II SA/Op 191/08

II SA/Op 191/08 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2008-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-06-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Elżbieta Naumowicz /sprawozdawca/
Ewa Janowska /przewodniczący/
Teresa Cisyk
Symbol z opisem
6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 721
art. 1, art. 7, art. 10, art. 12 ust. 1, art. 16 ust. 2, art. 21
Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych
Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
art. 1, art. 2 ust. 1, art. 19 ust. 5
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 106
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 września 2008 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie lokalizacji drogi oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi, wniesionej przez [...] Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" w O., jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], nr [...], w sprawie ustalenia warunków lokalizacji drogi publicznej dla inwestycji polegającej na budowie zatoki autobusowej przy ul. [...] w O.
Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu:
Wnioskiem z dnia 1 lutego 2008 r., podpisanym przez S.T., Miejski Zarząd Dróg w O. zwrócił się o ustalenie lokalizacji dla budowy zatoki autobusowej przy ul. [...] w O. oraz o nadanie jej klauzuli natychmiastowej wykonalności. Do wniosku dołączono upoważnienie Prezydenta Miasta [...] oraz dokumentację projektową zawierająca m.in. wypis z rejestru gruntów, opinie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w O., Miejskiego Zarządu Dróg i Prezydenta Miasta [...], mapy i rysunki, projekt podziału nieruchomości, a także uzasadnienie wniosku o nadanie decyzji klauzuli natychmiastowej wykonalności.
W dniu 21 lutego 2008 r. na łamach dziennika "Nowa Trybuna [...]" opublikowano obwieszczenie Prezydenta Miasta [...] o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi dla inwestycji polegającej na budowie zatoki autobusowej przy ul. [...] w O., informując jednocześnie o możliwości zapoznania się przez strony z zamierzeniami wnioskodawcy, uzyskania wyjaśnień w sprawie oraz wnoszenia ewentualnych uwag i wniosków w terminie 21 dni od daty ukazania się ogłoszenia.
W dniu 7 marca 2008 r. zastrzeżenia do lokalizacji powyższej inwestycji wniosły Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" oraz A Centrum Infrastruktury Oddział Regionalny w K. Spółdzielnia zarzuciła, że planowana inwestycja nie zapewnia poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, interesów osób trzecich zagwarantowanych przez art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, argumentując, iż wybudowanie zatoki autobusowej w bezpośrednim sąsiedztwie budynku mieszkalnego przy ul. [...] w O. przyczyni się do powstania uciążliwości dla mieszkańców tego budynku (działka A k.m. [...] – obręb [...]). Natomiast A wywiodła, iż lokalizacja przedmiotowej inwestycji spowoduje duże utrudnienie w korzystaniu z usług A dla osób niepełnosprawnych, ograniczy ilość miejsc, zaś zabudowa przystanku spowoduje zaciemnienie okien i zasłoni ścianę frontową z logo firmy. Podniosła ponadto, iż projektowana lokalizacji jest niezgodna z aktualnym planem zagospodarowania przestrzennego.
W wyniku rozpoznania powyższego wniosku, Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...], nr [...], opartą o przepisy art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 12 ust. 4, art. 16 ust. 2 i art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., w punktach oznaczonych cyframi rzymskimi I-V ustalił warunki lokalizacji drogi publicznej dla inwestycji polegającej na budowie zatoki autobusowej przy ul. [...] – droga powiatowa w O. – obejmującej nieruchomości oznaczone w operacie ewidencji gruntów i budynków numerami: B w części i A w części (k.m. [...] obręb [...]) (pkt I), zatwierdził przedstawiony na załączniku graficznym, będącym integralną częścią decyzji, projekt podziału nieruchomości pod budowę zatoki autobusowej, obejmującej działkę nr A (k.m. [...] obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], KW nr [...]) na działki nr C i D (pkt II). Ponadto organ stwierdził nabycie z mocy prawa na rzecz Miasta [...] nieruchomości przeznaczonych na wskazaną inwestycję oznaczonych w operacie ewidencji gruntów i budynków jako działka nr C (k.m. [...] o pow. 0,0209 ha stanowiąca własność [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w O.) i działka nr B (k.m. [...] o pow. 0,6522 ha, stanowiąca własność Skarbu Państwa), z dniem, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna - za odszkodowaniem ustalonym przez Prezydenta Miasta [...] (pkt III). Organ ustalił również, iż wydanie w/w nieruchomości nastąpi w terminie 31 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna (pkt IV) oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności (pkt V).
W rozstrzygnięciu decyzji zawartym w punkcie I decyzji, w poszczególnych punktach oznaczonych numeracją 1-5, Prezydent Miasta [...] określił: wymagania dotyczące parametrów technicznych oraz powiązań z innymi drogami publicznymi (pkt 1); zmiany w dotychczasowej infrastrukturze polegające na budowie zatoki autobusowej, przebudowie chodnika oraz kolizyjnych sieci: energetycznej i telekomunikacyjnej (pkt 2); linie rozgraniczające teren inwestycji na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji (pkt 3); warunki w zakresie ochrony środowiska i obronności państwa zaznaczając, że przedsięwzięcie nie jest inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko ani wpływać na obronność kraju i określając tryb postępowania w przypadku odkrycia podczas prowadzenia robót budowanych przedmiotu, co do którego istnieje przypuszczenie, iż jest on zabytkiem (pkt 4); wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich zastrzegając, że realizacja inwestycji nie może pogorszyć warunków zamieszkiwania na terenach sąsiednich, oraz nie może pozbawić dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody i energii elektrycznej oraz nie może zanieczyszczać powietrza (pkt 5).
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że inwestycja objęta wnioskiem jest zgodna z zaleceniami podjętymi na posiedzeniu Komisji do Spraw Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego działającego przy Wydziale Inżynierii Miejskiej Urzędu Miasta [...], a planowane przedsięwzięcie ma na celu poprawę bezpieczeństwa i warunków ruchu pojazdów oraz zwiększenie przepustowości na ul. [...], która to ulica leży w ciągu drogi powiatowej nr [...]. Ponadto dodał, iż warunki decyzji uwzględniają przedłożone wraz z wnioskiem opinie: [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 29 sierpnia 2007 r., Miejskiego Zarządu Dróg z dnia 4 września 2007 r. oraz Prezydenta Miasta [...] – postanowienie z dnia 30 sierpnia 2007 r. Ponadto wskazał, że zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) działka B k.m. [...] obręb [...], stała się z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością Miasta [...] na prawach powiatu – nie została jednak jeszcze wydana przez Wojewodę [...] decyzja z tym zakresie. Co do działki o numerze C podał natomiast, że staje się ona z mocy prawa własnością Miasta [...]. Odnosząc się do wniesionych w toku postępowania zastrzeżeń Prezydent Miasta [...] stwierdził, że zarzuty [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" są przedwczesne, gdyż ochronę interesów osób trzecich mają zapewnić wymagania zawarte w punkcie 5 wydanej decyzji i należy je spełnić podczas ubiegania się o pozwolenie na budowę, a więc podczas sporządzania projektu budowlanego. Tak samo za przedwczesne, a ponadto za bezzasadne, uznał zarzuty A, argumentując, iż we wniesionych uwagach nie uzasadniono w jaki sposób wybudowanie zatoki miałoby spowodować wskazywane utrudnienia i ograniczenia ani nie wyjaśniono, w jakim zakresie występuje podnoszona niezgodność z planem zagospodarowania przestrzennego. Prezydent Miasta [...] podkreślił, że jego zdaniem wybudowanie zatoki wręcz poprawi bezpieczeństwo, wpłynie korzystanie na warunki ruchu pojazdów i zwiększy przepustowość ul. [...] a także ułatwi korzystanie z usług placówki A osobom starszym i niepełnosprawnym. Uwzględnienie wniosku o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ uzasadnił licznymi postulatami mieszkańców [...] o usytuowanie przystanku autobusowego przy ul. [...].
O wydaniu decyzji Prezydent Miasta [...] obwieścił w Urzędzie Miasta [...] i Nowej Trybunie [...] oraz zawiadomił [...] Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" w O. oraz Skarb Państwa (Urząd Miasta – Wydział Referat Nieruchomości Skarbu Państwa), informując o możliwości i miejscu zapoznania się z tą decyzją oraz pouczając o przysługujących środkach odwoławczych.
Z powyższą decyzją nie zgodziła się [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w O., zarzucając we wniesionym odwołaniu, analogicznie jak we wcześniejszych zastrzeżeniach, że lokalizacja przystanku autobusowego spowoduje powstanie uciążliwości dla mieszkańców budynku ul. [...] w O., a tym samym inwestycja ta nie zapewni poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, interesów osób trzecich zagwarantowanych przez art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane.
Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej toczyło się zgodnie z przepisami ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, a inwestor spełnił wszystkie zakreślone prawem wymagania. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że podnoszone przez Spółdzielnię zarzuty dotyczące niezapewnienia poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich znalazłyby potwierdzenie wówczas, gdyby naruszony zostałby przepis, z którego wynika ochrona takich interesów, a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Podkreślił przy tym, iż w punkcie 5 zaskarżonej decyzji zostały określone wymagania dotyczące ochrony wskazanych wyżej interesów, zgodnie z którymi przedmiotowa inwestycja nie może pogorszyć warunków zamieszkiwania na terenach sąsiednich.
W skardze na powyższą decyzję Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" wniosła o uchylenie decyzji organu obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, powtarzając w uzasadnieniu argumentację zawartą w odwołaniu oraz dodając, iż inwestycja wpłynie na zwiększenie natężenia hałasu i emisji spalin pochodzących od uruchamianych autobusów.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], podtrzymując stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie przez Sądem w dniu 16 września 2008 r. strona skarżąca sprecyzowała, że w istocie nie sprzeciwia się próbom poprawy sytuacji komunikacyjnej w tym rejonie miasta, przy czym w toku całego postępowania bezskutecznie sugerowała lokalizację przystanku autobusowego na ul. [...], jednak bliżej Kanału [...], kosztem parkingu zlokalizowanego również na nieruchomości stanowiącej własność Spółdzielni.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.
Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Z powyższego wynika, iż wyeliminowanie przez sąd administracyjny zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego możliwe jest wyłącznie w przypadku ziszczenia się ściśle określonych przesłanek. W szczególności podkreślić należy, iż podstawą zakwestionowania orzeczenia organu administracji nie może być stwierdzenie wystąpienia jakiegokolwiek naruszenia przepisów prawa. Musi to być naruszenie, które można uznać co najmniej za takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze oraz bacząc na fakt, iż z mocy art. 134 P.p.s.a. sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi a jedynie jej granicami, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzje organu pierwszej instancji naruszała przepisy prawa materialnego lub też przepisy procedury administracyjnej w sposób określony we wskazanym przepisie.
Przechodząc do rozważań, które doprowadziły Sąd do takiej oceny zaskarżonej decyzji należy podkreślić, iż podstawę prawną działania organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), zwanej dalej ustawą o szczególnych zasadach (...). W tym miejscu wskazać przyjdzie, że ten akt prawny stanowi szczególne uregulowanie dotyczące lokalizacji dróg publicznych i jego celem jest zdecydowane uproszczenie procedur przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg. Zakres przedmiotowy powyższej ustawy określony został w jej art. 1 ust. 1, który stanowi, że ustawa ta określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.), w tym warunki lokalizacji i nabywania nieruchomości na ten cel oraz budowy tych dróg, a także organy właściwe w tych sprawach. Sygnalizowane wcześniej uproszczenie procedur przewidzianych w ustawie o szczególnych zasadach (...) sprowadza się m. in. do wyłączenia przez art. 10 tej ustawy możliwości stosowania przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten odnosi się zatem do ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), regulującej pod względem prawno-materialnym, jak i prawno-procesowym zasady realizacji przez jednostki samorządu terytorialnego zadań planistycznych, w tym wydawanie aktów z zakresu planowania przestrzennego. Wyłączenie, o jakim mowa w omawianym art. 10 oznacza zatem, że do spraw z zakresu lokalizacji dróg nie mają zastosowania wszelkie zasady wynikające z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w tym procedura planistyczna oraz postanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego). Konstytucyjność tego zapisu była przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 6 czerwca 2006 r. (sygn. K 23/05, OTK-A 2006/6/62) uznał, iż wyłączenie objęte przepisem art. 10 ustawy o szczególnych zasadach (...) jest zgodne z art. 16 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 166 ust. 1 i art. 5 i art. 74 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Zwracając uwagę na cel ustawy, tj. uproszczenie procedur przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, Trybunał podkreślił w uzasadnieniu, iż zastosowanie pełnego trybu i warunków zawartych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powodowałoby znaczne opóźnienia związane z realizacją budowy dróg, mogąc doprowadzić nawet do paraliżu procesu decyzyjnego, stąd wyłączenie spod reżimu tejże ustawy może przyczynić się do szybszej realizacji inwestycji drogowych.
Uproszczenie procedur zapewniają również przepisy art. 12 ust. 1, art. 16 ust. 2, art. 21 ustawy o szczególnych zasadach (...), które w odpowiednim zakresie wyłączają stosowanie przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych i o ochronie przyrody, jak również przewidują uproszczony tryb podziału nieruchomości, wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. Omawiana ustawa jest również ustawą szczególną (lex specialis) w stosunku do ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.), skoro – jak wskazano już wyżej z mocy jej art. 1 samodzielnie reguluje ona zasady i warunki przygotowywania inwestycji w zakresie dróg krajowych, w tym lokalizację, nabywanie nieruchomości oraz określa organy właściwe do orzekania w tych sprawach.
W konkluzji wskazać przyjdzie, że regulacje zawarte w ustawie o szczególnych zasadach (...) są zabiegiem świadomie przyjętego przez ustawodawcę rozstrzygnięcia szczegółowego w odniesieniu do dróg publicznych i z racji jednoznacznego brzmienia zapisów tej ustawy nie może być mowy o kolizji jej przepisów z przepisami innych aktów prawnych. Wyjątek w tym zakresie stanowi ustawa o drogach publicznych, której stosowanie jest zaakcentowane w przepisie art. 1 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach (...), jak również przepisy procedury administracyjnej zawarte w K.p.a., o czym przesądza przepis art. 4 ustawy o szczególnych zasadach (...), stanowiący, iż do postępowania w sprawach o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi stosuje się przepisy K.p.a. z zastrzeżeniem przepisów przedmiotowej ustawy.
Odnosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skoro inwestycja polegająca na budowie zatoki autobusowej przygotowywana jest w ciągu drogi publicznej - drogi powiatowej nr [...], jaką jest ulica [...] w O., to organy administracji prawidłowo stwierdziły, iż w tym zakresie zastosowanie znajdują uproszczone procedury przewidziane w przepisach ustawy o szczególnych zasadach (...). Przepisy tejże ustawy mają bowiem zastosowanie także do dróg w miastach na prawach powiatu, będących drogami powiatowymi w rozumieniu art. 1 i art. 2 ust. 1, ustawy o drogach publicznych, których zarządcą - stosownie do treści art. 19 ust. 5 tejże ustawy - jest prezydent miasta.
Jak wskazano na wstępie, ustawa o szczególnych zasadach (...) określa odrębną procedurę w zakresie przygotowania i realizacji inwestycji obejmujących drogi publiczne. Zauważyć w związku z tym przyjdzie, że ustawodawca nie tylko w tytule ustawy wyeksponował wyraźnie te dwa zasadnicze etapy procedury dotyczącej budowy dróg publicznych, jakimi jest przygotowanie inwestycji oraz jej realizacja. Te same etapy wyróżnione zostały konsekwentnie w redakcji ustawy, która zawiera rozdział 2 zatytułowany "Lokalizacja dróg" i rozdział 4 – "Realizacja inwestycji drogowej".
W tym miejscu odnotować należy, iż z dniem 10 września 2008 r., na mocy ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958), nastąpiła nowelizacja ustawy o szczególnych zasadach (...), zatem treść tego aktu prawnego w dacie orzekania przez Sąd była odmienna od obowiązującej w dacie wydawania decyzji administracyjnych. Przypomnieć jednak trzeba wskazywaną na wstępie zasadę, że przedmiotem oceny i rozważań sądu w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ustawa w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Ubocznie zauważyć można, iż w art. 6 ustawy zmieniającej 25 lipca 2008 r. ustawodawca zawarł przepisy przejściowe, stanowiąc, że dla przedsięwzięć drogowych, dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, stosuje się przepisy dotychczasowe (ust. 2). Z tego względu rozważania Sądu zachowują aktualność nawet pod rządami zmienionych przepisów.
Wracając do analizy zapisów ustawy o szczególnych zasadach (...), w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 września 2008 r., stwierdzić przyjdzie, że w rozdziale 2 określono precyzyjnie tryb postępowania w sprawie lokalizacji drogi, rozpoczynany wnioskiem właściwego zarządcy drogi i kończący się wydaniem przez wojewodę bądź starostę decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, wraz z wyznaczeniem terminu wydania tejże decyzji. Wymogi, jakie powinien spełniać wniosek uściślone zostały w art. 5 ustawy o szczególnych zasadach (...) stanowiącym, że wniosek ten winien zawierać w szczególności: mapę w skali co najmniej 1:5000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu (pkt 1); analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi (pkt 2); mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami (pkt 3); określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu (pkt 4); opinie właściwych organów, w tym właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków - w odniesieniu do dóbr kultury chronionych na podstawie odrębnych przepisów (pkt 6 lit. a-g); wymagane przepisami odrębnymi decyzje administracyjne (pkt 7).
W kolejnych przepisach ustawa o szczególnych zasadach (...) określa szczegółowo procedurę poprzedzającą wydanie decyzji o lokalizacji drogi (art. 5 ust. 5), sprowadzającą się do zawiadomienia przez właściwy organ o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczeń w urzędach gmin i w prasie lokalnej, a także elementy, jakie winna zawierać decyzja o lokalizacji drogi (art. 7 ust. 1) oraz tryb postępowania organu po wydaniu decyzji (art. 7 ust. 2 i 3).
Biorąc pod uwagę zakreśloną na wstępie kognicję, obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy przy wydaniu zaskarżonych aktów nie doszło do uchybień przepisom zawartym w ustawie stanowiącej podstawę ich wydania.
Oceniając w pierwszej kolejności prawidłowość zachowania przez organy administracji procedury przewidzianej w ustawie o szczególnych zasadach (...) należy uznać, iż zgodnie z przepisem art. 3 tej ustawy zarządca drogi i inwestor - w niniejszej sprawie Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w O. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta (pełnomocnictwo z dnia 13 lutego 2007 r., nr [...]) - wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o lokalizacji dla inwestycji określonej jako "Budowa zatoki autobusowej przy ul. [...] w O.". Wniosek zawierał wskazane powyżej elementy obligatoryjne, tj. dołączono do niego mapy w skali 1:500 (czyli w skali bardziej szczegółowej niż wymagana prawem) przedstawiające proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych - plan sytuacyjny oraz mapę zawierającą sieć uzbrojenia; we wniosku wskazano, iż inwestycja nie zawiera powiązania z innymi drogami publicznymi; dołączono mapy zawierające projekty podziału nieruchomości; opisano zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu polegające na budowie zatoki autobusowej dla komunikacji miejskiej o określonych przez inwestora parametrach.
Do wniosku dołączono również określoną w art. 5 ust. 1 pkt 6 lit. g ustawy o szczególnych zasadach (...) opinię [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w O. z dnia 29 sierpnia 2007 r., nr [...], a poza tym oparte o przepis art. 3 ust. 1 tejże ustawy oraz art. 106 K.p.a. postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia 30 sierpnia 2007 r., nr [...], opiniujące pozytywnie wniosek o budowę zatoki. Przedłożone w sprawie dowody świadczą ponadto, iż Prezydent Miasta [...] zawiadomił o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczenia zarówno w Urzędzie Miasta [...], jak w prasie lokalnej – Nowej Trybunie [...], wyczerpując wymóg z art. 5 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach (...).
Oceniając powyższe działania Prezydenta Miasta [...] należało uznać, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy instancji słusznie, aczkolwiek dość lakonicznie wskazał, iż postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji było zgodne z przepisami określonymi w ustawie szczególnych zasadach (...), a inwestor spełnił wymagania w niej zawarte. Zauważyć w tym miejscu należy, iż niedostrzeżoną przez organ drugiej instancji wadliwością w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji było wydawanie przez Prezydenta Miasta [...] w oparciu o art. 106 K.p.a. opinii w formie postanowienia z dnia 30 sierpnia 2007 r. W związku z tym doszło zaopiniowania wniosku przez ten sam organ, który wydaje decyzję w postępowaniu głównym, a taka sytuacja jest niedopuszczalna. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, iż jeśli postępowanie główne i opiniujące są prowadzone przez ten sam organ albo organ powiązany podległością służbową z organem decyzyjnym, wówczas stosowanie art. 106 K.p.a. jest wyłączone. Przepis ten odnosi się bowiem tylko do sytuacji, gdy organ prowadzący postępowanie będzie zobowiązany lub uprawniony do zasięgnięcia stanowiska organu innego w znaczeniu ustrojowym. Z tego względu prezydent miasta na prawach powiatu, wykonując – jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie - funkcje starosty, które z mocy ustawy szczególnej wymagają współdziałania z prezydentem miasta, co do zasady nie powinien stosować art. 106 k.p.a. (por. Cz. Martysz [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II", Wyd. Wolters Kluwer Polska – LEX, s. 44 i powołane tam orzecznictwo). Powyższy błąd, zdaniem Sądu, nie miał jednak wpływu na wynik niniejszej sprawy; nie stanowi zatem przesłanki, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a., skutkującej uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Przechodząc z kolei do oceny spełnienia wymogów stawianych przez ustawodawcę decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej, wskazać należy, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 decyzja ta powinna zawierać w szczególności wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii (pkt 1); określenie linii rozgraniczających teren (pkt 2); warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa (pkt 3); wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich (pkt 4); zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1 (pkt 5). Przytoczona redakcja powyższego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż wskazane przez ustawodawcę elementy muszą znaleźć się w treści decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi. Pominięcie przez organ któregoś z obligatoryjnych punktów decyzji skutkuje niepełnością rozstrzygnięcia, a co za tym idzie – przesądza o wadliwości decyzji.
Oceniając pod tym kątem decyzję organu pierwszej instancji podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji zatoki autobusowej w zupełności je spełnia, gdyż zawiera wszystkie elementy określone powyższym przepisem. W decyzji z dnia [...] Prezydent Miasta [...] właściwie określił na wstępie przedmiot inwestycji, zgodny z przedmiotem określonym we wniosku, zakreślając ogólnie parametry planowanej zatoki autobusowej. Kierując się wymaganiami ujętymi w art. 7 ust. 1 przedmiotowej ustawy podał, iż nie występują powiązania planowanej inwestycji z innymi drogami, określił, że linie rozgraniczające teren inwestycji zostały oznaczone na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji oraz określając warunki ochrony dóbr kultury zastrzegł, iż w przypadku odkrycia podczas robót budowlanych przedmiotu, co do którego istnieje przypuszczenie, iż stanowi przedmiot zabytkowy, należy wstrzymać wszelkie roboty mogące uszkodzić lub zniszczyć odkryty przedmiot, zabezpieczyć go oraz zabezpieczyć miejsce jego odkrycia a następnie niezwłocznie zawiadomić [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków lub Prezydenta Miasta [...].
Mając na względzie zarzuty podnoszone w skardze, zgodzić należy się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż decyzja ta przewiduje również prawidłowo określone wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, wskazując w pkt I.5, że realizacja inwestycji nie może pogorszyć warunków zamieszkania osób trzecich na terenach sąsiednich. W decyzji tej zastrzeżono, iż inwestycja nie może pozbawić dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, energii elektrycznej oraz nie może zanieczyścić powietrza, wody i gleby. Zasadnie zatem organ odwoławczy ocenił, iż nie znalazły potwierdzenia zarzuty o niezapewnieniu poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, co wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rację ma również organ odwoławczy podnosząc, że skarżąca Spółdzielnia, poza lakonicznym stwierdzeniem, iż planowana inwestycja przyczyni się do powstania uciążliwości dla mieszkańców budynku przy ul. [...] w O., w żaden sposób nie wykazała, na czym zarzucone naruszenie ma polegać. Przedmiotowa inwestycja nie jest natomiast zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 1 i 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), a zatem na etapie postępowania o wydanie decyzji lokalizacyjnej brak było obowiązku sporządzania raportu o oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na środowisko (§ 3 wskazanego rozporządzenia), w tym w zakresie określenia poziomu hałasu i emisji spalin.
Odnośnie podniesionych w skardze zarzutów o zwiększeniu natężenia hałasu i emisji spalin z uruchamianych autobusów, należy stwierdzić, iż zarzuty te, w ocenie Sądu, są przedwczesne, gdyż kwestia ta będzie jednym z elementów badania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę na podstawie art. 24 i nast. ustawy o szczególnych zasadach (...). Jeżeli chodzi o decyzję ustalającą lokalizację drogi, będąca przedmiotem niniejszego postępowania, to przypomnieć trzeba sygnalizowany na wstępie przez Sąd fakt, iż kończy ona pierwszą, wstępną fazę procesu inwestycyjnego dotyczącego budowy drogi publicznej. Decyzja ta nie przyznaje inwestorowi prawa do rozpoczęcia robót budowlanych. Kolejnym etapem, określonym w rozdziale 4 ustawy o szczególnych zasadach (...) jest etap realizacji inwestycji i zgodnie art. 24 ust. 1 tej ustawy na tymże etapie dochodzi do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę drogi na zasadach i w trybie przepisów ustawy Prawo budowlane. Przepis art. 24 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach (...) określa przy tym, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zastępuje decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o jakiej mowa w przepisach ustawy Prawo budowlane. Z tych względów przyjąć należy, że decyzja o lokalizacji drogi upoważnia jedynie do wystąpienia z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Ponadto decyzja o ustaleniu lokalizacji dla inwestycji polegającej na budowie zatoki autobusowej nie zatwierdza projektu technicznego. Decyzja ta określa jedynie linie rozgraniczające teren niezbędny dla obiektu budowlanego, jakim w tym wypadku jest zatoka autobusowa, ale nie przesądza o szczegółowych rozwiązaniach technicznych, które zostaną określone na następnym etapie przygotowania tej inwestycji, jakim będzie przygotowanie dokumentacji budowlanej wymaganej do wystąpienia o wydanie decyzji pozwolenia na budowę. To na etapie projektu budowlanego organ - stosownie do treści art. 5 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 118 ze zm.) w związku z art. 24 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach (...) - ma obowiązek zapewnić ochronę interesów osób trzecich i z tego względu również inwestor ma wówczas obowiązek uwzględnić wskazane w pkt I.5 zaskarżonej decyzji wymagania dotyczące interesów osób trzecich polegające na niepogarszaniu warunków zamieszkania na terenach sąsiednich - dotyczy to zatem również budynku przy ul. [...].
Zważywszy na zarzuty skargi, w której powoływano się na "naruszenie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez naruszenie zasady ochrony interesu prawnego osób trzecich" podnieść należy, że w art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach (...) ustawodawca używa pojęcia uzasadnionych interesów osób trzecich, jednak nie precyzuje go, gdyż nie zamieszcza jego definicji bądź bliższego określenia jego zakresu na użytek tej ustawy. Pojęcia uzasadnionych interesów osób trzecich ustawodawca używa również w powoływanym w skardze przepisie ustawy o Prawo budowlane. O ile jednak przepis art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach (...) stanowi, że decyzja o lokalizacji drogi ma zawierać wymagania dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich, o tyle przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane stanowi, że obiekt budowlany należy projektować i budować zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Zważywszy, iż oba cytowane unormowania znalazły się w dwóch różnych aktach rangi ustawowej, regulujących dwa kolejne, oddzielne względem siebie etapy postępowania, z których każdy kończy się wydaniem odrębnej decyzji, to mając na uwadze zasadę racjonalności ustawodawcy przyjąć trzeba, iż na każdym z tych etapów przedmiot udzielanej osobom trzecim ochrony musi być odmienny. Innymi słowy, na etapie postępowania w sprawie lokalizacji drogi nie jest zasadne powoływanie się na przepisy ustawy Prawo budowlane, które będą miały zastosowanie dopiero na kolejnym etapie postępowania, tj. pozwolenia na budowę. W tym zakresie aktualne będą rozważania dotyczące rozgraniczenia zakresu ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, zwłaszcza, że w cytowanym już wyżej przepisie art. 24 ust. 1 ustawy o szczególnych warunkach (...) ustawodawca jednoznacznie zrównuje decyzję o lokalizacji drogi z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto zapis art. 54 ust. 2 pkt d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczącego wymogów decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jest dosłownym powtórzeniem treści art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych warunkach (...) i ustanawia wymóg określenia w tej decyzji przez organ wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich.
W związku z powyższym przywołać należy słuszne stanowisko, wyrażone w orzecznictwie wydanym na tle przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, że pierwsza z wymienionych decyzji powinna wytyczać podstawowe kierunki ukształtowania projektowanej inwestycji budowlanej i ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich na tym etapie może nastąpić tylko w takim zakresie, w jakim sprawa nie jest objęta regulacjami ustawy Prawo budowlane i w jakim nie wkracza w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyrok Sądu Najwyższego z 3 września 1997 r., sygn. akt III RN 35/97, opubl. OSNAP 1998 nr 3, poz. 107 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 7 sierpnia 1998, sygn. akt IV SA 1584/96, opubl. ONSA 2000 nr 1, poz. 15 i z 15 marca 2006, sygn. akt II OSK 629/05, opubl. System Informacji Prawnej LEX nr 198239). Wymagania dotyczące interesów osób trzecich na etapie poprzedzającym postępowanie o pozwolenie na budowę najtrafniej określił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 listopada 1996 r., wskazując, iż wymagania dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich "mogą zawierać jedynie informacje dla inwestora o działaniach niezbędnych dla ochrony interesów osób trzecich, nie mogą zaś zawierać nakazów kierowanych do osób trzecich czy też upoważnień dla inwestora do podjęcia działań naruszających interes tych osób (sygn. akt SA/Bk 1002/96, opubl. ONSA 1997 nr 4, poz. 168). Ponadto w wyroku z 15 listopada 1999 r. (sygn. akt IV SA 2253/97, niepubl.) wskazano, że wydając na tym etapie decyzję organ nie przesądza o usytuowaniu obiektu w określonym ściśle na planie realizacyjnym miejscu, w tym nie przesądza o dopuszczalności realizacji inwestycji z uwagi na jej odległość od już istniejących obiektów. Przytoczone poglądy są powszechnie aprobowane w doktrynie na tle aktualnie obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz" pod red. Z. Niewiadomskiego, Wyd. C.H.BECK, Warszawa 2004, s. 445-446; T. Bąkowski "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz", Wyd. Zakamycze 2004, s. 193-194; Z. Kostka, J. Hyla "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – komentarz, przepisy wykonawcze" ODDK, Gdańsk 2004, s. 107-108).
Odnosząc się nadal do zarzutów skargi, podkreślić jeszcze trzeba, że na etapie objętego zaskarżoną decyzją postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji polegającej na budowie zatoki autobusowej nie mogły zostać uwzględnione intencje skarżącej Spółdzielni, sprowadzające się do sugerowanej zmiany usytuowania tejże zatoki. Dopiero podczas przygotowywania projektu budowlanego inwestor będzie musiał wziąć pod uwagę uwarunkowania dotyczące usytuowania zatok autobusowych, wynikające w szczególności z § 119 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) i będą one przedmiotem oceny organu wydającego pozwolenie na budowę.
Dla dopełnienia argumentacji dodać jeszcze należy, iż wprawdzie przepis art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach (...) zobowiązuje organ do określenia w decyzji m.in. wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, jednak na etapie wydawania decyzji lokalizacyjnej określenie wymagań odnośnie uzasadnionych interesów osób trzecich musi mieć charakter ogólny. Bardziej szczegółowe określenie tychże wymagań może nastąpić na etapie wydawania pozwolenia na budowę, kiedy znane są już szczegółowe rozwiązania techniczne planowanej inwestycji. Odnotować przy tym należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym na tle analizowanego przepisu wskazuje się, iż decyzja wydana na jego podstawie winna zawierać szczególne postanowienia w zakresie wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich jedynie w przypadku ustalenia przez organ, że określona lokalizacja narusza takie interesy. Tym samym, obowiązek, o którym mowa we wskazanym przepisie byłby naruszony, jeśli mimo ustalenia przez organ istnienia uzasadnionych interesów osób trzecich, zasługujących na ochronę, organ nie określiłby w wydanej decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi stosownych wymogów zapewniających poszanowanie takich interesów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 czerwca 2007 r., sygn. II OSK 509/07, opubl. System Informacji Prawnej LEX nr 345936). Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd nie dopatrzył się podnoszonych przez skarżącą naruszeń interesów osób trzecich, które w świetle obowiązującego prawa zasługiwałyby na ochronę, o jakiej mowa wyżej.
Odnosząc się nadal do zarzutów skargi pamiętać ponadto trzeba, że zgodnie z przepisami ustawy o szczególnych zasadach (...) organ decyzyjny pełni w procesie budowy drogi publicznej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji; nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych, a następnie techniczno-wykonawczych inwestycji. Przepisy ustawy o szczególnych zasadach (...) nie upoważniają organów orzekających do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji w zakresie drogi publicznej. Organy te mają uprawnienie do dokonania oceny jedynie w kwestii, czy wnioskowane ustalenie lokalizacji nie pozostaje w sprzeczności z prawem powszechnie obowiązującym. W związku z tym w przedmiotowej sprawie zarówno Wojewoda, jak i Prezydent Miasta nie mógł dokonać sugerowanych i pożądanych przez skarżącą Spółdzielnię zmian w przedstawionej przez inwestora koncepcji usytuowania zatoki autobusowej.
Na zakończenie tej części rozważań, dotyczącej wskazywanego przez Spółdzielnię naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, zaznaczyć jeszcze przyjdzie, że przepis ten, wraz z całym art. 5 w obecnym brzmieniu, został ustalony od dnia 11 lipca 2003 r. ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718 ze zm.) i zastąpił bardzo rozbudowany dotąd zakres ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, określony w dotychczasowym zapisie art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zawierającym szerokie wyliczenie (aczkolwiek przykładowe) sfer objętych ochroną. Obecnie z tego szerokiego wyliczenia ustawodawca pozostawił jedynie ochronę dostępu do drogi publicznej, wskazaną również przykładowo. W świetle powyższego, w aktualnym stanie prawnym nie można przyjmować, że przepis art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach (...), dotyczący ochrony interesów osób trzecich znajduje swoje uszczegółowienie w ustawie Prawo budowlane. Tym bardziej na gruncie ustawy o szczególnych zasadach (...) nie można zarzucać, jak to czyniła skarżąca, naruszenia wskazywanego przepisu, skoro ustawa o szczególnych zasadach (...) zawiera samodzielne uregulowanie w tym zakresie.
Przechodząc do dalszego etapu weryfikacji wymogów, jakie winny spełniać decyzje o ustaleniu lokalizacji drogi, Sąd stwierdził, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o szczególnych zasadach (...) badana decyzja lokalizacyjna zawiera punkt II, dotyczący zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości, o jakim mowa w art. 12 ust. 1 tej ustawy, tj. projekt podziału nieruchomości będącej dotychczas działką oznaczoną numerem A k.m. [...], na działki o numerach C i D (projekt przedstawiony na załączniku graficznym nr 2, stanowiącym załącznik do decyzji).
Słusznie również w pkt III decyzji organ pierwszej instancji, zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy o szczegółowych zasadach (...), stwierdził nabycie z mocy prawa przez Miasto [...] na prawach powiatu nieruchomości przeznaczonych pod omawianą inwestycję, precyzując numery i powierzchnię działek w sposób pozwalający na ich identyfikację, ze wskazaniem dotychczasowych właścicieli.
W zgodzie z przepisami ustawy o szczegółowych zasadach (...) pozostaje również nadana decyzji klauzula natychmiastowej wykonalności. Jak stanowi bowiem przepis art. 17 ust. 1 tej ustawy uprawniony organ nadaje decyzji rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek właściwego zarządcy drogi, uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym, przejawiającym się w uwzględnieniu przez inwestora licznych wniosków mieszkańców [...] o usytuowanie przystanku na ul. [...] – w kierunku Z. – a także faktem dążenia do poprawy warunków mieszkaniowych lokatorów budynku przy ul. [...], jako że istniejący dotąd przystanek w kierunku Z. mieści się bezpośrednio pod oknami tego budynku.
Na zakończenie wskazać również należy, iż zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy szczegółowych zasadach (...), wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej, a ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o lokalizacji drogi dotychczasowemu właścicielowi na adres określony w ewidencji gruntów. Z lektury akt wynika, iż organ pierwszej instancji prawidłowo obwieścił o wydaniu decyzji oraz zawiadomił o fakcie jej wydania dotychczasowych właścicieli, tj. [...] Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" w O. oraz Skarb Państwa (Urząd Miasta – Wydział Referat Nieruchomości Skarbu Państwa). Z powyższych obowiązków wywiązał się również, zgodnie z przepisem art. 7 ust. 4 omawianej ustawy, Wojewoda [...] wydawszy zaskarżoną decyzję.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione, a ponieważ Sąd nie doszukał się takiego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procedury administracyjnej, które mogłyby uzasadniać wyeliminowanie z porządku prawnego zapadłych w sprawie rozstrzygnięć - skargę należało oddalić.
Z tych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.
-----------------------
1