II SA/Op 149/06

II SA/Op 149/06 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2006-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Daria Sachanbińska
Elżbieta Naumowicz /sprawozdawca/
Jerzy Krupiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie: sędzia WSA Daria Sachanbińska asesor sądowy Elżbieta Naumowicz - spr. Protokolant: starszy sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2006 roku sprawy ze skargi G. W. na decyzję Wojewody [...] [...], nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], [...], w części zobowiązującej Zarząd Miasta [...] do wypłaty ustalonego odszkodowania, 2) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego G. W. kwotę 5 (pięć) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3) w pozostałej części skargę oddala, 4) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w części, w której w pkt 1 niniejszego wyroku stwierdzono jej nieważność.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], nr [...], opartą o przepisy art. 112 ust. 2 - 4, art. 118 ust.1 - 2, art. 119 ust. 1 , art. 121 ust. 1 , art. 129 ust. 1 , art. 130, art. 132 ust. 1 - 3 i art. 133 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543), Prezydent Miasta [...] orzekł o:
1) wywłaszczeniu na cel publiczny pod budowę Obwodnicy Północnej Miasta [...] na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości stanowiącej własność K. P., A. W., H. W., H. W. i H. W. w częściach wynoszących 3/40 oraz G. W. w części wynoszącej 25/40, położonej w O., obręb [...], karta mapy [...], oznaczonej jako działki nr A, B i C, o łącznej powierzchni 0,2085 ha, objętej księgą wieczystą Nr [...], prowadzoną w Sądzie Rejonowym w O.,
2) ustaleniu odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w kwocie 19.078,000 zł,
3) przyznaniu odszkodowania K. P., A. W., H. W., H. W. i H. W. w kwocie po 1.430,85 zł oraz G. W. w kwocie 11.923,75 zł,
4) zobowiązaniu Zarządu Miasta [...] do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia ostateczności decyzji,
5) przekazaniu odszkodowania do depozytu w przypadku odmowy pobrania przez osoby wymienione w pkt 3.
W uzasadnieniu organ wskazał, że według ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta [...], z dnia 21 października 1996 r., nr [...], o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji, sporna nieruchomość przeznaczona została pod budowę Obwodnicy Północnej Miasta [...], która to budowa, zgodnie z art. 6 pkt 1 powołanej w podstawie prawnej decyzji ustawy o gospodarce nieruchomościami, jest celem publicznym. Przedsiębiorstwo Usługowo - Produkcyjne [...] Spółka z o.o., jako inwestor zastępczy Zarządu Miasta [...], który prowadził rokowania z G. W., będącym opiekunem całkowicie ubezwłasnowolnionego A. W. i pełnomocnikiem pozostałych współwłaścicieli, pismem z dnia 28 grudnia 2000 r. poinformowało Prezydenta Miasta [...], że nabycie nieruchomości jest niemożliwe, gdyż właściciele nie wyrażają zgody na sprzedaż nieruchomości za proponowaną cenę. Także w trakcie rokowań, jakie miały miejsce w dniu 15 stycznia 2001 r. pełnomocnik właścicieli odmówił sprzedaży nieruchomości za proponowaną cenę 9,00 zł za 1m2, podtrzymując wcześniejsze żądanie kwoty 18 zł za m2. Bezskutecznie upłynął wyznaczony przez Prezydenta Miasta [...] dwumiesięczny terminu do zawarcia umowy. Podczas postępowania wywłaszczeniowego w dniu 26 marca 2001 r. przeprowadzono rozprawę administracyjną, w trakcie której nie doszło do zawarcia porozumienia, gdyż G. W. podtrzymywał żądaną cenę za 1 m2. Organ ustalił odszkodowanie w oparciu o wycenę zawartą w operacie szacunkowym wykonanym przez rzeczoznawcę majątkowego H. W. Ustalone odszkodowanie stanowi przewidywaną cenę rynkową nieruchomości wywłaszczanej, możliwą do uzyskania w ramach transakcji wolnorynkowej. Za podstawę określenia wartości przyjęto ceny transakcyjne podobnych nieruchomości użytkowanych rolniczo, już nabytych na rzecz Skarbu Państwa, z przeznaczeniem pod budowę obwodnicy. Określając odszkodowanie za nieruchomość wywłaszczoną przy zastosowaniu ceny 9,15 zł za 1 m2, ustalono wysokość odszkodowania za wszystkie grunty wywłaszczone objęte decyzją.
W odwołaniu od tej decyzji G. W. zarzucił, że wywłaszczenie jest "brutalne" i nierealne z powodu braku porozumienia stron. Nie kwestionując potrzeby budowy obwodnicy i konieczności oddania gruntu na ten cel, stwierdził, że żąda symbolicznej tylko kwoty 20 zł za 1 m2. Podał poza tym, że w latach 1970-1980 wywłaszczony został z wielu hektarów gruntu, a sporna działka jest ostatnią z dużego gospodarstwa i nie odda jej, dopóki nie uzyska żądanej, symbolicznej kwoty.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Przedstawiając dotychczasowy tok postępowania organ odwoławczy powołał się na przepisy art. 112, art. 114 i 115 oraz art. 118 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz.543) wskazując, że wyczerpane zostały wszystkie procedury zmierzające do wywłaszczenia nieruchomości w drodze umowy cywilnej, co uzasadniało wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, a cena gruntu wynosząca 9,15 zł za 1 m2, stanowiąca podstawę do wyliczenia odszkodowania w zaskarżonej decyzji, została przyjęta na podstawie operatu szacunkowego z dnia 30 marca 2001 r., wykonanego na zlecenie inwestora zastępczego przez H. W., uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego. Odnosząc się do zarzutu bezskuteczności wywłaszczenia organ odwoławczy stwierdził, że zostały spełnione wszystkie przesłanki określone powołanymi wyżej przepisami prawa, wskazując dodatkowo, że na zasadzie art. 122 ustawy o gospodarce gruntami w przypadkach określonych w art. 108 K.p.a. organ może udzielić zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, w razie gdyby zwłoka w jej zajęciu uniemożliwiała realizację celu publicznego. Co do zarzutu zaniżenia ustalonej ceny organ wskazał, iż organ pierwszej instancji na podstawie art. 130 ustawy o gospodarce nieruchomościami był zobowiązany uzyskać opinie rzeczoznawcy majątkowego, która jest dla organu wiążącym dowodem przy orzekaniu o wysokości odszkodowania. Z tego względu brak było podstaw do przyjęcia nieudokumentowanej opinią rzeczoznawcy majątkowego ceny proponowanej przez odwołującego.
W skardze do wniesionej Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu G. W. zarzucił, że powyższa decyzja jest dla niego i jego rodziny niesprawiedliwa i krzywdząca. Argumentował, że wraz z rodziną został pozbawiony konstytucyjnie zagwarantowanego prawa własności i nie przeprowadzono zgodnie z postępowaniem uwłaszczeniowym rokowań narzucając cenę nieruchomości w wysokości 9,15 zł za 1 m2, na podstawie opinii rzeczoznawcy powołanego przez Prezydenta Miasta [...], która jest rażąco krzywdząca i narusza jego prawa. Ponownie stwierdził, że powinna zostać przyjęta kwota 20 zł za 1 m2.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podając dodatkowo, że przepis art. 21 ust. 2 Konstytucji dopuszcza wywłaszczenie dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem.
Postanowieniem z dnia 29 maja 2003 r., sygn. akt II SA/Wr 2350/2001, Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu zawiesił postępowanie na zgodny wniosek stron, w związku ze wskazaniem skarżącego, iż zamierza powołać rzeczoznawcę majątkowego.
W wyniku reorganizacji sądownictwa administracyjnego i utworzeniem z dniem 1 stycznia 2004 r. wojewódzkich sądów administracyjnych, skarga została przekazana według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wr 2350/2001, podjął zawieszone postępowanie na wniosek zawarty w piśmie skarżącego z dnia 24 lutego 2006 r.
Na rozprawie przed Sądem skarżący podniósł, że na wywłaszczonych gruntach była prowadzona hodowla truskawek i w tym celu została nawieziona specjalna warstwa gleby, w związku z czym były to grunty wysokiej jakości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
w pierwszej kolejności zwrócić trzeba uwagę, iż z dniem 1 stycznia 2004 r., w związku ze zmianą struktury sądownictwa administracyjnego, sądownictwo administracyjne stało się dwuinstancyjne, przy czym w pierwszej instancji sprawy rozpoznają wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawa niniejsza, w której skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Następnie należy podkreślić, iż w myśl art. 1 powołanej ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Oznacza to ocenę zgodności podjętych przez organy rozstrzygnięć z prawem procesowym i materialnym obowiązującym w dacie ich wydania w odniesieniu do stanu sprawy istniejącego na dzień rozstrzygania sprawy przez organ administracji. Tylko takie naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skutkuje uchyleniem zaskarżonych rozstrzygnięć.
Ocena zgodności z prawem w niniejszej sprawie dotyczy po pierwsze zgodności z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.). Kontrola sądowa ujawniła, że część zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji dotknięta jest wadą skutkującą nieważność. Co prawda nie podniesiono tego w skardze, ale zgodnie z art. 134 § 1 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W takiej sytuacji nie obowiązuje także, z mocy art. 134 § 2 tej ustawy, zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego. Zasygnalizowane uchybienie polega na wskazaniu Zarządu Miasta [...], jako zobowiązanego do wypłaty ustalonego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Elementy decyzji wywłaszczeniowej zostały enumeratywnie wyliczone w art. 119 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten stanowi, że decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości, poza elementami określonymi w art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, powinna zawierać: ustalenie, na jakie cele nieruchomość jest wywłaszczana, określenie przedmiotu wywłaszczenia przez podanie oznaczenia nieruchomości według księgi wieczystej lub zbioru dokumentów oraz według katastru nieruchomości, określenie praw podlegających wywłaszczeniu, wskazanie właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, wskazanie osoby, której przysługują ograniczone prawa rzeczowe na nieruchomości, zobowiązanie do zapewnienia lokali, o których mowa w art. 116 ust. 1 pkt 5 oraz ustalenie wysokości odszkodowania. O kompletności powyższego wyliczenia świadczy nie tylko aktualna treść tego przepisu, ale także porównanie jej z brzmieniem art. 53 ust.1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz.127 ze zm.), tzn. rezygnacja w przepisie art. 119 ust. 1 ze zwrotu "w szczególności", poprzednio użytego w przepisie zawierającym wyliczenie elementów decyzji wywłaszczeniowej. W wyliczeniu zawartym w art. 119 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie ma wskazania organu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania. O tym, jaki podmiot zobowiązany jest do zapłaty ustalonego odszkodowania decyduje to, na czyją rzecz nastąpiło wywłaszczenie. Reguluje tę kwestię przepis art. 132 § 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdarzeniem prawnym rodzącym obowiązek odpowiedzialności odszkodowawczej jest powstanie szkody, w rezultacie odjęcia prawa własności podmiotowi wywłaszczonemu. Sam ten fakt rodzi obowiązek naprawienia szkody. Podmiot zobowiązany do świadczenia odszkodowawczego jest z góry określony przepisem art. 132 ust. 5 i nie wymaga ustalenia ex post (patrz: Tadeusz Woś "Wywłaszczenie i zwrot nieruchomości", Wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 1998 str.116-117). Tak więc rozstrzygnięcie w decyzji o organie zobowiązanym do zapłaty odszkodowania nastąpiło bez podstawy prawnej, co wyczerpuje przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a. Brak podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej ma miejsce m.in. wtedy, gdy obowiązek powstaje z mocy samego prawa, a do jego wykonania trzeba zastosować przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (por. Janusz Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2005 r., str. 732). Taki charakter ma obowiązek zapłaty odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną. Jeżeli dłużnik, tj. Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego, na rzecz której nastąpiło wywłaszczenie, nie wywiązywał się z obowiązku zapłaty odszkodowania, wierzyciel - podmiot wywłaszczony, mógł, według stanu prawnego obowiązującego w okresie wydania zaskarżonej decyzji, egzekwować należność na podstawie art. 112 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (por. Anna Łukaszewska w J. Szachułowicz, M. Krassowska, A. Łukaszewska "Gospodarka nieruchomościami. Komentarz", Wyd. Prawno LexisNexis, Warszawa 2003, str.362). Niezależnie od powyższego należy również stwierdzić, iż omawiane określenie organu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania jest oczywiście sprzeczne z brzmieniem przepisu art. 132 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skoro wywłaszczenie nastąpiło na rzecz Skarbu Państwa, to do zapłaty odszkodowania obowiązany będzie Prezydent Miasta [...], wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, a nie Zarząd Miasta [...]. Wyraźnie przy tym należy podkreślić, że zgodnie z art. 4 pkt 9 b1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ilekroć w ustawie tej jest mowa o staroście – należy przez to rozumieć prezydenta miasta na prawach powiatu. Takie rozumienie nie dotyczyło zarządu gminy, gdy jeszcze nie obowiązywał art. 4 pkt 9 ustawy, w brzmieniu ustalonym przepisem art. 77 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta (Dz.U. Nr 132, poz. 984). Wskazanie Zarządu Miasta, czyli zarządu gminy, jako zobowiązanego, w świetle art. 132 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami świadczyłoby o wywłaszczeniu spornej nieruchomości na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, czyli gminy, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W rezultacie stwierdzić przyjdzie, że określenie Zarządu Miasta [...] (a nie Prezydenta Miasta [...]), jako zobowiązanego do zapłaty odszkodowania, nie było efektem funkcjonowania [...] jako miasta na prawach powiatu, ale wadliwego rozumienia przepisu art. 132 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Z tych względów wskazanie w decyzji organu pierwszej instancji Zarządu Miasta [...] jako organu zobowiązanego do zapłaty odszkodowania, stanowi także rażące naruszenie art. 132 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Uchybienie to jest określone w art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a.
Wskazane wyżej okoliczności powodują, że decyzje organów obydwu instancji w części zobowiązującej Zarząd Miasta [...] do zapłaty ustalonego odszkodowania są dotknięte wadą nieważności. W związku z tym należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w tej części. Stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji w tej samej części oparto o przepis art. 135 tej ustawy.
Oceniając nadal zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, należy zauważyć również, że w punkcie 5 ostatnio wskazanej decyzji zawarty został zapis dotyczący przekazania kwoty odszkodowania do depozytu sądowego w razie odmowy jej podjęcia przez uprawnionych. Taka dyspozycja stanowi powtórzenie treści przepisu art. 133 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i nie powinna zostać zamieszczona w sentencji decyzji, zwłaszcza, że wszystkie elementy, jakie powinno zawierać rozstrzygnięcie, określone zostały w omawianym już wyżej przepisie art. 119 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Okoliczność powyższa, w ocenie Sądu, nie może jednak zostać uznana za przesłankę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji również w tej części, gdyż uchybienie powyższe nie wyczerpuje przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a., zwłaszcza, że zapis zawarty w punkcie 4 decyzji jest jedynie zapisem instrukcyjnym, a nie rozstrzygającym co do istoty sprawy.
Odnosząc się do treści skargi stwierdzić przyjdzie, iż ustalenie wartości wywłaszczonej nieruchomości odbyło się w zgodzie z przepisami materialnymi i proceduralnymi normującymi to zagadnienie. Dochowane zostały wymogi wynikające z art. 114 i 115 i 118 ustawy o gospodarce nieruchomościami, dotyczące przeprowadzenia rokowań oraz wszczęcia postępowania po bezskutecznym upływie wyznaczonego do zawarcia umowy cywilnej dwumiesięcznego terminu i przeprowadzenia rozprawy. W postępowaniu wywłaszczeniowym oraz w rokowaniach uczestniczył skarżący, również jako przedstawiciel i pełnomocnik pozostałych współwłaścicieli nieruchomości. Spełniony został także zawarty w art. 130 ust.2 ustawy o gospodarce nieruchomościami wymóg uzyskania przez organ opinii rzeczoznawcy majątkowego. Ocena wiarygodności operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę H. W. z dnia 10 lutego 2001 r., skorygowanego operatem szacunkowym z dnia 30 marca 2001 r., nie narusza zasady swobodnej oceny materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.) oraz wyrażona została zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 K.p.a. Opinia ta jest zgodna z regułami określonymi w art. 134 ust.1 i art. 150 ust.1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lipca 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 98, poz.612), obowiązującego w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji. Opierając się na tym operacie organy administracyjne nie naruszyły także norm materialnoprawnych sformułowanych w art. 134 ust.1 - 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W szczególności zauważyć warto, iż wartość rynkową spornej nieruchomości, będącej nieruchomością użytkowaną rolniczo i obejmującą – według zapisów operatu - grunty dobrze zagospodarowane, określono według podejścia porównawczego metodą porównywania parami, przyjmując ceny uzyskane za nieruchomości podobne, położone w najbliższym sąsiedztwie gruntów wycenianych, jakie były przedmiotem obrotu rynkowego w niedalekiej przeszłości, nabytych na rzecz Skarbu Państwa, z przeznaczeniem pod budowę obwodnicy, a nadto z uwzględnieniem zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu od daty transakcji do daty sporządzenia operatu. W operacie z dnia 30 marca 2001 r. wartość nieruchomości skorygowano, przyjmując wskaźnik miesięcznego wzrostu cen transakcyjnych zwiększony z 0,5% do 0,7%. Okoliczności powyższe stwierdził organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zauważyć można, iż stwierdzenie to organ oparł na treści punktu IV i V operatu szacunkowego. Nie sposób zresztą nie zaakcentować, że ustalenie wartości wywłaszczonej nieruchomości jest w świetle art. 134 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami działaniem zindywidualizowanym, a aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami są jednym z czynników wpływających na wartość rynkową.
Zaskarżona decyzja nie narusza także innych, nieomówionych dotychczas norm materialnych i przepisów postępowania, które mogłyby uzasadniać stwierdzenie, że nie zaszły przesłanki do wywłaszczenia.
Odnośnie natomiast zarzutów podniesionych przez skarżącego na rozprawie, sprowadzających się do stwierdzenia, że sporna nieruchomość obejmowała obszar o lepszej jakości gleby i prowadzone na niej były szczególne uprawy, wskazać przyjdzie, iż powoływanie się przez skarżącego dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego na okoliczności, które nie były podnoszone w toku postępowania prowadzonego przez organy administracji, nie uzasadnia, w ocenie Sądu, uchylenia obydwu zaskarżonych decyzji, albowiem nie można czynić organowi jakiegokolwiek uprawnionego zarzutu, iż nie uwzględnił tych okoliczności, skoro strona skarżąca wyraźnie powoływała się w toku postępowania administracyjnego wyłącznie na niczym nie oparte i uzasadnione jedynie względami słusznościowymi żądanie ustalonej subiektywnie kwoty 18 zł za 1 m2, którą w skardze zwiększył do kwoty 20 zł za 1m2.
W tym miejscu należy również podkreślić, iż omówione na wstępie ustawowo zakreślone granice rozpoznawania spraw przez sąd administracyjny wskazują, że sąd administracyjny nie kontroluje i nie ocenia czy rozstrzygnięcie organu administracji jest trafne także w kryteriach słuszności, celowości bądź sprawiedliwości społecznej. Poza tym Sąd, uprawniony do oceny zgodności decyzji z prawem w świetle stanu faktycznego istniejącego na dzień rozstrzygania sprawy przez organ administracji, nie prowadzi postępowania dowodowego. Z tego względu podnoszone przez skarżącego żądania powołania przez Sąd biegłego nie mogły być uwzględnione. Sąd w ramach postępowania wyjaśniającego dopuściłby jednak operat przedstawiony przez skarżącego – gdyby został on sporządzony na jego zlecenie i przedłożony na rozprawie – celem porównania z operatem zawartym w aktach sprawy, na którym oparte zostało zaskarżone rozstrzygnięcie. Takiego jednak dowodu, ani żadnego innego dowodu, skarżący nie przedstawił na poparcie swoich twierdzeń i roszczeń.
Z powyższych względów w omawianym zakresie należało zatem, na podstawie art. 151 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalić skargę.
Rozstrzygnięcie o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji w części, w której stwierdzono jej nieważność, oparto na przepisie art. 152 powyższej ustawy, a orzeczenie o kosztach postępowania na przepisie art. 55 ust 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.