjęły wszystkie możliwe kroki zmierzające do wyjaśnienia okoliczności powstania ww. linii oraz do odszukania dokumentów związanych z ich realizacją. W szczególności zwróciły się do organów architektoniczno-budowlanych uprawnionych do wydania decyzji o pozwoleniu na realizację ww. inwestycji o nadesłanie decyzji dotyczących pozwolenia na budowę dwóch linii kablowych średniego napięcia na działce nr A położonej w [...] przy ulicy [...], a w przypadku jej braku udzielenie informacji, czy z posiadanych rejestrów wynika, że taka decyzja została wydana oraz czy udzielono pozwolenia na użytkowanie zrealizowanej inwestycji oraz wystąpiono do Archiwum Państwowego. Podjęte przez organy decyzje zapadły, po wyczerpaniu realnych możliwości związanych z uzyskaniem oryginałów pozwoleń na budowę jazu sektorowego w [...] obejmującego m.in. budowę stacji transformatorowej [...] oraz przelotowego wprowadzenia linii kablowych do ww. stacji transformatorowej, gdyż każdy z organów, do którego się zwrócono nie dysponował żadnymi dokumentami, co do spornej inwestycji. Organ I instancji prowadząc postępowanie w sprawie zwrócił się także do obecnego właściciela linii i infrastruktury elektroenergetycznej o nadesłanie stosownej dokumentacji. Strona postępowania - TAURON Dystrybucja S.A. Rejon Dystrybucji w Opolu złożył do akt sprawy dokumenty, którymi dysponował, a to: informację o terenie nr [...] z dnia 20 września 1977 r. wydaną przez Wojewódzki Zarząd Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w Opolu, decyzję z dnia 31 marca 1978 r., nr [...], wydaną przez Urząd Miasta Opola zatwierdzającą plan realizacyjny budowy jazu w [...], wraz z załącznikiem graficznym – planem wysokościowym; decyzję z dnia 18 sierpnia 1978 r., nr [...], wydaną przez Urząd Miasta Opola udzielającą pozwolenie na budowę jazu sektorowego w [...]; protokół odbioru technicznego i przekazania do eksploatacji urządzeń z dnia 20 grudnia 1978 r. oraz mapę. Skarżący na poparcie swoich twierdzeń o nielegalnej budowie spornych linii nie złożyli żadnych wniosków dowodowych, ani też nie przedstawili żadnych dowodów. Analiza natomiast dokumentów przedłożonych przez stronę, przy braku innych dowodów, które mogłyby świadczyć o nielegalnej realizacji inwestycji, uprawnia stwierdzenie, że sporne dwie linie kablowe średniego napięcia zasilające stację transformatorową [...], które zostały wybudowane w 1987 r., zostały wykonane legalnie na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 18 sierpnia 1978 r. i przekazane do eksploatacji na podstawie protokołu odbioru technicznego i przekazania do eksploatacji w dniu 20 grudnia 1978 r. W tym miejscu zauważyć przyjdzie, że pomimo twierdzeń skarżących, z których wynikałoby, jakoby na ich nieruchomości posadowione są słupy elektryczne, to fakt ten nie został potwierdzony ani stwierdzony w toku kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji w dniu 7 listopada 2013 r.
W związku z powyższymi ustaleniami organów, zauważyć należy, że brak dokumentacji budowy nie może przesądzać o przyjęciu, że sporny obiekt budowlany wykonany został w warunkach samowoli budowlanej. Brak stosownych dokumentów dotyczących danego obiektu nie uprawnia też do automatycznego przyjęcia, że obiekt nie powstał legalnie, tj. na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę i zgodnie z jego założeniami. Przeciwko uznaniu, że sporna inwestycja został wykonana w warunkach samowoli budowlanej przemawia także znaczny upływ czasu od daty powstania obiektu (prawie ponad 35 lat), w którym to okresie legalne istnienie i funkcjonowanie obiektu nie było kwestionowane, co z kolei przemawia przeciwko przyjęciu, że powstał on w warunkach samowoli budowlanej. Organy obu instancji odniosły się do dowodów zgromadzonych w sprawie i dokonały ich wszechstronnej analizy, w tym w kontekście przepisów związanych z obowiązkiem przechowywania dokumentacji, zmian przepisów w tym zakresie oraz zmian organizacyjnych, do których doszło zarówno po stronie organów architektoniczno-budowlanych, jak i właściciela urządzeń i linii energetycznych.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej zabrakło wprawdzie, na co zwrócili uwagę skarżący, wskazania przepisów prawa materialnego na podstawie, których mogła być zrealizowana ww. inwestycja, jednakże ta wadliwość uzasadnienia (art. 107 § 3 K.p.a.) nie stanowi takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze znajdujących się bowiem w aktach administracyjnych decyzji dotyczących spornej inwestycji w sposób jednoznaczny wynika, że inwestor uzyskał pozwolenie na budowę całego zamierzenia inwestycyjnego oraz, że inwestycja została zrealizowana w 1978 r. i zakończył ją odbiór techniczny i przekazanie do eksploatacji. Skarżący nie kwestionowali i nie kwestionują także w postępowaniu sądowoadministracyjnym czasu realizacji inwestycji oraz faktu jej wykonania i zakończenia. Z uwagi zatem na zakończenie spornej budowy przed dniem 1 stycznia 1995 r. postępowanie w sprawie legalności bądź nie, wykonania spornych linii średniego napięcia winno być rozpatrywane w trybie art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.), a to z uwagi na normę intertemporalną, zawartą w art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409). Zgodnie z art. 103 ust. 2 tej ustawy przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zrealizowana przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Stosownie do art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. pozwolenie na budowę uprawnia do rozpoczęcia i wykonywania robót budowlanych. W razie potrzeby w pozwoleniu określa się warunki i wymagania, które powinny być zachowane przy prowadzeniu robót. Ze znajdującej się w aktach decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 18 lipca 1978 r. wynika, że dotyczy ona pozwolenia na budowę jazu sektorowego w [...] na terenach położonych w [...]. Działka skarżących leży na terenie inwestycji, co wynika z porównania map (k. 11, 10, 3 akt administracyjnych). W sprawie nie bez znaczenia jest nadto, że w dniu 31 marca 1978 r. Prezydent Miasta Opola, działając na podstawie art. 21 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r., wydał decyzję o zatwierdzeniu planu realizacyjnego budowy jazu w [...]. W myśl natomiast przepisu art. 21 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. podstawą do ustalenia rozwiązań urbanistycznych i architektoniczno-budowlanych w planie realizacyjnym jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub wyznaczenie terenów budowlanych na podstawie przepisów o terenach budowlanych w miastach i na wsi. Plany realizacyjne oraz rozwiązania urbanistyczne i architektoniczno-budowlane projektu podlegają zatwierdzeniu przez właściwy terenowy organ administracji państwowej (ust. 3). Zatwierdzenie planu realizacyjnego traci ważność, jeżeli inwestor nie uzyskał prawa do terenu lub je utracił, albo w ciągu jednego roku od zatwierdzenia tego planu nie wystąpi o pozwolenie na budowę. Termin do wystąpienia o pozwolenie na budowę może być w szczególnie uzasadnionych wypadkach przedłużony (ust. 4). Z powyższych przepisów wynika, że skoro inwestor uzyskał pozwolenie na wykonanie spornej inwestycji (18 sierpnia 1978 r.), to tym samym musiał dysponować prawem do terenu, gdyż w innym, przypadku utraciłaby ważność decyzja o zatwierdzeniu planu realizacyjnego oraz rozwiązań urbanistyczno-budowlanych. Ta okoliczność również przemawia za uznaniem, że budowa spornych linii nie została wykonana w warunkach samowoli budowlanej.
W sprawie koniecznym jest nadto stwierdzenie, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę lub (art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.) lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (pkt 2 ww art. 37 ust. 1). W świetle złożonej przez stronę dokumentacji brak jest podstaw do przyjęcia, że sporne linie wykonane zostały w warunkach samowoli budowlanej, a w konsekwencji nakazania ich rozbiórki.
Zgodzić należy się z organem, że wobec niemożności pozyskania pełnej dokumentacji dotyczącej realizacji inwestycji, znacznego upływu czasu od jej zakończenia oraz zmian organizacyjnych i prawnych po stronie właściciela urządzeń oraz organów procedujących w sprawie pozwolenia na budowę, bez znaczenia jest kwestia związana z obowiązkiem przechowywania dokumentacji budowlanej, skoro nie można jej odnaleźć. Przedłożone zaś dokumenty przez stronę uprawniają przyjęcie, że inwestycja wykonana została na podstawie pozwolenia na budowę, a tym samym w sprawie wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania.
W przekonaniu Sądu, niemożność odnalezienia pozwolenia na budowę inwestycji zrealizowanej w tak odległym czasie nie jest wystarczająca dla uznania, że obiekt budowlany powstał bez tego pozwolenia. Zgodzić się przyjdzie z organami, iż nie można stwierdzić, że takiej dokumentacji nie było. Żaden z dowodów przeprowadzonych w sprawie na taką okoliczność nie wskazuje. Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że samowoli budowlanej nie można domniemywać (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 739/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrok z 5 września 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 812/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, wyrok z dnia 31 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Op 242/12 – dostępne Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://www. nsa.gov.pl.)
W związku z zarzutami skargi podkreślić należy nadto, że organy administracji publicznej stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., w toku postępowania administracyjnego, podjęły wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, na co wskazywano powyżej, a następnie rozpatrzyły i oceniły cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Organy, jako dowód w sprawie dopuściły dokumenty (dowody złożone przez strony, po wyczerpaniu realnych możliwości uzyskania pełnej dokumentacji budowlanej), które w ich ocenie przyczyniły się do wyjaśnienia sprawy i nie były sprzeczne z prawem. Czynności zatem organów nie naruszały prawa i stanowiły realizację jego kompetencji.
Zatem, nie znajdując usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd skargę tę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.