II SA/Ol 922/08

II SA/Ol 922/08 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2008-12-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-12-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Janina Kosowska /przewodniczący sprawozdawca/
S. Katarzyna Matczak
Tadeusz Lipiński
Symbol z opisem
6197 Służba Celna
Hasła tematyczne
Służba celna
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 156 poz 1641
art. 18  ust. 2,  art. 81
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 9,  art. 10  par. 1 i 3,  art. 61  par. 4,  art. 107  par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145,  art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
art. 5
Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
Tezy
Sąd administracyjny nie ma możliwości ingerencji w prowadzoną przez organ celny polityke kadrową w zakresie podziału ilości etatów między poszczególne jednostki organizacyjne Izby, jak również w kryteria typowania funkcjonariuszy celnych do przeniesienia.
Sentencja
Dnia 30 grudnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Janina Kosowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Katarzyna Matczak Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2008 roku sprawy ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przeniesienia funkcjonariusza celnego oddala skargę
Uzasadnienie
Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia "[...]", nr "[...]", Naczelnik Wydziału Zwalczania Przestępczości Izby Celnej w O. - w związku z reorganizacją podległej jednostki - zwrócił się do Dyrektora tej Izby o przeniesienie z dniem "[...]" dyspozytora celnego D. S. z Referatu Grupy Mobilnej w E. do innej komórki organizacyjnej.
Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Dyrektor Izby Celnej w O., powołując art. 18 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej, przeniósł z dniem "[...]" dyspozytora celnego D. S. z Izby Celnej w O. - Wydział Zwalczania Przestępczości - Referat Grupy Mobilnej w E. do Urzędu Celnego w E. - Oddział Celny w G. Uzasadniając "ważne względy służbowe", stanowiące w niniejszej sprawie przesłankę przeniesienia, organ wskazał na braki kadrowe w Oddziale Celnym w G. (102 etaty, przy stanie zatrudnienia odpowiadającym 90 etatom), w którym realizowane są zadania o znaczeniu strategicznym dla ochrony i bezpieczeństwa obszaru celnego Wspólnoty Europejskiej. Podniósł przy tym, że z uwagi na wymóg zapewnienia prawidłowego funkcjonowania i realizacji zadań Służby Celnej w komórkach organizacyjnych Izby zlokalizowanych na przejściach granicznych, potrzeby kadrowe tych komórek są priorytetowe. Organ podał ponadto, bez bliższego uzasadnienia, że przy podejmowania decyzji uwzględnił przebieg służby, posiadane kwalifikacje i doświadczenie zawodowe D. S.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy D. S. zarzucił organowi celnemu naruszenie art. 7 kpa, poprzez niepodjęcie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i oparcie rozstrzygnięcia na innych przesłankach, niż podane w jego uzasadnieniu. Z tych też względów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że co prawda - określona w art. 18 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej - przesłanka przeniesienia funkcjonariusza ma charakter uznaniowy, to jednak okoliczność ta nie zwalnia organu z obowiązku wszczęcia postępowania administracyjnego, zebrania całego materiału dowodowego oraz wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a także umożliwienia stronie wypowiedzenia się w tym przedmiocie. Wskazał także, że przepis art. 81 ust. 1a ustawy o Służbie Celnej nie pozwala na zastosowanie takiej wykładni, która w praktyce powoduje, ze organ celny swojemu rozstrzygnięciu nadaje rygor natychmiastowej wykonalności. W ocenie strony, opatrzenie zaskarżonej decyzji datą "[...]" nie oznacza, że weszła ona do obrotu prawnego, gdyż zdarzenie takie miało miejsce w dniu "[...]", to jest z chwilą jej doręczenia. Tym samym uznał, że obowiązek stawienia się do służby w odległym Oddziale Celnym w G. w dniu "[...]", musi być rozpatrzony tylko i wyłącznie przy zastosowaniu przepisu art. 108 § 1 kpa, co w niniejszej sprawie potwierdzałoby arbitralność i całkowitą dowolność w stosowaniu wykładni, która nie mieści się w pojęciu demokratycznego państwa prawnego. D. S. zarzucił także organowi celnemu naruszenie innych przepisów kpa, które na mocy art. 81 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej mają zastosowanie do postępowania w sprawach osobowych funkcjonariuszy celnych, to jest art. 61 § 4 kpa, poprzez nie zawiadomienie go o wszczęciu postępowania oraz art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 11 kpa, poprzez zaniechanie należytego uzasadnienia decyzji o przeniesieniu, w sytuacji gdy niedobory kadrowe w Oddziale Celnym w G. istniały od kilku lat, a przeniesieniem objęto tylko trzy osoby z jednej jednostki organizacyjnej. Ponadto, w ocenie D. S., został on przeniesiony za to, że zaprotestował przeciwko nepotyzmowi, faworyzowaniu grupy funkcjonariuszy, dyskryminacji i traktuje to jako karę i odwet za oficjalną krytykę postępowania byłego kierownika Referatu Grupy Mobilnej w E. Wskazał przy tym, że przeniesieniem objęło tylko tych funkcjonariuszy, którzy ośmielili się skorzystać z zasady wyrażonej w art. 32 ustawy zasadniczej. W tych okolicznościach uznał, że "decyzja o przeniesieniu ma na celu zmuszenie niepokornych do milczenia i pokazanie innym co ich czeka, gdyby uznali, że mogą wyrazić swoje zdanie". Takie działanie organu celnego narusza, zdaniem strony, zarówno art. 14 Konwencji z dnia 4 listopada 1950r. o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, jak i art. 225 § 2 kpa.
Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Dyrektor Izby Celnej w O. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie podnosząc, że istotą służby celnej jest dyspozycyjność funkcjonariuszy i dlatego temu stosunkowi służbowemu nadano charakter administracyjnoprawny, a więc taki, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza.
Wyjaśnił przy tym, że w związku ze strategicznym znaczeniem obszaru celnego Wspólnoty Europejskiej i potrzebą wzmocnienia Oddziału Celnego na przejściu granicznym w G., na mocy decyzji z dnia "[...]" dokonał reorganizacji służby celnej, w ramach której zwiększona została w Oddziale w G. liczba funkcjonariuszy celnych z 84 do 90, a jednocześnie zmniejszeniu uległa liczba etatów w Referacie Grupy Mobilnej w E. z 23 do 16 etatów. Organ celny przedstawił także bardzo szczegółowe uzasadnienie podjętej decyzji podając wnikliwą analizę wykorzystania etatów zarówno w Oddziale Celnym w G., jak i w Referacie Grupy Mobilnej w E. według stanu na dzień "[...]", to jest przed zmniejszeniem etatów we wskazanym Referacie, na dzień "[...]", po zmniejszeniu etatów w Referacie do 16, a także na dzień "[...]" czyli w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Na tej podstawie stwierdził, że do pełnej obsady etatowej w Oddziale Celnym w G. brakowało zawsze od 10 do 18 funkcjonariuszy celnych. Kierownik tego przejścia, żeby zapewnić prawidłowe jego funkcjonowanie zmuszony był do ciągłego dokonywania zmian w grafiku służb, a funkcjonariusze musieli pełnić służbę w godzinach nadliczbowych. W ocenie organu, powołane utrudnienia w organizacji służby na przejściu granicznym w G. uzasadniają konieczność przeniesienia D. S. do tego Oddziału z ważnych względów służbowych. Opisując przebieg służby D. S. wskazano, że posiada on niezbędne kwalifikacje i doświadczenie zawodowe, co zdaniem organu celnego wyklucza - zarzuconą przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - arbitralność rozstrzygnięcia, niewłaściwe wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz lakoniczność uzasadnienia decyzji. Wskazując na administracyjnoprawny charakter stosunku służbowego funkcjonariusza celnego za nieuzasadniony uznano także zarzut strony w kwestii wydania decyzji bez formalnego wszczęcia postępowania (wydania postanowienia) w sprawie przeniesienia. Wyjaśniono przy tym, że w niektórych przypadkach, ze względu na specyficzny charakter Służby Celnej, decyzję o przeniesieniu funkcjonariusza organ celny zmuszony jest podjąć niezwłocznie. Podniesiono także, że w kwestii wykonalności decyzji organów celnych nie mają zastosowania przepisy kpa, w tym powołany przez stronę art. 108 § 1 kpa, skoro art. 81 ust. 1a ustawy o Służbie Celnej stanowi, że złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wstrzymuje wykonania decyzji. Za bezzasadny uznano także zarzut naruszenia art. 225 kpa, podając, że wystąpienie strony dotyczące dyskryminowania funkcjonariuszy przez kierownika Referatu Grupy Mobilnej w E., zgłoszone drogą służbową - zostało rozpatrzone, a stosowna odpowiedź w tym zakresie została stronie doręczona. W tym miejscu, organ celny ponownie podkreślił, że podejmując decyzję o przeniesieniu D. S. do Oddziału Celnego w G. wziął pod uwagę strategiczne zadania, które realizuje to przejście graniczne, istniejące w tej komórce stałe niedobory kadrowe oraz wieloletnie doświadczenie zawodowe strony. Taka argumentacja, w ocenie organu celnego, wyklucza naruszenie art. 14 Konwencji z dnia 4 lipca 1950r. o Ochronie Praw i Podstawowych Wolności. Podano przy tym, że kształtowanie polityki kadrowej poprzez odpowiedni dobór funkcjonariuszy celnych na stanowiska należy do właściwości dyrektora izby celnej.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie - D. S. zarzucił organowi celnemu naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, w tym:
1) art. 18 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej, poprzez przeniesienie skarżącego z przyczyn innych niż określone w tym przepisie;
2) art. 943 § 2 kp oraz art. 11- kp, art. 11- kp oraz art. 33 i 34 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady równości pracowników oraz zakazu dyskryminacji w zatrudnieniu, gdy z okoliczności sprawy i zebranego materiału dowodowego wynika, iż decyzja o przeniesieniu skarżącego była jedynie bezprawną reakcją na składane przez niego skargi na kierownika Referatu w zakresie nierównego i niesprawiedliwego traktowania niektórych funkcjonariuszy oraz długotrwałe przebywanie skarżącego na zwolnieniu w związku z koniecznością sprawowania opieki nad dziećmi i chorobą. W tych okolicznościach, w ocenie strony, zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w O. wypełnia znamiona mobbingu objawiającego się w eliminowaniu z Referatu Grupy Mobilnej z E. funkcjonariuszy składających skargi na kierownika Referatu;
3) art. 7 kpa oraz 107 § 1 i 3 kpa, poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że
a) decyzją o przeniesieniu z Referatu Grupy Mobilnej w E. do Oddziału Celnego w G. zostali objęci wyłącznie funkcjonariusze, którzy składali skargi na kierownika swojego Referatu, bądź pozostawali z nim w konflikcie jako członkowie grupy wyjazdowej skarżącego oraz
b) że przeniesienie skarżącego i trzech innych funkcjonariuszy Referatu w E. nie mogło być podyktowane potrzebami kadrowymi Oddziału Celnego w G. i przekroczeniem ilości etatów ustalonej dla Referatu Grupy Mobilnej w E., skoro w tym samym czasie trzech funkcjonariuszy z Oddziału Celnego w G. zostało przeniesionych do Referatu Grupy Mobilnej w E. na miejsce skarżącego, a ponadto w Referacie w E. zatrudniono kolejnych nowych trzech funkcjonariuszy,
4) naruszenie art. 9 kpa, art. 10 § 1 i 3 kpa, art. 61 § 4 kpa, poprzez nieinformowanie skarżącego o postępowaniu, w sytuacji gdy wniosek o jego przeniesienie złożył już w lutym 2008r. skonfliktowany z nim kierownik Referatu, motywując go częstymi nieobecnościami w pracy skarżącego.
Z tych też powodów D. S. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uchylenie obu zaskarżonych decyzji i ewentualne przekazanie sprawy Dyrektorowi Izby Celnej w O. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów z: decyzji Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia "[...]", decyzji nr "[...]" Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia "[...]" w sprawie ustalenia ilości etatów w komórkach organizacyjnych Izby Celnej w O. oraz w Urzędzie Celnym w E. wraz z załącznikami, pisma kierownika Referatu Grupy Mobilnej w E. z dnia "[...]", pisma skarżącego z dnia "[...]", pisma skarżącego z dnia "[...]", pisma z dnia "[...]" - na potwierdzenie pominięcia przez Dyrektora Izby Celnej w O. istotnych okoliczności stanu faktycznego oraz bezzasadności zaskarżonej decyzji. Zażądał także zwrócenie się przez Sąd do Dyrektora Izby Celnej w O. o podanie informacji dotyczących zmian w obsadzie kadrowej Referatu Grupy Mobilnej w E. po wydaniu decyzji o jego przeniesieniu.
Uzasadniając zarzut naruszenia przez organ celny art. 18 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej skarżący podniósł nieprawdziwość przyczyn przeniesienia wskazanych w uzasadnieniach obu wydanych rozstrzygnięć. Zakwestionował przy tym zarówno formę wszczęcia postępowania w tej sprawie z urzędu, podczas gdy z pisma kierownika Referatu Grupy Mobilnej w E. z dnia "[...]" wynika, że przeniesienie nastąpiło na wniosek tego kierownika, jak i powołane przez organ celny niedobory kadrowe w Oddziale Celnym w G. Na dowód tych twierdzeń powołał się na załączone do skargi dokumenty, z których wynika, że po przeniesieniu jego i trzech innych kolegów, w Referacie Grupy Mobilnej w E. zatrudniono 6 nowych osób, przy czym trzy osoby zostały przeniesione do tego Referatu z Oddziału Celnego w G. W ocenie skarżącego, okoliczności te dowodzą, że przyczyną jego przeniesienia nie były ani braki kadrowe w Oddziale Celnym w G, ani zbyt duża liczba funkcjonariuszy w Referacie Grupy Mobilnej w E, lecz jego skargi na działalność kierownika tego Referatu. Podał przy tym, że przeniesieni zostali wyłącznie funkcjonariusze, którzy wiedzieli, a nawet popierali jego skargi. Przyjął zatem, że takie działania noszą znamiona mobbingu, dyskryminacji oraz nierównego traktowania w zatrudnieniu i są niedopuszczalne z punktu widzenia norm prawa pracy (art. 11- i art. 11- kp) - które mają zastosowanie do funkcjonariuszy Służby Celnej na mocy art. 5 kp - oraz art. 32 i art. 33 Konstytucji RP. Za przejaw dyskryminacji skarżący uznał także podjęcie przez kierownika Referatu Grupy Mobilnej w E. (m.in. w piśmie z dnia 28 lutego 2008r.) czynności zmierzających do postawienia go "do dyspozycji" Naczelnika Wydziału Zwalczania Przestępczości w związku z jego nieobecnościami i wyraźne zasugerowanie konieczności przeniesienia skarżącego do innej komórki organizacyjnej Izby Celnej w O. Podał przy tym, że wskazane przez kierownika Referatu nieobecności w pracy spowodowane były koniecznością opieki nad dziećmi lub chorobą skarżącego i wobec tego nie mogą stanowić podstawy przeniesienia funkcjonariusza do pełnienia służby w innej miejscowości.
Uzasadniając naruszenie przez organ celny przepisów postępowania skarżący wskazał na niezawiadomienie go o wszczęciu postępowania i wniosku kierownika Referatu w tym przedmiocie, brak możliwości wypowiedzenia się co do zarzutów kierownika opisanych we wniosku, niepowołanie w decyzji prawdziwych powodów przeniesienia, uniemożliwiając stronie wypowiedzenie się w tym względzie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w O. - podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji - wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi ponownie podniósł, że przeniesienie D. S. było uzasadnione wyłącznie względami kadrowymi, a skarżący posiada odpowiednie kwalifikacje i doświadczenie zawodowe do pracy w Oddziale Celnym w G., gdyż przez wiele lat wykonywał czynności z zakresu kontroli celnej obrotu towarowego z zagranicą w Oddziale Celnym w S. Zdaniem organu celnego, w sytuacji, gdy skarżący jako główną przyczynę przeniesienia wskazuje konflikt z bezpośrednim przełożonym, to tym bardziej do uprawnień i obowiązków Dyrektora Izby Celnej należałoby, z uwagi na dobro służby, rozwiązanie tego konfliktu i zapewnienie prawidłowego funkcjonowania podległych jednostek organizacyjnych. Za pozbawioną znaczenia dla niniejszej sprawy uznano okoliczność, że przeniesienie dotyczyło kilku funkcjonariuszy tego samego Referatu. Ponadto wskazano, że organ celny przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, a skarżący miał zapewnioną możliwość uczestniczenia w postępowaniu. Uzasadnienie decyzji zawierało zaś wszystkie wymagane przepisami elementy i obszerne wyjaśnienie, z jakich powodów nieuwzględniono zarzutów skarżącego.
Na rozprawie, która odbyła przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie w dniu 30 grudnia 2008r., skarżący podtrzymał argumenty zawarte w skardze, dodając, że aktualnie wraz z rodziną zamieszkuje w miejscowości G. i w tej sytuacji praca w Grupie Mobilnej w E. byłaby dla niego mniej dokuczliwa, i mógłby powrócić ze zwolnienia lekarskiego, gdyby to przeniesienie wycofano. Podniósł także, że ilość osób zatrudnionych w Grupie Mobilnej w E. nadal nie zmniejszyła się znacznie i obecnie wynosi 19 osób. Pełnomocnik organu przyznał, że w Grupie Mobilnej w E. był konflikt, w wyniku którego kierownik stracił stanowisko, jednak ponownie podkreślił, że skarżący nie z tego powodu został przeniesiony do Oddziału Celnego w G., lecz dlatego, że ma pełne kwalifikacje, by pracować na granicy państwowej. Wskazał przy tym, że w maju 2008r., w ramach kształtowania polityki kadrowej, był przeprowadzony nabór na nowe stanowiska celników w Oddziale Celnym w G., w wyniku którego obsadzono jedynie 9 etatów z 15 przygotowanych. Wówczas też przeniesiono kilka osób z Grupy Mobilnej w E. do Oddziału Celnego w G. Z G. przeszło natomiast trzech funkcjonariuszy do E. Pełnomocnik organu oświadczył też, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera prawdziwe informacje, i są to dane statystyczne według stanu personalnego na konkretne dni.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że w związku z niezwłocznym wyznaczeniem terminu rozprawy w tej sprawie, która wpłynęła do tutejszego Sądu w dniu 2 grudnia 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie nie rozpoznawał wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w odrębnym postępowaniu.
Natomiast w wyniku rozpoznania tej skargi, Sąd uznał, iż nie jest ona zasadna.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w O. w przedmiocie przeniesienia funkcjonariusza celnego. Stosownie do art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej (Dz. U. 2004, Nr 156, poz. 1641 ze zm.), funkcjonariusza celnego można, gdy wymagają tego ważne względy służbowe, przenieść na takie samo lub równorzędne stanowisko do innego urzędu, w tej samej lub innej miejscowości.
Wskazana regulacja prawna ma charakter uznaniowy, co ogranicza kontrolę sądu administracyjnego do zbadania jej zgodności z prawem, bez wnikania w celowość rozstrzygnięcia w niej zawartego. Kontrola ta ma zatem ustalić, czy wydana w sprawie decyzja nie nosi cech dowolności, a więc, czy organ przed jej wydaniem zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy.
W niniejszej sprawie, jako okoliczność uzasadniającą przeniesienie skarżącego z Grupy Mobilnej w E. do pełnienia służby w konkretnym Oddziale Celnym w G. na granicy Wspólnoty Europejskiej, organ celny wskazał względy kadrowe związane z koniecznością reorganizacji podległych jednostek w celu wzmocnienia ochrony i bezpieczeństwa obszaru celnego Wspólnoty Europejskiej, a w związku z tym zmniejszenie ilości etatów w Referacie Grupy Mobilnej w E. (z 23 do 16) oraz koniecznością obsadzenia wolnych etatów na przejściu granicznym w G. (102 etaty, przy zatrudnieniu odpowiadającym 90 etatom), realizującym strategiczne zadania związane z obrotem z zagranicą.
W tej sytuacji podnieść przede wszystkim należy, że Sąd nie ma możliwości ingerencji w celowość tej reorganizacji i prowadzoną w jej ramach przez organ celny politykę kadrową w zakresie podziału ilości etatów między poszczególne jednostki organizacyjne Izby, jak również w kryteria typowania funkcjonariuszy celnych do przeniesienia. W podobnych sprawach zapadały wyroki, między innymi w WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2005r., II SA/Wa 1484/05, LEX nr 192496 oraz z dnia 18 listopada 2005r., II SA/Wa 1485/05, LEX nr 192510.
Zagadnienie to, stosownie do unormowania prawnego wynikającego z ustawy o Służbie Celnej pozostawione jest wyłącznie uznaniu organu celnego, który w ramach stosunku administracyjnoprawnego władczo i jednostronnie kształtuje sytuację służbową podległych temu organowi funkcjonariuszy celnych. Niewątpliwie zaś, powołane przez organ celny w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zmiany etatowe w podległych jednostkach organizacyjnych, mogą stanowić okoliczność wyczerpującą znamiona "ważnych względów służbowych" i tym samym uzasadniającą przeniesienie funkcjonariusza celnego na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej.
Takie stanowisko zostało zaprezentowane przykładowo w wyroku WSA w Warszawie z 10 maja 2006r., II SA/Wa 1551/05, Lex nr 257167.
W tych okolicznościach za nieuprawniony należy uznać zarzut skargi naruszenia przez organ celny art. 18 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej.
Zaskarżona decyzja organu celnego, jak już podano, zawiera poza tym wyczerpujące przedstawienie obsady kadrowej Grupy Mobilnej w E. i Oddziału Celnego w G., z uwzględnieniem reorganizacji wynikającej z decyzji Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia "[...]", na mocy której zmniejszono ilość etatów w Referacie Grupy Mobilnej w E. z 23 do 16 etatów oraz - co nie może budzić żadnych wątpliwości - wskazanie strategicznego znaczenia przejścia granicznego w G. i wynikającego stąd obowiązku organu celnego do zapewnienia na nim pełnej obsługi kadrowej. W tej sytuacji, za nieuprawniony należy uznać zarzut naruszenia przez ten organ art. 7 i 107 § 1 i 3 kpa (ustawa z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Skoro skarżona decyzja zawiera wszystkie elementy określone w art. 107 kpa oraz szczegółowe uzasadnienie jej podjęcia, a prowadzenie polityki kadrowej pozostawione jest w kompetencji organu celnego, bez wpływu na poprawność wydanego w sprawie rozstrzygnięcia pozostaje także, podnoszona przez skarżącego, kwestia zmian w obsadzie personalnej Grupy Mobilnej w E., dokonana po przeniesieniu skarżącego do Oddziału Celnego w G.
Za bezzasadny należy uznać także zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ celny przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy (Dz. U. 1998, Nr 21, poz. 94 ze zm.), które na mocy art. 5 tej ustawy, stosuje się wyłącznie w zakresie nieuregulowanym przepisami szczególnymi. Kwestie związane z przeniesieniem funkcjonariuszy celnych zostały uregulowane wyłącznie w ustawie o Służbie Celnej. Stosownie do art. 81 ustawy o Służbie Celnej, sprawy zwolnienia ze służby funkcjonariusza celnego, przeniesienia albo zlecenia mu wykonywania innych obowiązków służbowych, przeniesienia na niższe stanowisko, bądź zawieszenia w obowiązkach służbowych załatwiane są na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego i podlegają kognicji sądów administracyjnych, co oznacza, że we wszystkich tych sprawach Kodeks pracy nie znajduje nawet pomocniczego zastosowania (pod. wyrok NSA z 10 października 2007r., Sygn. akt I OSK 1935/06, niepublikowany).
Bez wpływu na wynik sprawy pozostają także zarzuty zawarte w skardze, a dotyczące naruszenia przez organ celny art. 9 kpa, art. 10 § 1 i 3 kpa, art. 61 § 4 kpa, poprzez nieinformowanie skarżącego o postępowaniu, w związku z wnioskiem o jego przeniesienie, złożonym w lutym 2008r. przez skonfliktowanego z nim kierownika Referatu Grupy Mobilnej w E. Postępowanie bowiem w sprawie przeniesienia skarżącego do Oddziału Celnego w G. nastąpiło z urzędu, a poprzedził go zupełnie inny wniosek, wniosek Naczelnika Wydziału Zwalczania Przestępczości Izby Celnej w O. z dnia "[...]", dotyczący przeniesienia skarżącego z Referatu Grupy Mobilnej w E., ale w związku z reorganizacją.
Zwrócić natomiast należy uwagę, że przeniesienie funkcjonariusza celnego do pełnienia służby w innej miejscowości jest aktem jednostronnym organu celnego nie wymagającym w tym zakresie, uzyskania zgody przenoszonego funkcjonariusza na dokonanie tej czynności. Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne nie wymagało zbierania dowodów, stąd udział w nim strony był ograniczony jedynie do stadium wszczęcia postępowania i wydania decyzji, a zasada informowania realizowana była właściwe poprzez pouczenie o środkach zaskarżenia wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Z akt sprawy nie wynika czy organ celny zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie przeniesienia i czy stosownie do art. 10 § 1 kpa poinformował go o możliwości zapoznania się z materiałami na podstawie których wydane zostało rozstrzygnięcie, jednak nie miało to wpływu w przypadku reorganizacji służby celnej, na wynik tej sprawy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.