II SA/Op 123/04

II SA/Op 123/04 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2004-12-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Ewa Janowska
Grażyna Jeżewska /sprawozdawca/
Jerzy Krupiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie: sędzia WSA Ewa Janowska asesor sądowy Grażyna Jeżewska – spraw. Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Johan po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi B. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia do Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] wydane na podstawie art. l i art. 18 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79,poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 134 w związku z art. 144 K.p.a. stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...], odmawiające wydania zaświadczeń o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w O.
W uzasadnieniu faktycznym organ odwoławczy przedstawił stan sprawy z którego wynika, iż w dniu 27 czerwca 2003 r. Kierownik Referatu Prywatyzacji w Wydziale Gospodarki Nieruchomościami, Geodezji i Kartografii Urzędu Miasta [...] zwrócił się do Wydziału Urbanistyki, Architektury i Budownictwa tego urzędu o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że lokal mieszkalny nr [...] w budynku przy ul. [...] jest samodzielny i może stanowić odrębną nieruchomość. Działający z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] Zastępca Naczelnika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Budownictwa, powołując się na przepisy art. 219 K.p.a. oraz art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.), zaskarżonym postanowieniem, skierowanym do Wydziału Gospodarki Nieruchomościami, Geodezji i Kartografii, odmówił wydania zaświadczenia o samodzielności wskazanego lokalu. Kopię postanowienia, wraz z pismem Zastępcy Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia 26 listopada 2003 r., przesłano za pośrednictwem poczty w dniu 2 grudnia 2003 r. B. R., najemcy ww. lokalu. B. R. wniósł zażalenie na przedmiotowe postanowienie.
Na podstawie stwierdzonego stanu sprawy wskazał, że postępowanie w sprawach zaświadczeń jest postępowaniem odrębnym w stosunku do ogólnej procedury administracyjnej, której dotyczy art. l pkt l K.p.a. Zaświadczenia nie mają charakteru indywidualnych aktów administracyjnych. Powołując się na Komentarz B. Adamiak, J. Borkowski do Kodeksu postępowania administracyjnego zauważył, iż według poglądów doktryny ich wydawanie należy do tzw. czynności materialno-technicznych, bądź czynności faktycznych, polegających na urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie natomiast do treści art. 217 § l K.p.a. zaświadczenie wydaje właściwy organ administracji publicznej na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie i zgodnie z art. 219 Kpa jedynie odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez tę osobę następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
W świetle zacytowanych przepisów, w ocenie organu, tylko podmiot, który wniósł o wydanie zaświadczenia, jest adresatem postanowienia wydanego na podstawie art. 219 K.p.a. i tylko on uprawniony jest do zaskarżenia takiego postanowienia. Inny podmiot, nawet zainteresowany wydaniem zaświadczenia, nie może szukać ochrony w art. 219 K.p.a. Zaprezentowany pogląd poparł analogicznym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 19 kwietnia 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 433/98 (opubl. OSP 2001, nr 6, poz. 84).
Uznał, że skoro B. R. nie występował z żądaniem wydania zaświadczenia, to nie przysługuje mu także prawo wniesienia zażalenia w trybie art. 219 K.p.a. Jeżeli natomiast wnoszący zażalenie jest legitymowany do uzyskania zaświadczenia, swój interes może zaspokoić składając własny wniosek o jego wydanie.
Ponieważ bezsporne jest, iż w omawianym przypadku zażalenie pochodzi od osoby nie posiadającej legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia, więc zaistniały podmiotowe przyczyny jego niedopuszczalności, przeto nie mógł dokonać merytorycznego rozpoznania sprawy.
Z tym rozstrzygnięciem nie zgodził się B. R., podnosząc w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że jego pismo z dnia 10 listopada 2003 r., jest żądaniem wydania zaświadczenia o samodzielności przedmiotowego lokalu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do treści skargi stwierdziło, że wbrew twierdzeniu skarżącego w toku zabiegów o wykup mieszkania nie występował on o wydanie zaświadczenia o samodzielności przedmiotowego lokalu. Jego pismo z dnia 10 listopada 2003 r., na które powołuje się w skardze, nie jest żądaniem wydania takiego zaświadczenia, lecz deklaracją zrzeczenia się "najmu przedpokoju, który jest wspólny z mieszkaniem Nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Skład orzekający podziela stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Stosownie do przepisu art. 217 § 1 K.p.a., zaświadczenie wydaje się "na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie". Osobą tą jest podmiot, który wykaże swój interes prawny w złożeniu takiego żądania lub wskaże przepis prawa obowiązującego wymagający posłużenia się zaświadczeniem. Skoro więc zaświadczenie wydaje się na żądanie tak określonego podmiotu, to stosownie do art. 219 K.p.a. postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia lub zaświadczenia żądanej treści kierowane jest do tego podmiotu, który żądał wydania zaświadczenia. To właśnie ten podmiot uprawniony jest do zaskarżenia takiego postanowienia w drodze zażalenia, a później, ewentualnie, skargi do Sądu.
Inna osoba zainteresowana w jakikolwiek sposób wydaniem zaświadczenia nie może szukać ochrony w art. 219 K.p.a. Jeśli legitymowana jest do uzyskania zaświadczenia, swój interes może zaspokoić, składając własny wniosek o jego wydanie (art. 217 § 1 K.p.a.). Sąd także nie uznał, iż pismo z dnia 10 listopada 2003 r. zaadresowanego do Dyrekcji [...] Sp. z o.o. w O. jest wnioskiem o wydanie przedmiotowego zaświadczenia. Pismo te nie zostało skierowane do organu, a ponadto w swej treści nie zawiera żądania wydania zaświadczenia o samodzielności mieszkania.
Powyższe rozważania muszą prowadzić do wniosku, iż merytoryczne rozpoznanie zażalenia było niedopuszczalne, i gdyby organ odwoławczy rozpoznał zażalenie pochodzące od osoby, która nie złożyła wniosku o wydanie zaświadczenia rażąco naruszyłby nie tylko art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. ale i z naruszeniem interesów skarżącego, pozbawiając go możliwości złożenia własnego wniosku o wydanie zaświadczenia. Skarżący, zatem może w każdym czasie złożyć wniosek o wydanie zaświadczenia o żądanej treści.
Z przytoczonych względów należało po myśli art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalić skargę.
Na marginesie można jeszcze tylko zauważyć, iż dokonując oceny postanowienia Zastępcy Naczelnika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Budownictwa, a tym samym i praktyki wydawania zaświadczeń w trybie art. art. 217-220 K.p.a. przez komórki organizacyjne urzędów organów administracji państwowej, jest ona nieprawidłowa, lecz wymyka się spod kontroli sądowej, albowiem w przypadku, gdy żądanie wydania zaświadczenia pochodzi od jednostki organizacyjnej znajdującej się w strukturze organizacyjnej aparatu pomocniczego organu administracji publicznej, nie następuje w ogóle wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie wydania zaświadczenia. W tej sytuacji organ administracji publicznej w drodze czynności, np. pismem, powinien zwrócić uwagę komórce organizacyjnej urzędu, na niedopuszczalność takiego żądania.