II SA/Op 128/07

II SA/Op 128/07 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2007-07-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-03-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Daria Sachanbińska /przewodniczący/
Elżbieta Naumowicz /sprawozdawca/
Krzysztof Bogusz
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Sygn. powiązane
I OSK 1901/07 - Wyrok NSA z 2008-12-09
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz – spr. Protokolant st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2007 r. sprawy ze skargi G. W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez G. W., jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji Nr [...] z dnia [...], uchylający rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Oleśnie z dnia [...] w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby oraz w części dotyczącej wysokości mnożnika kwoty bazowej, od którego zależy wysokość uposażenia zasadniczego policjanta i orzekający o zwolnieniu G. W. ze służby z dniem 15 stycznia 2007 r. oraz określający uposażenie zasadnicze w wysokości 1650 zł wynikające z zaszeregowania w 6 grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,13 kwoty bazowej oraz dodatkiem służbowym w kwocie 165 zł.
Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu:
Komendant Powiatowy Policji w Oleśnie, rozkazem personalnym Nr [...] z dnia 28 kwietnia 2003 r., zwolnił G. W. ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji z dniem 31 lipca 2003 r., tj. po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Podał także, iż G. W. korzystał ze zwolnienia lekarskiego w okresie od 31 lipca 2002 r. do 6 października 2002 r., natomiast w okresie od 7 do 29 października 2002 r. został mu udzielony urlop wypoczynkowy.
Powyższa decyzja została utrzymana w mocy rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji Nr [...] z dnia 23 czerwca 2003 r.
Wyrokiem z dnia z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 1624/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił wniesioną przez G. W. skargę na powyższą decyzję.
W wyniku skargi kasacyjnej, wywiedzionej przez G. W., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 października 2005 r., sygn. akt I OSK 637/05, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu podkreślono znaczenie ustalenia skuteczności dokonania czynności udzielenia urlopu w okresie od 7 do 29 października 2002 r., gdyż wpływa ono na ustalenie ochronnego okresu dwunastu miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby.
Rozpoznając ponownie sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Op 471/05, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, wskazując na naruszenie przepisu art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, w którym chodzi o nieprzerwany okres 12 miesięcy zaprzestania służby z powodu choroby i który nie pozwala na łączenie urlopu wypoczynkowego z okresem przebywania na zwolnieniach lekarskich. Sąd podkreślił, iż G. W. zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby z dniem 30 października 2002 r., natomiast ze służby został zwolniony z dniem 31 lipca 2002 r.
Powyższy wyrok ogłoszony został w dniu 25 kwietnia 2006 r., natomiast - jak wynika z postanowienia o stwierdzeniu jego prawomocności - stał się prawomocny w dniu 16 czerwca 2006 r.
Następnie rozkazem personalnym z dnia 18 sierpnia 2006 r., Nr [...], Komendant Powiatowy Policji w Oleśnie, powołując się na przepis art. 42 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1, art. 42 ust. 5 i 6 ustawy o Policji, przywrócił G. W. do służby stałej w Policji z dniem 25 sierpnia 2006 r., i mianował go na stanowisko równorzędne asystenta Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Sekcji Kryminalnej Komendy Powiatowej Policji w Oleśnie z uposażeniem zasadniczym w wysokości 1650 zł, wynikającym z zaszeregowania w 6 grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,13 kwoty bazowej dla żołnierzy i funkcjonariuszy oraz dodatkiem służbowym w kwocie 165 zł. Jednocześnie przyznał świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za okres 6 miesięcy pozostawania poza służbą i uznał za równorzędny ze służbą okres, za który przyznano świadczenie pieniężne. W uzasadnieniu wskazał, iż przepis art. 42 ust. 1 ustawy o policji stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne po wyroku uchylającym decyzję o zwolnieniu.
Z kolei rozkazem personalnym Nr [...] z dnia 19 sierpnia 2006 r., Komendant Powiatowy Policji w Oleśnie zwolnił G. W. ze służby w Policji z dniem 25 sierpnia 2006 r., przyznając mu prawo do nagrody rocznej w wysokości 6/12 za okres 6 miesięcy pozostawania poza służbą, za który przyznano świadczenie pieniężne oraz ekwiwalent za 18 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego za okres 6 miesięcy pozostawania poza służbą, za który przyznano świadczenie pieniężne. Poza tym określił, iż funkcjonariuszowi nie przysługuje uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym za okres od 25 kwietnia 2006 r. do 25 sierpnia 2006 r. i odprawa. Jako podstawę prawną wskazał przepis art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 oraz art. 32 ust. 1, art. 42 ust. 4, art. 114 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 115 ust. 1 ustawy o Policji, podając w uzasadnieniu, iż G. W. nie zgłosił gotowości niezwłocznego podjęcia służby w ciągu 7 dni od wydania przez Sąd wyroku z dnia 25 kwietnia 2006 r. Stwierdził, iż z uwagi na fakt niepodjęcia służby policjant nie nabył prawa do uposażenia i innych świadczeń należnych w związku z pełnieniem służby. Nadto organ ustalił na dzień zwolnienia ze służby okres wysługi lat wynoszący 15 lat, 4 miesięcy i 4 dni.
Od obydwu decyzji G. W. wniósł odwołania, w których zarzucił naruszenie art. 61 § 1 i art. 10 K.p.a., poprzez niezawiadomienie strony o wszczęciu postępowania administracyjnego zakończonego każdym z rozkazów, a przez to uniemożliwienie jej udział w postępowaniu. Poza tym wywodził, że o wyroku Sądu z dnia 25 kwietnia 2006 r. został powiadomiony dopiero w dniu 22 sierpnia 2006 r., z treści rozkazu Nr [...] z dnia 18 sierpnia 2006 r., w związku z czym termin zgłoszenia gotowości do służby powinien biec od dnia doręczenia decyzji. W odwołaniu od rozkazu Nr [...] z dnia 22 sierpnia 2006 r. zarzucił dodatkowo, że zawiadomił Komendanta Powiatowego Policji o powstaniu sytuacji prawnej wynikającej z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji, który to dowód został pominięty z naruszeniem art. 7 K.p.a. Zarzucił poza tym wadliwość ustalenia okresu służby i uprawnienia do nagrody rocznej oraz ekwiwalentu pieniężnego, stawek oraz mnożnika, jak również obniżenie dodatku służbowego i pozbawienie odprawy, która nie została wypłacona.
Na skutek pisma G. W. z dnia 11 września 2006 r., cofającego odwołanie od decyzji z dnia 18 sierpnia 2006 r., Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym Nr [...] z dnia 16 października 2006 r. umorzył postępowanie odwoławcze od tej decyzji, natomiast po rozpatrzeniu odwołania od decyzji z dnia 19 sierpnia 2006 r., rozkazem personalnym Nr [...] z dnia 20 października 2006 r. uchylił rozkaz personalny z dnia 19 sierpnia 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Komendant Powiatowy Policji w Oleśnie rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...], powołując się na przepisy art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 oraz art. 32 ust. 1, art. 42 ust. 4, art. 114 ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 115 ust. 1 ustawy o Policji, zwolnił G. W. ze służby stałej w Policji z dniem 15 grudnia 2006 r. Określił wysokość uposażenia zasadniczego na kwotę 1580 zł, wynikającego z zaszeregowania w 6 grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,08 kwoty bazowej dla żołnierzy i funkcjonariuszy oraz dodatek służbowy w kwocie 165 zł miesięcznie. Ponadto określił uprawnienie G. W. do nagrody rocznej w wysokości 5/12 za rok 2003 i 1/12 za rok 2004, ekwiwalent pieniężny za 31 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego za rok 2004 i 0,2 odprawy, wskazując jednocześnie, że nie przysługuje mu uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym za okres od 25 kwietnia 2006 r. do 15 grudnia 2006 r. W uzasadnieniu, powołując się na przepis art. 42 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, organ przyjął, iż G. W. do dnia 2 maja 2006 r. nie zgłosił gotowości niezwłocznego podjęcia służby, tj. w ciągu 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku z dnia 25 kwietnia 2006 r., a uczynił to w formie pisemnej dopiero w dniu 22 sierpnia 2006 r., w związku z tym nie nabył prawa do uposażenia i innych świadczeń określonych w art. 126 ust. 1 ustawy o Policji. Wskazał, że wysokość uposażenia zasadniczego naliczono zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, z uwzględnieniem podwyżek, jakie miały miejsce w roku 2004 i 2006. Wysokość dodatku służbowego określono na podstawie rozkazu personalnego z dnia 27 sierpnia 2001 r. Odnośnie wysokości odprawy wskazano, iż przyznane wyrównanie wynika z różnicy pomiędzy odprawą otrzymaną przy zwalnianiu ze służby z dniem 31 lipca 2003 r., odpowiadającą wysokości 5-miesięcznego uposażenia, a należną odprawą odpowiadającą 5,2 miesięcznego uposażenia po doliczeniu do wysługi lat 6-miesięcznego okresu traktowanego na równi ze służbą przed przywróceniem do służby z dniem 25 kwietnia 2006 r. Ponadto organ wskazał, iż na dzień zwolnienia G. W. posiada okres zatrudnienia wynoszący łącznie 17 lat, 4 miesiące i 1 dzień, w tym 15 lat, 6 miesięcy i 4 dni służby w Policji. Do okresu służby nie wliczono okresu od 25 kwietnia 2006 r. do 15 grudnia 2006 r., gdyż w tym czasie policjant nie podjął obowiązków służbowych.
We wniesionym od tej decyzji odwołaniu G. W. zarzucił błędne zastosowanie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, wywodząc, że czyni to wadliwymi ustalone okresy służby i nagrody rocznej oraz pozostałych świadczeń. Zarzucił, że w porównaniu z rozkazem personalnym z dnia 18 sierpnia 2006 r. w skarżonej decyzji obniżono wysokość uposażenia zasadniczego z 1650 zł do 1580 zł oraz wartość mnożnika z 1,13 do 1,08. Odnośnie odprawy podniósł, iż otrzymał odprawę naliczoną rozkazami, które zostały następnie usunięte z obiegu prawnego przez Sąd, stąd odprawa powinna być naliczona w całości według obecnych stawek. Stwierdził również, że w roku 2002 dodatek służbowy został obniżony w sposób niezgodny z prawem, w związku z czym organ drugiej instancji może przywrócić właściwy stan prawny.
W wyniku rozpatrzenia odwołania, Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] uchylił rozkaz personalny organu pierwszej instancji w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby oraz w części dotyczącej wysokości mnożnika kwoty bazowej i w tym zakresie orzekł o zwolnieniu G. W. ze służby z dniem 15 stycznia 2007 r. oraz określił uposażenie zasadnicze w wysokości 1650 zł wynikające z zaszeregowania w 6 grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,13 kwoty bazowej oraz dodatkiem służbowym w kwocie 165 zł. W uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując ponadto, iż w dacie ogłoszenia wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyroku z dnia 25 kwietnia 2006 r. rozpoczął bieg 7-dniowy termin na zgłoszenie gotowości do podjęcia służby. W wyniku przeprowadzonego przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego, na podstawie rejestru wejść interesantów do Komendy Powiatowej Policji w Oleśnie w dniach 25 kwietnia do 4 maja 2006 r. oraz od 16 do 26 czerwca 2006 r. ustalono, iż brak jest podstaw do uznania, że G. W. w ustawowym terminie zgłosił przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych gotowość do podjęcia służby. Poza tym podniósł, iż w dniu ogłoszenia wyroku skarżący był obecny na rozprawie i był reprezentowany przez adwokata. Organ wywiódł, iż z uwagi na uchybienie 7-dniowemu terminowi na zgłoszenie gotowości do służby po wyroku Sądu, skarżący pozostawał w stosunku służbowym bez podejmowania służby, w związku z czym za okres od 25 kwietnia 2006 r. do 15 stycznia 2007 r. nie przysługiwało mu prawo do uposażenia i okresu tego nie można zaliczyć do wysługi lat. Podkreślił, że w sprawie ustalenia okresów służby dla celów emerytalnych nie prowadzi się postępowania administracyjnego. Ponadto organ wskazał, iż w związku z przywróceniem do służby z dniem 25 kwietnia 2006 r. skarżącemu wypłacono świadczenie pieniężne za okres 6 miesięcy, podlegający wliczeniu do okresu służby w Policji na zasadzie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji stanowiącego, ze policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Przyjmując, że G. W. pełnił służbę do 31 stycznia 2004 r., skarżącemu przysługuje pozostała część nagrody rocznej za 2003 r. w wysokości 5/12 jednomiesięcznego uposażenia oraz 1/12 nagrody rocznej za 2004 r., a także ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane w 2004 roku urlopy wypoczynkowy i dodatkowy (26 dni + 5 dni). Dalej organ wskazał, iż dopóki w obrocie prawnym istnieje prawomocny rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w Oleśnie z dnia 18 sierpnia 2006 r. w przedmiocie przywrócenia do służby, w stosunku do którego toczyło się odrębne postępowanie odwoławcze, umorzone w związku z cofnięciem odwołania, to rozkaz ten uzasadnia zmianę decyzji organu pierwszej instancji w tym zakresie. Organ odwoławczy, powołując się na rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 listopada 2004 r. i z dnia 24 maja 2006 r., zmieniające rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad (...) zaznaczył, iż w rozkazie z dnia 18 sierpnia 2006 r. wysokość mnożnika kwoty bazowej została ustalona błędnie, jednak - dopóki nie zostanie on zmieniony - wiąże organy, stąd obowiązująca wysokość mnożnika wynosić powinna 1,13. Odnośnie dodatku służbowego Komendant Wojewódzki Policji w Opolu wskazał, iż rozkazem personalnym z dnia 26 lipca 2001 r. wysokość tego dodatku została podwyższona z kwoty 165 zł do kwoty 215 zł na czas określony od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2001 r., a następnie od dnia 1 stycznia 2002 r. dodatek ten został przyznany na czas nieokreślony w kwocie 165 zł i taka wysokość obowiązywała w dniu 31 lipca 2003 r. Zmianę decyzji w zakresie daty zwolnienia, organ odwoławczy uzasadnił tym, iż rozkaz organu pierwszej instancji z dnia [...] G. W. odebrał w dniu 28 listopada 2006 r., a następnie wniósł odwołanie, natomiast decyzja o zwolnieniu ze służby funkcjonariusza, który się od niej odwołał, zyskuje moc prawną dopiero od dnia wydania decyzji odwoławczej albo od wydania postanowienia kończącego sprawę w inny sposób.
W skardze na powyższą decyzję G. W. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji jako niezgodnych z prawem, podnosząc, iż organ odwoławczy nie ustalił istotnych faktów "sankcjonujących" brak zgłoszenia przez skarżącego gotowości do podjęcia służby. Zarzucił, że ustalony fakt stawienia się na rozprawę z adwokatem nie oznacza, iż skarżący albo jego pełnomocnik byli obecni na sali rozpraw i przyjęli ogłaszany wyrok. Tym samym organ nie udowodnił w sposób jednoznaczny, że w ciągu 7 dni od dnia 25 kwietnia 2006 r. skarżący winien zgłosić gotowość do służby. Podkreślił, że wyrok nie był prawomocny, a on sam nie miał wglądu do akt sprawy. Ponadto wywodził, że nie znał wyroku, natomiast w dniu 6 lipca 2006 r. telefonicznie dowiedział się o przekazaniu przez Sąd akt sprawy organowi. Z kolei o konieczności stawienia się do służby został powiadomiony telefonicznie w dniu 18 sierpnia 2006 r. przez Komendanta Powiatowego Policji w Oleśnie, a zatem od tej daty biegł siedmiodniowy termin do zgłoszenia gotowości do podjęcia służby i taką gotowość zgłosił na piśmie w dniu 22 sierpnia 2006 r. Dalej skarżący stwierdził, że skoro wskazywany przez organy termin zgłoszenia gotowości do służby upłynął w dniu 2 maja 2006 r., to brak było prawnych możliwości do wydania decyzji z dnia 18 sierpnia 2006 r. o przywróceniu do służby. Wskazał, że wniósł odwołanie od tego rozkazu, gdyż dostrzegł tenże właśnie brak podstaw do wydania decyzji o przywróceniu do służby. Umorzenie postępowania w tej sprawie spowodowało, że odpadła podstawa do powoływania się przez organy na uchybienie 7-dniowego terminu, w sytuacji, gdy skarżący został przyjęty do służby. W tych okolicznościach zwolnienie ze służby z dniem 15 stycznia 2007 r. nastąpiło wbrew prawu. Ponadto wskazał, iż organy destabilizują jego sytuację prawną, systematycznie naruszają przepisy K.p.a., a w szczególności art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1 i 2, 11, 12 § 1 i 2. W końcowej części skargi zarzucił, że w zakresie oceny stanu jego zdrowia organy występują z pozycji jego przeciwników prawnych, a także wyjaśnił, że powodem wniesienia skargi jest zasada legalizmu prawnego, gdyż organy nie szanują prawa, nie stosując w sposób należyty przepisów K.p.a. i ustawy o Policji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Opolu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację podawaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a nadto podnosząc, iż w sprawie organy nie działały w oparciu o uznanie administracyjne, lecz były związane bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa; nie naruszono również zasad procedury administracyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna prawem, wynika konsekwencja co do tego, iż sąd ten rozważa wyłącznie prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji, badając prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.
Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności stanowiące podstawę uwzględnienia skargi wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a., skarga podlega oddaleniu.
Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się, aby zaskarżoną decyzją zostało naruszone prawo materialne albo przepisy postępowania.
Na wstępie zauważyć trzeba, że organy administracji publicznej, w tym przypadku Komendant Wojewódzki Policji w Opolu oraz Komendant Miejski Policji w Oleśnie przedmiotową sprawę prowadziły w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.). Bezsporną okolicznością jest dochowanie właściwości organów wydających zaskarżone rozkazy personalne w sprawie zwolnienia, które posiadają przymiot decyzji administracyjnych oraz fakt, iż organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji w przedmiocie zwolnienia ze służby policjanta – G. W., korygując jedynie tę decyzję w części dotyczącej określenia daty zwolnienia.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organów w zakresie zwolnienia ze służby stanowił przepis 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji. Przystępując do oceny legalności decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby należy od razu wskazać, że stosownie do treści art. 41 ust. 1 ustawy o Policji uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Poza tym art. 41 ust. 2 stanowi, że jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3, wedle którego policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby.
W świetle powyższego, przywrócenie funkcjonariusza do służby następuje z mocy prawa, co wynika wprost z art. 41 ust. 1 ustawy o Policji. Odnotować w tym miejscu trzeba, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach z zakresu stosunków służbowych funkcjonariuszy, prezentowany był konsekwentnie pogląd, że ustawodawca powiązał skutek - polegający na przywróceniu funkcjonariusza do służby - z orzeczeniem sądu usuwającym z porządku prawnego decyzję o zwolnieniu ze służby, który to wyrok kształtuje sytuację analogiczną do znanej z kodeksu pracy instytucji przywrócenia do pracy (por. wyroki NSA: z dnia 22 listopada 1993 r., sygn. akt II SA 1956/93, ONSA 1995 r., nr 1, poz. 15, z dnia 6 grudnia 1993 r., sygn. akt II SA 996/94, ONSA 1995 r., nr 4, poz. 177, z dnia 24 maja 1999 r., sygn. akt II SA 459/99 System Informacji Prawnej LEX nr 47392). Pogląd ten w pełni zasługuje na aprobatę. Skutkiem zatem uchylenia przez sąd wydanych w sprawie decyzji o zwolnieniu ze służby jest reaktywowanie stosunku służbowego.
Kolejnym aspektem, wymagającym szczegółowego rozważenia, jest ustalenie daty, w jakiej powyższy skutek prawny następuje. Prawidłowe ustalenie daty reaktywacji stosunku służbowego ma bowiem w świetle przytoczonych na wstępie przepisów ustawy o Policji doniosłe skutki, jeśli idzie o określony przez prawodawcę obowiązek zgłoszenia przez funkcjonariusza gotowości do podjęcia służby w siedmiodniowym terminie od dnia przywrócenia do służby. Precyzyjne określenie rozpoczęcia daty biegu tego terminu ma zasadnicze znaczenie zważywszy, że jego niezachowanie pociąga za sobą rozwiązanie stosunku służbowego. Zauważyć należy, że w przywołanych wyżej orzeczeniach wskazywano, iż przywrócenie do służby następuje z dniem ogłoszenia lub doręczenia wyroku. Poza tym w nowszym orzecznictwie przyjmowano, iż "przywrócenie do służby następuje w dniu ogłoszenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o uchyleniu rozkazu personalnego dotyczącego zwolnienia ze służby" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2005 r., sygn. akt OSK 1550/04, System Informacji Prawnej LEX nr 166890). Podnieść jednak należy, że powołane wyżej orzeczenia zostały wydane w odmiennym stanie prawnym i dotyczyły sytuacji, gdy funkcjonariusz Policji został przywrócony do służby w wyniku wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, jaki zapadł przed reformą sądownictwa administracyjnego. Z dniem 1 stycznia 2004 r., na podstawie powoływanej już ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądownictwo administracyjne stało się bowiem dwuinstancyjne. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) utworzone zostały wojewódzkie sądy administracyjne w Warszawie i miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, utworzone na podstawie dotychczasowych przepisów oraz zniesione zostały ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że aktualnie orzeczenia sądowoadministracyjne zapadają w dwuinstancyjnym postępowaniu: przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi – będącymi sądami pierwszej instancji, oraz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym orzekającym w wyniku skarg kasacyjnych od wyroków pierwszoinstancyjnych. Do dnia 1 stycznia 2004 r. w sprawach sądowoadministracyjnych orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z mocy art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) były prawomocne w dacie ich wydania, podczas gdy orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych uzyskują prawomocność dopiero po upływie 30 dni od daty ogłoszenia wyroku albo jego doręczenia. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, przewidziany w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji skutek, polegający na przywróceniu funkcjonariusza do służby, w wyniku wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego uchylającego rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby, następuje w dacie prawomocności tego wyroku. Takie powiązanie skutków wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, będącego sądem pierwszej instancji w dwuinstancyjnym postępowaniu sądowoadministracyjnym, uzasadnione jest tym, że dopiero prawomocny wyrok wywołuje określone skutki prawne, gdyż wiąże strony postępowania oraz sąd, który wydał orzeczenie, a także inne sądy i inne organy państwowe, co wynika z art. 170 P.p.s.a. Dodać należy, że w przypadku uwzględnienia skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 153 P.p.s.a., w wyroku określa się, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt nie może być wykonany, a rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Oznacza to, że z datą wydania wyroku nie następuje eliminacja objętego nim aktu i w okresie od wydania wyroku do czasu jego prawomocności nadal funkcjonuje on w obiegu prawnym.
Dla celów dalszych rozważań przypomnieć wypada, że sądy administracyjne nie rozstrzygają sprawy administracyjnej, lecz dokonują oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności. W wyniku wyroku uwzględniającego skargę, zawierającego rozstrzygnięcie o uchyleniu decyzji, następuje powrót do sytuacji, która miała miejsce przed wydaniem decyzji i dalszy tok postępowania w sprawie zależny jest od stwierdzenia przez organ, czy w danym przypadku istnieje możliwość i potrzeba wydania nowego aktu, czy też przeciwnie - jest ono niedopuszczalne. W związku z uregulowaniem sytuacji prawnej funkcjonariusza Policji w wyniku wyroku sądu uchylającego wydane w toku instancji decyzje o zwolnieniu ze służby, działania organu w szczególności mogą polegać na określeniu stanowiska, na jakim przywrócony do służby funkcjonariusz ma pełnić służbę, a także mogą określać składniki jego uposażenia, jeśli w czasie trwania postępowania sądowoadministracyjnego, tj. pomiędzy zwolnieniem ze służby a przywróceniem do służby uległy one zmianie. Należy jednak uznać, że żadne z działań decyzyjnych organu, jakie mogą nastąpić po wydaniu wyroku, nie mogą mieć charakteru konstytutywnego, skoro – jak dotychczas wywiedziono – reaktywowanie stosunku służbowego następuje ex lege.
Wyeliminowanie z obiegu prawnego decyzji o zwolnieniu ze służby skutkuje powrotem do sytuacji, w jakiej funkcjonariusz znajdował się w dniu zwolnienia ze służby, jednak dalsze pozostawanie w służbie ustawodawca uzależnił od woli funkcjonariusza, zakreślając w tym celu siedmiodniowy termin. Chęć skorzystania z powstałego w wyniku wyroku sądowego powrotu do służby uwarunkowane jest zgłoszeniem gotowości niezwłocznego podjęcia służby. W sytuacji, gdy przywrócony do służby funkcjonariusz nie zgłosi gotowości do służby w terminie siedmiu dni od daty przywrócenia do służby, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu (art. 42 ust. 2 ustawy o Policji). W tym zakresie ustawodawca odesłał do przepisu art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, który dotyczy zwolnienia policjanta ze służby na jego pisemny wniosek w terminie do 3 miesięcy. Na tle tego uregulowania dostrzec należy wyraźnie rysującą się odmienność sytuacji funkcjonariusza przywróconego do służby w wyniku wyroku sądu od sytuacji funkcjonariusza pozostającego w służbie. Po pierwsze, odczytanie przepisu art. 42 ust. 2 w powiązaniu z art. 41 ust. 3 ustawy o Policji prowadzi do wniosku, że w tym przypadku nie znajduje zastosowania wynikający z art. 41 ust. 3 ustawy o Policji wymóg pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby. W świetle tego uregulowania już samo niezgłoszenie gotowości do służby w wymaganym terminie skutkuje rozwiązaniem stosunku służbowego. Odmienne stanowisko prowadziłoby do pozbawienia organu możliwości zastosowania normy z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji w sytuacji niezgłoszenia przez policjanta gotowości do służby. Natomiast po wtóre – ustawodawca celowo zastosował odmienny tryb zwolnienia funkcjonariusza, mając na względzie okoliczność, że w wyniku wyroku sądu następuje reaktywacja stosunku służbowego, zaś w świetle ustawy o Policji (art. 132 i nast.) niestawienie się funkcjonariusza do służby jest naruszeniem dyscypliny służbowej i skutkuje wdrożeniem postępowania dyscyplinarnego wraz z określonymi konsekwencjami w postaci kar dyscyplinarnych. Niezachowanie terminu zgłoszenia gotowości do służby skutkuje zatem obowiązkiem wydania przez organ decyzji o zwolnieniu ze służby.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż poza sporem pozostaje to, iż wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Op 471/05, uchylono wydane wcześniej decyzje o zwolnieniu skarżącego ze służby, oparte o przepis art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest natomiast data reaktywacji stosunku służbowego skarżącego, który to stosunek służbowy został następnie rozwiązany zaskarżoną decyzją z dniem 15 stycznia 2007 r.
Skoro decyzje o zwolnieniu skarżącego ze służby zostały wyeliminowane z obiegu prawnego wyrokiem sądu, skarżący w istocie rzeczy został przywrócony do służby w Policji. Powyższy wyrok uprawomocnił się w dniu 16 czerwca 2006 r. W wyniku reaktywacji stosunku służbowego obowiązkiem skarżącego było zgłoszenie gotowości pełnienia służby w siedmiodniowym terminie, liczonym od dnia 17 czerwca 2006 r. Termin ten upływał zatem z dniem 23 czerwca 2006 r. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, skarżący takiej gotowości w tym terminie nie wyraził, a uczynił to dopiero w dniu 22 sierpnia 2006 r. Podnoszone w skardze okoliczności, że skarżący "nie przyjął treści wyroku", nie znał jego treści, nie miał wglądu w akta sprawy, a o konieczności stawienia się do służby został powiadomiony przez organ dopiero w dniu 18 sierpnia 2006 r., są w sprawie bez znaczenia, gdyż skarżący został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy w dniu 24 kwietnia 2006 r., a w tym właśnie dniu zapadł wyrok uchylający decyzje w przedmiocie zwolnienia go ze służby. Podkreślić przy tym należy, że organ administracyjny nie miał obowiązku powiadamiania skarżącego, kiedy ma zgłosić gotowość do służby. Obowiązek takiego powiadomienia nie wynika bowiem z konkretnego przepisu prawa w sytuacji, gdy skarżący, po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego nie podejmował żadnych działań zmierzających do uzyskania od organu stosownych wskazówek co do wymaganych zachowań w zaistniałym w związku z tym stanie faktycznym i prawnym. W odmiennej sytuacji organ byłby z mocy art. 9 K.p.a. zobligowany do należytego i wyczerpującego informowania skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego.
Z wywiedzionych dotychczas powodów nie można podzielić też stanowiska skarżącego odnośnie skutków prawnych wywołanych rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w Oleśnie Nr [...] z dnia 18 sierpnia 2006 r., dotyczącym przywrócenia do służby, w którym określono także stanowisko służbowe oraz uposażenie zasadnicze, mnożnik uposażenia i dodatek służbowy. Uczyniono to zresztą w sposób korzystny dla skarżącego, przyjmując mnożnik wyższy niż przysługujący mu przed zwolnieniem. W wyniku tego rozkazu nastąpiło ustalenie składników uposażenia z uwzględnieniem zmian wysokości uposażenia zasadniczego, jakie miały miejsce w okresie od wydania decyzji o zwolnieniu, uchylonej następnie wyrokiem Sądu z dnia 24 kwietnia 2006 r., do dnia wydania decyzji zaskarżonej. Akt ten nie miał natomiast przypisywanej mu w skardze mocy konstytutywnej; nie powodował przywrócenia skarżącego do służby, gdyż nastąpiło to już wcześniej, w wyniku wyroku z dnia 24 kwietnia 2006 r., co szczegółowo omówiono już wyżej. W zaskarżonej decyzji uwzględniono te właśnie, korzystniejsze dla skarżącego stawki określone w nadal funkcjonującym w obrocie prawnym rozkazie z dnia 18 sierpnia 2006 r. W szczególności uwzględniono korzystniejszy mnożnik uposażenia wynoszący 1,13.
Przedstawiony stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie, na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego oraz rozważania prawne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, uzasadniały wydanie kwestionowanych przez skarżącego rozkazów personalnych dotyczących rozwiązania stosunku służbowego. Wobec faktu niezgłoszenia gotowości do służby w wymaganym prawem terminie, prawidłowo na mocy art. 42 ust. 2 ustawy o Policji został przez organy zastosowany tryb zwolnienia ze służby wynikający z art. 41 ust. 3 tej ustawy.
Końcowo zaznaczyć jeszcze należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazywał, że skutek prawny w postaci reaktywacji stosunku służbowego następuje w dacie wydania wyroku przez wojewódzki sąd administracyjny. Takie stanowisko zajął tut. Sąd w wyrokach z dnia 11 grudnia 2005 r. o sygn. II SA/Op 527/06 oraz II SA/Op 528/06 (niepubl.), jednak skład orzekający w niniejszej sprawie prezentuje odmienny pogląd, wyrażony w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Na gruncie rozpoznawanej sprawy wskazana rozbieżność poglądów nie ma jednak znaczenia, skoro – co nie jest kwestionowane - skarżący nie zgłosił gotowości do służby ani w terminie siedmiu dni od prawomocności wyroku ani w terminie siedmiu dni od jego ogłoszenia, a zatem nawet przyjęcie odmiennego stanowiska niż prezentowane przez skład orzekający, nie skutkowałoby wyłączeniem możliwości zastosowania w sprawie przepisów wskazanych jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji i nie miałoby wpływu na wynik sprawy.
Z tych wszystkich względów należało stwierdzić, że brak było podstaw do przyjęcia, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, co prowadzi do konstatacji, iż organy obydwu instancji działały legalnie. Nie doszło także do naruszenia przepisów procedury, w tym również przepisów wskazywanych w skardze, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wobec powyższego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.