II SA/Ol 96/07

II SA/Ol 96/07 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2007-04-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
A.Bogusław Jażdżyk /sprawozdawca/
Alicja Jaszczak-Sikora /przewodniczący/
Hanna Raszkowska
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak – Sikora Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Asesor WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2007 roku sprawy ze skargi I. W. na postanowienie Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wymeldowania – zawieszenia postępowania - oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem "[...]" znak: "[...]" Burmistrz zawiesił postępowanie w sprawie
o wymeldowanie J. W. z miejsca pobytu stałego przy "[...]" w A.
W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż wniosek o wymeldowanie J. W. z miejsca pobytu stałego złożyła I. W. Na podstawie tytułu wykonawczego, tj. prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego "[...]" prowadzone jest aktualnie postępowanie egzekucyjne w przedmiocie eksmisji J. W. z wymienionego lokalu.
W ocenie organu I instancji nie jest możliwe prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie wymeldowania bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim jest zakończenie postępowania egzekucyjnego
o opróżnienie wymienionego lokalu mieszkalnego.
W zażaleniu na postanowienie organu I instancji I. W. wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania podnosząc, iż postanowienie to jest niesłuszne
i krzywdzące. Wyjaśniła, iż w stosunku do J. W. Sąd Okręgowy wyrokiem"[...]" orzekł eksmisję. J. W. został także skazany wyrokiem Sądu Rejonowego "[...]" za fizyczne
i psychiczne znęcanie się nad wnioskodawczynią. Wyrok eksmisyjny nie został dotychczas wykonany, a J. W. nadal się znęca nad wnioskodawczynią.
Postanowieniem "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie organu
I instancji.
Organ odwoławczy podał, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami, niezbędną przesłanką do wydania decyzji o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego jest trwałe
i dobrowolne opuszczenie lokalu. Ponieważ skutecznie wykonana eksmisja stanowi przesłankę wydania decyzji o wymeldowaniu Wojewoda przychylił się do stanowiska organu I instancji uznając, że zaszły przesłanki do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa).
Na wymienione postanowienie Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożyła I. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wskazała, iż nie ma zastrzeżeń co do interpretacji przepisów
w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, ma natomiast zastrzeżenia do nieżyciowego potraktowania jej wniosku. Skarżąca argumentowała, iż jej małżeństwo zostało rozwiązane przez rozwód, a w stosunku do byłego męża została orzeczona eksmisja. Nie z winy skarżącej wyrok orzekający eksmisję nie został wykonany przez właściwe organy. Zarzuciła, iż Burmistrz nie zrobił nic w sprawie znalezienia dla J. W. pomieszczenia tymczasowego. Dlatego też wniosła o przesłuchanie w charakterze świadka Burmistrza. Wyjaśniła, iż były mąż wciąż zamieszkuje z nią w wymienionym lokalu i cały czas jej grozi. Z tych względów zawiadomiła Prokuraturę o kierowaniu przez J. W. gróźb zabójstwa w stosunku do skarżącej. Zaznaczyła także, iż J. W. został już skazany za znęcanie się nad skarżącą.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi podtrzymując
w całości stanowisko zawarte z zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd kontroluje zaskarżone postanowienia pod kątem ich zgodności z prawem. Zatem usunięcie zaskarżonego postanowienia
z obrotu prawnego może nastąpić tylko w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jego wydawaniu organ naruszył prawo
w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Stosownie do treści art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Przepisem tym ustawodawca określił materialnoprawne przesłanki uprawniające właściwy organ do podjęcia decyzji o wymeldowaniu osoby z pobytu stałego. Mianowicie warunkiem koniecznym do wymeldowania osoby z pobytu stałego jest dobrowolne opuszczenie miejsca tego pobytu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2003r. sygn. akt V SA 402/03 lex 159179 oraz z dnia 17 marca 2003r. sygn. akt V SA 2323/02 lex 159183).
W sprawie niniejszej poza sporem pozostaje, iż wyrokiem "[...]" Sąd Okręgowy orzekł eksmisję J. W. z lokalu mieszkalnego usytuowanego w A przy ulicy "[...]". Pomimo prawomocnego wyroku orzekającego eksmisję z akt administracyjnych wynika, iż skarżący nadal zamieszkuje w wymienionym lokalu. Także skarżąca w złożonej skardze wskazywała, iż J. W. zamieszkuje w mieszkaniu, a skarżąca w dalszym ciągu obawia się gróźb kierowanych przez byłego męża. W takiej sytuacji brak było podstaw prawnych do wydania na tym etapie postępowania administracyjnego decyzji o wymeldowaniu J. W. z pobytu stałego. Przyjąć bowiem należy, iż "z obowiązujących przepisów prawa nie wynika, aby nawet prawomocny wyrok w sprawie o eksmisję wywoływał jakiekolwiek automatyczne skutki w kwestii wymeldowania, czy też w kwestii ustaleń faktycznych dokonywanych w postępowaniu o wymeldowanie, prowadzonym przez organy administracji" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2005r. sygn. akt IV SA/Wa 568/05 lex 191285).
Dalej zauważyć należy, iż akta administracyjne wskazują, że Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym prowadzi postępowanie o eksmisję J. W. z lokalu przy ul. "[...]" w A. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w pełni stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2005r. (sygn. akt II OSK 65/05 lex nr 188693), zgodnie z którym opuszczenie lokalu wskutek wykonania wyroku orzekającego eksmisję jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, które w konsekwencji uzasadnia orzeczenie o wymeldowaniu osoby eksmitowanej. Powyższe oznacza, iż w przypadku wykonania eksmisji w sprawie zaszłyby podstawy do wymeldowania J. W. z pobytu stałego z wymienionego lokalu.
Zasadnie zatem organy orzekające zawiesiły postępowanie w sprawie
o wymeldowanie. Jak wyjaśniono wyżej, w przypadku bowiem skutecznie wykonanej eksmisji J. W. wystąpi pozytywna przesłanka do wydania decyzji o jego wymeldowaniu. Przyjąć zatem należy, iż organ prawidłowo uznał, że toczące się postępowanie
o eksmisję jest zagadnieniem wstępnym, którego rozstrzygnięcie ma wpływ na wynik sprawy administracyjnej. W wyroku z dnia 22 sierpnia 2000r. (sygn. akt V SA 108/00 lex nr 49954) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż "jeśli przed sądami lub organami prokuratury toczy się postępowanie, podczas którego może nastąpić ustalenie charakteru i przyczyn opuszczenia lokalu, organ rozpoznający sprawę o wymeldowanie powinien zawiesić postępowanie w tej sprawie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa - do czasu zakończenia postępowania sądowego lub przygotowawczego". Stosownie do treści art. 97 § 1 kpa Kodeksu organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Tak więc skoro w sprawie wystąpiło zagadnienie wstępne to organ meldunkowy zasadnie zawiesił postępowanie.
W niniejszym postępowaniu nie ma natomiast znaczenia prawnego fakt, iż to nie z winy skarżącej wyrok orzekający eksmisję nie został wykonany. Zarówno organy meldunkowe, jak i sądy administracyjne nie są właściwe do oceny prowadzonego przez właściwy organ egzekucyjny postępowania o eksmisję. Sąd administracyjny nie ma też prawnych możliwości wpływu na organy prowadzące postępowanie egzekucyjne
w sprawie eksmisji. W postępowaniu administracyjnym w sprawie wymeldowania istotny jest jedynie końcowy wynik postępowania o eksmisję, który w przypadku wykonania eksmisji stanowi podstawę do wydania decyzji o wymeldowaniu osoby eksmitowanej
z pobytu stałego.
W tym miejscu wskazać także należy na art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności
i dowodach osobistych, zgodnie z którym, zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Tak więc meldunek nie rodzi żadnych majątkowych praw do lokalu w którym osoba jest zameldowana (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 czerwca 2005r. sygn. akt IV SA/Wa 627/05 nr lex 186653). Decyzja o wymeldowaniu potwierdza jedynie, iż osoba wymeldowana opuściła miejsce dotychczasowego pobytu bez dopełnienia obowiązku meldunkowego.
Skarżącej wyjaśnić także wypada, iż wydane w postępowaniu administracyjnym postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania nie rozstrzyga sprawy
o wymeldowanie co do meritum. Postanowienie to jedynie zawiesza postępowanie administracyjne, do czasu ustąpienia przeszkody w jego prowadzeniu. W przypadku więc zakończenia postępowania o eksmisję organ będzie zobowiązany podjąć zawieszone postępowanie. Także w przypadku opuszczenia lokalu przez J. W. z innych powodów, niż wykonanie eksmisji organ będzie zobowiązany podjąć zawieszone postępowanie, a następnie orzec co do istoty sprawy. Skoro więc skarżąca twierdzi, co podnosiła na rozprawie przed Sądem, iż J. W. obecnie nie zamieszkuje w lokalu przy ulicy "[...]" w A może wystąpić do organu z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania. Jednak ewentualne opuszczenia lokalu przez J. W. po wydaniu zaskarżonego postanowienia, nie mogło skutkować jego uchyleniem, bowiem Sąd administracyjny badał zaskarżone postanowienie pod względem legalności na dzień "[...]" tj. na dzień podjęcia orzeczenia. Na dzień zaś podjęcia postanowienia w aktach brak było dowodów na to, iż J. W. w spornym lokalu nie przebywa, co zresztą potwierdziła sama skarżąca w złożonym zażaleniu do organu II instancji, a następnie w skardze do Sądu wskazując, iż J. W. nadal znęca się nad skarżącą i przebywa w lokalu.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie,
na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.